Political Science

Աշխատությունը նվիրված է 1920–1924 թվականներին Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև ձևավորված քաղաքական, դիվանագիտական, ռազմական և տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ Առաջին աշխարհամարտից հետո Հարավային Կովկասում և Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցած արմատական աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց ընթացքում երկու երկրների միջև հարաբերությունները ձևավորվեցին նոր քաղաքական պայմաններում՝ Օսմանյան կայսրության փլուզումից, Ադրբեջանի խորհրդայնացումից և Թուրքիայի ազգային-ազատագրական շարժման հաղթանակից հետո։ Աշխատությունը կարևորում է այն հանգամանքը, որ նշված ժամանակաշրջանը երկու պետությունների հարաբերությունների համար անցումային փուլ էր․ նախկին կայսերական և հանրապետական քաղաքական համակարգերի փոփոխությունը, բոլշևիկյան Ռուսաստանի ազդեցության ընդլայնումը և տարածաշրջանային ուժերի վերադասավորումը էապես փոխեցին նրանց արտաքին քաղաքական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության սկզբնական փուլում դիտարկվում են 1920 թվականի իրադարձությունները, հատկապես Ադրբեջանի խորհրդայնացումը և դրա հետևանքները տարածաշրջանային քաղաքականության համար։ Ադրբեջանի նոր քաղաքական կարգավիճակը այն ներքաշեց խորհրդային ազդեցության համակարգ, մինչդեռ Թուրքիայի ազգային շարժումը պայքարում էր Անկարայի շուրջ ձևավորված նոր իշխանության ամրապնդման և արտաքին ուժերի դեմ պայքարի համար։ Այս պայմաններում երկու կողմերի հարաբերությունները զարգանում էին ոչ միայն երկկողմ շահերի, այլև Խորհրդային Ռուսաստանի հետ նրանց հարաբերությունների ազդեցության ներքո։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Թուրքիայի ազգային-ազատագրական շարժման և ադրբեջանական քաղաքական շրջանակների փոխհարաբերություններին։ Այդ շրջանում կարևոր դեր ունեին ինչպես գաղափարական և ազգային համերաշխության պատկերացումները, այնպես էլ ավելի լայն տարածաշրջանային ռազմավարական հաշվարկները։ Թուրքիայի ազգային շարժման ղեկավարության համար Կովկասը կարևոր նշանակություն ուներ անվտանգության և արտաքին կապերի տեսանկյունից, իսկ Ադրբեջանը գտնվում էր այնպիսի աշխարհաքաղաքական դիրքում, որը նրան դարձնում էր տարածաշրջանի կարևոր հանգույց։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև 1921 թվականի Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի տարածաշրջանային հետևանքները։ Այդ պայմանագրերը նոր իրավաքաղաքական շրջանակ ձևավորեցին Թուրքիայի և Անդրկովկասի հանրապետությունների հարաբերությունների համար և միաժամանակ արտացոլեցին խորհրդային Ռուսաստանի ու Թուրքիայի փոխադարձ շահերի համադրումը։ Կարսի պայմանագրի կնքմանը մասնակցեցին նաև Ադրբեջանական, Հայկական և Վրացական ԽՍՀ-ները, ինչն ընդգծում է այն ժամանակաշրջանի միջազգային հարաբերությունների բարդ կառուցվածքը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը կարևոր է հասկանալու համար, թե ինչպես երկկողմ հարաբերությունները ներառվեցին ավելի լայն խորհրդա-թուրքական և անդրկովկասյան քաղաքական համակարգում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև Ղարաբաղի, Նախիջևանի և Զանգեզուրի հետ կապված քաղաքական հարցերի ուսումնասիրությունը։ 1920–1921 թվականներին Հարավային Կովկասում սահմանների, տարածքային պատկանելության և վարչական կարգավիճակների շուրջ ընթացող գործընթացները ուղղակիորեն կապված էին տարածաշրջանի նոր քաղաքական դասավորության հետ։ Այս համատեքստում Ադրբեջանի և Թուրքիայի դիրքորոշումների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ ազգային, ռազմավարական և խորհրդային գործոնների փոխազդեցությունը։ Աշխատության մեջ կարող են քննության առնվել նաև տնտեսական և հաղորդակցային հարաբերությունները։ Կովկասի աշխարհագրական դիրքը, նավթային ռեսուրսները, առևտրային ճանապարհները և տրանսպորտային հաղորդակցությունները կարևոր նշանակություն ունեին ինչպես Ադրբեջանի, այնպես էլ Թուրքիայի համար։ Սակայն տնտեսական կապերի զարգացման հնարավորությունները սահմանափակվում էին պատերազմների հետևանքներով, տարածաշրջանի քաղաքական անկայունությամբ և խորհրդային վերահսկողության հաստատմամբ։ Առանձին ուշադրության է արժանի 1923–1924 թվականների փուլը, երբ Թուրքիայի Հանրապետության հռչակումից հետո Անկարայի արտաքին քաղաքականությունը սկսեց աստիճանաբար ստանալ նոր պետական ձևաչափ։ Միաժամանակ Ադրբեջանում խորհրդային իշխանության հաստատումը սահմանափակում էր նրա արտաքին քաղաքական ինքնուրույնությունը։ Այդ պատճառով հարաբերությունների բնույթը չէր կարող ամբողջությամբ կառուցվել երկու ինքնուրույն պետությունների դասական դիվանագիտական փոխհարաբերությունների տրամաբանությամբ։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև Խորհրդային Ռուսաստանի դերը։ Այդ ժամանակաշրջանում Մոսկվան տարածաշրջանում առանցքային քաղաքական դերակատար էր, և թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների շատ հարցեր պետք է դիտարկել խորհրդային քաղաքականության հետ դրանց փոխկապակցվածության շրջանակում։ Թուրքիայի համար Խորհրդային Ռուսաստանը միաժամանակ կարևոր գործընկեր էր արևմտյան ուժերի դեմ պայքարում և ազդեցության առանձին կենտրոն, մինչդեռ Ադրբեջանը գտնվում էր խորհրդային պետական համակարգի կազմում։ Այս իրավիճակը ստեղծում էր ինչպես համագործակցության հնարավորություններ, այնպես էլ հարաբերությունների ինքնուրույնության սահմանափակումներ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1920–1924 թվականների թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունները ձևավորվել են ազգային, գաղափարական, աշխարհաքաղաքական և ռազմավարական բազմաթիվ գործոնների փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ հարաբերությունների զարգացման վրա ազդել են Թուրքիայի ազգային-ազատագրական շարժման նպատակները, Ադրբեջանի խորհրդայնացումը, Խորհրդային Ռուսաստանի տարածաշրջանային քաղաքականությունը, Կովկասի տարածքային խնդիրները և նոր միջազգային համակարգի ձևավորումը։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել Թուրքիայի և Ադրբեջանի նորագույն պատմությամբ, Հարավային Կովկասի պատմությամբ, խորհրդա-թուրքական հարաբերություններով և XX դարի սկզբի միջազգային հարաբերություններով հետաքրքրվող պատմաբանների, քաղաքագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատանքը նվիրված է Ղարաբաղյան հակամարտության շրջանակում զսպման քաղաքականության և ռազմավարության ուսումնասիրությանը՝ հակամարտության զարգացման, կողմերի փոխհարաբերությունների և տարածաշրջանային անվտանգության համակարգի համատեքստում։ Հետազոտության հիմքում «զսպման» հասկացությունն է՝ որպես հակառակորդի գործողությունները կանխելու կամ սահմանափակելու նպատակով քաղաքական, դիվանագիտական, ռազմական, տնտեսական և այլ միջոցների համակցություն։ Աշխատանքը կարող է դիտարկել, թե ինչպես են ուժերի հարաբերակցությունը, ռազմական ներուժը, արտաքին դերակատարների ներգրավվածությունը և միջազգային միջնորդական գործընթացները ազդել հակամարտության դինամիկայի վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հակամարտության պատմական և քաղաքական նախադրյալների ներկայացումը։ Ղարաբաղյան հակամարտությունը ձևավորվել է Խորհրդային Միության վերջին տարիներին սրված ազգային-քաղաքական հակասությունների պայմաններում և հետագայում վերածվել լայնածավալ զինված հակամարտության։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո հակամարտությունը ձեռք բերեց միջազգային անվտանգության խնդիրների բնույթ՝ ներգրավելով ոչ միայն անմիջական կողմերին, այլև տարածաշրջանային և միջազգային մի շարք դերակատարների։ Այս համատեքստում զսպման քաղաքականության ուսումնասիրությունը պահանջում է հաշվի առնել ինչպես տեղային, այնպես էլ տարածաշրջանային ուժերի փոխազդեցությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել ռազմական զսպման դերը։ Ռազմական ներուժը հակամարտող կողմերի համար կարող է ծառայել որպես հակառակորդի գործողությունները սահմանափակելու միջոց, սակայն դրա արդյունավետությունը կախված է ուժերի հարաբերակցությունից, ռազմական տեխնոլոգիաներից, զորքերի պատրաստվածությունից, ռազմավարական հաղորդակցությունից և արտաքին աջակցության հնարավորություններից։ Միաժամանակ ռազմական զսպումը կարող է ունենալ երկակի բնույթ․ այն կարող է նվազեցնել լայնածավալ գործողությունների հավանականությունը, բայց ուժերի հարաբերակցության փոփոխության կամ փոխադարձ սպառնալիքների աճի դեպքում կարող է նաև նպաստել լարվածության սրմանը։ Առանձին նշանակություն ունի քաղաքական և դիվանագիտական զսպման ուսումնասիրությունը։ Միջազգային միջնորդությունը, բանակցային գործընթացները, հրադադարի պահպանման մեխանիզմները և միջազգային կազմակերպությունների ներգրավվածությունը կարող են դիտարկվել որպես հակամարտության ռազմական էսկալացիան սահմանափակելու միջոցներ։ Այս տեսանկյունից կարևոր է ուսումնասիրել այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով արտաքին դերակատարները փորձել են կանխել լայնածավալ ռազմական գործողությունների վերսկսումը և կողմերին պահել բանակցային գործընթացի շրջանակում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև տարածաշրջանային տերությունների դերակատարությանը։ Հարավային Կովկասում ուժերի հարաբերակցության վրա ազդել են հարևան պետությունների ռազմաքաղաքական շահերը, տնտեսական կապերը, էներգետիկ և տրանսպորտային նախագծերը և անվտանգության համակարգերը։ Այդ պատճառով Ղարաբաղյան հակամարտության զսպման մեխանիզմները չեն կարող ամբողջությամբ ուսումնասիրվել միայն հակամարտության անմիջական կողմերի հարաբերությունների շրջանակում։ Կարևոր է նաև հաշվի առնել արտաքին ռազմական և քաղաքական աջակցության ազդեցությունը։ Զենքի մատակարարումները, ռազմական համագործակցությունը, դիվանագիտական աջակցությունը և ռազմավարական գործընկերությունները կարող են փոխել կողմերի գնահատականները սեփական հնարավորությունների և հակառակորդի ներուժի վերաբերյալ։ Այդ հանգամանքը կարող է ազդել ինչպես զսպման արդյունավետության, այնպես էլ հակամարտության ուժային հավասարակշռության վրա։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է զսպման և էսկալացիայի փոխհարաբերության բացահայտումը։ Զսպման ռազմավարության արդյունավետությունը մեծապես կախված է հակառակորդի կողմից ազդանշանների ճիշտ ընկալումից։ Եթե կողմերից մեկը մյուսի գործողությունները ընկալում է որպես պաշտպանական, սահմանափակող կամ կանխարգելիչ, հնարավոր է պահպանել հարաբերական կայունություն։ Սակայն նույն գործողությունները կարող են ընկալվել որպես ագրեսիվ կամ նախահարձակ և հանգեցնել փոխադարձ սպառնալիքների ուժեղացման։ Այդ պատճառով ռազմավարական հաղորդակցությունը, վստահության միջոցները և ճգնաժամային իրավիճակներում կապի մեխանիզմները կարևոր բաղադրիչներ են։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել նաև միջազգային իրավունքի դերը։ Ղարաբաղյան հակամարտության վերաբերյալ միջազգային մոտեցումները ներառում են տարածքային ամբողջականության, ժողովուրդների ինքնորոշման, ուժի չկիրառման և վեճերի խաղաղ կարգավորման սկզբունքների տարբեր մեկնաբանություններ։ Այս սկզբունքների փոխհարաբերությունը երկար ժամանակ եղել է բանակցային գործընթացի առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետևաբար զսպման քաղաքականության իրավական և դիվանագիտական սահմանների ուսումնասիրությունը կարևոր է հակամարտության կարգավորման հնարավոր մեխանիզմները հասկանալու համար։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել հրադադարի պահպանման խնդրին։ Հրադադարը կարող է դիտարկվել որպես ժամանակավոր զսպման մեխանիզմ, որը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ռազմական գործողությունների ինտենսիվությունը և պայմաններ ստեղծել բանակցությունների համար։ Սակայն դրա երկարաժամկետ արդյունավետությունը կախված է վերահսկման, փոխադարձ վստահության և խախտումների արձագանքման գործուն մեխանիզմների առկայությունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև հակամարտության տարբեր փուլերում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը զսպման ռազմավարությունների վրա։ Ռազմական տեխնոլոգիաների զարգացումը, սպառազինությունների ձեռքբերումը, տնտեսական հնարավորությունների տարբերությունները և արտաքին դաշնակիցների քաղաքականությունը կարող են փոխել նախկին հավասարակշռությունը։ Այդ պատճառով զսպումը ստատիկ երևույթ չէ և պահանջում է կողմերի կարողությունների ու ռազմավարական նպատակների շարունակական վերագնահատում։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը կապված է հակամարտությունների կանխարգելման և անվտանգության քաղաքականության մշակման հետ։ Ղարաբաղյան հակամարտության օրինակով զսպման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարող է օգնել հասկանալու, թե ինչ պայմաններում են աշխատում ռազմական և ոչ ռազմական զսպման գործիքները, ինչ գործոններ են նպաստում դրանց արդյունավետությանը և որոնք կարող են հանգեցնել դրանց ձախողմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը Ղարաբաղյան հակամարտության զսպումը դիտարկում է որպես բազմաշերտ գործընթաց, որտեղ փոխկապակցված են ռազմական ուժը, դիվանագիտությունը, միջազգային միջնորդությունը, տարածաշրջանային ուժերի շահերը, միջազգային իրավունքը և ռազմավարական հաղորդակցությունը։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հակամարտության դինամիկան ուսումնասիրել ոչ միայն ռազմական գործողությունների, այլև դրանց կանխարգելման, սահմանափակման և քաղաքական կառավարման տեսանկյունից։

Աշխատանքը ներկայացնում է Խորհրդային Միությունում պետական իշխանության ներկայացուցչական մարմիններին վերաբերող գրականության հանձնարարական ցանկ՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ուղղորդել տվյալ թեմայի ուսումնասիրման համար անհրաժեշտ և համապատասխան գրականության ընտրության հարցում։ Նման մատենագիտական նյութը կարող է ընդգրկել խորհրդային պետական կառուցվածքին, իշխանության մարմինների կազմակերպմանը, ընտրական համակարգին, պատգամավորների գործունեությանը, խորհուրդների՝ որպես ներկայացուցչական մարմինների գործառույթներին և պետական կառավարման մեխանիզմներին վերաբերող գրքեր, բրոշյուրներ, հոդվածներ ու այլ հրատարակություններ։ Ցանկի հիմնական նշանակությունն այն է, որ այն համակարգում է տարբեր աղբյուրներ և ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ավելի նպատակային ուսումնասիրել խորհրդային քաղաքական ու պետական ինստիտուտների կառուցվածքն ու գործունեությունը։ Հետազոտվող թեմայի կենտրոնում կարող են գտնվել տարբեր մակարդակների խորհուրդները՝ սկսած համամիութենական մակարդակից մինչև հանրապետական, մարզային, շրջանային և տեղական ներկայացուցչական մարմիններ։ Գրականության միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել դրանց ձևավորման սկզբունքները, իրավասությունները, ընտրության կարգը, նիստերի կազմակերպումը, պատգամավորների լիազորությունները և գործադիր մարմինների հետ փոխհարաբերությունները։ Առանձին աղբյուրներ կարող են վերաբերվել նաև ԽՍՀՄ պետական համակարգի սահմանադրական հիմքերին և այն իրավական դրույթներին, որոնց շրջանակում ներկայացուցչական մարմիններին վերապահվում էին պետական իշխանության իրականացման որոշակի լիազորություններ։ Ցանկի կառուցվածքը կարող է ունենալ ժամանակագրական, թեմատիկ կամ հեղինակային դասակարգում՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել անհրաժեշտ նյութերի մեջ։ Կարևոր է նաև տարբերակել ընդհանուր տեսական գրականությունը կոնկրետ պետական մարմինների գործունեությանը վերաբերող մասնագիտացված ուսումնասիրություններից։ Այդպիսի կառուցվածքը կարող է օգտակար լինել ինչպես ուսանողների, այնպես էլ պետական կառավարման, իրավագիտության, պատմության և քաղաքագիտության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Գրականության ընտրության միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել ոչ միայն խորհրդային պետական մարմինների պաշտոնական կառուցվածքը, այլև դրանց գործունեության գաղափարական և քաղաքական հիմքերը, ներկայացուցչության սկզբունքները և խորհրդային կառավարման համակարգում քաղաքացիների մասնակցության ձևերը։ Միաժամանակ նման հանձնարարական ցանկը կարող է ծառայել որպես սկզբնական մատենագիտական ուղեցույց՝ հետագա ավելի խորքային ուսումնասիրությունների համար, քանի որ այն մեկ վայրում համախմբում է թեմային առնչվող տարբեր տեսակի հրատարակություններ։ Աշխատանքը արժեքավոր է նաև գրադարանագիտական տեսանկյունից, քանի որ հանձնարարական մատենագիտությունը ոչ միայն տեղեկություն է տրամադրում առկա գրականության մասին, այլև օգնում է ընթերցողի ընթերցանության և հետազոտական աշխատանքի ուղղորդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը կարելի է դիտարկել որպես խորհրդային պետական իշխանության ներկայացուցչական մարմինների վերաբերյալ գրականության կողմնորոշիչ աղբյուր, որի հիմնական նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել թեմային առնչվող հրատարակությունները և ապահովել դրանց օգտագործման հարմարավետությունը՝ պետական համակարգի կառուցվածքը, իրավական հիմքերը և գործնական գործունեությունը ուսումնասիրող ընթերցողների համար։

Աշխատանքը նվիրված է պետական ինքնիշխանության խնդրի ուսումնասիրությանը ժամանակակից ինտեգրացիոն գործընթացների պայմաններում՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում պետական ինքնիշխանության և միջազգային ու տարածաշրջանային ինտեգրման միջև առկա բարդ փոխհարաբերությունն է։ Ժամանակակից աշխարհում պետությունները, միանալով տնտեսական, քաղաքական, անվտանգային և այլ բազմակողմ կառույցների, ստանձնում են որոշակի միջազգային պարտավորություններ, ինչն անխուսափելիորեն ազդում է ազգային քաղաքականության իրականացման ձևերի և պետության որոշումների ընդունման միջավայրի վրա։ Այս համատեքստում աշխատանքը փորձում է բացահայտել, թե ինչպես կարելի է համատեղել միջազգային համագործակցության առավելությունները պետական ինքնուրույն որոշումների կայացման, ազգային շահերի պաշտպանության և սահմանադրական իրավասությունների պահպանման հետ։ Հետազոտության տեսական մասում կարող են քննության առնվել ինքնիշխանության դասական և ժամանակակից ընկալումները, դրա ներքին և արտաքին բաղադրիչները, տարածքային ամբողջականության, իրավական գերակայության, քաղաքական ինքնուրույնության և միջազգային իրավասուբյեկտության հասկացությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ ժամանակակից պայմաններում ինքնիշխանությունը հաճախ այլևս չի դիտարկվում որպես լիակատար մեկուսացվածություն արտաքին ազդեցություններից․ պետությունները կամավոր կերպով ստանձնում են միջազգային պարտավորություններ և որոշ ոլորտներում համաձայնեցնում իրենց քաղաքականությունը այլ պետությունների կամ միջազգային կազմակերպությունների հետ։ Հայաստանի դեպքում այս խնդիրը հատկապես բազմաշերտ է, քանի որ երկիրը միաժամանակ ներգրավված է տարբեր միջազգային և տարածաշրջանային համագործակցության ձևաչափերում, որոնք ունեն տարբեր նպատակներ, իրավական պարտավորություններ և քաղաքական տրամաբանություն։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել Հայաստանի հարաբերությունները եվրոպական, եվրասիական և տարածաշրջանային ինտեգրացիոն կառույցների հետ՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը երկրի քաղաքական, տնտեսական և անվտանգային ինքնուրույնության վրա։ Այս շրջանակում կարևոր է նաև արտաքին քաղաքականության բազմավեկտորության, միջազգային պարտավորությունների և ազգային շահերի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տնտեսական ինտեգրման ազդեցության գնահատումը։ Միասնական կամ փոխկապակցված շուկաներին մասնակցությունը կարող է ընդլայնել առևտրային հնարավորությունները, ներդրումների ներգրավումը և տնտեսական համագործակցությունը, սակայն միաժամանակ կարող է սահմանափակել որոշակի տնտեսական քաղաքականությունների ինքնուրույն ընտրության հնարավորությունները։ Նույնպիսի երկակիություն կարող է դիտարկվել նաև անվտանգային ոլորտում, որտեղ միջազգային կամ տարածաշրջանային համագործակցությունը կարող է բարձրացնել հավաքական անվտանգության հնարավորությունները, սակայն պետությունը կարող է ստանձնել որոշակի պարտավորություններ և համաձայնեցնել իր գործողությունները գործընկերների հետ։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել նաև իրավական ինքնիշխանության հարցը՝ մասնավորապես միջազգային պայմանագրերի, միջազգային կազմակերպությունների որոշումների և ազգային օրենսդրության փոխհարաբերության տեսանկյունից։ Կարևոր է պարզել, թե ինչ պայմաններում է միջազգային իրավական պարտավորությունների ստանձնումը համատեղելի ազգային սահմանադրական համակարգի և պետական ինքնիշխանության սկզբունքի հետ։ Հայաստանի Սահմանադրությունը միջազգային հարաբերությունների ոլորտում ամրագրում է միջազգային իրավունքի սկզբունքների հիման վրա բարիդրացիական, փոխշահավետ հարաբերությունների հաստատման ուղղությունը և միջազգային իրավունքի նորմերի ու միջազգային պայմանագրերի դերը։ (arlis.am) Հետազոտության շրջանակում կարող է կարևորվել նաև Հայաստանի ինտեգրացիոն գործընթացների պատմական զարգացումը և տարբեր ժամանակահատվածներում արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների փոփոխությունը։ Այդպիսի համեմատական դիտարկումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են փոփոխվել պետության ինքնիշխանության ընկալումները և արտաքին համագործակցության սահմանները՝ կախված տարածաշրջանային և միջազգային միջավայրից։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կապված է այն հարցի հետ, թե ինչպիսի քաղաքական և իրավական մեխանիզմներով կարելի է ապահովել Հայաստանի մասնակցությունը միջազգային ինտեգրացիոն գործընթացներին՝ միաժամանակ պահպանելով ազգային շահերի պաշտպանության և ինքնուրույն պետական քաղաքականության իրականացման անհրաժեշտ հնարավորությունները։ Այս տեսանկյունից կարևոր են ինտեգրացիոն գործընթացների ռիսկերի և հնարավորությունների հավասարակշռված գնահատումը, միջազգային պարտավորությունների թափանցիկությունը, ազգային ինստիտուտների արդյունավետությունը և արտաքին քաղաքական որոշումների ժողովրդավարական լեգիտիմությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը պետական ինքնիշխանությունը դիտարկում է ոչ թե որպես միջազգային համագործակցությանը հակադիր երևույթ, այլ որպես դինամիկ քաղաքական-իրավական կատեգորիա, որի բովանդակությունը փոփոխվում է գլոբալացման և ինտեգրացիոն գործընթացների խորացման պայմաններում։ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են միջազգային ինտեգրման տարբեր ձևերը ներգործում պետության քաղաքական, տնտեսական, իրավական և անվտանգային ինքնուրույնության վրա, և ինչ ուղիներով կարող է պետությունը համատեղել միջազգային համագործակցության առավելությունները ազգային ինքնիշխանության արդյունավետ պահպանման հետ։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քաղաքական ինստիտուտների ձևավորման, փոխակերպման և զարգացման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքական ինստիտուտները դիտարկվում են որպես պետության և հասարակության փոխհարաբերությունները կազմակերպող առանցքային կառույցներ, որոնց գործունեությունն անմիջականորեն կապված է քաղաքական համակարգի կայունության, ժողովրդավարական կառավարման, իշխանության լեգիտիմության և հասարակական մասնակցության հետ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են Հայաստանի անկախ պետականության ձևավորումից հետո քաղաքական համակարգի զարգացման հիմնական փուլերը, ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների պատճառներն ու ուղղությունները, ինչպես նաև քաղաքական միջավայրի վերափոխման ազդեցությունը պետական կառավարման մեխանիզմների վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների փոխհարաբերություններին, կուսակցական համակարգին, ընտրական ինստիտուտներին, քաղաքացիական հասարակության դերակատարությանը և քաղաքական մասնակցության ձևերին։ Հեղինակը փորձում է բացահայտել այն գործոնները, որոնք նպաստում են քաղաքական ինստիտուտների կայացմանը կամ, հակառակը, սահմանափակում դրանց արդյունավետությունը՝ դիտարկելով իրավական, սոցիալական, տնտեսական և քաղաքական պայմանների փոխազդեցությունը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների և ժողովրդավարական զարգացման կապը։ Քննարկվում են իշխանության հաշվետվողականության, քաղաքական մրցակցության, հանրային վերահսկողության, ընտրական գործընթացների, պետական կառավարման արդյունավետության և քաղաքացիների քաղաքական ներգրավվածության հետ կապված հիմնախնդիրները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են Հայաստանի քաղաքական ինստիտուտները փոփոխվել տարբեր ժամանակաշրջաններում, ինչպիսի մարտահրավերներ են առաջացել դրանց զարգացման ընթացքում և ինչ նշանակություն ունեն ինստիտուցիոնալ կայունությունն ու արդյունավետությունը երկրի քաղաքական համակարգի հետագա զարգացման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, իրավաբաններին, պետական կառավարման մասնագետներին, սոցիոլոգներին, հետազոտողներին, բուհերի դասախոսներին և ուսանողներին, ինչպես նաև Հայաստանի քաղաքական համակարգի և պետական ինստիտուտների զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական համակարգում գործադիր իշխանության տեղի, դերի և գործառույթների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության և Վրաստանի համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Այն 2012 թվականին հրատարակված թեկնածուական ատենախոսություն է, որի հեղինակը Ց. Ա. Հակոբյանն է, իսկ աշխատանքը ներկայացվել է ՀՀ ՊՆ Դ. Կանայանի անվան ազգային ռազմավարական հետազոտությունների ինստիտուտում։ Ատենախոսությունը կազմված է 24 էջից և վերաբերում է քաղաքական գիտությունների ոլորտին։ Հետազոտության հիմնական նպատակը երկու հետխորհրդային պետությունների քաղաքական համակարգերում գործադիր իշխանության ձևավորման, կազմակերպման, լիազորությունների և քաղաքական դերակատարության առանձնահատկությունների բացահայտումն ու համադրումն է։ Աշխատության շրջանակում գործադիր իշխանությունը դիտարկվում է իշխանությունների տարանջատման համակարգում՝ օրենսդիր և դատական իշխանությունների հետ փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև զսպումների և հակակշիռների մեխանիզմների համատեքստում։ Կարևոր ուղղություն է կառավարման ձևերի և դրանց փոփոխության ուսումնասիրությունը, քանի որ Հայաստանի և Վրաստանի քաղաքական զարգացումները հետխորհրդային շրջանում անցել են տարբեր փուլերով՝ նախագահական, կիսանախագահական և խորհրդարանական կառավարման տարրերի տարբեր համակցություններով։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նախագահի, վարչապետի և կառավարության միջև լիազորությունների բաշխման առանձնահատկությունները, կառավարության ձևավորման ընթացակարգերը, նրա քաղաքական պատասխանատվությունը խորհրդարանի առջև և գործադիր իշխանության հարաբերությունները քաղաքական կուսակցությունների ու խորհրդարանական մեծամասնության հետ։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե նույն պատմական և տարածաշրջանային միջավայրում գտնվող երկու պետություններն ինչպես են լուծել իշխանության կենտրոնացման, քաղաքական պատասխանատվության, պետական կառավարման արդյունավետության և ժողովրդավարական վերահսկողության խնդիրները։ Հայաստանի դեպքում ուշադրություն է դարձվում գործադիր իշխանության ինստիտուցիոնալ զարգացմանը, նախագահի և կառավարության հարաբերություններին, ինչպես նաև քաղաքական համակարգի փոխակերպման ընթացքում առաջացած հակասություններին։ Վրաստանի փորձի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հետխորհրդային քաղաքական վերափոխումների մեկ այլ մոդել, որտեղ սահմանադրական փոփոխությունները և քաղաքական ճգնաժամերը էապես ազդել են նախագահի, վարչապետի և խորհրդարանի միջև լիազորությունների հարաբերակցության վրա։ Համեմատական քաղաքական ուսումնասիրություններում հենց գործադիր իշխանության իրական ծավալի և սահմանադրորեն ամրագրված լիազորությունների հարաբերակցությունն է կարևոր ցուցիչներից մեկը, քանի որ նույն կառավարման ձևը տարբեր երկրներում կարող է հանգեցնել իշխանության տարբեր բաշխման։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև քաղաքական կուսակցությունների և գործադիր իշխանության փոխհարաբերություններին։ Խորհրդարանական համակարգում կառավարության կայունությունը մեծապես կախված է խորհրդարանական մեծամասնությունից, իսկ վարչապետի քաղաքական դիրքը պայմանավորված է կուսակցական համակարգի կառուցվածքով և խորհրդարանի աջակցությամբ։ Այդ պատճառով գործադիր իշխանության արդյունավետության գնահատումը պահանջում է հաշվի առնել ոչ միայն սահմանադրական նորմերը, այլև կուսակցական մրցակցության, քաղաքական մշակույթի և ինստիտուտների գործնական գործունեության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև գործադիր իշխանության նկատմամբ խորհրդարանական վերահսկողության ուսումնասիրությունը։ Կառավարության հաշվետվողականությունը, անվստահության մեխանիզմը, խորհրդարանական հարցումները և այլ վերահսկողական գործիքներ դիտարկվում են որպես իշխանության կենտրոնացման սահմանափակման և քաղաքական պատասխանատվության ապահովման միջոցներ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է այն խնդիրը, թե գործադիր իշխանության չափազանց մեծ կենտրոնացումը որքանով կարող է թուլացնել իշխանությունների միջև հավասարակշռությունը և սահմանափակել քաղաքական բազմակարծությունը։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն գործադիր իշխանությունը ներկայացնում է ոչ թե մեկուսացված պետական կառույց, այլ քաղաքական համակարգի առանցքային բաղադրիչ, որի գործունեությունը պայմանավորված է սահմանադրական կարգավորմամբ, կուսակցական համակարգով, քաղաքական մշակույթով և հասարակական-քաղաքական զարգացումներով։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտակար լինել Հայաստանի և Վրաստանի պետական կառավարման համակարգերի, սահմանադրական զարգացման, քաղաքական ինստիտուտների և հետխորհրդային քաղաքական տրանսֆորմացիաների ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի կառուցվածքային և գործառութային առանձնահատկություններ ունի գործադիր իշխանությունը Հայաստանի և Վրաստանի քաղաքական համակարգերում, ինչպես են բաշխվում իշխանական լիազորությունները տարբեր ինստիտուտների միջև և ինչ ազդեցություն են ունենում կառավարման ձևը, կուսակցական համակարգը և սահմանադրական մեխանիզմները քաղաքական համակարգի կայունության ու արդյունավետության վրա։

Հոդվածը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության մեջ Ռուսաստանի դերակատարության ուսումնասիրությանը՝ առանձնացնելով այն որպես տարածաշրջանային գործընթացների վրա էական ազդեցություն ունեցող առանցքային ուժ։ Հետազոտության շրջանակում քննարկվում է Ռուսաստանի քաղաքական, դիվանագիտական և ռազմավարական ներգրավվածությունը Հայաստանի և Ադրբեջանի հարաբերություններում, ինչպես նաև դրա ազդեցությունը հակամարտության կարգավորման գործընթացի և տարածաշրջանային անվտանգության համակարգի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ռուսաստանի և Հարավային Կովկասի երկրների միջև ձևավորված հարաբերություններին, Մոսկվայի շահերին և այն գործիքներին, որոնց միջոցով Ռուսաստանը կարող է ազդել հակամարտության զարգացման, բանակցային գործընթացների և կողմերի միջև ուժերի հարաբերակցության վրա։ Հոդվածը հակամարտությունը դիտարկում է ոչ միայն երկկողմ հարաբերությունների շրջանակում, այլև ավելի լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանում արտաքին դերակատարների մրցակցությունը և Ռուսաստանի ռազմավարական առաջնահերթությունները։ Ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում է, թե ինչ նշանակություն կարող է ունենալ Ռուսաստանի դիրքորոշումը հակամարտության սրման կամ կարգավորման տարբեր փուլերում, ինչպես նաև տարածաշրջանային կայունության և անվտանգության ապահովման գործընթացում։ Անդրադարձ է կատարվում դիվանագիտական միջնորդությանը, քաղաքական ազդեցության մեխանիզմներին և այն հնարավորություններին ու սահմանափակումներին, որոնք պայմանավորում են Ռուսաստանի դերակատարությունը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, տարածաշրջանային անվտանգության և աշխարհաքաղաքականության մասնագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և Հարավային Կովկասի քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս գիրքը նվիրված է Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների, ինչպես նաև Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ տեղի ունեցող իրադարձությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով բնակչության տեղաշարժերի, հումանիտար հետևանքների և տարածաշրջանային զարգացումների վրա։ Աշխատանքը ներկայացնում է հակամարտության տարբեր փուլերի, քաղաքական գործընթացների և դրանց ազդեցության վերլուծությունը՝ անդրադառնալով մարդկանց կյանքի, անվտանգության և սոցիալական պայմանների վրա ունեցած հետևանքներին։ Գրքում քննարկվում են միջազգային արձագանքները, տարածաշրջանային ուժերի դերակատարությունը և այն մարտահրավերները, որոնք առաջանում են երկարատև հակամարտությունների պայմաններում։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և Հարավային Կովկասի քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Հրապարակումը ներկայացնում է ռազմական հակամարտության հետևանքով առաջացած հումանիտար ճգնաժամի զարգացումները՝ անդրադառնալով պայթյունի հետևանքով գրանցված մարդկային զոհերին և տուժածներին, ինչպես նաև բնակչության զանգվածային տեղահանությանը։ Նյութում լուսաբանվում են արտակարգ իրավիճակի պատճառներն ու հետևանքները, փախստականների հոսքը, նրանց առջև ծառացած սոցիալական և մարդասիրական խնդիրները, ինչպես նաև պետական և միջազգային կառույցների արձագանքը ստեղծված իրավիճակին։ Անդրադարձ է կատարվում տարածաշրջանում անվտանգության, քաղաքացիական բնակչության պաշտպանության և մարդասիրական օգնության կազմակերպման հարցերին՝ ներկայացնելով դեպքերի ընդհանուր ընթացքն ու դրանց ազդեցությունը տարածաշրջանային կայունության վրա։ Նյութը հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքական գործընթացների, հակամարտությունների և հումանիտար ճգնաժամերի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Հրապարակումը նվիրված է 2023 թվականի սեպտեմբերյան ռազմական գործողություններից հետո Լեռնային Ղարաբաղում ստեղծված քաղաքական և հումանիտար իրավիճակին ու դրա վերաբերյալ Եվրոպական խորհրդարանի արձագանքին։ Ներկայացվում է Եվրոպական խորհրդարանի ընդունած բանաձևի դիրքորոշումը, որով Ադրբեջանի գործողությունները խիստ քննադատության են ենթարկվել, իսկ հայ բնակչության զանգվածային հեռացումը բնութագրվել է որպես «էթնիկ զտում»։ Քննության են առնվում տարածաշրջանի հայ բնակչության տեղահանման, անվտանգության և մարդու իրավունքների պաշտպանության հետ կապված խնդիրները, ինչպես նաև միջազգային կառույցների արձագանքը ստեղծված իրավիճակին։ Ուշադրություն է դարձվում Ադրբեջանի նկատմամբ նպատակային պատժամիջոցներ կիրառելու և Եվրոպական միության հետ նրա հարաբերությունները վերանայելու վերաբերյալ խորհրդարանական կոչերին։ Անդրադարձ է կատարվում նաև Եվրոպական միության և Ադրբեջանի տնտեսական ու էներգետիկ հարաբերություններին, որոնք քննարկվում էին քաղաքական զարգացումների և տարածաշրջանային անվտանգության համատեքստում։ Նյութը ներկայացնում է նաև Հայաստանին տրամադրվող մարդասիրական աջակցության և հակամարտության հետևանքների հաղթահարմանն ուղղված եվրոպական նախաձեռնությունների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Հրապարակումը կարող է օգտակար լինել Հարավային Կովկասի քաղաքական զարգացումները, հայ-ադրբեջանական հարաբերությունները, մարդու իրավունքների խնդիրները և Եվրոպական միության տարածաշրջանային քաղաքականությունն ուսումնասիրող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տեղեկատվական անվտանգության համակարգի համապարփակ ուսումնասիրությանը համաշխարհայնացման պայմաններում՝ կենտրոնանալով տեղեկատվական միջավայրում ձևավորվող սպառնալիքների, դրանց ազդեցության և հակազդման մեխանիզմների վրա։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ տեղեկատվական անվտանգությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն տեխնիկական կամ կիբերանվտանգության նեղ շրջանակում, այլև անհատի, հասարակության և պետության փոխկապակցված շահերի պաշտպանության համատեքստում։ Ուսումնասիրվում են տեղեկատվական անվտանգության տեսական և քաղաքական ընկալումները, տարբեր երկրների մոտեցումներն ու հայեցակարգերը, ինչպես նաև համաշխարհայնացման գործընթացների ազդեցությունը ազգային տեղեկատվական տարածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվական սպառնալիքների առաջացման առանձնահատկություններին և դրանց հնարավոր դրսևորումներին՝ ներառյալ տեղեկատվական ազդեցությունը, ազգային ու պետական շահերին սպառնացող վտանգները և տեղեկատվական միջավայրում հասարակական ու քաղաքական գործընթացների վրա ներգործության հնարավորությունները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև Հայաստանի Հանրապետության տեղեկատվական անվտանգության ապահովման կառուցակարգերի վերլուծությունը, դրանց արդյունավետության գնահատումը և կատարելագործման հնարավոր ուղիների բացահայտումը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է թվային դիվանագիտության դերը տեղեկատվական անվտանգության քաղաքականության իրականացման գործում, ինչպես նաև միջազգային համագործակցության նշանակությունը տեղեկատվական սպառնալիքների կանխարգելման և դրանց դեմ պայքարի հարցում։ Ուսումնասիրությունը համադրում է Հայաստանի, Ռուսաստանի, ԱՄՆ-ի և միջազգային կազմակերպությունների համապատասխան փորձն ու մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով բացահայտել տարբեր տեղեկատվական անվտանգության համակարգերի ընդհանրություններն ու տարբերությունները և դրանք դիտարկել Հայաստանի Հանրապետության ազգային շահերի տեսանկյունից։ Աշխատանքում տեղեկատվական անվտանգության խնդիրը ներկայացվում է նաև որպես ազգային անվտանգության կարևոր բաղադրիչ, քանի որ տեղեկատվական միջավայրի զարգացումը կարող է ազդեցություն ունենալ պետական կառավարման, հասարակական կայունության, քաղաքական գործընթացների և ազգային արժեքների պահպանության վրա։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, ազգային և տեղեկատվական անվտանգության ոլորտի հետազոտողներին, պետական կառավարման մասնագետներին, ինչպես նաև այս ուղղություններով սովորող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ձգտում է ձևավորել Հայաստանի Հանրապետության տեղեկատվական անվտանգության հիմնախնդիրների ամբողջական պատկեր՝ համաշխարհայնացման պայմաններում առկա մարտահրավերների գնահատումից մինչև դրանց հակազդման և ազգային տեղեկատվական անվտանգության համակարգի զարգացման հնարավոր ուղղությունների ներկայացում։ Հետազոտության հեղինակը Հայկուհի Վարդգեսի Մկրտչյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է 2018 թվականին քաղաքական գիտությունների ոլորտում։

Այս նյութը վերաբերում է 2023 թվականի սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղի դեմ Ադրբեջանի իրականացրած ռազմական գործողությանը և դրա համատեքստում հայ-ադրբեջանական հակամարտության հերթական սրմանը։ 2023 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Ադրբեջանի իշխանությունները հայտարարեցին տարածաշրջանում «հակաահաբեկչական գործողության» մեկնարկի մասին՝ այն ներկայացնելով որպես տարածքի նկատմամբ վերահսկողության վերականգնման և «սահմանադրական կարգի» հաստատման միջոց։ Հայկական կողմը գործողությունը որակեց որպես լայնածավալ ագրեսիա և բարձրացրեց տեղի հայ բնակչության անվտանգության ու իրավունքների պաշտպանության հարցը։ Նյութի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հակամարտության պատմական նախադրյալները, 2020 թվականի պատերազմից հետո ձևավորված իրավիճակը, Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ քաղաքական և ռազմական զարգացումները, ինչպես նաև 2023 թվականի ռազմական գործողության պատճառներն ու հետևանքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կողմերի պաշտոնական դիրքորոշումներին, տարածաշրջանում անվտանգության իրավիճակին, բնակչության հումանիտար խնդիրներին և միջազգային դերակատարների արձագանքին։ Հետազոտական տեսանկյունից նյութը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես կարող է երկարատև չկարգավորված հակամարտությունը վերածվել նոր ռազմական էսկալացիայի, ինչպես են տարբեր կողմերը ներկայացնում նույն իրադարձությունները և ինչ ազդեցություն կարող են ունենալ ռազմական գործողությունները տարածաշրջանային կայունության ու միջազգային հարաբերությունների վրա։ 2023 թվականի սեպտեմբերյան գործողությունը կարճատև ռազմական էսկալացիայից հետո հանգեցրեց Լեռնային Ղարաբաղում Ադրբեջանի վերահսկողության հաստատմանը և տարածաշրջանի հայ բնակչության զանգվածային տեղահանությանը դեպի Հայաստան, ինչը հետագայում դարձավ նաև միջազգային քաղաքական և իրավական քննարկումների կարևոր թեմա։

Աշխատությունը նվիրված է հետխորհրդային երկրներում քաղաքացիական և ժողովրդավարական իշխանության կայացման գործընթացի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Խորհրդային Միության փլուզումից հետո նորանկախ պետություններում քաղաքական համակարգերի վերափոխման, ժողովրդավարական ինստիտուտների ձևավորման և քաղաքացիական հասարակության զարգացման գործընթացներն են։ Ուսումնասիրվում են իշխանության կազմակերպման նոր ձևերի ստեղծումը, սահմանադրական համակարգերի ձևավորումը, բազմակուսակցականության հաստատումը, ընտրական գործընթացների զարգացումը և պետական կառավարման ժողովրդավարացման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքացիական հասարակության ինստիտուտների, քաղաքական մասնակցության, խոսքի և մամուլի ազատության, տեղական ինքնակառավարման, մարդու իրավունքների պաշտպանության և իշխանությունների տարանջատման սկզբունքների զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է համեմատական վերլուծությամբ ուսումնասիրել հետխորհրդային տարբեր երկրների փորձը՝ բացահայտելով ժողովրդավարացման գործընթացների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Կարևորվում են նաև ժողովրդավարական բարեփոխումների վրա ազդող քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային գործոնները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել անցումային շրջանի հիմնական դժվարությունները՝ ինստիտուտների անկայունությունը, քաղաքական էլիտաների վերարտադրությունը, իշխանության կենտրոնացման միտումները, թույլ զարգացած քաղաքացիական հասարակությունը, ընտրական համակարգերի խնդիրները և սոցիալ-տնտեսական անհավասարությունները։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են ժողովրդավարական կառավարման ամրապնդման հնարավորությունները՝ իրավական պետության, անկախ դատական համակարգի, արդյունավետ խորհրդարանական վերահսկողության, ազատ և մրցակցային ընտրությունների ու ակտիվ քաղաքացիական մասնակցության միջոցով։

Աշխատանքը նվիրված է զանգվածային լրատվամիջոցների ազդեցության ուսումնասիրությանը հասարակական-քաղաքական կարծիքի ձևավորման, փոփոխության և տարածման գործընթացներում։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ ԶԼՄ-ները հասարակության տարբեր խմբերի միջև տեղեկատվության փոխանցման կարևորագույն միջավայր են և կարող են էական ազդեցություն ունենալ քաղաքացիների կողմից քաղաքական իրադարձությունների, պետական քաղաքականության, հասարակական խնդիրների և քաղաքական դերակատարների ընկալման վրա։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել, թե ինչպես է տեղեկատվության ընտրությունը, թեմաների առաջնահերթության սահմանումը, իրադարձությունների մեկնաբանությունը և դրանց ներկայացման ձևը ազդում լսարանի ուշադրության և կարծիքների ձևավորման վրա։ Հատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ լրատվամիջոցները ոչ միայն տեղեկություն են հաղորդում արդեն տեղի ունեցած իրադարձությունների վերաբերյալ, այլև մասնակցում են հանրային օրակարգի ձևավորմանը՝ որոշ խնդիրներ դարձնելով հասարակական քննարկման կենտրոնական թեմա, իսկ մյուսներին տալով համեմատաբար նվազ տեսանելիություն։ Այս գործընթացի ուսումնասիրության ժամանակ կարևոր է նաև մեդիայի կողմից կիրառվող լեզվական, տեսողական և հռետորական միջոցների վերլուծությունը, քանի որ նույն իրադարձությունը տարբեր ձևերով ներկայացնելու դեպքում կարող են ձևավորվել դրա տարբեր ընկալումներ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են դիտարկվել քաղաքական նորությունների, վերլուծական հաղորդումների, հարցազրույցների, մեկնաբանությունների և այլ մեդիա ձևաչափերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հասարակության տարբեր խմբերի վրա։ Հասարակական-քաղաքական կարծիքի ձևավորման մեջ կարևոր դեր կարող են ունենալ նաև մեդիայի և քաղաքական իշխանության, կուսակցությունների, հասարակական կազմակերպությունների ու այլ ազդեցիկ դերակատարների փոխհարաբերությունները։ Այս տեսանկյունից հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ տեղեկատվության քաղաքականացման, քարոզչության, կողմնակալ լուսաբանման, կարծիքի մանիպուլացման և տեղեկատվական օրակարգի վերահսկման խնդիրներին։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել լրատվամիջոցների հակադիր գործառույթը՝ որպես հանրային վերահսկողության, բազմակարծության և քաղաքական հաշվետվողականության ապահովման միջոց։ Ազատ և բազմազան մեդիա միջավայրը կարող է քաղաքացիներին հնարավորություն տալ ստանալ տարբեր տեսակետներ, համադրել տեղեկությունները և ձևավորել սեփական դիրքորոշումը, մինչդեռ տեղեկատվական սահմանափակումները կամ միակողմանի լուսաբանումը կարող են նեղացնել հանրային քննարկման շրջանակը։ Հետազոտության արդիականությունը մեծանում է թվային մեդիայի և սոցիալական ցանցերի տարածման պայմաններում, քանի որ տեղեկատվության ստեղծման և տարածման գործընթացն այլևս չի սահմանափակվում ավանդական լրատվական կառույցներով։ Թվային հարթակները արագացնում են տեղեկատվության շրջանառությունը, հնարավորություն են տալիս օգտատերերին անմիջականորեն մասնակցել հանրային քննարկումներին, սակայն միաժամանակ ստեղծում են ապատեղեկատվության, կեղծ տեղեկությունների, տեղեկատվական բևեռացման և ալգորիթմական «տեղեկատվական փուչիկների» առաջացման ռիսկեր։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև լսարանի դերը՝ որպես ոչ թե պարզապես տեղեկատվություն սպառող, այլ տեղեկատվություն մեկնաբանող, վերարտադրող և տարածող ակտիվ մասնակից։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասարակական կարծիքի ձևավորումը դիտարկել որպես փոխազդեցության գործընթաց, որտեղ մեդիայի հաղորդագրությունները, քաղաքական դերակատարների գործունեությունը և քաղաքացիների արձագանքները մշտապես ազդում են միմյանց վրա։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ մեդիայի ազդեցության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել մեդիագրագիտության զարգացմանը, տեղեկատվության քննադատական ընկալմանը և հասարակության՝ մանիպուլյատիվ կամ ապատեղեկատվական բովանդակությունը տարբերակելու կարողության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ԶԼՄ-ները դիտարկում է որպես հասարակական-քաղաքական կյանքի կարևոր ինստիտուտ, որը միաժամանակ կատարում է տեղեկատվական, հաղորդակցական, վերահսկողական և օրակարգ ձևավորող գործառույթներ և կարող է նշանակալիորեն ազդել հասարակության քաղաքական գիտակցության, դիրքորոշումների ու հանրային քննարկումների ուղղությունների վրա։

Աշխատությունը նվիրված է «փափուկ ուժի» ազդեցության մեխանիզմների ուսումնասիրությանը Հարավային Կովկասում ընթացող տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես կարող են պետությունները և այլ ազդեցիկ դերակատարներ ոչ ռազմական և ոչ ուղղակի հարկադրական միջոցների միջոցով ձևավորել քաղաքական միջավայր, տարածել իրենց արժեքները, գաղափարները և օրակարգերը, ինչպես նաև ազդել հասարակությունների և քաղաքական որոշումների վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել դիվանագիտության, մշակույթի, կրթության, տեղեկատվական քաղաքականության, միջազգային հաղորդակցության, տնտեսական համագործակցության, հանրային դիվանագիտության և մեդիայի միջոցով ազդեցության տարածման տարբեր եղանակները։ Հարավային Կովկասի առանձնահատկությունների դիտարկումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են պատմական հիշողությունը, էթնիկ և մշակութային կապերը, տարածաշրջանային հակամարտությունները, աշխարհաքաղաքական մրցակցությունը և արտաքին դերակատարների շահերը փոխկապակցվում ազդեցության ոչ ռազմական գործիքների հետ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև տեղեկատվական և հաղորդակցական միջավայրի ուսումնասիրությունը, քանի որ ժամանակակից միջազգային հարաբերություններում հանրային կարծիքի ձևավորումը, տեղեկատվության տարածումը և երկրի միջազգային հեղինակության կառուցումը կարող են էական ազդեցություն ունենալ քաղաքական գործընթացների վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել «փափուկ ուժը» ոչ միայն որպես արտաքին քաղաքականության առանձին գործիք, այլև որպես բազմաշերտ ազդեցության համակարգ, որտեղ պետական քաղաքականությանը զուգահեռ կարող են ներգրավված լինել հասարակական կազմակերպությունները, լրատվամիջոցները, կրթական և մշակութային հաստատությունները, սփյուռքային կառույցները և այլ ոչ պետական դերակատարներ։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել Հարավային Կովկասի քաղաքականությամբ, միջազգային հարաբերություններով, աշխարհաքաղաքականությամբ և հանրային դիվանագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների, քաղաքագետների, ուսանողների և վերլուծաբանների համար։ Այն նաև նպաստում է տարածաշրջանային քաղաքականության ավելի լայն ընկալմանը՝ ցույց տալով, որ ազդեցության համար մրցակցությունը կարող է իրականացվել ոչ միայն ռազմական կամ տնտեսական ռեսուրսների, այլև գաղափարների, արժեքների, մշակույթի, տեղեկատվության և միջազգային հեղինակության միջոցով։

Աշխատությունը նվիրված է Ղարաբաղի ինքնորոշման հիմնախնդրի քաղաքական և իրավաքաղաքական զարգացումների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով ժամանակակից տարածաշրջանային և միջազգային քաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են հիմնախնդրի ձևավորման և զարգացման նախադրյալները, դրա շուրջ ձևավորված քաղաքական դիրքորոշումները, միջազգային հարաբերությունների ազդեցությունը և տարբեր ժամանակաշրջաններում խնդրի կարգավորման ուղղությամբ իրականացված գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինքնորոշման իրավունքի և տարածքային ամբողջականության սկզբունքների փոխհարաբերությանը, դրանց մեկնաբանություններին միջազգային իրավունքի և քաղաքական պրակտիկայի շրջանակներում, ինչպես նաև հակամարտության կարգավորման հնարավոր մոտեցումներին։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են տարածաշրջանային անվտանգության համակարգի փոփոխությունները, Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների զարգացումները, արտաքին դերակատարների ներգրավվածությունը և միջազգային կազմակերպությունների ու տարբեր պետությունների քաղաքական դիրքորոշումները։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են աշխարհաքաղաքական փոփոխությունները, տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցությունը և միջազգային քաղաքական օրակարգի վերափոխումները ազդել հիմնախնդրի ընկալման և դրա շուրջ ընթացող գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև քաղաքական և դիվանագիտական նախաձեռնությունները, բանակցային գործընթացների առանձնահատկությունները, հասարակական ու քաղաքական գործոնների ազդեցությունը և հակամարտության երկարաժամկետ հետևանքները տարածաշրջանային կայունության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների և միջազգային իրավունքի մասնագետներին, տարածաշրջանային քաղաքականությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին և թեմայով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ առաջարկելով հիմնախնդրի բազմակողմանի դիտարկում և դրա զարգացման վրա ազդող քաղաքական գործոնների համակարգված վերլուծություն։

Գիրքը ներկայացնում է խորհրդային քաղաքական գաղափարախոսությանը, կոմունիստական կուսակցության գործունեությանը և ՍՄԿԿ XXV համագումարին նվիրված գրականության հանձնարարական ցանկ։ Աշխատությունում համակարգված են թեմային առնչվող գրքեր, հոդվածներ, պաշտոնական փաստաթղթեր և այլ հրապարակումներ, որոնք լուսաբանում են կուսակցության ծրագրային դրույթները, սոցիալ-տնտեսական զարգացման ուղղությունները, պետական կառավարման սկզբունքները և խորհրդային հասարակության գաղափարական հիմքերը։ Հանձնարարական ցանկը նպատակ ունի աջակցելու թեմայի ուսումնասիրմանը, ընթերցողների տեղեկատվական կողմնորոշմանը և համապատասխան գրականության ընտրությանը՝ ուսումնական, գիտահետազոտական և տեղեկատվական նպատակներով։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, գրադարանագետների, մատենագետների, խորհրդային շրջանի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և քաղաքական գաղափարների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Քաղաքագիտական և ռազմաքաղաքական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է զինվորաքաղաքացիական հարաբերությունների և զինված ուժերի նկատմամբ քաղաքացիական-ժողովրդավարական վերահսկողության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում զինված ուժերի, պետական իշխանության մարմինների և քաղաքացիական հասարակության փոխհարաբերությունների տեսական ու ինստիտուցիոնալ հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռազմական կառավարման համակարգում քաղաքացիական վերահսկողության մեխանիզմներին, պետական մարմինների լիազորությունների սահմանազատմանը և պաշտպանության ոլորտում հաշվետվողականության ու թափանցիկության ապահովման հարցերին։ Վերլուծվում են զինվորական և քաղաքացիական կառույցների փոխգործակցության սկզբունքները, քաղաքական որոշումների ընդունման գործընթացում նրանց դերերի առանձնահատկությունները և ժողովրդավարական կառավարման շրջանակում զինված ուժերի գործունեության վերահսկման մոտեցումները։ Քննարկվում են խորհրդարանական, կառավարական և հասարակական վերահսկողության ձևերը, ինչպես նաև դրանց արդյունավետ իրականացման հետ կապված ինստիտուցիոնալ և իրավական խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու զինվորաքաղաքացիական հարաբերությունների զարգացման և պաշտպանության ոլորտում ժողովրդավարական վերահսկողության մեխանիզմների կատարելագործման հիմնական ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքագիտության, անվտանգության ուսումնասիրությունների, ռազմական կառավարման և հանրային կառավարման ոլորտների հետազոտողների ու մասնագետների համար։

Հասարակագիտական և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացմանը վերաբերող այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տեղեկատվական հասարակության ձևավորման և զարգացման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տեղեկատվական ու հաղորդակցական տեխնոլոգիաների տարածման, թվային ենթակառուցվածքների զարգացման, տեղեկատվական ռեսուրսների հասանելիության և հասարակական կյանքի տարբեր ոլորտների թվայնացման հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական կառավարման, կրթության, տնտեսության, գիտության և հանրային ծառայությունների ոլորտներում նոր տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են բնակչության թվային հմտությունների, տեղեկատվության հասանելիության, էլեկտրոնային ծառայությունների և հասարակության տեխնոլոգիական պատրաստվածության հետ կապված խնդիրները։ Քննարկվում են նաև տեղեկատվական անվտանգության, անձնական տվյալների պաշտպանության, թվային անհավասարության և տեղեկատվական մշակույթի ձևավորման հարցերը։ Դիտարկվում է պետության, մասնավոր հատվածի, կրթական հաստատությունների և հասարակության փոխգործակցության նշանակությունը ժամանակակից տեղեկատվական միջավայրի զարգացման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տեղեկատվական հասարակության, թվային փոխակերպման, հանրային կառավարման և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների սոցիալական ազդեցությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների ու համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1851-1876 թվականներին քրիստոնեական սրբավայրերի նկատմամբ իրավունքների և ազդեցության շուրջ ծավալված միջազգային քաղաքական ու եկեղեցական հակասությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Երուսաղեմի հայոց պատրիարքության դերակատարությանը։ Ներկայացվում է XIX դարի երկրորդ կեսի պատմաքաղաքական միջավայրը, երբ Երուսաղեմի և Սուրբ Երկրի քրիստոնեական սրբավայրերի տնօրինման, օգտագործման և պահպանության հարցերը կարևոր նշանակություն ունեին տարբեր քրիստոնեական համայնքների և նրանց աջակցող պետությունների համար։ Վերլուծվում են կրոնական համայնքների միջև ձևավորված հարաբերությունները, սրբավայրերի նկատմամբ ավանդական իրավունքների պահպանման խնդիրները և դրանց շուրջ առաջացած վեճերի քաղաքական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական եկեղեցական հաստատությունների դիրքին, Երուսաղեմի հայոց պատրիարքության իրավասություններին, նրա կողմից պահպանվող հոգևոր և պատմական ժառանգությանը, ինչպես նաև այլ եկեղեցիների ու պետական իշխանությունների հետ ունեցած հարաբերություններին։ Քննարկվում է միջազգային քաղաքականության և դիվանագիտական միջամտությունների ազդեցությունը սրբավայրերի շուրջ ձևավորված հարաբերությունների վրա՝ ցույց տալով կրոնական և քաղաքական շահերի փոխկապակցվածությունը։ Անդրադարձ է կատարվում Օսմանյան կայսրության իշխանությունների քաղաքականությանը, եվրոպական տերությունների հետաքրքրություններին և քրիստոնեական համայնքների միջև իրավունքների ու արտոնությունների պահպանման շուրջ ընթացող գործընթացներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ Երուսաղեմի հայկական ներկայության պատմական նշանակությունը, պատրիարքության գործունեությունը և նրա մասնակցությունը Սուրբ Երկրի քրիստոնեական ժառանգության պահպանման գործընթացներին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, եկեղեցու պատմության և միջազգային հարաբերությունների հետազոտողների, դասախոսների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անկախ պետականության հաստատման պայմաններում Հայաստանի և հայկական սփյուռքի միջև հարաբերությունների ձևավորման ու զարգացման գործընթացի պատմաքաղաքական և հասարակական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն փոփոխություններն են, որոնք պետական անկախության պայմաններում նոր բնույթ հաղորդեցին հայրենիք–սփյուռք փոխհարաբերություններին՝ դրանք տեղափոխելով ոչ միայն մշակութային և ազգային ինքնության պահպանման, այլև պետական, տնտեսական, կրթական և կազմակերպական համագործակցության հարթություն։ Քննվում են փոխհարաբերությունների ձևավորման պատմական նախադրյալները, սփյուռքահայ համայնքների և կազմակերպությունների մասնակցությունը Հայաստանի հետ կապերի ընդլայնմանը, ինչպես նաև պետական հաստատությունների կողմից սփյուռքի հետ հարաբերությունների կազմակերպման մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախ պետականության պայմաններում համահայկական համագործակցության նոր մեխանիզմների ձևավորմանը, փոխադարձ ակնկալիքների և առաջնահերթությունների փոփոխությանը և տարբեր համայնքների առանձնահատկությունների ազդեցությանը համագործակցության ձևերի վրա։ Ուսումնասիրվում են տնտեսական աջակցության, ներդրումների, բարեգործական նախաձեռնությունների, կրթության, գիտության, մշակույթի և հասարակական կապերի ոլորտներում իրականացված համագործակցության հիմնական ուղղությունները։ Կարևորվում է նաև սփյուռքի բազմազանությունը, քանի որ տարբեր երկրներում ձևավորված հայկական համայնքները տարբերվում են իրենց պատմական փորձով, կազմակերպական կառուցվածքով, սոցիալական պայմաններով և Հայաստանի հետ հարաբերությունների ձևերով։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ազգային ինքնության, մշակութային ժառանգության պահպանման, հայոց լեզվի և կրթության խնդիրներին՝ դրանք դիտարկելով հայրենիք–սփյուռք հարաբերությունների երկարաժամկետ զարգացման տեսանկյունից։ Առանձին ուղղություն է պետական քաղաքականության և հասարակական նախաձեռնությունների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե ինչ դեր են ունեցել պետական մարմինները, ավանդական սփյուռքյան կառույցները, բարեգործական կազմակերպությունները և անհատական նախաձեռնությունները համագործակցության զարգացման տարբեր փուլերում։ Միաժամանակ կարող են ներկայացվել հարաբերություններում ի հայտ եկած կազմակերպական, սոցիալական և գաղափարական տարբերությունները՝ առանց դրանք միակողմանի գնահատելու։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հայրենիք–սփյուռք հարաբերությունները ներկայացնում է որպես բազմաշերտ և փոփոխվող համակարգ, որի զարգացումը սերտորեն կապված է Հայաստանի պետականության կայացման, սփյուռքյան համայնքների ներքին փոփոխությունների և համահայկական համագործակցության նոր ձևերի առաջացման հետ։

Աշխատությունը նվիրված է հասարակության իրավական գիտակցության և քաղաքական գործընթացների փոխհարաբերության տեսական ու կիրառական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության հասարակական-քաղաքական միջավայրի օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքացիների իրավունքի, օրենքի, արդարության, պետական ինստիտուտների և իրավական կարգի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումն ու դրանց դրսևորումն է քաղաքական մասնակցության տարբեր ձևերում։ Իրավագիտակցությունը դիտարկվում է որպես հասարակական գիտակցության կարևոր բաղադրիչ, որն ընդգրկում է իրավական գիտելիքները, արժեքային վերաբերմունքները, իրավական գնահատականները և իրավաչափ վարքագծի վերաբերյալ պատկերացումները։ Քննվում է, թե այդ բաղադրիչներն ինչպես կարող են արտահայտվել քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության, հանրային քննարկումների, պետական կառույցների հետ հարաբերությունների և հասարակական նախաձեռնությունների շրջանակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավական ու քաղաքական մշակույթի փոխկապակցվածությանը, իրավական սոցիալականացման գործընթացներին և այն ինստիտուտների դերին, որոնց միջոցով անհատը ձեռք է բերում իրավական գիտելիքներ ու հասարակական վարքագծի նորմեր։ Դիտարկվում են կրթության, ընտանիքի, զանգվածային հաղորդակցության միջոցների, քաղաքացիական հասարակության և պետական ինստիտուտների հնարավոր ազդեցությունները իրավական պատկերացումների ձևավորման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օրենքի նկատմամբ վստահության, իրավական նորմերի ընկալման և քաղաքացիների քաղաքական վարքագծի միջև կապի ուսումնասիրությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև իրավական նիհիլիզմի, իրավական պասիվության, քաղաքացիական պատասխանատվության և իրավական ակտիվության հասկացություններին՝ որպես հասարակության իրավագիտակցության տարբեր դրսևորումների։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել սոցիոլոգիական հարցումների, համեմատական վերլուծության և քաղաքական ու իրավական գործընթացների ուսումնասիրության մեթոդներ՝ հասարակական դիրքորոշումների կառուցվածքն ու դրանց փոփոխության միտումները բացահայտելու նպատակով։ Հայաստանի օրինակը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել պետական և հասարակական ինստիտուտների փոխակերպման, քաղաքացիական մասնակցության և իրավական մշակույթի զարգացման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իրավունքի տեսության, քաղաքականագիտության, իրավական սոցիոլոգիայի և քաղաքացիական հասարակության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ բացահայտելով իրավագիտակցության նշանակությունը քաղաքական գործընթացներում քաղաքացիների վարքագծի և հասարակական հարաբերությունների ձևավորման համար։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական ապագայաբանության շրջանակում կանխատեսման տեսական, մեթոդաբանական և ճանաչողական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ քաղաքական գործընթացների հնարավոր զարգացման ուղղությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Հետազոտության առանցքում քաղաքական ապագայի վերաբերյալ գիտականորեն հիմնավորված դատողությունների ձևավորման հնարավորություններն ու սահմանափակումներն են, ինչպես նաև քաղաքական երևույթների բարձր փոփոխականության, բազմագործոն բնույթի և անորոշության ազդեցությունը կանխատեսումների վրա։ Քաղաքական կանխատեսումը դիտարկվում է ոչ թե որպես ապագայի միանշանակ որոշում, այլ որպես առկա միտումների, պատճառահետևանքային կապերի, հնարավոր փոփոխությունների և այլընտրանքային սցենարների համակարգված ուսումնասիրություն։ Ժամանակակից ռազմավարական ապագայաբանության մոտեցումները ևս սովորաբար շեշտադրում են ոչ թե մեկ անխուսափելի ապագայի կանխագուշակումը, այլ մի քանի հնարավոր ապագաների ուսումնասիրությունը և դրանց նկատմամբ պատրաստվածության զարգացումը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում կանխատեսման օբյեկտի և ժամանակային հորիզոնի սահմանմանը, քաղաքական գործընթացների վերաբերյալ տեղեկատվության ընտրությանը, փոփոխականների առանձնացմանը և ստացված արդյունքների հավաստիության գնահատմանը։ Քննվում են կանխատեսման տարբեր մեթոդաբանական մոտեցումներ՝ միտումների վերլուծությունը, փորձագիտական գնահատումները, սցենարային մեթոդները, համեմատական վերլուծությունը, մոդելավորումը և հավանականային գնահատումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում քաղաքական կանխատեսումների ստուգելիության խնդիրը, քանի որ գիտական կանխատեսումը պահանջում է հնարավորինս հստակ սահմանված արդյունքներ, ժամանակային շրջանակներ և պայմաններ, որոնց դեպքում հնարավոր կլինի հետագայում գնահատել դրա համապատասխանությունը իրական զարգացումներին։ Ուսումնասիրվում է նաև քաղաքական ապագայի վրա մարդկային ընտրությունների, ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների, միջազգային միջավայրի, տնտեսական գործընթացների, տեխնոլոգիական զարգացման և անսպասելի իրադարձությունների ազդեցությունը։ Այս հանգամանքները սահմանափակում են երկարաժամկետ կանխատեսումների որոշակիությունը և մեծացնում այլընտրանքային սցենարների կիրառման նշանակությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կանխատեսողի սուբյեկտիվ գնահատականների, տեղեկատվական սահմանափակումների և ճանաչողական կողմնակալությունների հնարավոր ազդեցությանը։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքական կանխատեսումը կապվում է նաև որոշումների ընդունման և ռազմավարական պլանավորման հետ, քանի որ ապագայի հնարավոր տարբերակների ուսումնասիրությունը կարող է օգտագործվել ռիսկերի, հնարավորությունների և քաղաքական ընտրությունների հետևանքների վերլուծության համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քաղաքականագիտության, ապագայաբանության, քաղաքական վերլուծության և կանխատեսման մեթոդաբանության մոտեցումները՝ քաղաքական ապագան ներկայացնելով որպես անորոշ և բազմատարբերակ գործընթաց, որի գիտական ուսումնասիրությունը պահանջում է հավանականային, սցենարային և քննադատական մտածողության համատեղ կիրառում։

Աշխատությունը նվիրված է 1961–1991 թվականներին Ֆրանսիայի և նրա նախկին աֆրիկյան գաղութների միջև ձևավորված քաղաքական, տնտեսական, ռազմական և դիվանագիտական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ ապագաղութացման գործընթացից հետո ստեղծված նոր միջազգային պայմաններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն մեխանիզմների վրա, որոնց միջոցով անկախություն ստացած աֆրիկյան պետությունների հետ պահպանվել և վերափոխվել են նախկին գաղութատիրական ժամանակաշրջանում ձևավորված կապերը։ Քննության են առնվում Ֆրանսիայի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները Աֆրիկայում, երկկողմ համագործակցության համաձայնագրերը, քաղաքական վերնախավերի հետ հարաբերությունները, տնտեսական շահերը, ռազմական համագործակցությունը և տարածաշրջանում ֆրանսիական ազդեցության պահպանման միջոցները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այսպես կոչված «Ֆրանսաֆրիկա» համակարգի ձևավորմանն ու գործունեությանը, որի շրջանակում պաշտոնական միջպետական հարաբերությունները հաճախ զուգակցվում էին քաղաքական, տնտեսական և անձնական ոչ պաշտոնական կապերի լայն ցանցով։ Դիտարկվում է Ֆրանսիայի մասնակցությունը նախկին գաղութների անվտանգության համակարգերի ձևավորմանը, ռազմական ներկայության պահպանմանը և տարբեր քաղաքական ճգնաժամերի նկատմամբ նրա արձագանքին՝ առանց անտեսելու աֆրիկյան պետությունների սեփական քաղաքական շահերն ու ինքնուրույն գործողությունները։ Ուսումնասիրվում են նաև առևտրային հարաբերությունները, ներդրումները, բնական ռեսուրսների նշանակությունը, ֆինանսական համագործակցությունը և տնտեսական կախվածության վերաբերյալ պատմագիտական գնահատականները։ Կարևորվում է Սառը պատերազմի միջազգային միջավայրը, քանի որ Աֆրիկայում ֆրանսիական քաղաքականությունը զարգանում էր նաև արևմտյան և խորհրդային ազդեցությունների մրցակցության, նորանկախ պետությունների արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների և տարածաշրջանային հակամարտությունների պայմաններում։ Անդրադարձ է կատարվում Ֆրանսիայի տարբեր նախագահների օրոք իրականացված քաղաքականության շարունակականությանը և փոփոխություններին՝ Շառլ դը Գոլի ժամանակաշրջանից մինչև Ֆրանսուա Միտերանի նախագահության տարիները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պաշտոնապես հռչակված անկախության և նախկին մետրոպոլիայի հետ պահպանվող բազմակողմ կապերի հարաբերակցության վերլուծությունը։ Այդ համատեքստում դիտարկվում են ինքնիշխանության, հետգաղութատիրական ազդեցության, տնտեսական համագործակցության և քաղաքական միջամտության վերաբերյալ տարբեր մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչպես փոխվեց Ֆրանսիայի դերը Աֆրիկայում գաղութային համակարգի վերացումից հետո և ինչպիսի ազդեցություն ունեցան այդ հարաբերությունները ինչպես աֆրիկյան պետությունների ներքին ու արտաքին քաղաքականության, այնպես էլ Ֆրանսիայի միջազգային դիրքի վրա։ Ժամանակաշրջանի ավարտը դիտարկվում է Սառը պատերազմի ավարտի և միջազգային հարաբերությունների համակարգում սկսված վերափոխումների համատեքստում, որոնք նոր պահանջներ առաջադրեցին ֆրանս-աֆրիկյան հարաբերությունների նկատմամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, Ֆրանսիայի արտաքին քաղաքականության, Աֆրիկայի նորագույն պատմության, գաղութատիրության և հետգաղութատիրական գործընթացների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ղարաբաղյան հիմնախնդրի վերաբերյալ փաստաթղթերում և կարգավորման գործընթացում կիրառված քաղաքական փաստարկների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել կողմերի դիրքորոշումների ձևավորման տրամաբանությունը, դրանց հիմնավորման հիմնական մոտեցումները և բանակցային գործընթացում ունեցած նշանակությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են հիմնախնդրի քաղաքական, իրավական, պատմական և անվտանգային մեկնաբանությունները, ինչպես նաև այն առանցքային դրույթները, որոնց միջոցով տարբեր կողմեր ներկայացրել և հիմնավորել են իրենց դիրքորոշումները։ Վերլուծության են ենթարկվում բանակցային գործընթացի տարբեր փուլերում ձևավորված փաստաթղթերը, հայտարարությունները, առաջարկությունները և այլ քաղաքական նյութեր՝ ուշադրություն դարձնելով ինքնորոշման, տարածքային ամբողջականության, անվտանգության, բնակչության իրավունքների, պատմական ժառանգության և միջազգային իրավունքի սկզբունքների շուրջ ձևավորված փաստարկներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են քաղաքական փաստարկները փոփոխվել գործընթացի տարբեր փուլերում՝ պայմանավորված տարածաշրջանային և միջազգային զարգացումներով, ուժերի հարաբերակցությամբ, ներքաղաքական իրողություններով և միջազգային միջնորդության առանձնահատկություններով։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու բանակցային հռետորաբանության և քաղաքական դիրքորոշումների փոխկապակցվածությունը, բացահայտելու փաստարկների հիմնական ուղղությունները և գնահատելու դրանց ազդեցությունը կարգավորման գործընթացի ընթացքի վրա։ Քննարկվում են նաև միջազգային կազմակերպությունների և միջնորդական ձևաչափերի դերակատարությունը, տարբեր նախաձեռնությունների և փաստաթղթերի նշանակությունը, ինչպես նաև հակամարտության կարգավորման վերաբերյալ ձևավորված քաղաքական մոտեցումների ընդհանրություններն ու հակասությունները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է Ղարաբաղյան հիմնախնդրի քաղաքական պատմության, բանակցային գործընթացի և միջազգային հարաբերությունների համատեքստում, քանի որ փաստաթղթերում ամրագրված փաստարկների համակարգված քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու կողմերի դիրքորոշումների, բանակցային ռազմավարությունների և կարգավորման գործընթացի քաղաքական բովանդակության վերաբերյալ։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է սոցիալական պետության էության, հիմնական սկզբունքների և դրա վերաբերյալ հայեցակարգային մոտեցումների պատմական ու տեսական էվոլյուցիայի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության շրջանակում սոցիալական պետությունը դիտարկվում է որպես ժամանակակից պետության կարևոր բնութագրիչ, որի գործունեությունը նպատակաուղղված է սոցիալական արդարության, հասարակության տարբեր խմբերի միջև հնարավորությունների հավասարակշռության և քաղաքացիների արժանապատիվ կենսապայմանների ապահովմանը։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են սոցիալական պետության ձևավորման նախադրյալները, դրա գաղափարական և փիլիսոփայական հիմքերը, ինչպես նաև սոցիալական իրավունքների և պետական պատասխանատվության վերաբերյալ պատկերացումների փոփոխությունը տարբեր պատմական փուլերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական պետության հիմնական գործառույթներին՝ սոցիալական պաշտպանության, կրթության և առողջապահության հասանելիության, զբաղվածության խթանման, եկամուտների վերաբաշխման և սոցիալական անհավասարության նվազեցման ուղղություններով։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է սոցիալական պետության տարբեր մոդելների համեմատական դիտարկումը և դրանց ձևավորման վրա ազդող տնտեսական, քաղաքական ու ժողովրդագրական գործոնների վերլուծությունը։ Արդի դարաշրջանի համատեքստում քննարկվում են սոցիալական պետության առջև ծառացած նոր մարտահրավերները՝ տնտեսական գլոբալացումը, ժողովրդագրական փոփոխությունները, տեխնոլոգիական վերափոխումները, աշխատաշուկայի փոփոխվող կառուցվածքը և սոցիալական բևեռացման ռիսկերը։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ սոցիալական պետության հայեցակարգը շարունակաբար վերափոխվում է՝ հարմարվելով հասարակության և տնտեսության փոփոխվող պահանջներին, սակայն դրա հիմքում շարունակում են մնալ մարդու արժանապատվության, սոցիալական արդարության և համերաշխության սկզբունքները։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել սոցիալական պետության ժամանակակից բնույթի, դրա ինստիտուցիոնալ զարգացման և սոցիալական քաղաքականության արդյունավետության վերաբերյալ տեսական պատկերացումների խորացմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, իրավաբաններին, սոցիալական քաղաքականության և պետական կառավարման մասնագետներին, փիլիսոփաներին, սոցիոլոգներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։

Աշխատությունը նվիրված է Միավորված ազգերի կազմակերպության խաղաղապահ գործողությունների ձևավորման, զարգացման և իրականացման գործընթացի համակողմանի ուսումնասիրությանը 1948-2005 թվականների ընթացքում։ Գրքում ներկայացվում է միջազգային խաղաղության և անվտանգության պահպանման նպատակով ձևավորված խաղաղապահ մեխանիզմների պատմական զարգացումը, դրանց իրավաքաղաքական հիմքերը և տարբեր ժամանակաշրջաններում ունեցած նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են խաղաղապահ առաքելությունների առաջացման պատճառները, դրանց կազմակերպման սկզբունքները, մանդատների առանձնահատկությունները, մասնակից պետությունների դերը և միջազգային կազմակերպության ներգրավվածության ձևերը զինված հակամարտությունների կանխարգելման, կարգավորման և հետկոնֆլիկտային վերականգնման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են փոխվել խաղաղապահ գործողությունների նպատակներն ու գործառույթները միջազգային հարաբերությունների փոփոխվող պայմաններում։ Քննության են առնվում ինչպես դասական դիտորդական և զինադադարի պահպանման առաքելությունները, այնպես էլ ավելի բարդ բազմագործառութային գործողությունները, որոնք ներառում էին քաղաքացիական բնակչության պաշտպանություն, ընտրությունների կազմակերպման աջակցություն, պետական կառույցների վերականգնում, հումանիտար խնդիրների լուծում և խաղաղության ամրապնդում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են խաղաղապահ գործողությունների արդյունավետության վրա ազդող քաղաքական, ռազմական, իրավական և կազմակերպական գործոնները, ինչպես նաև դրանց ընթացքում ի հայտ եկած դժվարություններն ու հակասությունները։ Կարևորվում է Անվտանգության խորհրդի, անդամ պետությունների և միջազգային այլ կառույցների փոխգործակցությունը, ինչպես նաև խաղաղապահ առաքելությունների նկատմամբ միջազգային հանրության վերաբերմունքի փոփոխությունը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու խաղաղապահության՝ որպես միջազգային անվտանգության ապահովման կարևոր գործիքի, զարգացման հիմնական փուլերի, ձեռքբերումների և սահմանափակումների մասին։ Ժամանակագրական լայն ընդգրկումը թույլ է տալիս համադրել տարբեր հակամարտությունների պայմաններում իրականացված գործողությունները և բացահայտել դրանց ընդհանուր ու առանձնահատուկ գծերը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, պատմության, միջազգային իրավունքի և անվտանգության ուսումնասիրությունների ոլորտներում մասնագիտացող ուսանողների, դասախոսների, հետազոտողների և մասնագետների համար, ինչպես նաև այն ընթերցողների, ովքեր հետաքրքրված են միջազգային խաղաղության պահպանման և հակամարտությունների կարգավորման մեխանիզմների պատմությամբ։

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության արտաքին քաղաքականության կարևորագույն ուղղություններից մեկի՝ ծովային ելքի ձեռքբերման հիմնախնդրի ուսումնասիրությանը 1919-1920 թվականներին։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում է այն աշխարհաքաղաքական և տնտեսական իրավիճակը, որում նորաստեղծ հայկական պետությունը փորձում էր հաղթահարել իր ներփակ աշխարհագրական դիրքը և ապահովել կապ դեպի Սև կամ Միջերկրական ծով։ Ծովային ելքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տարածքային ձեռքբերման խնդիր, այլև որպես Հայաստանի տնտեսական զարգացման, արտաքին առևտրի, հաղորդակցության, քաղաքական ինքնուրույնության և միջազգային դիրքերի ամրապնդման կարևոր նախապայման։ Ուսումնասիրության մեջ վերլուծվում են հայկական կառավարության և Փարիզում գործող հայկական պատվիրակությունների դիվանագիտական քայլերը, նրանց ներկայացրած տարածքային պահանջները և միջազգային խորհրդաժողովներում ծավալված բանակցությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Կիլիկիայի, Տրապիզոնի, Լազիստանի և Բաթումի ուղղություններով ծովային ելք ապահովելու տարբերակներին, ինչպես նաև դրանց շուրջ ձևավորված միջազգային հակասություններին։ Աշխատանքը ներկայացնում է Հայաստանի հարաբերությունները Վրաստանի, Հունաստանի, Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի, Իտալիայի, ԱՄՆ-ի, Ռուսաստանի և Թուրքիայի հետ՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին այդ պետությունների ռազմավարական և տարածքային շահերը ազդում հայկական դիվանագիտական նախաձեռնությունների վրա։ Կարևորվում է նաև հայ-վրացական հարաբերություններում Լազիստանի, Բաթումի և մերձսևծովյան տարածքների շուրջ առաջացած տարաձայնությունների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև Պոնտոսի հույների տարածքային պահանջների ազդեցությունը Տրապիզոնի հարցի վրա։ Հետազոտության կարևոր հատվածը վերաբերում է Սևրի պայմանագրի շրջանակում Հայաստանի ծովային ելքի իրավունքի ամրագրմանը և դրա հետագա ճակատագրին՝ ցույց տալով, որ դիվանագիտական ձեռքբերումները չվերածվեցին կայուն և գործնականորեն իրականացված տարածքային լուծման։ Աշխատանքը նաև բացահայտում է ծովային ելքի ծրագրերի ձախողման հիմնական պատճառները՝ կապված մեծ տերությունների հակասությունների, տարածաշրջանային պետությունների շահերի, թուրքական քաղաքականության և Հայաստանի սահմանափակ քաղաքական ու ռազմական հնարավորությունների հետ։ Ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության արտաքին քաղաքականության և դիվանագիտության պատմության տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի միջազգային պայմաններում էր ձևավորվում հայկական պետության արտաքին քաղաքական օրակարգը և ինչ նշանակություն ուներ աշխարհագրական մեկուսացվածության հաղթահարումը հանրապետության գոյատևման ու զարգացման համար։

Աշխատությունը նվիրված է համայնքների ձևավորման և զարգացման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես հայ հասարակության քաղաքացիական ինքնակազմակերպման կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության կենտրոնում համայնքի՝ որպես սոցիալական, տարածքային և քաղաքացիական միավորման ձևի դերն է հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման, տեղական խնդիրների լուծման և քաղաքացիների մասնակցության ընդլայնման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են համայնքների առաջացման և կայացման նախադրյալները, դրանց զարգացման վրա ազդող քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային գործոնները, ինչպես նաև տեղական ինքնակառավարման և քաղաքացիական հասարակության փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքացիների ինքնակազմակերպման մեխանիզմներին, համայնքային նախաձեռնություններին, հասարակական մասնակցությանը և տեղական մակարդակում որոշումների կայացման գործընթացներին։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն պայմանները, որոնց առկայության դեպքում համայնքները կարող են վերածվել ոչ միայն վարչատարածքային կառավարման միավորների, այլև հասարակական փոխգործակցության, փոխօգնության, պատասխանատվության և քաղաքացիական ակտիվության կենտրոնների։ Քննարկվում են նաև համայնքային կառույցների արդյունավետության, բնակչության մասնակցության, տեղական իշխանությունների և հասարակական կազմակերպությունների համագործակցության, համայնքային ռեսուրսների կառավարման և հանրային շահերի ներկայացման հիմնախնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայ հասարակության առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով պատմական փորձը, սոցիալական կապերի բնույթը, տեղական համայնքների ավանդույթները և ժամանակակից հասարակական փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև այն խոչընդոտներին, որոնք կարող են սահմանափակել համայնքների ինքնակազմակերպման ներուժը, այդ թվում՝ քաղաքացիների պասիվությունը, մասնակցային մշակույթի անբավարար զարգացումը, կառավարման խնդիրները, ռեսուրսների սահմանափակությունը և համայնքային նախաձեռնությունների ինստիտուցիոնալացման դժվարությունները։ Աշխատության հիմնական արժեքը համայնքային զարգացման և քաղաքացիական հասարակության կայացման փոխկապակցվածության բացահայտումն է, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հասարակության ժողովրդավարական զարգացման ներքին մեխանիզմների մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգների, քաղաքագետների, պետական և տեղական ինքնակառավարման ոլորտի մասնագետների, քաղաքացիական հասարակության հետազոտողների, հասարակական կազմակերպությունների ներկայացուցիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Այս նյութը վերաբերում է 2020 թվականի սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ ռազմական գործողությունների սրմանը և միջազգային հանրության՝ հատկապես ՄԱԿ-ի կողմից հրադադարի ու բանակցությունների վերսկսման կոչերին։ Հրապարակման համաձայն՝ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդը կողմերին կոչ էր արել անհապաղ դադարեցնել ռազմական գործողությունները, նվազեցնել լարվածությունը և առանց նախապայմանների վերադառնալ բանակցային գործընթացին։ Նյութում ներկայացվում են Հայաստանի և Ադրբեջանի իշխանությունների տարբեր դիրքորոշումները ռազմական գործողությունների պատճառների և բանակցային գործընթացի վերաբերյալ։ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը պնդում էր, որ բանակցությունների առաջընթացին խոչընդոտում է հայկական կողմի դիրքորոշումը, մինչդեռ Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարում էր, որ ռազմական գործողությունների պայմաններում բանակցությունների վարումը դժվար է և ընդգծում էր փոխզիջման անհրաժեշտությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Փաշինյանի այն գնահատականին, որ Ադրբեջանի գործողությունները Հայաստանի և հայ ժողովրդի համար ընկալվում էին որպես «գոյաբանական սպառնալիք»։ Հոդվածը նաև անդրադառնում է հակամարտության միջազգային հարթությանը՝ ՄԱԿ-ի, Ռուսաստանի, ԱՄՆ-ի, Ֆրանսիայի, Գերմանիայի և Թուրքիայի դիրքորոշումներին ու հնարավոր միջնորդական դերերին։ Նյութում ընդգծվում է, որ ռազմական գործողությունների շարունակությունը կարող էր ընդլայնել հակամարտության աշխարհագրությունը և ներգրավել տարածաշրջանային այլ պետությունների, ինչն էլ ավելի էր մեծացնում դիվանագիտական կարգավորման անհրաժեշտությունը։ Ընդհանուր առմամբ, հրապարակումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել 2020 թվականի պատերազմի սկզբնական փուլը, Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև բանակցային հակասությունները, միջազգային կազմակերպությունների արձագանքը և ռազմական էսկալացիայի պայմաններում խաղաղ կարգավորման փորձերը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում երիտասարդության քաղաքական սոցիալականացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երիտասարդների քաղաքական գիտակցության, արժեքների, դիրքորոշումների և քաղաքացիական մասնակցության ձևավորման վրա ազդող հիմնական գործոններն ու գործընթացները։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքական սոցիալականացումը դիտարկվում է որպես գործընթաց, որի ընթացքում երիտասարդները յուրացնում են հասարակության քաղաքական արժեքները, նորմերը, վարքականոնները և քաղաքական համակարգի վերաբերյալ պատկերացումները՝ աստիճանաբար ձևավորելով սեփական քաղաքացիական և քաղաքական դիրքորոշումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երիտասարդության՝ որպես հասարակության կարևոր սոցիալական խմբի դերին, քանի որ երիտասարդների քաղաքական ակտիվությունը, վստահությունը պետական և հասարակական ինստիտուտների նկատմամբ և մասնակցության ձևերը կարող են էական ազդեցություն ունենալ ժողովրդավարական գործընթացների և հասարակական զարգացման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ընտանիքի, կրթական համակարգի, հասակակիցների խմբերի, զանգվածային լրատվամիջոցների, հասարակական կազմակերպությունների և քաղաքական կառույցների ազդեցության վերլուծությունը երիտասարդների քաղաքական հայացքների ձևավորման վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ինտերնետի և սոցիալական մեդիայի դերին, որոնք ժամանակակից պայմաններում դարձել են քաղաքական տեղեկատվության ստացման, կարծիքների փոխանակման, հանրային քննարկումների և քաղաքացիական մոբիլիզացիայի կարևոր միջավայրեր։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ երիտասարդների քաղաքական հետաքրքրվածության մակարդակին, ընտրական գործընթացներին մասնակցությանը, հասարակական նախաձեռնություններին ներգրավվածությանը, քաղաքական կուսակցությունների և հասարակական կազմակերպությունների նկատմամբ վերաբերմունքին, ինչպես նաև քաղաքական ինստիտուտների նկատմամբ վստահության խնդիրներին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քաղաքական պասիվության և օտարվածության պատճառներին, որոնք կարող են կապված լինել քաղաքական գործընթացների նկատմամբ անվստահության, տեղեկատվական միջավայրի առանձնահատկությունների, սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, ապագայի վերաբերյալ անորոշության կամ քաղաքական մասնակցության արդյունավետության նկատմամբ թերահավատության հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են երիտասարդների քաղաքական ակտիվության խթանման հնարավորությունները՝ քաղաքացիական կրթության, երիտասարդական կազմակերպությունների, հանրային քննարկումների, կամավորական գործունեության և մասնակցային կառավարման մեխանիզմների միջոցով։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև Հայաստանի հասարակական և քաղաքական զարգացումների ազդեցությունը երիտասարդների արժեքային կողմնորոշումների ու քաղաքական վարքագծի վրա՝ առանձնացնելով այն գործոնները, որոնք նպաստում կամ խոչընդոտում են ակտիվ քաղաքացիական դիրքորոշման ձևավորմանը։ Կարևոր է նաև տարբեր սոցիալական, կրթական և տարածքային խմբերի երիտասարդների քաղաքական սոցիալականացման առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրությունը, քանի որ նրանց քաղաքական փորձառություններն ու մասնակցության հնարավորությունները կարող են տարբեր լինել։ Աշխատության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ երիտասարդների քաղաքական և քաղաքացիական ներգրավվածության բարձրացմանն ուղղված կրթական, հասարակական և պետական ծրագրերի կատարելագործման համար։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել երիտասարդների քաղաքական վարքագծի պատճառների ավելի խոր ըմբռնմանը, ժողովրդավարական մշակույթի զարգացմանը և հասարակական կյանքում երիտասարդների արդյունավետ մասնակցության ընդլայնմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, սոցիոլոգներին, երիտասարդության քաղաքականության մասնագետներին, կրթության և քաղաքացիական կրթության ոլորտի ներկայացուցիչներին, հասարակական կազմակերպություններին, պետական կառավարման մասնագետներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քաղաքական էլիտայի ձևավորման և հավաքագրման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը և դրանց փոխկապակցվածությանը պետական կառավարման արդյունավետության հետ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են քաղաքական էլիտայի ձևավորման հիմնական ուղիները, քաղաքական դերակատարների ընտրության և առաջխաղացման գործընթացները, քաղաքական համակարգում տարբեր ինստիտուտների ու սոցիալական խմբերի ազդեցությունը, ինչպես նաև էլիտայի վերարտադրության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործոններին, որոնք կարող են նպաստել պետական կառավարման համակարգում մասնագիտական կարողությունների, կառավարչական հմտությունների, պատասխանատվության և հանրային շահի նկատմամբ կողմնորոշման ձևավորմանը։ Աշխատությունում քննարկվում է նաև քաղաքական էլիտայի որակի և պետական կառավարման արդյունավետության միջև կապը՝ անդրադառնալով որոշումների կայացման գործընթացին, կառավարման ինստիտուտների գործունեությանը, քաղաքական պատասխանատվությանը, հաշվետվողականությանը և հանրային վստահությանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև քաղաքական կադրերի ընտրության և նշանակման մեխանիզմների ազդեցությունը պետական կառավարման կայունության, շարունակականության և արդյունավետության վրա։ Վերլուծվում են հնարավոր ինստիտուցիոնալ և կազմակերպական խնդիրները, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնք կարող են նպաստել քաղաքական էլիտայի առավել բաց, մրցակցային և մասնագիտական ձևավորմանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու քաղաքական էլիտայի հավաքագրման համակարգի ուժեղ և թույլ կողմերը և առաջարկելու պետական կառավարման արդյունավետության բարձրացմանն ուղղված հնարավոր մոտեցումներ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, հանրային կառավարման մասնագետների, պետական ծառայողների, հետազոտողների, ուսանողների և քաղաքական ինստիտուտների ու կառավարման գործընթացների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս նյութը վերաբերում է 2023 թվականի սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղում ռազմական գործողությունների դադարեցումից հետո տեղի ունեցած գործընթացներին, երբ տարածաշրջանում հայկական ուժերը սկսել էին հանձնել զենք և ռազմական տեխնիկա։ Ըստ հրապարակման՝ Ադրբեջանի և Լեռնային Ղարաբաղի հայ ներկայացուցիչների միջև ձեռք բերված հրադադարի պայմանավորվածությունից հետո զինաթափման գործընթացը իրականացվում էր ռուսական խաղաղապահների վերահսկողությամբ։ Հաղորդվում էր, որ առաջին փուլում հանձնվել էին վեց տանկ, ավելի քան 800 միավոր թեթև զենք և շուրջ 5,000 փամփուշտ։ Նյութի հիմնական թեման ռազմական դիմակայությունից հետո ստեղծված նոր իրավիճակն է, ինչպես նաև Լեռնային Ղարաբաղի նկատմամբ Ադրբեջանի վերահսկողության հաստատման գործընթացը։ Հոդվածում ներկայացվում են հակամարտության նախապատմությունը, Ադրբեջանի ռազմական գործողության հետևանքով ստեղծված իրավիճակը, հրադադարի պայմանները և զինաթափման գործընթացի ընթացքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև տարածաշրջանի բնակչության անվտանգության և իրավունքների հարցերին, քանի որ ռազմական գործողություններից հետո լուրջ մտահոգություններ էին առաջացել Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության հետագա ճակատագրի վերաբերյալ։ Նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Հարավային Կովկասում երկարատև հակամարտության հերթական փուլի ավարտը, ռազմական գործողությունից հետո իրականացվող զինաթափման գործընթացը և դրա քաղաքական ու հումանիտար հետևանքները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ռազմավարական ներուժի օգտագործման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ միջազգային հաղորդակցական և տրանսպորտային միջանցքների ձևավորման համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի աշխարհագրական դիրքի, տնտեսական հնարավորությունների, տրանսպորտային ենթակառուցվածքների և տարածաշրջանային համագործակցության ներուժի արդյունավետ օգտագործման խնդիրն է։ Աշխատության մեջ Հայաստանը դիտարկվում է որպես տարածաշրջանային հաղորդակցությունների համակարգում կարևոր օղակ, որի միջոցով կարող են կապվել տարբեր երկրների և տնտեսական տարածաշրջանների շուկաները։ Ուսումնասիրվում են երկրի տարանցիկ ներուժը, ճանապարհային և երկաթուղային ենթակառուցվածքների զարգացման հնարավորությունները, միջազգային բեռնափոխադրումների կազմակերպման պայմանները և դրանց ազդեցությունը ազգային տնտեսության մրցունակության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային հաղորդակցական միջանցքների ձևավորման գործընթացում աշխարհաքաղաքական, տնտեսական և ենթակառուցվածքային գործոնների փոխազդեցությանը։ Վերլուծվում են նաև Հայաստանի արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնման, տարանցիկ ծառայությունների զարգացման, ներդրումների ներգրավման և տարածաշրջանային տնտեսական ինտեգրման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ այն հիմնական խոչընդոտներին, որոնք սահմանափակում են երկրի հաղորդակցական ներուժի լիարժեք օգտագործումը, այդ թվում՝ ենթակառուցվածքների զարգացման անհրաժեշտությանը, սահմանային և մաքսային ընթացակարգերին, քաղաքական և տնտեսական ռիսկերին, ինչպես նաև տարածաշրջանային մրցակցությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում միջազգային տրանսպորտային նախագծերի և հաղորդակցական ուղիների զարգացման հնարավոր ազդեցությանը Հայաստանի տնտեսական աճի, արտահանման և ներմուծման ընդլայնման, նոր ներդրումների ներգրավման և տարածաշրջանային նշանակության բարձրացման վրա։ Հետազոտության շրջանակում ռազմավարական ներուժը դիտարկվում է ոչ միայն որպես աշխարհագրական դիրք, այլև որպես մարդկային, տնտեսական, ենթակառուցվածքային և ինստիտուցիոնալ ռեսուրսների ամբողջություն, որոնց համադրված օգտագործումը կարող է բարձրացնել երկրի միջազգային մրցունակությունը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է այնպիսի ռազմավարական մոտեցումների բացահայտման մեջ, որոնք կարող են նպաստել Հայաստանի ներգրավվածության խորացմանը միջազգային հաղորդակցական համակարգերում և տարանցիկ տնտեսության զարգացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, միջազգային հարաբերությունների և տարածաշրջանային քաղաքականության մասնագետներին, տրանսպորտային ոլորտի հետազոտողներին, պետական կառավարման ներկայացուցիչներին և Հայաստանի տնտեսական ու ենթակառուցվածքային զարգացման ռազմավարական ուղղություններով զբաղվող մասնագետներին։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական ընտրարշավների կազմակերպման և իրականացման տեխնոլոգիաների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Գրքում ներկայացվում են ընտրարշավի կազմակերպման տեսական հիմքերը, հիմնական փուլերը, ռազմավարական պլանավորման սկզբունքները և քաղաքական հաղորդակցության գործիքները՝ ընտրական գործընթացը դիտարկելով որպես բազմաբաղադրիչ կառավարչական և հաղորդակցական համակարգ։ Հեղինակը վերլուծում է ընտրարշավի նախապատրաստման փուլը՝ ներառելով քաղաքական միջավայրի, ընտրողների նախասիրությունների, հասարակական տրամադրությունների և մրցակիցների դիրքավորումների ուսումնասիրությունը, որի հիման վրա ձևավորվում են քարոզարշավի նպատակները և հիմնական ուղերձները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական թեկնածուի կամ ուժի հանրային կերպարի ձևավորմանը, ընտրողների տարբեր խմբերի հետ հաղորդակցության կազմակերպմանը, քարոզչական նյութերի մշակմանը և զանգվածային ու թվային լրատվամիջոցների արդյունավետ օգտագործմանը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև սոցիոլոգիական հետազոտությունների, հանրային կարծիքի ուսումնասիրման, քաղաքական գովազդի և ընտրողների հետ անմիջական շփման կիրառման հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ընտրարշավի կազմակերպչական կառուցվածքին, մարդկային և ֆինանսական ռեսուրսների բաշխմանը, քարոզարշավի ժամանակացույցի մշակմանը և տարբեր միջոցառումների փոխկապակցված կառավարմանը։ Հայաստանի Հանրապետության փորձի ուսումնասիրության միջոցով ներկայացվում են տեղական քաղաքական և ընտրական միջավայրի առանձնահատկությունները, ընտրարշավների զարգացման միտումները և կիրառվող հաղորդակցական մեխանիզմների փոփոխությունները։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են քաղաքական գաղափարները վերածվում ընտրական հաղորդագրությունների, ինչպես են կազմակերպվում թեկնածուի և ընտրողների միջև փոխհարաբերությունները, և ինչ դեր ունեն տեղեկատվական ու հաղորդակցական գործիքները ընտրական մրցակցության պայմաններում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, քաղաքական տեխնոլոգների, ընտրական գործընթացների մասնագետների, լրագրողների, հանրային կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև այն ընթերցողների, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի ընտրական գործընթացներով և քաղաքական հաղորդակցության մեխանիզմներով։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հարավային Կովկասում ձևավորված հիմնական հակամարտությունների և դրանց կարգավորման գործընթացների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց ընդհանուր բնութագրերը, տարբերությունները, առաջացման պատճառները և խաղաղ կարգավորման փորձերը։ Հետազոտության կենտրոնում տարածաշրջանի հակամարտությունների՝ որպես պատմական, քաղաքական, էթնիկական, տարածքային և աշխարհաքաղաքական գործոնների փոխազդեցության արդյունքի ուսումնասիրությունն է։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Հարավային Կովկասի հակամարտությունները ոչ թե մեկուսացված երևույթների շարքում, այլ փոխկապակցված տարածաշրջանային գործընթացների համատեքստում՝ հաշվի առնելով Խորհրդային Միության փլուզումից հետո առաջացած քաղաքական և անվտանգության նոր միջավայրը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հակամարտությունների առաջացման ընդհանուր հիմքերի բացահայտումը՝ ներառյալ տարածքային և կարգավիճակային վեճերը, էթնոքաղաքական հակասությունները, պատմական հիշողության ազդեցությունը, բնակչության անվտանգության խնդիրները, ինքնորոշման և տարածքային ամբողջականության սկզբունքների բախումը, ինչպես նաև արտաքին դերակատարների ներգրավվածությունը։ Միաժամանակ աշխատանքը տարբերակում է յուրաքանչյուր հակամարտության առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով դրանց պատմական նախադրյալները, մասնակիցների կազմը, ռազմական բախումների բնույթը, միջազգային արձագանքը և կարգավորման գործընթացների ընթացքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հակամարտությունների խաղաղ կարգավորման մեխանիզմներին՝ բանակցություններին, միջնորդությանը, հրադադարի պայմանավորվածություններին, միջազգային կազմակերպությունների ներգրավմանը և քաղաքական երկխոսության տարբեր ձևաչափերին։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե ինչու են որոշ գործընթացներում հնարավոր եղել բանակցային առաջընթացի փուլեր, մինչդեռ մյուս դեպքերում հակասությունները երկար ժամանակ պահպանվել են կամ վերածվել նոր ռազմական բախումների։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև արտաքին ուժերի ազդեցությանը, քանի որ Հարավային Կովկասը գտնվում է մի քանի խոշոր աշխարհաքաղաքական կենտրոնների շահերի հատման գոտում, և տարածաշրջանային հակամարտությունների ընթացքը հաճախ պայմանավորված է ոչ միայն անմիջական կողմերի հարաբերություններով, այլև ավելի լայն միջազգային շահերով։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ հակամարտությունների կարգավորման տարբեր մոդելների, դրանց արդյունավետության սահմանափակումների և խաղաղության հաստատման համար անհրաժեշտ պայմանների քննարկմանը։ Առանձին կարևորություն ունի անվտանգության, վստահության կառուցման, փախստականների և տեղահանված անձանց խնդիրների, հաղորդակցության ուղիների վերականգնման և հետկոնֆլիկտային հասարակությունների վերականգնման հարցերի ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության համեմատական բնույթը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու տարածաշրջանային հակամարտությունների ընդհանրությունները՝ միաժամանակ խուսափելով դրանք նույնականացնելուց, քանի որ յուրաքանչյուր հակամարտություն ունի իր պատմական և քաղաքական առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, պատմաբաններին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, դիվանագետներին, տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների հետազոտողներին, հակամարտությունների կարգավորմամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես Հարավային Կովկասի անվտանգության համակարգը, տարածաշրջանային հակամարտությունների դինամիկան և դրանց խաղաղ կարգավորման հնարավորությունները համեմատական տեսանկյունից ուսումնասիրելու համար՝ հնարավորություն տալով հասկանալու ինչպես հակամարտությունների ընդհանուր օրինաչափությունները, այնպես էլ դրանցից յուրաքանչյուրի առանձնահատուկ քաղաքական և պատմական տրամաբանությունը։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական փաստարկման ուսումնասիրությանը՝ որպես քաղաքական հաղորդակցության, հանրային համոզման և քաղաքական դիրքորոշումների ձևավորման կարևոր գործիք։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են քաղաքական խոսքում փաստարկների կառուցման, ներկայացման և ընկալման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց արդյունավետության վրա ազդող տրամաբանական, հռետորական, հոգեբանական և սոցիալական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական գործիչների, կուսակցությունների, հասարակական կազմակերպությունների և այլ քաղաքական դերակատարների կողմից կիրառվող հիմնավորման ռազմավարություններին։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել փաստարկի կառուցվածքը, թեզի և հիմնավորումների փոխհարաբերությունը, ապացույցների օգտագործումը, հակափաստարկների ներկայացումը և տարբեր տեսակի տրամաբանական ու հռետորական հնարքների կիրառումը քաղաքական բանավեճերում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում քաղաքական խոսքի առանձնահատկություններին, որտեղ փաստարկման արդյունավետությունը հաճախ պայմանավորված է ոչ միայն տրամաբանական հիմնավորվածությամբ, այլև խոսողի հեղինակությամբ, լսարանի արժեքային համակարգով, հույզերով և տվյալ քաղաքական իրավիճակի առանձնահատկություններով։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև քաղաքական բանավեճերի, նախընտրական քարոզարշավների, խորհրդարանական ելույթների, լրատվամիջոցների և հանրային քննարկումների ընթացքում կիրառվող փաստարկման ձևերին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է քաղաքական փաստարկման և մանիպուլյատիվ հաղորդակցության սահմանների բացահայտումը, ինչպես նաև այն մեխանիզմների վերլուծությունը, որոնց միջոցով փաստարկները կարող են ազդել հանրային կարծիքի և քաղաքական վարքագծի վրա։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև քարոզչական տեխնիկաները, հռետորական ազդեցությունը, քաղաքական շրջանակավորումը և տեղեկատվության ընտրովի ներկայացումը։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել քաղաքական հաղորդակցության մեխանիզմների, հանրային կարծիքի ձևավորման և քաղաքական բանավեճերի կառուցվածքի ավելի խոր ըմբռնմանը։ Հետազոտությունը կարող է ունենալ ինչպես տեսական, այնպես էլ գործնական նշանակություն՝ քաղաքական խոսքի վերլուծության, ընտրական հաղորդակցության, հանրային բանավեճերի և քննադատական մտածողության զարգացման ոլորտներում։ Այն կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, փիլիսոփաներին, տրամաբաններին, քաղաքական հաղորդակցության մասնագետներին, լրագրողներին, սոցիալական հոգեբաններին, քաղաքական խորհրդատուներին և համապատասխան ոլորտների ուսանողներին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Երևանի մասին ուղեցույց, որը արժեքավոր տեղեկատու աղբյուր է XX դարի կեսերի քաղաքի պատմական, ճարտարապետական և մշակութային նկարագրության ուսումնասիրության համար։ Նյութում ներկայացվում են քաղաքի զարգացման առանձնահատկությունները, գլխավոր փողոցները, հրապարակները, պատմական և ճարտարապետական նշանակություն ունեցող կառույցները, ինչպես նաև Երևանի նշանավոր վայրերն ու տեսարժան օբյեկտները։ Ուղեցույցը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել 1950-ական թվականների Երևանի քաղաքային միջավայրի, կառուցապատման, ենթակառուցվածքների և հասարակական կյանքի որոշակի դրսևորումների մասին։ Հրատարակության մեջ ներառված պատկերազարդ նյութերը լրացնում են տեքստային տեղեկությունները՝ դարձնելով այն կարևոր սկզբնաղբյուր Երևանի ճարտարապետության, քաղաքաշինության և մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ճարտարապետների, քաղաքաշինության մասնագետների, զբոսաշրջության ոլորտի հետազոտողների և Երևանի անցյալի նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հակամարտությունների առաջացման և զարգացման գործընթացներում ազդեցիկ քաղաքական ուժերի, պետությունների կամ շահագրգիռ կողմերի դերակատարության ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են հակամարտությունների խորքային պատճառները, քաղաքական և ռազմավարական շահերի բախումները, ուժային հարաբերակցությունների փոփոխությունները և հակամարտող կողմերի վարքագծի վրա արտաքին ազդեցությունների հնարավոր հետևանքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու հիմնական ուժերի փոխհարաբերություններին, նրանց նպատակների, շահերի և ազդեցության մեխանիզմների վերլուծությանը, ինչպես նաև հակամարտության ընթացքի վրա քաղաքական, տնտեսական և դիվանագիտական գործոնների ներգործությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել միջազգային հարաբերությունների համակարգում ուժերի հավասարակշռության, աշխարհաքաղաքական մրցակցության, դաշինքների ձևավորման և ռազմավարական որոշումների կայացման հիմնախնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում հակամարտությունների վերաբերյալ տեղեկատվության ներկայացման, քաղաքական մեկնաբանությունների և հասարակական ընկալումների ձևավորման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում են հակամարտության անմիջական պատճառների և դրա զարգացմանը նպաստող ավելի լայն քաղաքական հանգամանքների տարբերակումը, շահագրգիռ կողմերի փոխազդեցության ուսումնասիրությունը և խաղաղ կարգավորման հնարավորությունների գնահատումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել քաղաքագետների, պատմաբանների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հակամարտությունների հետազոտողների և հասարակական-քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Քաղաքագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է պետության, քաղաքական ինստիտուտների և հասարակության միջև հարաբերությունների ինստիտուցիոնալ ձևավորման ու զարգացման ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում այն կառույցներն ու մեխանիզմները, որոնց միջոցով քաղաքացիները և հասարակական կազմակերպությունները կարող են մասնակցել հանրային ու քաղաքական գործընթացներին, ներկայացնել իրենց շահերը և փոխգործակցել պետական մարմինների հետ։ Ժողովրդավարության ուսումնասիրության ժամանակակից շրջանակներում մասնակցությունը, հաշվետվողականությունը, թափանցիկությունը և իշխանությունների արձագանքող լինելը դիտարկվում են որպես կարևոր ինստիտուցիոնալ արժեքներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքացիական հասարակության, հանրային մասնակցության, պետական կառավարման մարմինների, քաղաքական կազմակերպությունների և հասարակական վերահսկողության մեխանիզմների փոխհարաբերություններին։ Քննարկվում են քաղաքական որոշումների ընդունման գործընթացում հասարակության ներգրավվածությունը, պետական կառույցների հաշվետվողականությունը և հանրային շահերի ներկայացման ինստիտուցիոնալ ձևերը։ Քաղաքացիական հասարակությունը կարող է կարևոր դեր ունենալ քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության կազմակերպման և պետական կառավարման նկատմամբ հանրային հաշվետվողականության մեխանիզմների ձևավորման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև քաղաքական ու պետական ինստիտուտների կայունության, իրավական կարգավորման և տարբեր կառույցների միջև լիազորությունների ու պատասխանատվության հստակեցման նշանակությանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, հանրային կառավարման մասնագետների, իրավաբանների, սոցիոլոգների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Միության փլուզումից հետո հետխորհրդային տարածքում ձևավորված եվրասիական ինտեգրացիոն գործընթացների առաջացման, զարգացման և ինստիտուցիոնալ վերափոխումների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում նորանկախ պետությունների միջև տնտեսական համագործակցության խորացման նախադրյալները, ինտեգրացիոն նախաձեռնությունների հիմնական փուլերը և դրանց շրջանակում ստեղծված կազմակերպական ու իրավական մեխանիզմները։ Ուշադրություն է դարձվում 1990-ական թվականներից ձևավորված մաքսային և տնտեսական համագործակցության նախագծերին, 2000 թվականին Եվրասիական տնտեսական ընկերակցության ստեղծմանը, հետագայում Մաքսային միության և Միասնական տնտեսական տարածքի ձևավորմանը, ինչպես նաև Եվրասիական տնտեսական միության ստեղծմամբ ինտեգրման նոր փուլի սկզբնավորմանը։ Եվրասիական տնտեսական միության մասին պայմանագիրը ստորագրվել է 2014 թվականի մայիսի 29-ին և ուժի մեջ է մտել 2015 թվականի հունվարի 1-ին։ Վերլուծվում են ապրանքների, ծառայությունների, կապիտալի և աշխատուժի տեղաշարժի պայմանների բարելավմանը, տնտեսական քաղաքականությունների համաձայնեցմանը և ընդհանուր շուկաների ձևավորմանն ուղղված գործընթացները։ Քննարկվում են անդամ պետությունների ազգային տնտեսական շահերի, ինքնիշխան որոշումների և ընդհանուր ինտեգրացիոն նպատակների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև համագործակցության խորացման ընթացքում ի հայտ եկող տնտեսական, իրավական և ինստիտուցիոնալ խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի և Ղրղզստանի միացման արդյունքում ինտեգրացիոն միավորման ընդլայնմանը. Հայաստանը միությանը միացել է 2015 թվականի հունվարի 2-ին, իսկ Ղրղզստանը՝ 2015 թվականի օգոստոսի 12-ին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու եվրասիական ինտեգրման հիմնական փուլերը, տարբեր ձևաչափերի միջև շարունակականությունն ու փոփոխությունները և հետխորհրդային տարածաշրջանում տնտեսական համագործակցության ինստիտուցիոնալ զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, տարածաշրջանագիտության և միջազգային տնտեսագիտության մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում անձի քաղաքական մասնակցության ձևերի, առանձնահատկությունների և դրանց վրա ազդող հասարակական ու քաղաքական գործոնների ուսումնասիրությանը։ Քաղաքական մասնակցությունը դիտարկվում է որպես քաղաքացիների ներգրավվածություն հասարակական և պետական նշանակություն ունեցող քաղաքական գործընթացներում՝ ներառելով ընտրություններին մասնակցությունը, քաղաքական կազմակերպությունների և քաղաքացիական նախաձեռնությունների գործունեության մեջ ներգրավվածությունը, հանրային քննարկումներին մասնակցությունը և սեփական քաղաքական դիրքորոշումների արտահայտումը։ Վերլուծվում են անձի քաղաքական վարքագծի ձևավորման նախադրյալները, քաղաքական հետաքրքրվածության և իրազեկվածության նշանակությունը, ինչպես նաև սոցիալական միջավայրի, կրթության, զանգվածային հաղորդակցության միջոցների և քաղաքական հաստատությունների հնարավոր ազդեցությունը մասնակցության տարբեր ձևերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտրական մասնակցությանը, քանի որ ընտրությունները քաղաքացիների քաղաքական ներգրավվածության հիմնական ինստիտուցիոնալ ձևերից են, իսկ Հայաստանի ընտրական համակարգում գործում են ընտրողների գրանցման և ընտրական գործընթացների կազմակերպման պաշտոնական մեխանիզմներ։ Քննարկվում են նաև քաղաքական մասնակցության ակտիվ և պասիվ դրսևորումները, մասնակցության մակարդակի փոփոխության պատճառները, քաղաքական վստահության և քաղաքացիական պատասխանատվության նշանակությունը։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքական մշակույթի զարգացման, քաղաքացիների իրազեկվածության և քաղաքական գործընթացներում տարբեր հասարակական խմբերի ներգրավվածության խնդիրներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս քաղաքական մասնակցությունը դիտարկել անձի և քաղաքական համակարգի փոխհարաբերությունների համատեքստում և բացահայտել Հայաստանում դրա ձևավորման ու դրսևորման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, սոցիոլոգների, հասարակական գործընթացների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարի հայ հասարակական-քաղաքական մտքի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի գաղափարական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի ազատագրության, պետականության վերականգնման, հասարակական կառավարման, լուսավորության և ազգային համախմբման վերաբերյալ նրա պատկերացումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում քաղաքական մտածողության ձևավորման պատմական պայմաններն են և այն գաղափարական միջավայրը, որտեղ ազգային ազատագրության խնդիրը աստիճանաբար սկսեց կապվել պետական ու հասարակական վերափոխումների անհրաժեշտության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազատության և պետական ինքնուրույնության գաղափարներին, ինչպես նաև այն մոտեցմանը, ըստ որի ժողովրդի քաղաքական ապագան պայմանավորված էր ոչ միայն արտաքին հանգամանքներով, այլև ներքին կազմակերպվածությամբ, կրթությամբ, հասարակական գիտակցության զարգացմամբ և միասնական գործողությունների կարողությամբ։ Նրա հայացքների ուսումնասիրության կարևոր սկզբնաղբյուրներից է XVIII դարի Մադրասի հայկական մտավոր միջավայրում հրատարակված «Նոր տետրակ, որ կոչի յորդորակ» աշխատությունը, որտեղ ներկայացված էին ազատության, լուսավորության և Հայաստանի ազատագրման վերաբերյալ գաղափարներ։ Քննության առարկա են դառնում միապետական անսահմանափակ իշխանության նկատմամբ քննադատական վերաբերմունքը, քաղաքական իշխանության կազմակերպման վերաբերյալ պատկերացումները և հասարակության զարգացման գործում ժողովրդի մասնակցության նշանակությունը։ Հետազոտական գրականության մեջ նրա պատկերացրած ապագա պետական կառավարման կոնկրետ ձևի վերաբերյալ առկա են տարբեր մեկնաբանություններ. որոշ ուսումնասիրություններ դրանք կապում են հանրապետական գաղափարների հետ, իսկ այլ մեկնաբանություններում նշվում է սահմանադրական միապետության հնարավորությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև լուսավորության գաղափարը. կրթությունը, գիտելիքի տարածումը և երիտասարդության հասարակական ակտիվությունը ներկայացվում էին որպես ազգային վերածննդին նպաստող կարևոր պայմաններ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են նրա կապերը XVIII դարի հայկական ազատագրական մտքի այլ ներկայացուցիչների և Մադրասի հայկական մտավոր շրջանակի հետ՝ հնարավորություն տալով քաղաքական հայացքները դիտարկել ժամանակաշրջանի գաղափարական ավելի լայն շարժումների համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ազգային ազատագրության, պետականության, հասարակական առաջընթացի և լուսավորության փոխկապակցվածությունը XVIII դարի հայ քաղաքական մտքում և գնահատելու այդ գաղափարների տեղը հայ հասարակական-քաղաքական մտածողության հետագա զարգացման պատմության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է պետական և հանրային իշխանության ինստիտուտների տեղեկատվական ապահովման տեսական, կազմակերպական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ տեղեկատվությունը դիտարկելով որպես կառավարման, որոշումների ընդունման և հասարակության հետ հաղորդակցության կարևոր ռեսուրս։ Հետազոտության առանցքում իշխանության մարմինների համար անհրաժեշտ տեղեկատվության հավաքագրման, մշակման, պահպանման, վերլուծության և փոխանցման գործընթացներն են, ինչպես նաև դրանց արդյունավետ կազմակերպման սկզբունքները։ Քննվում են տեղեկատվական ապահովման հիմնական հայեցակարգերը, կառավարման տարբեր մակարդակների տեղեկատվական պահանջները և տեղեկատվական հոսքերի ազդեցությունը վարչական որոշումների որակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեղեկատվության հավաստիության, ամբողջականության, արդիականության և ժամանակին հասանելիության խնդիրներին, քանի որ ոչ բավարար կամ ուշացած տեղեկատվությունը կարող է նվազեցնել կառավարման արդյունավետությունը։ Դիտարկվում են իշխանության տարբեր ինստիտուտների միջև տեղեկատվության փոխանակման մեխանիզմները, տվյալների համակարգման անհրաժեշտությունը և գերատեսչական տեղեկատվական համակարգերի փոխգործակցության խնդիրները։ Կարևորվում է ժամանակակից տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների կիրառումը, որոնք հնարավորություն են տալիս ավտոմատացնել տվյալների մշակումը, արագացնել տեղեկատվության շրջանառությունը և ստեղծել կառավարչական որոշումների տեղեկատվական հիմք։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են տեղեկատվական անվտանգության, տվյալների պաշտպանության և տեղեկատվական համակարգերի հուսալիության հետ կապված հարցերը։ Առանձին ուղղություն է իշխանության մարմինների և հասարակության միջև տեղեկատվական փոխգործակցությունը, ներառյալ պաշտոնական տեղեկատվության հրապարակումը, հանրային հաղորդակցությունը և կառավարման գործընթացների թափանցիկության ապահովումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև զանգվածային հաղորդակցության միջոցների, թվային հարթակների և հասարակական հետադարձ կապի նշանակությունը իշխանության ինստիտուտների տեղեկատվական գործունեության համար։ Տեղեկատվական ապահովումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես տեխնիկական ենթակառուցվածքների ամբողջություն, այլև որպես կառավարման մշակույթի, կազմակերպական հարաբերությունների և ինստիտուցիոնալ արդյունավետության բաղադրիչ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պետական կառավարման, տեղեկատվական գործընթացների, հաղորդակցության և կառավարման տեսության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել իշխանության ինստիտուտների տեղեկատվական գործունեության կատարելագործման և որոշումների ընդունման արդյունավետության բարձրացման հիմնական ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է 1998–2008 թվականներին Հայաստանի Հանրապետության և Վրաստանի միջև ձևավորված քաղաքական, տնտեսական, հասարակական և մշակութային հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով Հարավային Կովկասում տեղի ունեցող աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների ընդհանուր համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում երկու հարևան պետությունների հարաբերությունների զարգացման դինամիկան է, դրանց փոխադարձ շահերը, համագործակցության հնարավորությունները և այն խնդիրները, որոնք տարբեր փուլերում ազդեցություն են ունեցել երկկողմ կապերի վրա։ Ուսումնասիրվում են Հայաստանի և Վրաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունները, տարածաշրջանային և միջազգային դերակատարների ազդեցությունը, ինչպես նաև երկու երկրների անվտանգության և տնտեսական շահերի փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ Հայաստանի համար Վրաստանը կարևոր նշանակություն ունի որպես արտաքին աշխարհի հետ ցամաքային հաղորդակցության հիմնական ուղղություններից մեկը, իսկ Վրաստանի համար Հայաստանը կարևոր հարևան և տարածաշրջանային գործընկեր է։ Աշխատությունում վերլուծվում են քաղաքական երկխոսության զարգացման փուլերը, բարձրաստիճան պաշտոնական այցերը, միջպետական համաձայնագրերը և համագործակցության տարբեր ոլորտների կարգավորմանն ուղղված նախաձեռնությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ առևտրատնտեսական կապերը, տրանսպորտային հաղորդակցությունը, էներգետիկ և տարանցիկ ծրագրերը, ինչպես նաև տարածաշրջանային ենթակառուցվածքների զարգացումը։ Հետազոտության մեջ էական նշանակություն ունի նաև հայ համայնքի դրությունը Վրաստանում, դրա հասարակական և մշակութային դերը և համայնքային խնդիրների ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների օրակարգի վրա։ Ուսումնասիրվում են կրթական, գիտական և մշակութային կապերը, ժողովուրդների միջև շփումները և պատմամշակութային ընդհանրությունների հիման վրա համագործակցության հնարավորությունները։ Միաժամանակ աշխատանքը բացահայտում է հարաբերությունների այն զգայուն կողմերը, որոնք պայմանավորված էին երկու երկրների տարբեր արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններով և տարածաշրջանային հակամարտությունների նկատմամբ ունեցած մոտեցումներով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 2003 թվականի Վրաստանի «Վարդերի հեղափոխությունից» հետո երկրի արտաքին քաղաքականության փոփոխություններին և դրանց ազդեցությանը հայ-վրացական հարաբերությունների վրա։ Քննության են առնվում նաև Վրաստանից ռուսական ռազմաբազաների դուրսբերման գործընթացը, Վրաստանի՝ եվրոպական և եվրատլանտյան կառույցներին ինտեգրվելու ձգտումները, ինչպես նաև այդ գործընթացների ազդեցությունը Հայաստանի անվտանգության և արտաքին քաղաքական հաշվարկների վրա։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակի ավարտին՝ 2008 թվականին, առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում ռուս-վրացական պատերազմը, որը նոր իրավիճակ ստեղծեց ամբողջ Հարավային Կովկասում և անմիջական ազդեցություն ունեցավ Հայաստանի ու Վրաստանի հաղորդակցությունների, տնտեսական կապերի և անվտանգության միջավայրի վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին երկու պետությունները փորձում պահպանել բարիդրացիական հարաբերությունները՝ միաժամանակ հաշվի առնելով իրենց տարբեր ռազմավարական կողմնորոշումները և տարածաշրջանային շահերը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների և դիվանագիտության մասնագետներին, ինչպես նաև Հարավային Կովկասի քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։ Հետազոտության հեղինակը Ռոման Գագիկի Կարապետյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է 2012 թվականին՝ որպես քաղաքական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսություն։