История

Գիրքը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին՝ 1914–1918 թվականներին, Կովկասյան ճակատում հայկական զորամասերի կազմավորման, կազմակերպման և գործունեության ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է հայկական ռազմական ստորաբաժանումների ստեղծման պատմական պայմանները, դրանց կառուցվածքը, հրամանատարական կազմը, մարտական ուղին և դերը տարածաշրջանի ռազմաքաղաքական իրադարձություններում։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են հայկական կամավորական ջոկատների և զորամասերի ձևավորման գործընթացները, նրանց մասնակցությունը ռազմական գործողություններին, փոխհարաբերությունները դաշնակից ուժերի և տեղական կառույցների հետ, ինչպես նաև այդ ժամանակաշրջանի քաղաքական ու ազգային շարժումների ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական ռազմական ուժերի կազմակերպչական խնդիրներին, մարտական փորձին, մարդկային և նյութական ռեսուրսների օգտագործմանը և պատմական նշանակությանը։ Գիրքը հիմնված է պատմական աղբյուրների ուսումնասիրության վրա և նպաստում է Կովկասյան ճակատի իրադարձությունների, հայ զինվորական պատմության և ազգային ռազմական ավանդույթների առավել խորքային ընկալմանը։ Աշխատանքը նախատեսված է պատմաբանների, ռազմական պատմության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և հայոց պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիրքը ներկայացնում է Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմությունը՝ անդրադառնալով երկրի պատմական անցյալին, մշակութային ժառանգությանը, ազգային ինքնության ձևավորմանը և պատմական կարևոր իրադարձություններին։ Հեղինակը համակողմանիորեն նկարագրում է հայկական պետականության զարգացման փուլերը, ժողովրդի պայքարը հայրենիքի պահպանման համար, ինչպես նաև հայ ժողովրդի ներդրումը համաշխարհային մշակույթի, գիտության և քաղաքակրթության զարգացման գործում։ Աշխատանքում լուսաբանվում են Հայաստանի աշխարհագրական առանձնահատկությունները, պատմական հուշարձանները, կրոնական և մշակութային արժեքները, ազգային ավանդույթներն ու հասարակական կյանքը՝ ներկայացնելով դրանք պատմական աղբյուրների և փաստերի համադրությամբ։ Գիրքը նպաստում է Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմության, մշակույթի և ինքնության առավել խորքային ընկալմանը՝ ներկայացնելով դրանց նշանակությունը ինչպես ազգային, այնպես էլ միջազգային համատեքստում։ Այն նախատեսված է պատմաբանների, հայագետների, դասախոսների, ուսանողների, սփյուռքահայ ընթերցողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի պատմությամբ, մշակույթով և հայ ժողովրդի պատմական ժառանգությամբ։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է 1980-1990-ական թվականներին Թուրքիայի ռազմական քաղաքականության ձևավորման, զարգացման և հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են այդ ժամանակաշրջանի Թուրքիայի ներքին և արտաքին քաղաքական գործընթացները, զինված ուժերի դերը պետական կառավարման համակարգում և անվտանգության ռազմավարության ձևավորման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ռազմական կառույցների ազդեցությունը քաղաքական կյանքի վրա, պաշտպանական հայեցակարգերի փոփոխությունները, տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրները և Թուրքիայի հարաբերությունները միջազգային գործընկերների ու հարևան պետությունների հետ։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև ռազմական բարեփոխումները, զինված ուժերի արդիականացման ծրագրերը, արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները և այն գործոնները, որոնք պայմանավորել են երկրի ռազմական դիրքորոշումը տվյալ ժամանակահատվածում։ Ներկայացված վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ Թուրքիայի ռազմաքաղաքական զարգացման առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը տարածաշրջանային գործընթացների վրա։ Գիրքը նախատեսված է քաղաքագետների, պատմաբանների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, ռազմական ուսումնասիրությունների հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և Թուրքիայի քաղաքական զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրության կազմում գտնվող հայկական բնակավայրերի քաղաքական, պատմական և հասարակական հեռանկարների վերլուծությանը՝ անդրադառնալով տարածաշրջանի ապագայի վերաբերյալ տարբեր մոտեցումներին և առաջարկվող լուծումներին։ Գրքում քննարկվում են հայկական հարցի ձևավորման պատմական նախադրյալները, միջազգային քաղաքականության ազդեցությունը, մեծ տերությունների դիրքորոշումները և տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական զարգացումները, որոնք պայմանավորել են հայկական բնակչության ճակատագրի վերաբերյալ քննարկումները։ Հեղինակը ներկայացնում է ժամանակի քաղաքական իրողությունների, ազգային ինքնորոշման գաղափարների, վարչական հնարավոր փոփոխությունների և հասարակական գործընթացների վերլուծություն՝ հիմնվելով պատմական փաստերի, քաղաքական գնահատականների և հրապարակախոսական դիտարկումների վրա։ Աշխատությունն արտացոլում է իր ժամանակաշրջանի քաղաքական մտքի առանձնահատկությունները և արժեքավոր աղբյուր է տարածաշրջանային պատմության, միջազգային հարաբերությունների և հայկական հարցի ուսումնասիրման համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, ուսանողներին և բոլոր այն ընթերցողներին, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության քաղաքականությամբ և Հարավային Կովկասի պատմաքաղաքական զարգացումներով։

Աշխատությունը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղում հայ բնակչության բացակայության պատճառների, տարածաշրջանի պատմական զարգացումների և վերջին տասնամյակների քաղաքական ու հումանիտար գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են տարածաշրջանի ժողովրդագրական փոփոխությունները, հակամարտության պատմական նախադրյալները, բնակչության տեղաշարժերի պատճառները և դրանց հետևանքները։ Աշխատության մեջ քննարկվում են անվտանգության, ինքնորոշման, տարածքային ամբողջականության, միջազգային իրավունքի և մարդու իրավունքների հետ կապված հարցերը, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք հանգեցրել են բնակչության զանգվածային տեղահանությանը և համայնքային կյանքի փոփոխություններին։ Ներկայացվում են պատմական աղբյուրների, քաղաքական զարգացումների և սոցիալական գործընթացների վերլուծություններ՝ նպատակ ունենալով հասկանալ տարածաշրջանի ներկայիս իրավիճակի ձևավորման պատճառները։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Հարավային Կովկասի պատմության, հակամարտությունների ուսումնասիրության, միգրացիոն գործընթացների և միջազգային հարաբերությունների ոլորտներում՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով պատմաբանների, քաղաքագետների, իրավաբանների և տարածաշրջանային հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է «անապատի օդապարուկներ» կոչվող հնագիտական կառույցների կառուցվածքային առանձնահատկությունների, տարածման ձևերի, թվագրման և հնարավոր գործառույթների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են այս յուրահատուկ հուշարձանների ճարտարապետական լուծումները, կառուցման մեթոդները, աշխարհագրական տարածվածությունը և դրանց կապը հնագույն հասարակությունների կենսակերպի, տնտեսության և շրջակա միջավայրի հետ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են տարբեր գիտական վարկածներ՝ կապված դրանց օգտագործման նպատակների հետ, ներառյալ կենդանիների որսի, կառավարման կամ այլ տնտեսական գործունեության հնարավոր կիրառությունները։ Քննարկվում են հնագիտական տվյալները, դաշտային հետազոտությունների արդյունքները, թվագրման մեթոդները և կառույցների նշանակությունը հին հասարակությունների պատմության վերականգնման գործում։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հնագիտության, հնագույն տնտեսության, մարդու և շրջակա միջավայրի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով անցյալի մշակութային և տեխնոլոգիական ձեռքբերումների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Այս աշխատությունը նվիրված է Կիլիկիայի հայկական պետականության վերջին դարաշրջանի, նրա քաղաքական զարգացումների և տարածաշրջանային հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է 14-րդ դարի սկզբից մինչև 15-րդ դարի առաջին քառորդը ընկած ժամանակահատվածի կարևոր իրադարձությունները՝ անդրադառնալով պետական կառավարման համակարգին, արտաքին քաղաքականությանը, ռազմական իրավիճակին և ներքին սոցիալ-տնտեսական գործընթացներին։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են հայկական իշխանության պահպանման մարտահրավերները, հարևան պետությունների հետ հարաբերությունները, դիվանագիտական կապերը և այն գործոնները, որոնք ազդել են տարածաշրջանում հայկական ինքնիշխանության պահպանման ու փոփոխության վրա։ Հեղինակը վերլուծում է ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրությունը՝ ներկայացնելով իշխանական կառույցների գործունեությունը, հայկական համայնքների դերը և պետականության շարունակականության ապահովման փորձերը բարդ պատմական պայմաններում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայոց միջնադարյան պատմության խորքային ընկալման համար, քանի որ բացահայտում է պետականության պահպանման, ազգային ինքնության և մշակութային ժառանգության պաշտպանության խնդիրները։ Աշխատությունը նախատեսված է պատմաբանների, հայագետների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Կիլիկյան Հայաստանի պատմությամբ և միջնադարյան հայկական քաղաքական գործընթացներով։

Աշխատանքը նվիրված է Մխիթար Ապարանեցու «Գիրք տրամաբանութեան ուղղափառաց» երկի ուսումնասիրությանը՝ որպես ԺԴ-ԺԵ դարերի հայոց պատմության կարևոր սկզբնաղբյուր։ Այն ներկայացնում է երկի պատմագիտական արժեքը, բովանդակային առանձնահատկությունները և դրա միջոցով ժամանակաշրջանի հասարակական, մշակութային, կրոնական ու մտավոր կյանքի վերաբերյալ տեղեկությունների բացահայտման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում հեղինակի աշխարհայացքին, աշխատության ստեղծման պատմական միջավայրին և այն գաղափարական ու գիտական խնդիրներին, որոնք արտացոլված են երկում։ Վերլուծվում է, թե ինչպես կարող է տվյալ աշխատությունը նպաստել միջնադարյան Հայաստանի պատմության, կրթական համակարգի, փիլիսոփայական մտքի և հոգևոր կյանքի առավել ամբողջական ընկալմանը։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ միջնադարյան մատենագրության, պատմական աղբյուրագիտության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար՝ արժեքավոր լինելով պատմաբանների, հայագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի Թուրքեստանի երկրամասում անձնական գրադարանների ձևավորման, գրքային մշակույթի զարգացման և գրքերի սեփականատերերի սոցիալ-մշակութային դերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են մասնավոր գրադարանների առաջացման պատճառները, դրանց հավաքածուների կազմը, գրքերի ձեռքբերման և տարածման ուղիները, ինչպես նաև այդ գրադարանների նշանակությունը կրթական, գիտական և հասարակական կյանքի զարգացման գործում։ Ուսումնասիրվում են տարբեր սոցիալական խմբերի ներկայացուցիչների՝ պետական ծառայողների, մտավորականների, գիտնականների, հոգևոր գործիչների և կրթված հասարակական շրջանակների գրքային հետաքրքրությունները, ընթերցողական մշակույթը և գիտելիքի տարածման գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրքերի հավաքագրման ավանդույթներին, ձեռագիր և տպագիր նյութերի պահպանմանը, մասնավոր հավաքածուների ազդեցությանը տարածաշրջանի մշակութային միջավայրի ձևավորման վրա։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են նաև Թուրքեստանի գրքային կյանքի առանձնահատկությունները, գրահրատարակչության զարգացումը և անձնական գրադարանների դերը պատմական հիշողության պահպանման գործում։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, մշակութաբանների, գրադարանագետների, մատենագետների, արևելագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Կենտրոնական Ասիայի մշակութային պատմությամբ, գրքային ժառանգությամբ և XIX–XX դարերի սահմանագծի հասարակական-մտավոր կյանքով։

Աշխատությունը ներկայացնում է Օսմանյան կայսրությունում բնակվող հայերի տնտեսական կյանքի, զբաղվածության և սոցիալ-տնտեսական դրության համակողմանի ուսումնասիրությունը՝ անդրադառնալով առևտրի, արհեստագործության, գյուղատնտեսության, արդյունաբերության և ֆինանսական գործունեության ոլորտներում նրանց ունեցած մասնակցությանը։ Վերլուծվում են տնտեսական զարգացման վրա ազդող քաղաքական, իրավական և հասարակական գործոնները, սեփականության հարաբերությունները, հարկային համակարգի ազդեցությունը, ինչպես նաև տնտեսական սահմանափակումներն ու հնարավորությունները տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքների տնտեսական դերին, ձեռնարկատիրական նախաձեռնություններին և դրանց նշանակությանը տարածաշրջանի տնտեսական զարգացման համատեքստում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, տնտեսագետների, արևելագետների, ուսանողների և Օսմանյան կայսրության տնտեսական ու սոցիալական պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիրքը ներկայացնում է մեթոդական հանձնարարականներ և գործնական առաջարկություններ՝ նվիրված Ստեփան Շահումյանի ծննդյան 100-ամյակի առթիվ գրադարաններում, մշակութային և կրթական հաստատություններում հոբելյանական միջոցառումների կազմակերպմանը։ Աշխատությունը ներառում է նյութեր նրա կյանքի, հասարակական և քաղաքական գործունեության, գաղափարական ժառանգության և պատմական դերի վերաբերյալ՝ առաջարկելով թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, ընթերցողական քննարկումների, մատենագիտական ցուցակների և այլ տեղեկատվական միջոցառումների կազմակերպման ձևեր։ Հրատարակությունն ուղղված է գրադարանավարներին՝ աջակցելու նրանց հոբելյանական ծրագրերի նախապատրաստման, ընթերցողների իրազեկման և համապատասխան գրականության արդյունավետ ներկայացման գործում։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև մշակութային կազմակերպիչներին, մանկավարժներին, պատմաբաններին և բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են գրադարանային աշխատանքի մեթոդաբանությամբ և հասարակական գործիչների կենսագրական ժառանգության հանրայնացմամբ։

Գիրքը ներկայացնում է XIX դարի վերջի Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված զանգվածային բռնությունների, կոտորածների և հալածանքների մանրամասն պատմական ուսումնասիրությունը՝ հիմնված ականատեսների վկայությունների, դիվանագիտական հաղորդագրությունների, միսիոներների զեկույցների և ժամանակի մամուլի հրապարակումների վրա։ Հեղինակը վերլուծում է հայկական հարցի քաղաքական և պատմական նախադրյալները, Օսմանյան իշխանությունների վարած քաղաքականությունը, միջազգային տերությունների արձագանքը և տարածաշրջանում ծավալված իրադարձությունների ազդեցությունը հայ ժողովրդի ճակատագրի վրա։ Աշխատությունը նկարագրում է բնակավայրերի ավերածությունները, խաղաղ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունները, տեղահանությունները և մարդկային կորուստները՝ փորձելով փաստագրել տեղի ունեցած իրադարձությունների մասշտաբն ու բնույթը։ Միաժամանակ ներկայացվում են այն ժամանակաշրջանի սոցիալական, կրոնական և քաղաքական իրողությունները, ինչպես նաև միջազգային հանրության մարդասիրական նախաձեռնություններն ու օգնության փորձերը։ Գիրքը համարվում է ժամանակի կարևոր սկզբնաղբյուրներից մեկը, որն արժեքավոր նյութ է տրամադրում Օսմանյան կայսրության վերջին տասնամյակների պատմության, հայկական հարցի և հայ ժողովրդի դեմ իրականացված զանգվածային բռնությունների ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է Աստրախանի հայկական Աղաբաբովյան գավառական ուսումնարանի մեկդարյա պատմությունը՝ լուսաբանելով դրա հիմնադրման, գործունեության և զարգացման հիմնական փուլերը 1810-ից մինչև 1910 թվականը։ Գրքում մանրամասն ներկայացվում են ուսումնական հաստատության ստեղծման նախադրյալները, կրթական առաքելությունը, կառավարման համակարգը, դասավանդման կազմակերպումը, ուսումնական ծրագրերը և կրթական գործընթացի առանձնահատկությունները։ Հեղինակը հիմնվում է պատմական փաստաթղթերի, արխիվային նյութերի և պաշտոնական տվյալների վրա՝ ներկայացնելով դպրոցի դերը Աստրախանի հայկական համայնքի կրթական, մշակութային և հասարակական կյանքում։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում ուսուցիչների և շրջանավարտների գործունեությանը, բարեգործական նախաձեռնություններին, ազգային ինքնության պահպանման գործում կրթության նշանակությանը, ինչպես նաև ռուսական կրթական համակարգի և հայկական համայնքային ավանդույթների փոխազդեցությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դպրոցի ներդրմանը հայ երիտասարդության կրթության, մտավոր զարգացման և ազգային մշակույթի պահպանման գործում՝ ցույց տալով, թե ինչպես է այն դարձել տարածաշրջանի հայկական համայնքի կարևոր կրթական կենտրոններից մեկը։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է կրթության պատմության, սփյուռքահայ համայնքների, հայկական դպրոցների գործունեության և 19–20-րդ դարերի հայ մշակութային կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողների, հետազոտողների և ընթերցողների համար։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հինգերորդ դարի Հայաստան-ի պատմական, քաղաքական և մշակութային զարգացումների վերլուծությանը՝ ընդգծելով պետականության կառուցվածքի, արտաքին հարաբերությունների և ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացները։ Աշխատությունում դիտարկվում են Արշակունյաց թագավորության անկումից հետո ձևավորված նոր քաղաքական իրականությունը, պարսկական և բյուզանդական ազդեցությունների ուժեղացումը, ինչպես նաև տեղական ազնվականության դերակատարությունը վարչական և ռազմական կառավարման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեության՝ որպես պետական և մշակութային համակարգ ձևավորող գործոնի ամրապնդմանը, գրերի ստեղծմանը և կրթամշակութային կյանքի վերելքին, որը նոր փուլ բացեց հայ ինքնության պահպանման և զարգացման մեջ։ Քննարկվում են նաև արտաքին ճնշումների պայմաններում հասարակական կառուցվածքի փոփոխությունները և հոգևոր կենտրոնների՝ որպես մշակութային դիմադրության օջախների դերը։ Աշխատությունը ներկայացնում է հինգերորդ դարը որպես վճռորոշ փուլ՝ հայ պետականության հետագա պատմական ընթացքի ձևավորման տեսանկյունից։

Գիրքը նվիրված է վիշապի կերպարի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով հեքիաթային պատկերացումների, առասպելների, ժողովրդական ավանդությունների և իրականության ընկալման փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Վիշապը հայկական և այլ ժողովուրդների բանահյուսության մեջ բազմաշերտ խորհրդանիշ է, որի կերպարը կարող է մարմնավորել բնության տարերային ուժերը, վտանգը, քաոսը, գերբնական զորությունը կամ մարդու առջև ծառացած փորձությունները։ Հեքիաթներում և առասպելներում վիշապի հետ հանդիպումը հաճախ դառնում է հերոսի փորձության, խիզախության դրսևորման և դժվարությունների հաղթահարման առանցքային դրվագներից մեկը։ Հայկական ավանդական պատկերացումներում վիշապի կերպարը կապված է նաև ջրի, լեռների, բնության երևույթների և տարածքի սրբազան ընկալման հետ, ինչի շնորհիվ այն կարևոր տեղ է զբաղեցնում ժողովրդական հավատալիքների ու առասպելական մտածողության ուսումնասիրության մեջ։ Հեքիաթի և իրականության սահմանների հարցադրումը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են առասպելական կերպարները ձևավորվում, պահպանվում և փոփոխվում տարբեր պատմական ու մշակութային միջավայրերում, ինչպես նաև ինչպես են ժողովրդական պատկերացումները կապվում բնության, հասարակության և մարդու աշխարհընկալման հետ։ Վիշապի կերպարի ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել բանավոր ավանդությունների, հեքիաթների, առասպելների, խորհրդանիշների և մշակութային հիշողության վերլուծությունը՝ բացահայտելով դրա տարբեր իմաստային շերտերը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ բանահյուսության և դիցաբանության ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով հայկական առասպելական ժառանգության ճանաչմանը և դրա համեմատական դիտարկմանը համաշխարհային մշակույթի համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, դիցաբաններին, գրականագետներին, մշակութաբաններին և հայկական ժողովրդական ավանդույթներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Գիրքը նաև կարևոր նյութ է ներկայացնում առասպելական կերպարների մեկնաբանության, հեքիաթային մտածողության առանձնահատկությունների և իրականության ու երևակայության փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայերեն ձեռագրերի կազմերի և դրանց վրա պահպանված արձանագրություն-հիշատակարանների պատմական, մշակութային ու արվեստագիտական ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են հայկական ձեռագրական գրքի կազմարվեստի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, կազմերի պատրաստման նյութերը, տեխնիկական եղանակները, զարդարվեստի տարրերը և դրանց նշանակությունը ձեռագրերի պահպանության ու գեղարվեստական ձևավորման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կաշվե, փայտե և մետաղական բաղադրիչներով կազմերի կառուցվածքին, դրանց հարդարանքին, պատկերագրական մոտիվներին և տարբեր ժամանակաշրջաններին բնորոշ ոճական առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են ձեռագրերի կազմերին առնչվող արձանագրություններն ու հիշատակարանները՝ որպես գրքի ստեղծման, նորոգման, նվիրատվության և հետագա պահպանության պատմությունը լուսաբանող սկզբնաղբյուրներ։ Դիտարկվում են գրիչների, կազմարարների, պատվիրատուների, նվիրատուների և ձեռագրերի սեփականատերերի վերաբերյալ տեղեկությունները, ինչպես նաև դրանց միջոցով բացահայտվող պատմական ու հասարակական հարաբերությունները։ Կարևորվում են արձանագրությունների լեզվական առանձնահատկությունները, թվագրության եղանակները, անձնանուններն ու տեղանունները, որոնք կարող են նպաստել առանձին ձեռագրերի ծագման վայրի, ժամանակի և պատմական անցած ուղու ճշգրտմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել ձեռագրագիտական, հնագրագիտական, վիմագրագիտական, արվեստաբանական և համեմատական վերլուծության մեթոդներ։ Անդրադարձ է կատարվում հայկական կազմարվեստի տեղական ավանդույթներին, տարբեր գրչության կենտրոնների գեղարվեստական առանձնահատկություններին և միջնադարյան գրքարվեստի այլ բնագավառների հետ ունեցած կապերին։ Առանձնացվում են կազմերի և հիշատակարանների ուսումնասիրության նշանակությունը ձեռագրերի նույնականացման, թվագրման, մշակութային արժեքի գնահատման և պատմական տեղեկությունների վերականգնման համար։ Կարևորվում են նաև ձեռագրերի պահպանության, վերականգնման և նյութական ժառանգության ուսումնասիրության խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել հայկական միջնադարյան գրքարվեստի, կազմարարական արհեստի և ձեռագրական մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։ Այն օգտակար է հայագետների, ձեռագրագետների, արվեստաբանների, պատմաբանների, հնագրագետների, վերականգնող մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Պատմամշակութային բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ կանանց կյանքի, հասարակական դիրքի և ազգային համայնքի զարգացման մեջ նրանց ունեցած դերի ներկայացմանը։ Քննության են առնվում տարբեր ժամանակաշրջաններում կանանց առօրյան, ընտանեկան հարաբերությունները, կրթությունը, աշխատանքային գործունեությունը և հասարակական մասնակցության ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական ավանդույթների, ընտանեկան արժեքների և մշակութային միջավայրի ազդեցությանը կնոջ սոցիալական կարգավիճակի ու ինքնության ձևավորման վրա։ Անդրադարձ է կատարվում նաև կրթության տարածմանը, հասարակական կյանքի փոփոխություններին և դրանց պայմաններում կանանց համար ստեղծված նոր հնարավորություններին։ Ներկայացվում են կանանց մասնակցության տարբեր դրսևորումները մշակույթի, կրթության, բարեգործության և համայնքային կյանքի ոլորտներում։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայ հասարակության պատմությունն ու մշակույթը կանանց փորձառության տեսանկյունից՝ բացահայտելով ավանդական և նոր հասարակական դերերի փոխհարաբերությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, կանանց պատմության, ազգագրության, մշակութաբանության և սոցիալական պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու ընթերցողների համար։

Պատմաքաղաքական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 1965–2015 թվականներին ԱՄՆ-ում հայկական լոբբիստական կազմակերպությունների գործունեության ձևավորման, զարգացման և հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հայկական համայնքային կառույցների քաղաքական և հասարակական գործունեության կազմակերպման ձևերը, ամերիկյան պետական ու հասարակական հաստատությունների հետ փոխգործակցության մեխանիզմները և հայկական հարցերի ներկայացման միջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լոբբիստական գործունեության ռազմավարություններին, հանրային կապերի ձևավորմանը, տեղեկատվական աշխատանքին և հայկական համայնքի շահերի ներկայացման մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում կազմակերպությունների գործունեության առաջնահերթությունների փոփոխությունները և դրանց կապը հայ-ամերիկյան հարաբերությունների ու միջազգային գործընթացների հետ։ Քննարկվում են նաև հայկական համայնքի կազմակերպական ներուժի, հասարակական մասնակցության, քաղաքական հաղորդակցության և ԱՄՆ-ի որոշումների ընդունման գործընթացների հետ աշխատանքի առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու հայկական լոբբիստական գործունեության զարգացման փուլերի և սփյուռքյան կազմակերպությունների հասարակական-քաղաքական դերակատարության վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սփյուռքագիտության, միջազգային հարաբերությունների, քաղաքական պատմության և լոբբինգի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմագիտական և էթնոսոցիոլոգիական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսին արևելյան Այսրկովկասի մահմեդական բնակչության շրջանում թյուրքալեզու գրավոր մշակույթի զարգացման և էթնիկական ինքնագիտակցության ձևավորման միջև կապերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գրական լեզվի, տպագիր գրականության, մամուլի և կրթական գործունեության տարածման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը տարբեր տեղական ու խմբային ինքնությունների աստիճանական վերափոխման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մտավորականության գործունեությանը և թյուրքալեզու մամուլի ձևավորմանը, որը XIX դարի վերջին դարձավ լեզվի, մշակույթի և ինքնության վերաբերյալ գաղափարների քննարկման կարևոր հարթակ։ Վերլուծվում է, թե ինչպես էին կրոնական, տեղային և լեզվական ինքնանվանումները փոխազդում նոր ձևավորվող էթնիկական պատկերացումների հետ, ինչպես նաև ինչ դեր ունեին կրթությունը, գրականությունը և հասարակական հաղորդակցությունը այդ գործընթացում։ Ժամանակաշրջանի աղբյուրները ցույց են տալիս, որ բնակչության անվանման և ինքնության հարցերը միանշանակ չէին, իսկ XIX դարի վերջում մտավորական շրջանակներում շրջանառվում էին տարբեր էթնիկական ու լեզվական բնորոշումներ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գրավոր մշակույթը դիտարկել ոչ միայն որպես լեզվական և գրական երևույթ, այլև որպես հասարակական հաղորդակցության ու խմբային ինքնության ձևավորման գործոն։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել Կովկասի պատմության, էթնոլոգիայի, ազգայնականության պատմության, մշակութաբանության և տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների մասնագետների ու ուսանողների համար։

Գիրքը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհի տարածքների, բնակավայրերի, բնության, պատմամշակութային հուշարձանների և բնակչության կենցաղի նկարագրությանը՝ ճանապարհորդական դիտարկումների և աշխարհագրական տեղեկությունների համադրությամբ։ Ներկայացվում են լեռնաշխարհի բնական պայմանները, լեռնային համակարգերը, գետերն ու հովիտները, ճանապարհները, քաղաքներն ու գյուղական բնակավայրերը, ինչպես նաև տարբեր շրջանների բնորոշ առանձնահատկությունները։ Հեղինակի ուշադրության կենտրոնում են ճանապարհորդության ընթացքում հանդիպող պատմական վայրերը, ճարտարապետական կառույցները, եկեղեցիներն ու վանքերը, հնագիտական հուշարձանները և տարածաշրջանի անցյալի հետ կապված հիշարժան տեղանքները։ Անդրադարձ է կատարվում բնակչության առօրյա կյանքին, ավանդույթներին, զբաղմունքներին, բնակավայրերի կառուցվածքին, տնտեսության ձևերին և տեղական մշակութային առանձնահատկություններին։ Ճանապարհորդական նկարագրությունները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ոչ միայն աշխարհագրական միջավայրի, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու տնտեսական կյանքի մասին։ Բնական տեսարանների և պատմական տեղեկությունների համադրումը ստեղծում է Հայկական լեռնաշխարհի տարբեր շրջանների ամբողջական պատկեր՝ ընդգծելով դրանց աշխարհագրական ու մշակութային բազմազանությունը։ Միաժամանակ նման բնույթի նյութերը կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն կարող են ունենալ պատմական աշխարհագրության և ազգագրության ուսումնասիրության համար՝ պայմանով, որ հեղինակի անձնական դիտարկումներն ու ժամանակաշրջանին բնորոշ մեկնաբանությունները գնահատվեն քննադատաբար և համադրվեն այլ աղբյուրների հետ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել Հայաստանի և Հայկական լեռնաշխարհի պատմությամբ, աշխարհագրությամբ, ազգագրությամբ, մշակութային ժառանգությամբ և ճանապարհորդական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը քաղաքական-պատմական և ինքնաքննադատական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է 20-րդ դարի առաջին տասնամյակների հայ քաղաքական կյանքի, պետականաշինության և կուսակցական գործունեության վերաբերյալ հեղինակի դիտարկումներն ու գնահատականները։ Հեղինակը Հովհաննես Քաջազնունին է՝ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության առաջին վարչապետը և Հայ Յեղափոխական Դաշնակցության հիմնադիր անդամներից մեկը։ Գիրքը ձևավորվել է կուսակցության արտասահմանյան մարմինների խորհրդաժողովին ներկայացված զեկուցման հիման վրա, իսկ ռուսերեն հրատարակությունը լույս է տեսել Թիֆլիսում 1927 թվականին։ Հեղինակը հետադարձ հայացքով անդրադառնում է կուսակցության քաղաքական գործունեությանը, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ժամանակաշրջանի պետական ու արտաքին քաղաքական խնդիրներին, տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխություններին և հայկական քաղաքական շրջանակների առջև ծառացած բարդ ընտրություններին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նախկին որոշումների և քաղաքական հաշվարկների քննադատական վերագնահատումը․ հեղինակը քննարկում է կազմակերպության հնարավորությունների գնահատման, արտաքին ուժերի նկատմամբ ակնկալիքների, պետական կառավարման փորձի և փոփոխված քաղաքական պայմաններին հարմարվելու խնդիրները։ Աշխատության առանցքային առանձնահատկությունն այն է, որ քննադատությունը ներկայացվում է հենց կուսակցության նախկին ղեկավար գործչի դիրքերից և արտացոլում է նրա անձնական քաղաքական եզրահանգումները, այլ ոչ թե չեզոք պատմագիտական գնահատական։ Հեղինակը հանգում է այն տեսակետին, որ պատմական նոր պայմաններում կուսակցության նախկին քաղաքական առաքելությունը սպառվել է, և անհրաժեշտ է վերանայել նրա հետագա գործունեության նպատակահարմարությունը։ Այս դիրքորոշումը հրապարակումից հետո առաջացրել է զգալի արձագանք և բանավեճ ինչպես կուսակցական շրջանակներում, այնպես էլ հայկական հասարակական ու քաղաքական միջավայրում։ Հետազոտական տեսանկյունից նյութը կարևոր է ոչ միայն ներկայացված քաղաքական գնահատականների, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի հայ քաղաքական մտքի ներքին հակասությունները, պարտությունների ու ճգնաժամերի վերաիմաստավորման փորձերը և կուսակցական ինքնաքննադատության առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Այն կարող է օգտագործվել որպես պատմական սկզբնաղբյուր՝ հեղինակի պնդումները համադրելով նույն ժամանակաշրջանի այլ փաստաթղթերի, հուշագրությունների և պատմագիտական ուսումնասիրությունների հետ։

Աշխատությունը նվիրված է 1991–2001 թվականներին Ռուսաստանի Դաշնության՝ Հարավային Կովկասում իրականացրած արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի, Ադրբեջանի և Վրաստանի հետ հարաբերությունները դիտարկելով աշխարհաքաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում ձևավորվեց նոր քաղաքական միջավայր, որտեղ երեք անկախ պետությունների արտաքին քաղաքական կողմնորոշումները, անվտանգության խնդիրները և միջազգային համագործակցության ձգտումները փոխկապակցվեցին Ռուսաստանի տարածաշրջանային շահերի հետ։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում Մոսկվայի քաղաքական, ռազմական, տնտեսական և դիվանագիտական գործիքները, ԱՊՀ շրջանակներում համագործակցությունը, ռուսական ռազմական ներկայության նշանակությունը և տարածաշրջանային հակամարտությունների ազդեցությունը միջպետական հարաբերությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի հետ Ռուսաստանի ռազմավարական և անվտանգության կապերի ձևավորմանը, Ադրբեջանի հետ քաղաքական ու տնտեսական հարաբերություններին և էներգետիկ գործոնի աճող նշանակությանը, ինչպես նաև Վրաստանի հետ հարաբերություններում առաջացած հակասություններին և Աբխազիայի ու Հարավային Օսիայի հակամարտությունների ազդեցությանը։ Քննության է առնվում նաև Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության տեղը Ռուսաստանի տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ՝ ներառելով միջնորդական նախաձեռնությունները և 1994 թվականի հրադադարից հետո ձևավորված քաղաքական իրադրությունը։ Վերլուծվում են Ռուսաստանի ձգտումները պահպանելու ազդեցությունը նախկին խորհրդային տարածքում և միաժամանակ հարմարվելու Հարավային Կովկասում ձևավորվող նոր միջազգային միջավայրին, որտեղ աստիճանաբար մեծանում էին Միացյալ Նահանգների, եվրոպական կառույցների և Թուրքիայի ներգրավվածությունը։ Ուսումնասիրվում են Կասպյան էներգակիրների արդյունահանման և արտահանման ծրագրերի, նոր տրանսպորտային ու էներգետիկ ուղիների և տարածաշրջանի աշխարհագրական դիրքի ազդեցությունները պետությունների արտաքին քաղաքական հաշվարկների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Ռուսաստանի ներքին քաղաքական ու տնտեսական փոփոխությունների, ինչպես նաև Հյուսիսային Կովկասում անվտանգության խնդիրների ազդեցությանը հարավկովկասյան ուղղությամբ իրականացվող քաղաքականության վրա։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս համեմատել Ռուսաստանի հարաբերությունները տարածաշրջանի երեք պետությունների հետ և բացահայտել դրանց տարբեր բնույթը՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր երկրի անվտանգության պահանջները, արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները և աշխարհաքաղաքական դիրքը։ Հետազոտությունը կարևոր է հետխորհրդային Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների ձևավորման առաջին տասնամյակը հասկանալու և տարածաշրջանում Ռուսաստանի քաղաքականության հիմնական մեխանիզմների ու փոփոխությունների ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Լենինական–Գյումրիի բնակչության ժողովրդագրական շարժընթացի ուսումնասիրությանը 1950–2000 թվականներին՝ ընդգրկելով քաղաքի բնակչության թվաքանակի, բնական աճի, միգրացիոն գործընթացների և սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքի ժողովրդագրական զարգացման տարբեր փուլերն են, որոնք պայմանավորված էին խորհրդային ժամանակաշրջանի արդյունաբերականացմամբ, քաղաքաշինական ընդլայնմամբ, աշխատուժի ներհոսքով և հետագայում տեղի ունեցած խոշոր սոցիալ-տնտեսական ու բնական աղետային փոփոխություններով։ 1950-ականներից մինչև 1980-ականների վերջը քաղաքը բնութագրվում էր բնակչության արագ աճով. 1959 թվականի մարդահամարով Լենինականն ուներ շուրջ 108,4 հազար, 1970 թվականին՝ մոտ 165 հազար, 1979 թվականին՝ շուրջ 207 հազար բնակիչ, իսկ 1980-ականների վերջին բնակչության թիվը գերազանցում էր 200 հազարը։ Ժողովրդագրական աճը կարող է դիտարկվել արդյունաբերական ձեռնարկությունների զարգացման, նոր բնակելի թաղամասերի կառուցման, կրթական ու մշակութային հաստատությունների ընդլայնման և գյուղական բնակավայրերից քաղաք ուղղված տեղաշարժերի համատեքստում։ Հետազոտության առանցքային հատվածներից է 1988 թվականի երկրաշարժի ժողովրդագրական հետևանքների ուսումնասիրությունը, քանի որ աղետը խիստ վնասեց քաղաքային միջավայրը և առաջացրեց բնակչության թվաքանակի ու տարածական տեղաբաշխման կտրուկ փոփոխություններ։ 1989 թվականի մարդահամարում քաղաքում գրանցվել էր մոտ 122,5 հազար բնակիչ, սակայն այդ ցուցանիշի վրա ազդեց նաև աղետից հետո բնակչության զգալի մասի ժամանակավոր տեղափոխությունը։ 1990-ական թվականների ժողովրդագրական զարգացումները դիտարկվում են արդեն հետխորհրդային տնտեսական վերափոխումների, զբաղվածության խնդիրների, միգրացիայի և քաղաքի վերականգնման գործընթացների համատեքստում։ Այսպիսով, կեսդարյա ժամանակահատվածի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու բնակչության արագ աճի, աղետով պայմանավորված կտրուկ փոփոխության և հետխորհրդային ժողովրդագրական վերափոխումների փուլերը։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել նաև բնակչության տարիքային ու սոցիալական կառուցվածքի, բնական շարժի և միգրացիոն հաշվեկշռի փոփոխություններին։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է պատմական ժողովրդագրության, քաղաքային պատմության և սոցիալ-տնտեսական աշխարհագրության մոտեցումները՝ բացահայտելով քաղաքի բնակչության շարժընթացի հիմնական օրինաչափությունները և դրանց կապը XX դարի երկրորդ կեսի պատմական ու սոցիալ-տնտեսական գործընթացների հետ։

Աշխատությունը նվիրված է հայկական ժողովրդական հավատալիքների և ավանդական մշակույթի համակարգում առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնող Թուխ Մանուկ սրբավայրերի պատմաազգագրական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում Հայաստանի տարբեր բնակավայրերում հանդիպող այդ սրբավայրերի ծագման վերաբերյալ ավանդությունները, դրանց տարածվածությունը, անվանման առանձնահատկությունները, տեղական համայնքների հետ ունեցած կապերը և ժողովրդական կրոնական պատկերացումներում դրանց նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են սրբավայրերի նյութական ձևերը՝ փոքր մատուռները, քարաշեն կառույցները, խաչքարերի կամ սրբացված բնական վայրերի հետ կապված համալիրները՝ դրանք դիտարկելով պատմական միջավայրի և ժողովրդական մշակույթի փոխազդեցության համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ուխտագնացության, տոնական այցելությունների, նվիրատվությունների և սրբավայրերի շուրջ ձևավորված համայնքային սովորույթների պատմական ու խորհրդանշական իմաստներին։ Հետազոտությունը կարող է համադրել ազգագրական դաշտային նյութերը, բանավոր ավանդությունները, տեղանունները, պատմական աղբյուրները և նյութական մշակույթի հուշարձանների ուսումնասիրությունը՝ փորձելով բացահայտել տարբեր շրջաններում պահպանված ավանդույթների ընդհանրություններն ու տեղային տարբերությունները։ Կարևորվում է նաև նախաքրիստոնեական պատկերացումների և քրիստոնեական մշակույթի հնարավոր փոխազդեցության խնդիրը՝ խուսափելով ժողովրդական սովորույթների ծագումը միանշանակ որևէ մեկ պատմական շերտով բացատրելուց։ Սրբավայրերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես կրոնական նշանակություն ունեցող վայրեր, այլև որպես համայնքային հիշողության, տեղական ինքնության և մշակութային ժառանգության պահպանման կենտրոններ։ Դրանց շուրջ ձևավորված պատմությունները և ծեսերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջանների պատկերացումները պահպանվել, վերաիմաստավորվել և փոխանցվել սերունդներին։ Առանձին նշանակություն ունի սրբավայրերի աշխարհագրական տեղաբաշխման ուսումնասիրությունը, որը կարող է բացահայտել դրանց կապը բնակավայրերի պատմության, հին ճանապարհների, բնական առանձնահատկությունների և տեղական սրբազան տարածքների համակարգի հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ազգագրության, պատմության, բանագիտության և մշակութային մարդաբանության մոտեցումները՝ նպաստելով հայկական ժողովրդական սրբավայրերի, դրանց շուրջ ձևավորված հավատալիքների և ավանդական կրոնական մշակույթի առավել ամբողջական ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է անկախության առաջին տասնամյակում Հայաստանի գիտական համակարգի զարգացման պայմանների, կառուցվածքային փոփոխությունների, հիմնական դժվարությունների և նոր իրողություններին հարմարվելու գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում խորհրդային գիտակրթական համակարգից անկախ պետական համակարգի անցման պայմաններում գիտական հաստատությունների գործունեության վերափոխումն է՝ դիտարկելով ֆինանսավորման, կառավարման, գիտական կադրերի պահպանման, հետազոտական ենթակառուցվածքների և միջազգային համագործակցության խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սոցիալ-տնտեսական ճգնաժամային պայմանների ազդեցությանը գիտահետազոտական կազմակերպությունների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների գիտական գործունեության վրա։ Քննվում են պետական գիտական քաղաքականության ձևավորման նախադրյալները, գիտության կազմակերպման և ֆինանսավորման մեխանիզմների փոփոխությունները, ինչպես նաև գիտական ներուժի պահպանման ուղղությամբ իրականացված ինստիտուցիոնալ վերափոխումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գիտական կադրերի շարժունակության և արտագաղթի խնդիրը, երիտասարդ մասնագետների գիտական գործունեության մեջ ներգրավման դժվարությունները, գիտական սերնդափոխության հարցերը և մասնագիտական ներուժի պահպանման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գիտական հաստատությունների նյութատեխնիկական հնարավորություններին, գիտական տեղեկատվության հասանելիությանը, հրատարակչական գործունեությանը և գիտնականների միջև մասնագիտական կապերի պահպանման ու ընդլայնման ուղիներին։ Միաժամանակ դիտարկվում է միջազգային գիտական համագործակցության աճող նշանակությունը՝ որպես մասնագիտական հաղորդակցության, համատեղ հետազոտությունների և գիտական համակարգի արտաքին կապերի զարգացման կարևոր գործոն։ Տարբեր գիտական ուղղությունների վիճակի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե անցումային շրջանի պայմանները ինչպես են տարբեր կերպ անդրադարձել բնական, տեխնիկական, հասարակական և հումանիտար գիտությունների զարգացման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև խորհրդային ժամանակաշրջանից ժառանգված գիտական ավանդույթների և նոր կազմակերպական սկզբունքների փոխհարաբերության վերլուծությունը։ Գիտությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առանձին հաստատությունների գործունեություն, այլև որպես երկրի մտավոր, կրթական և նորարարական ներուժի կարևոր բաղադրիչ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը պատմական և գիտագիտական տեսանկյուններից ներկայացնում է Հայաստանի գիտական կյանքի վերափոխումները՝ հնարավորություն տալով հասկանալու այն գործընթացները, որոնք ձևավորել են անկախության առաջին տասնամյակի գիտական միջավայրը և հետագա զարգացման ինստիտուցիոնալ հիմքերը։

Աշխատությունը պատմական և իրավաքաղաքական բնույթի ուսումնասիրություն է, որի առանցքում Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի իրադարձությունների, Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո պատասխանատվության խնդրի և Կոստանդնուպոլսում իրականացված դատական գործընթացների քննությունն է։ Հետազոտության կենտրոնում պետական և քաղաքական պաշտոնյաների գործունեության իրավական գնահատման փորձերն են, պատերազմի տարիներին տեղի ունեցած զանգվածային բռնությունների վերաբերյալ ներկայացված մեղադրանքները և հետպատերազմյան պայմաններում դրանց քննության մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Հայոց ցեղասպանության պատմության ուսումնասիրման համար նշանակություն ունեցող դատավարական նյութերին, պաշտոնական փաստաթղթերին, վկայություններին և այլ պատմական աղբյուրներին։ Դատական գործընթացները դիտարկվում են ոչ միայն իրավական, այլև քաղաքական ու պատմական համատեքստում՝ հաշվի առնելով Օսմանյան կայսրության պարտությունը, պետական համակարգի վերափոխումները և միջազգային հարաբերությունների փոփոխվող միջավայրը։ Քննվում է, թե ինչպես էին ձևակերպվում պատասխանատվության վերաբերյալ մեղադրանքները, ինչպիսի փաստաթղթեր էին ներգրավվում քննության մեջ և ինչ դեր էին կատարում պետական կառույցների ու պաշտոնատար անձանց գործողությունների վերաբերյալ նյութերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում անհատական և պետական պատասխանատվության փոխհարաբերության խնդիրը, ինչպես նաև այն հարցը, թե զանգվածային հանցագործությունների քննության պատմական փորձը ինչ նշանակություն ունի միջազգային քրեական իրավունքի հետագա զարգացման ուսումնասիրության համար։ Աշխատության շրջանակում կարող են համադրվել դատական արձանագրություններ, պաշտոնական հաղորդագրություններ, ժամանակակից մամուլի նյութեր, դիվանագիտական փաստաթղթեր և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրություններ՝ տարբեր աղբյուրների տեղեկությունները քննադատաբար գնահատելու նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դատավարությունների իրականացման քաղաքական պայմաններին, իրավական սահմանափակումներին և դրանց արդյունքների շուրջ ձևավորված պատմագիտական մեկնաբանություններին։ Այս նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետպատերազմյան արդարադատության փորձը դիտարկել որպես պատմական հիշողության, պատասխանատվության և զանգվածային հանցագործությունների իրավական գնահատման փոխկապակցված խնդիրների մաս։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է Հայոց ցեղասպանության պատմության, Օսմանյան կայսրության պատմության, իրավունքի պատմության և աղբյուրագիտության մոտեցումները՝ հետպատերազմյան դատական գործընթացները ներկայացնելով իրենց պատմական և իրավական միջավայրում։

Աշխատությունը պատմագիտական ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի քաղաքական, գաղափարական և հասարակական գործընթացների վրա՝ փորձելով բացահայտել այն նախադրյալները, որոնց պայմաններում ձևավորվեց հայ բնակչության նկատմամբ զանգվածային բռնության և բնաջնջման քաղաքականությունը։ Քննության շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում XIX դարի վերջից կայսրությունում խորացող ներքին ճգնաժամերը, ազգային հարցերը, կենտրոնացման քաղաքականությունը, ժողովրդագրական փոփոխությունները և տարբեր ժողովուրդների կարգավիճակի շուրջ առաջացած հակասությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետևել այն գաղափարական պատկերացումների զարգացմանը, որոնց միջոցով քրիստոնյա և հատկապես հայ բնակչությունը որոշ քաղաքական շրջանակներում աստիճանաբար ներկայացվում էր որպես պետական անվտանգության կամ տարածքային ամբողջականության խնդիր։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն երիտթուրքական շարժման վերափոխումները, իշխանության կենտրոնացման գործընթացները, ազգայնական գաղափարախոսության ազդեցությունը և Առաջին համաշխարհային պատերազմի ստեղծած արտակարգ քաղաքական միջավայրը։ Քննվում է նաև այն հարցը, թե զանգվածային բռնության քաղաքականությունը որքանով էր ձևավորվում նախորդ տասնամյակների քաղաքական փորձի, վարչական մեխանիզմների, բռնությունների և ժողովրդագրական վերափոխումների շարունակականության պայմաններում։ Աղբյուրագիտական առումով նման հետազոտությունը կարող է համադրել օսմանյան պետական փաստաթղթեր, դիվանագիտական հաղորդագրություններ, հյուպատոսական զեկույցներ, ժամանակակիցների վկայություններ, մամուլ, հուշագրություններ և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրություններ՝ տարբեր աղբյուրների հնարավոր կողմնակալությունները քննադատաբար գնահատելով։ Կարևոր խնդիր է որոշումների ընդունման տարբեր մակարդակների՝ կենտրոնական իշխանության, կուսակցական կառույցների, տեղական վարչակազմերի և այլ դերակատարների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում բռնության գաղափարական հիմնավորման, բնակչության տեղահանման և ժողովրդագրական վերակազմավորման քաղաքականության փոխկապակցվածությանը։ Հայոց ցեղասպանության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ կենտրոնանում է ոչ միայն իրադարձությունների ընթացքի, այլև դրանց քաղաքական ու գաղափարական նախապատմության վրա՝ հնարավորություն տալով հասկանալու զանգվածային հանցագործության ձևավորման երկարաժամկետ և անմիջական գործոնների փոխազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ այն ընդգրկվում է Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի պատմության, Հայկական հարցի, ցեղասպանագիտության և զանգվածային բռնության պատմական մեխանիզմների ուսումնասիրության շրջանակում։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմական զարգացմանը, ծագման ու կազմավորման խնդիրներին, բնակության աշխարհագրությանը, հասարակական կառուցվածքին, մշակույթին, լեզվին, ավանդույթներին և ինքնության առանձնահատկություններին։ Նյութը կարող է ներկայացնել հայերին որպես հնագույն ժամանակներից Հայկական լեռնաշխարհի պատմական և մշակութային գործընթացներում կարևոր դեր ունեցած ժողովուրդ՝ դիտարկելով տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած քաղաքական, սոցիալական և ժողովրդագրական փոփոխությունները։ Ուշադրություն է հատկացվում բնակավայրերի և պատմական կենտրոնների ձևավորմանը, տնտեսական գործունեությանը, արհեստներին, առևտրին և քաղաքային մշակույթի զարգացմանը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել քրիստոնեության և Հայ առաքելական եկեղեցու ազդեցությունը հոգևոր ու մշակութային կյանքի վրա, ինչպես նաև եկեղեցական հաստատությունների մասնակցությունը կրթության, գրավոր մշակույթի և պատմական հիշողության պահպանմանը։ Քննվում է հայոց լեզվի զարգացման նշանակությունը ազգային ինքնության ձևավորման և պահպանման համար, անդրադարձ է կատարվում հայոց գրերի ստեղծմանը, ձեռագրական մշակույթին, պատմագրությանը, գրականությանը և կրթական ավանդույթներին։ Մշակութային ժառանգությունը ներկայացվում է նաև ճարտարապետության, եկեղեցաշինության, մանրանկարչության, երաժշտության, ժողովրդական բանահյուսության, կիրառական արվեստների և ավանդական կենցաղի միջոցով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ընտանիքի և համայնքի կառուցվածքը, սովորույթները, տոնական մշակույթը, ժողովրդական հավատալիքները, հագուստը, բնակարանային մշակույթը և առօրյա կյանքի այլ բաղադրիչներ։ Առանձին նշանակություն ունի պատմական Հայաստանի սահմաններից դուրս հայկական համայնքների ձևավորման ուսումնասիրությունը, քանի որ տարբեր ժամանակաշրջանների պատերազմները, քաղաքական փոփոխությունները, տնտեսական շարժառիթները, բռնի տեղահանությունները և գաղթերը նպաստել են հայկական սփյուռքի աշխարհագրական ընդլայնմանը։ Սփյուռքի համայնքները դիտարկվում են ազգային լեզվի, կրթության, կրոնական և մշակութային ավանդույթների պահպանման, ինչպես նաև բնակության երկրների հասարակական ու տնտեսական կյանքին մասնակցության տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հայ ժողովրդի պատմական հիշողությանը և այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով տարբեր հասարակական ու մշակութային հաստատություններ պահպանել և փոխանցել են հավաքական ինքնության տարրերը սերունդներին։ Ընդհանուր առմամբ նյութը կարող է ունենալ պատմաազգագրական և մշակութաբանական բնույթ՝ համադրելով պատմության, ազգագրության, լեզվաբանության, կրոնագիտության և մշակութային մարդաբանության մոտեցումները և ներկայացնելով հայ ժողովրդի բազմադարյա պատմամշակութային զարգացման ընդհանուր պատկերը։

Աշխատությունը նվիրված է Սիմոն Վրացյանի հասարակական, քաղաքական և պետական գործունեության բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով 20-րդ դարի առաջին կեսի հայ ազգային-քաղաքական պատմության և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ձևավորման ու գործունեության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում նրա քաղաքական աշխարհայացքի ձևավորումը, կուսակցական և հասարակական գործունեությունը, պետական կառավարման համակարգում ունեցած մասնակցությունը, ինչպես նաև հետագա տարիների հրապարակախոսական, կրթական և կազմակերպական աշխատանքն են։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նրա կրթական և մտավոր ձևավորման միջավայրին, հասարակական կյանքում ներգրավվելուն և հայկական մամուլի հետ ունեցած երկարատև կապերին։ Վրացյանը տարբեր ժամանակներում զբաղվել է խմբագրական և լրագրողական գործունեությամբ, իսկ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին մասնակցել է հայկական հասարակական ու կազմակերպական գործընթացներին։ Հայաստանի անկախ պետականության ստեղծումից հետո նրա գործունեությունը տեղափոխվել է պետական կառավարման դաշտ․ նա ընտրվել է խորհրդարանի անդամ, զբաղեցրել նախարարական պաշտոն և 1920 թվականի նոյեմբերին ստանձնել Հայաստանի Առաջին Հանրապետության կառավարության ղեկավարի պաշտոնը։ Նրա վարչապետության շրջանը համընկել է հանրապետության համար ծայրահեղ ծանր ռազմաքաղաքական իրավիճակի և իշխանության փոխանցման գործընթացի հետ, ինչի պատճառով այդ փուլը կարևոր տեղ է զբաղեցնում նրա պետական գործունեության ուսումնասիրության մեջ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննվել պետական կառավարման, արտաքին հարաբերությունների, սոցիալ-տնտեսական խնդիրների և ներքաղաքական հարաբերությունների վերաբերյալ նրա մոտեցումները՝ դրանք համադրելով ժամանակաշրջանի փաստաթղթերի և այլ գործիչների դիրքորոշումների հետ։ Առանձին ուշադրության է արժանի 1921 թվականի իրադարձություններին նրա մասնակցությունը և հետագայում Հայաստանից դուրս շարունակված քաղաքական ու հասարակական գործունեությունը։ Տարագրության տարիներին նա պահպանել է ակտիվ մասնակցությունը հայկական հասարակական կյանքին՝ զբաղվելով քաղաքական, խմբագրական, կրթական և պատմագիտական աշխատանքով։ Նրա գրական ու հուշագրական ժառանգությունը կարևոր աղբյուրային նշանակություն ունի Հայաստանի Առաջին Հանրապետության և ժամանակաշրջանի քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար, սակայն որպես անմիջական մասնակցի շարադրանք՝ այն նաև պահանջում է աղբյուրագիտական քննադատություն և համադրում այլ վկայությունների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նրա պետական գործչի, կուսակցական գործչի, հրապարակախոսի և պատմական իրադարձությունների հուշագրողի դերերի փոխհարաբերության բացահայտումը։ Այս տեսանկյունից նրա գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ոչ միայն մեկ գործչի քաղաքական կենսագրության, այլև հայկական պետականության վերականգնման, Առաջին Հանրապետության կառավարման փորձի, խորհրդայնացման շրջանի քաղաքական զարգացումների և սփյուռքահայ հասարակական կյանքի որոշ առանցքային գործընթացների մասին։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսից միջազգային քաղաքականության և դիվանագիտության կարևոր խնդիրներից մեկը դարձած արևմտահայ բնակչության քաղաքական, իրավական և անվտանգության խնդիրների պատմական ուսումնասիրությանը։ Նյութում կարող են քննվել Օսմանյան կայսրությունում հայերի դրությունը, բարեփոխումների պահանջները, մեծ տերությունների քաղաքականությունը և հայկական քաղաքական ու հասարակական շրջանակների գործունեությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում 1877–1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմից հետո խնդրի միջազգայինացման գործընթացին, Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի և Բեռլինի վեհաժողովի հետ կապված դիվանագիտական զարգացումներին, ինչպես նաև հետագա տասնամյակներում բարենորոգումների ծրագրերի շուրջ ընթացած բանակցություններին։ Քննվում է, թե ինչպես են Ռուսաստանի, Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի, Գերմանիայի և մյուս պետությունների տարածաշրջանային շահերը փոխազդել հայ բնակչության իրավունքների և բարեփոխումների հարցի հետ։ Կարևորվում են հայկական քաղաքական կազմակերպությունների, եկեղեցական ու հասարակական կառույցների և մտավորականության գործունեության տարբեր ուղղությունները, ինչպես նաև խնդրի ներկայացումը միջազգային դիվանագիտական շրջանակներում և մամուլում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող են լինել XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի բռնությունների, տեղահանությունների և քաղաքական ճգնաժամերի հետևանքները հայկական բնակչության համար։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակաշրջանին, երբ Օսմանյան կայսրության հայերի զանգվածային տեղահանություններն ու կոտորածները հանգեցրին Հայոց ցեղասպանությանը և հիմնովին փոխեցին խնդրի ժողովրդագրական ու քաղաքական պայմանները։ Հետպատերազմյան շրջանում քննության առարկա կարող են դառնալ Փարիզի խաղաղության համաժողովը, Սևրի պայմանագիրը, Հայաստանի Հանրապետության միջազգային դրությունը և տարածաշրջանում տեղի ունեցած ռազմաքաղաքական փոփոխությունները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն հանգամանքին, որ տարբեր պետություններ և քաղաքական ուժեր խնդիրը մեկնաբանել են իրենց շահերի ու գաղափարական դիրքորոշումների տեսանկյունից, ինչի պատճառով պատմագիտական և քաղաքական գնահատականները միշտ չէ, որ համընկել են։ Դիվանագիտական փաստաթղթերի, պաշտոնական նյութերի, մամուլի, հուշագրությունների և պատմագիտական ուսումնասիրությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու խնդրի միջազգային, քաղաքական և մարդասիրական տարբեր շերտերը։ Աշխատությունը կարող է կարևոր աղբյուր հանդիսանալ հայոց նոր և նորագույն պատմության, միջազգային հարաբերությունների, Օսմանյան կայսրության պատմության և հայկական դիվանագիտական ու քաղաքական խնդիրների ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Մովսես Խորենացու պատմագրական ժառանգության գիտական և քննադատական ուսումնասիրության սկզբնական փուլերին՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով աղբյուրների, պատմական տեղեկությունների, ժամանակագրության և հեղինակային մոտեցումների վերլուծությունը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են պատմագրական երկի կառուցվածքը, բովանդակային առանձնահատկությունները, ներկայացված իրադարձությունների պատմական հիմքերը և այն աղբյուրները, որոնցից կարող էր օգտվել հեղինակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր պատմական վկայությունների համադրմանը, հին հեղինակների հաղորդած տեղեկությունների հետ հնարավոր առնչություններին, ինչպես նաև հայկական բանավոր ու գրավոր ավանդությունների օգտագործման խնդրին։ Քննադատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու պատմական նյութի հավաստիության, ժամանակագրական համապատասխանությունների, անձանց և իրադարձությունների ներկայացման, ինչպես նաև առանձին հատվածների ծագման վերաբերյալ առաջացած գիտական հարցերը։ Քննարկվում են պատմագրական սկզբնաղբյուրի ստեղծման ժամանակաշրջանի, հեղինակության և տեքստային շերտերի վերաբերյալ գիտական տեսակետները՝ դրանք դիտարկելով հայագիտության և պատմագիտության զարգացման համատեքստում։ Կարևորվում է նաև պատմական փաստի և ավանդական պատումի փոխհարաբերության խնդիրը, քանի որ աշխատության մեջ պահպանված նյութերը միաժամանակ արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում Հայաստանի հնագույն անցյալի, ազգային ավանդությունների, տոհմական հիշողության և պատմական ինքնագիտակցության վերաբերյալ։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում պատմական քննադատության մեթոդների կիրառմանը, որոնց օգնությամբ հնարավոր է համադրել տարբեր աղբյուրներ, բացահայտել դրանց միջև եղած ընդհանրություններն ու հակասությունները և գնահատել առանձին հաղորդումների պատմագիտական արժեքը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հայ պատմագրության ձևավորման առանձնահատկություններին և այն նշանակությանը, որն ունեցել է Խորենացու ժառանգությունը հետագա դարերի պատմական մտածողության ու ազգային պատմության ընկալման համար։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայագիտության պատմության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է պատմական սկզբնաղբյուրների նկատմամբ գիտաքննական վերաբերմունքի ձևավորումը և ավանդական պատկերացումների վերանայման գործընթացը։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես են պատմագիտական մեթոդների զարգացմամբ առաջադրվել նոր հարցադրումներ աղբյուրների ծագման, ժամանակագրության, փոխառությունների և պատմական տեղեկությունների հավաստիության վերաբերյալ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայոց պատմության, հայ պատմագրության, աղբյուրագիտության, բանասիրության և Մովսես Խորենացու ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմության, մշակույթի, հասարակական կյանքի, ազգային ինքնության և պատմական զարգացման տարբեր կողմերի համակողմանի ներկայացմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Հայաստանի և հայ ժողովրդի անցած պատմական ճանապարհի, մշակութային ժառանգության ձևավորման, լեզվի, գրականության, կրոնի, արվեստի, հասարակական կառույցների և տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած քաղաքական ու սոցիալական փոփոխությունների վրա։ Նյութը կարող է ընդգրկել հայկական քաղաքակրթության ձևավորման վաղ փուլերը, պատմական Հայաստանի աշխարհագրական միջավայրը, պետական կազմավորումների զարգացումը և հարևան ժողովուրդների ու պետությունների հետ ունեցած հարաբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայկական մշակույթի ինքնատիպության ձևավորմանը և այն գործոններին, որոնց շնորհիվ հայ ժողովուրդը կարողացել է պահպանել լեզվական ու մշակութային շարունակականությունը պատմական տարբեր պայմաններում։ Կարևորվում է հայոց լեզվի նշանակությունը՝ որպես ազգային ինքնության և մշակութային հիշողության պահպանման հիմնական միջոցներից մեկը։ Քննության են առնվում գրավոր մշակույթի ձևավորումը, ձեռագրական ավանդույթը, պատմագրությունը, կրոնական ու աշխարհիկ գրականությունը և կրթական կենտրոնների գործունեությունը։ Հայկական մատենագրական ժառանգությունը դիտարկվում է որպես պատմության, հասարակության, գաղափարական կյանքի և մշակութային արժեքների ուսումնասիրման կարևոր աղբյուր։ Առանձին տեղ է հատկացվում քրիստոնեության և Հայոց եկեղեցու դերին հասարակական ու մշակութային կյանքում, եկեղեցական հաստատությունների մասնակցությանը կրթության, գրչության, ճարտարապետության և արվեստի զարգացման գործընթացներում։ Ներկայացվում են հայկական ճարտարապետության և կերպարվեստի առանձնահատկությունները՝ եկեղեցիների, վանական համալիրների, խաչքարերի, մանրանկարչության և կիրառական արվեստի օրինակների միջոցով։ Մշակութային ժառանգությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գեղարվեստական արժեքների ամբողջություն, այլև որպես պատմական հիշողության նյութական արտահայտություն։ Կարևոր ուղղություն է հայկական պետականության զարգացման ուսումնասիրությունը։ Տարբեր դարաշրջաններում ձևավորված պետական և իշխանական համակարգերի դիտարկումը հնարավորություն է տալիս հասկանալ քաղաքական կազմակերպման ձևերի փոփոխությունները, արտաքին հարաբերությունները և տարածաշրջանային գործընթացների ազդեցությունը երկրի զարգացման վրա։ Քննության են առնվում նաև այն ժամանակաշրջանները, երբ պետականության բացակայության պայմաններում ազգային ու համայնքային կառույցները, եկեղեցին, կրթական հաստատությունները և մշակութային կենտրոնները կարևոր դեր են կատարել հասարակական կյանքի կազմակերպման և ինքնության պահպանման գործում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայկական համայնքների ձևավորմանը Հայաստանի պատմական տարածքից դուրս։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած տեղաշարժերի հետևանքով հայկական համայնքներ են ձևավորվել բազմաթիվ տարածաշրջաններում, որտեղ ստեղծվել են եկեղեցիներ, դպրոցներ, տպարաններ, բարեգործական և մշակութային կազմակերպություններ։ Սփյուռքահայ կյանքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հայրենիքի հետ կապերի պահպանման, տեղական հասարակությունների հետ փոխազդեցության և նոր մշակութային միջավայրերում ազգային ինքնության վերարտադրման մեխանիզմները։ Կարևորվում է հայկական տպագրության և պարբերական մամուլի զարգացումը, քանի որ դրանք մեծ դեր են ունեցել գիտելիքի տարածման, հասարակական մտքի ձևավորման և աշխարհագրորեն հեռու համայնքների միջև կապերի պահպանման գործում։ Նյութում կարող են դիտարկվել նաև նոր և նորագույն ժամանակաշրջանների հասարակական ու տնտեսական փոփոխությունները, կրթական շարժումները, մտավորականության գործունեությունը և ազգային մշակույթի արդիականացման գործընթացները։ Պատմական զարգացումները ներկայացվում են քաղաքական, սոցիալական և մշակութային գործոնների փոխկապակցվածության շրջանակում՝ հնարավորություն տալով հասկանալ, թե ինչպես են արտաքին իրադարձություններն ու ներքին վերափոխումները ազդել հասարակության կառուցվածքի և ինքնության վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պատմական հիշողության պահպանմանը։ Ընտանեկան հիշողությունները, համայնքային ավանդույթները, գրավոր աղբյուրները, հուշարձանները, թանգարանային հավաքածուները և արխիվային նյութերը դիտարկվում են որպես անցյալի վերաբերյալ գիտելիքի պահպանման տարբեր ձևեր։ Դրանց համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատմությունը դիտարկել ոչ միայն պետական և քաղաքական իրադարձությունների, այլև հասարակության առօրյա կյանքի, մշակութային փորձառությունների և անհատական պատմությունների միջոցով։ Առանձին ուղղություն է հայ գրականության ուսումնասիրությունը՝ որպես ազգային մտքի և մշակութային ինքնարտահայտման կարևոր ոլորտ։ Տարբեր ժամանակաշրջանների գրական ստեղծագործություններն արտացոլում են հասարակական փոփոխությունները, պատմական հիշողությունը, հայրենիքի պատկերացումները, մարդու և հասարակության փոխհարաբերությունները։ Գրականության հետ միասին կարևորվում են երաժշտությունը, թատրոնը, կերպարվեստը և մշակութային ստեղծագործության այլ ձևերը, որոնք նպաստել են հայկական մշակույթի բազմազանության ձևավորմանը։ Հետազոտական տեսանկյունից կարևոր է աղբյուրների համեմատական և քննադատական ուսումնասիրությունը։ Պատմագրական աշխատությունները, ժամանակագրությունները, ձեռագրերը, վիմագրությունները, հնագիտական նյութերը, պաշտոնական փաստաթղթերը, մամուլը և հուշագրությունները կարող են ներկայացնել պատմական իրականության տարբեր կողմերը։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել անցյալի վերաբերյալ և տարբերակել փաստական տեղեկությունը հետագա մեկնաբանություններից։ Այս մոտեցումը կարևոր է նաև հայագիտության զարգացման պատմությունը հասկանալու համար, քանի որ տարբեր ժամանակաշրջանների հետազոտողները կարող են միևնույն խնդիրները դիտարկել տարբեր մեթոդաբանական դիրքերից։ Աշխատության նշանակությունը պայմանավորված է հայ ժողովրդի պատմությունն ու մշակույթը փոխկապակցված ամբողջության մեջ ներկայացնելու հնարավորությամբ։ Պատմական իրադարձությունների ուսումնասիրությունը համադրվում է լեզվի, գրականության, կրոնի, արվեստի, կրթության, հասարակական կյանքի և սփյուռքի խնդիրների հետ՝ ձևավորելով հայկական քաղաքակրթության զարգացման բազմակողմանի պատկեր։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալ ոչ միայն առանձին պատմական ժամանակաշրջանները, այլև տարբեր դարաշրջանների միջև գոյություն ունեցող մշակութային շարունակականությունը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը կարող է ծառայել որպես հայ ժողովրդի պատմության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության լայնածավալ աղբյուր՝ ընդգրկելով հնագույն ժամանակներից մինչև ժամանակակից հասարակության ձևավորումը տանող հիմնական գործընթացները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագիտության, պատմության, մշակութաբանության, գրականագիտության, ազգագրության, սփյուռքագիտության և հարակից ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների, ինչպես նաև Հայաստանի և հայկական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Քյոթահիայի հայկական եկեղեցական հիշատակարանի՝ որպես XV-XVIII դարերի քաղաքի հայ համայնքի և Օսմանյան կայսրության պատմության սկզբնաղբյուրի ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հիշատակարանում պահպանված ժամանակագրական, հասարակական, տնտեսական, եկեղեցական և մշակութային տեղեկությունների բացահայտման, համակարգման ու աղբյուրագիտական գնահատման վրա։ Նման գրավոր հուշարձանը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տվյալ եկեղեցու անցյալը ներկայացնող փաստաթուղթ, այլև որպես տեղական պատմության արժեքավոր աղբյուր, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել Քյոթահիայի հայ բնակչության ձևավորման, կազմակերպման և զարգացման բազմաթիվ կողմեր։ Հիշատակարանի տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս հետևել հայկական ներկայության պատմությանը, համայնքի ներքին կառուցվածքին, հոգևոր հաստատությունների գործունեությանը և տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած իրադարձություններին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքի հայկական համայնքի վաղ պատմությանը և բնակչության ձևավորման վերաբերյալ վկայություններին։ Աղբյուրում պահպանված տեղեկությունների համադրումը այլ պատմական նյութերի հետ հնարավորություն է տալիս ճշտել Քյոթահիայում հայերի բնակության ժամանակագրությունը և գնահատել քաղաքի դերը Փոքր Ասիայի հայկական բնակավայրերի համակարգում։ Կարևորվում են եկեղեցու հիմնադրման, վերակառուցումների, նորոգությունների, նվիրատվությունների և համայնքային նախաձեռնությունների վերաբերյալ հիշատակությունները, քանի որ դրանք տեղեկություններ են հաղորդում ոչ միայն կրոնական կյանքի, այլև համայնքի նյութական հնարավորությունների և կազմակերպվածության մասին։ Եկեղեցին ներկայանում է որպես հոգևոր կենտրոնի հետ մեկտեղ հասարակական և մշակութային կյանքի կարևոր հաստատություն, որի շուրջ ձևավորվել են համայնքային հարաբերությունների բազմաթիվ ոլորտներ։ Հիշատակարանում պահպանված անձնանունները, հոգևորականների, բարերարների, արհեստավորների և համայնքային գործիչների մասին տեղեկությունները կարևոր նյութ են քաղաքի հայ բնակչության սոցիալական պատմության ուսումնասիրության համար։ Դրանց միջոցով հնարավոր է բացահայտել առանձին ընտանիքների և անձանց մասնակցությունը եկեղեցական ու հասարակական կյանքին, ինչպես նաև որոշ չափով վերականգնել համայնքի սոցիալական կառուցվածքը։ Առանձին նշանակություն է տրվում Քյոթահիայի տնտեսական կյանքի վերաբերյալ տվյալներին։ Քաղաքը հայտնի էր որպես առևտրի և արհեստագործության կարևոր կենտրոն, իսկ հայ բնակչությունը մասնակցում էր տեղական արտադրական ու առևտրային հարաբերություններին։ Հատկապես կարևոր է արհեստների, այդ թվում՝ Քյոթահիայի մշակութային դիմագծի ձևավորման մեջ նշանակալի դեր ունեցած խեցեգործական և հախճապակեգործական ավանդույթների վերաբերյալ տեղեկությունների ուսումնասիրությունը։ Այս նյութերը հնարավորություն են տալիս համայնքի պատմությունը դիտարկել քաղաքի ընդհանուր տնտեսական զարգացման և մասնագիտական խմբերի գործունեության համատեքստում։ Հիշատակարանի տվյալները կարևոր են նաև Օսմանյան կայսրության ներքին պատմության ուսումնասիրության համար։ Տեղական մակարդակում արձանագրված իրադարձությունները կարող են տեղեկություններ հաղորդել վարչական փոփոխությունների, հարկային հարաբերությունների, տնտեսական դժվարությունների, բնակչության տեղաշարժերի և պետական իշխանության ու քրիստոնեական համայնքների փոխհարաբերությունների վերաբերյալ։ Այսպիսի աղբյուրների առանձնահատուկ արժեքն այն է, որ դրանք հնարավորություն են տալիս համապետական պատմական գործընթացները դիտարկել կոնկրետ քաղաքի և համայնքի առօրյա կյանքի մակարդակում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատերազմների, քաղաքական անկայունության, տնտեսական ճգնաժամերի և այլ խոշոր իրադարձությունների տեղական արձագանքներին։ Հիշատակարանի ժամանակագրական գրառումները կարող են ցույց տալ, թե կայսրության տարբեր հատվածներում տեղի ունեցող փոփոխություններն ինչպես էին անդրադառնում Քյոթահիայի բնակչության տնտեսական և հասարակական կյանքի վրա։ Կարևորվում է նաև ժողովրդագրական գործընթացների ուսումնասիրությունը։ Բնակչության տեղաշարժերի, նոր ընտանիքների հաստատման, համայնքի ընդլայնման կամ առանձին խմբերի տեղափոխությունների մասին տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել Փոքր Ասիայի հայկական բնակչության շարժունակությունը և տարբեր քաղաքների միջև ձևավորված կապերը։ Քյոթահիայի հայ համայնքը դիտարկվում է ավելի լայն հայկական աշխարհագրական միջավայրում՝ հաշվի առնելով նրա կապերը Կոստանդնուպոլսի, Անատոլիայի այլ քաղաքների և հայկական եկեղեցական կենտրոնների հետ։ Եկեղեցական կյանքի վերաբերյալ տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել հոգևորականության գործունեությունը, համայնքային կառավարման ձևերը, եկեղեցական ունեցվածքը, նվիրատվությունների համակարգը և կրոնական հաստատությունների սոցիալական գործառույթները։ Առանձին նշանակություն է տրվում այն հանգամանքին, որ եկեղեցական հիշատակարաններում հաճախ արձանագրվել են նաև այնպիսի իրադարձություններ, որոնք ուղղակիորեն կրոնական բնույթ չեն ունեցել։ Դրա շնորհիվ աղբյուրը ներառում է տեղեկություններ քաղաքի առօրյա կյանքի, տնտեսության, հասարակական հարաբերությունների և ժամանակի կարևոր իրադարձությունների մասին։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է հիշատակարանի աղբյուրագիտական քննությունը։ Քննության են առնվում գրառումների ժամանակագրությունը, դրանց հեղինակների հնարավոր դիրքորոշումները, տեղեկությունների հավաստիության աստիճանը և տարբեր ժամանակներում կատարված գրառումների բնույթը։ Հիշատակարանի տվյալները համադրվում են պատմագրական երկերի, այլ եկեղեցական հիշատակարանների, պաշտոնական փաստաթղթերի և ժամանակաշրջանին վերաբերող այլ սկզբնաղբյուրների հետ՝ դրանց պատմական արժեքն առավել հիմնավորված գնահատելու նպատակով։ Այսպիսի համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել անմիջականորեն արձանագրված իրադարձությունները հետագայում փոխանցված ավանդություններից և միաժամանակ լրացնել այլ աղբյուրներում բացակայող տեղական տեղեկությունները։ Հիշատակարանի լեզվական և գրավոր առանձնահատկությունները նույնպես կարող են արժեքավոր նյութ տրամադրել ժամանակաշրջանի հայ գրավոր մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Անձնանունները, տեղանունները, պաշտոնների և մասնագիտությունների անվանումները, տնտեսական ու եկեղեցական եզրույթները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել համայնքի լեզվամշակութային միջավայրը և Օսմանյան իրականության հետ նրա փոխազդեցությունը։ XV-XVIII դարերի լայն ժամանակագրական ընդգրկումը թույլ է տալիս հետևել համայնքային կյանքի շարունակականությանը և փոփոխություններին մի քանի դարերի ընթացքում՝ առանձնացնելով ինչպես կայուն պահպանված հաստատություններն ու ավանդույթները, այնպես էլ քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական պայմանների ազդեցությամբ տեղի ունեցած վերափոխումները։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է տեղական հայկական աղբյուրի միջոցով Օսմանյան կայսրության պատմության ավելի լայն գործընթացների ուսումնասիրման հնարավորությամբ։ Այն ցույց է տալիս, որ եկեղեցական գրավոր հուշարձանները կարող են լրացնել պաշտոնական պատմագրության և վարչական փաստաթղթերի հաղորդած տեղեկությունները՝ ներկայացնելով հասարակական կյանքի տեղական և համայնքային մակարդակը։ Միաժամանակ նյութը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Քյոթահիայի հայության պատմական ներկայության, տնտեսական ու մշակութային գործունեության, եկեղեցական կազմակերպման և քաղաքի զարգացման մեջ ունեցած մասնակցության մասին։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, Օսմանյան կայսրության պատմության, աղբյուրագիտության, հայ գաղթավայրերի պատմության, եկեղեցական պատմության, պատմական ժողովրդագրության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, արևելագետների, հայագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց ամուսնության և հարսանեկան ծիսակարգի պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ V-XVIII դարերի հայկական մատենագրական աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունների հիման վրա։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ամուսնության կազմակերպման ձևերի, ընտանեկան հարաբերությունների, նշանադրության, պսակադրության, հարսանեկան արարողությունների և դրանց ուղեկցող սովորույթների պատմական փոփոխությունների բացահայտման վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գրավոր սկզբնաղբյուրների միջոցով վերականգնել հայ հասարակության ամուսնաընտանեկան մշակույթի այն շերտերը, որոնք ձևավորվել և փոփոխվել են ավելի քան մեկ հազարամյակի ընթացքում։ Քննության են առնվում պատմագրական, եկեղեցական, կանոնական, իրավական և գրական բնույթի աղբյուրներում պահպանված վկայությունները՝ դրանց համադրման միջոցով բացահայտելով ամուսնության վերաբերյալ հասարակական պատկերացումները և ընդունված վարքականոնները։ Ամուսնությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երկու անհատների միություն, այլև որպես ընտանիքների և ազգակցական խմբերի միջև սոցիալական կապեր ձևավորող կարևոր հաստատություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ամուսնական զույգի ընտրության սկզբունքներին, ընտանիքի և ազգականների մասնակցությանը, խնամախոսության ավանդույթներին և ամուսնության վերաբերյալ համաձայնության ձեռքբերման ձևերին։ Քննության են առնվում նշանադրության նշանակությունը և այն գործողությունները, որոնց միջոցով ամուսնության նախնական համաձայնությունը ստանում էր հասարակական ճանաչում։ Ուսումնասիրվում են նշանի, նվերների և նյութական փոխանակումների վերաբերյալ տեղեկությունները՝ դրանք դիտարկելով ընտանիքների միջև ձևավորվող հարաբերությունների համատեքստում։ Առանձին նշանակություն է տրվում եկեղեցական պսակադրության ձևավորմանն ու ամրապնդմանը։ Քրիստոնեության տարածման և Հայոց եկեղեցու կանոնական համակարգի զարգացման պայմաններում ամուսնությունը աստիճանաբար ենթարկվում է ավելի հստակ եկեղեցական կարգավորման։ Դիտարկվում են ամուսնության թույլատրելիության պայմանները, ազգակցական և խնամիական սահմանափակումները, ամուսնական տարիքի, փոխադարձ համաձայնության, մենամուսնության և եկեղեցական օրհնության վերաբերյալ նորմերը։ Քննության են առնվում եկեղեցական ժողովների և կանոնական գրականության մեջ արտացոլված դրույթները, որոնք հնարավորություն են տալիս հետևել ամուսնաընտանեկան հարաբերությունների իրավական ու բարոյական կարգավորման զարգացմանը։ Կարևորվում է սովորութային և եկեղեցական իրավունքի փոխհարաբերությունը, քանի որ նախաքրիստոնեական կամ ժողովրդական ծագում ունեցող մի շարք սովորույթներ շարունակել են պահպանվել քրիստոնեական ծիսակարգի շրջանակում՝ երբեմն վերաիմաստավորվելով և նոր նշանակություն ստանալով։ Հարսանեկան ծիսաշարը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված արարողությունների համակարգ, որի տարբեր փուլերը կապված էին ընտանիքի ստեղծման և նոր ամուսնական զույգի հասարակական ճանաչման հետ։ Ուսումնասիրվում են հարսնացուի և փեսացուի ընտանիքների մասնակցությունը, հանդիսավոր արարողությունները, հյուրասիրությունները, նվիրատվությունները, երաժշտական ու տոնական դրսևորումները և այլ սովորույթներ, որոնց մասին տեղեկություններ են պահպանվել միջնադարյան գրավոր աղբյուրներում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հարսի՝ հայրական ընտանիքից ամուսնու ընտանիք անցնելու սոցիալական և խորհրդանշական նշանակությանը։ Այս գործընթացը դիտարկվում է ընտանիքի կառուցվածքի, ազգակցական հարաբերությունների և համայնքային կյանքի համատեքստում։ Քննության են առնվում նաև ամուսինների իրավունքների ու պարտականությունների, ընտանիքի ներսում տղամարդու և կնոջ կարգավիճակի, ժառանգության և ունեցվածքի հետ կապված պատկերացումները։ Նյութական հարաբերությունների ուսումնասիրության շրջանակում կարևորվում են օժիտի, ամուսնական նվերների և ընտանիքների միջև կատարվող այլ նյութական փոխանցումների վերաբերյալ աղբյուրային տեղեկությունները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ամուսնությունը դիտարկել նաև միջնադարյան հասարակության տնտեսական հարաբերությունների տեսանկյունից։ Առանձին քննության առարկա են ամուսնության արգելքների և ամուսնալուծության վերաբերյալ կանոնները։ Եկեղեցական և իրավական աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն պայմանները, որոնց դեպքում ամուսնությունը կարող էր համարվել անթույլատրելի կամ անվավեր, ինչպես նաև այն բացառիկ հանգամանքները, որոնց առկայությամբ թույլատրվում էր ամուսնական միության լուծարումը։ Կարևորվում է նաև տարբեր դավանանքների պատկանող անձանց միջև ամուսնությունների նկատմամբ եկեղեցական վերաբերմունքը, որը կապված էր միջնադարյան հասարակության կրոնական ինքնության պահպանման խնդիրների հետ։ V-XVIII դարերի լայն ժամանակագրական ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևել ամուսնահարսանեկան մշակույթի շարունակականությանը և փոփոխություններին տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Քաղաքական իշխանությունների փոփոխությունը, օտար տիրապետությունները, բնակչության տեղաշարժերը, եկեղեցական կյանքի զարգացումը և հարևան ժողովուրդների հետ մշակութային շփումները տարբեր կերպ են անդրադարձել ընտանեկան հարաբերությունների և ծիսական սովորույթների վրա։ Միաժամանակ աղբյուրների համադրությունը բացահայտում է բազմաթիվ ավանդույթների երկարատև պահպանությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մատենագրական աղբյուրների ազգագրական արժեքին։ Միջնադարյան հեղինակները սովորաբար նպատակ չեն ունեցել կազմելու ամուսնության և հարսանիքի ամբողջական ազգագրական նկարագրություններ, սակայն նրանց երկերում պահպանված առանձին տեղեկությունների համակարգումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել առօրյա կյանքի բազմաթիվ կողմեր։ Այդ պատճառով աղբյուրագիտական քննությունը կարևոր է տվյալների պատմական միջավայրը, հեղինակի նպատակը և հաղորդվող տեղեկության բնույթը ճիշտ գնահատելու համար։ Տարբեր դարերի վկայությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել հին ծագում ունեցող սովորույթները, հետագա փոփոխությունները և քրիստոնեական մշակույթի ազդեցությամբ ձևավորված նոր տարրերը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայ ընտանիքի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ ամուսնության ինստիտուտի միջոցով բացահայտվում են ազգակցական համակարգը, ընտանիքի հասարակական գործառույթները, սերունդների շարունակականության վերաբերյալ պատկերացումները և համայնքի մասնակցությունը անհատի ընտանեկան կյանքին։ Հարսանեկան ծեսը ներկայացվում է որպես հայոց սոցիոնորմատիվ և հոգևոր մշակույթի կարևոր բաղադրիչ, որտեղ միահյուսվում են իրավական նորմերը, կրոնական պատկերացումները, ժողովրդական սովորույթները և ընտանեկան արժեքները։ Երկար ժամանակահատվածի աղբյուրների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայկական ավանդական հասարակության ընտանեկան կազմակերպման և ծիսական մշակույթի զարգացման մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայ ազգագրության, հայոց պատմության, միջնադարյան մատենագրության, աղբյուրագիտության, Հայոց եկեղեցու պատմության, սովորութային և կանոնական իրավունքի, ընտանիքի պատմության ու մշակութային մարդաբանության ոլորտների հետազոտողների, ազգագրագետների, պատմաբանների, բանասերների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի Քուրդիստան և Արևմտյան Ազարբայջան նահանգներում բնակվող քրդերի հարսանեկան ծիսակարգի ազգագրական ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ավանդական սովորույթների պահպանման և ժամանակակից մշակութային նորամուծությունների ներթափանցման փոխհարաբերությանը։ Հարսանիքը դիտարկվում է որպես ընտանեկան և համայնքային կյանքի կարևոր իրադարձություն, որի միջոցով արտահայտվում են ազգակցական հարաբերությունները, սոցիալական կապերը, արժեքային պատկերացումները և մշակութային ինքնության տարբեր բաղադրիչները։ Քննության են առնվում ամուսնության կազմակերպման հիմնական փուլերը՝ ընտանիքների միջև նախնական համաձայնությունից և խնամախոսությունից մինչև նշանադրություն, հարսանեկան նախապատրաստություններ, բուն արարողություններ և հետհարսանեկան սովորույթներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հարսի և փեսայի ընտանիքների դերերին, ազգականների մասնակցությանը, համայնքի ներգրավվածությանը և այն ավանդական կանոններին, որոնք կարգավորում են ամուսնության հետ կապված հարաբերությունները։ Ուսումնասիրվում են հարսանեկան ծեսերի խորհրդանշական նշանակությունները, մասնակիցների վարքականոնները, նվերների փոխանակման ձևերը, տոնական հագուստը, երաժշտությունը, պարերը, հյուրասիրությունը և բանավոր ավանդույթի տարբեր դրսևորումները։ Հարսանեկան երաժշտությունն ու պարը դիտարկվում են որպես համայնքային համախմբման և մշակութային հիշողության փոխանցման կարևոր միջոցներ, որոնց միջոցով պահպանվում են տեղային ինքնության բնորոշ տարրերը։ Կարևորվում է նաև հարսանեկան ծիսակարգում կանանց և տղամարդկանց դերերի ուսումնասիրությունը, ընտանիքի ավագ անդամների հեղինակությունը և երիտասարդների մասնակցության փոփոխվող ձևերը։ Ավանդույթի և նորույթի հարաբերակցությունը քննվում է հասարակական ու տնտեսական փոփոխությունների, քաղաքայնացման, կրթության տարածման, հաղորդակցության ժամանակակից միջոցների, միգրացիոն գործընթացների և մշակութային փոխազդեցությունների համատեքստում։ Դիտարկվում է, թե ինչպես են ժամանակակից կենսակերպը և նոր սոցիալական պայմանները փոփոխում հարսանիքի կազմակերպման տևողությունը, ծախսերը, մասնակիցների շրջանակը, հագուստը, երաժշտական նախասիրությունները և առանձին ծիսական գործողությունների նշանակությունը։ Միաժամանակ բացահայտվում են այն ավանդական տարրերը, որոնք շարունակում են պահպանվել նույնիսկ փոփոխված ձևով՝ մնալով ընտանեկան և էթնոմշակութային ինքնության կարևոր նշաններ։ Տարածաշրջանային մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համեմատել երկու նահանգներում բնակվող քրդական համայնքների հարսանեկան սովորույթները և առանձնացնել ինչպես ընդհանուր հատկանիշները, այնպես էլ տեղային տարբերակները։ Այդ տարբերությունները կարող են պայմանավորված լինել բնակավայրի աշխարհագրական դիրքով, գյուղական կամ քաղաքային միջավայրով, տնտեսական պայմաններով, համայնքային կառուցվածքով և հարևան ժողովուրդների հետ մշակութային երկարատև շփումներով։ Հատուկ նշանակություն է տրվում ծիսակարգի փոփոխությունների նկատմամբ տարբեր սերունդների վերաբերմունքին, քանի որ ավագ սերունդը հաճախ հանդես է գալիս ավանդական գիտելիքի և սովորույթների պահպանողի դերում, մինչդեռ երիտասարդների մասնակցությամբ կարող են տարածվել նոր կազմակերպական և գեղագիտական ձևեր։ Այս համատեքստում հարսանեկան մշակույթը ներկայացվում է որպես շարունակաբար վերափոխվող համակարգ, որտեղ ավանդական և ժամանակակից տարրերը ոչ միայն հակադրվում են, այլև հաճախ միահյուսվում և ձևավորում նոր ծիսական տարբերակներ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ոչ նյութական մշակութային ժառանգության տեսանկյունից, քանի որ հարսանեկան սովորույթները ներառում են երաժշտական, պարային, բանավոր, կենցաղային և խորհրդանշական բազմաթիվ տարրեր, որոնք փոխանցվում են սերունդների միջև։ Նյութը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Իրանի քրդական համայնքների ընտանեկան կյանքի, հասարակական հարաբերությունների, մշակութային փոփոխությունների և ինքնության պահպանման մեխանիզմների մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել ազգագրության, քրդագիտության, մշակութային մարդաբանության, ընտանիքի պատմության, ծիսագիտության և Մերձավոր Արևելքի ժողովուրդների մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարի հայ եկեղեցական, հասարակական և մշակութային նշանավոր գործիչ Սիմեոն Ա Երևանցու կենսագրության, հոգևոր ծառայության և բազմակողմ գործունեության ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նրա ձևավորման միջավայրի, կրթության, եկեղեցական գործունեության և Ամենայն Հայոց կաթողիկոս ընտրվելուց հետո իրականացրած նախաձեռնությունների վրա։ Նրա գործունեությունը դիտարկվում է ժամանակաշրջանի Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական և հոգևոր կյանքի բարդ պայմանների համատեքստում, երբ հայկական բնակավայրերը գտնվում էին տարբեր տերությունների իշխանության ներքո, իսկ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը կարևոր դեր էր կատարում հայ ժողովրդի կրոնական ու մշակութային միասնականության պահպանման գործում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կաթողիկոսական կառավարման կազմակերպմանը, եկեղեցական կարգապահության ամրապնդմանը, Մայր Աթոռի տնտեսական և վարչական վիճակի բարելավմանն ուղղված քայլերին, ինչպես նաև տարբեր հայկական համայնքների հետ հարաբերությունների զարգացմանը։ Կարևորվում է նրա կրթական և հրատարակչական գործունեությունը, հատկապես Էջմիածնում տպագրական գործի զարգացմանը ցուցաբերած աջակցությունը, որը նշանակալի իրադարձություն դարձավ հայ գրավոր մշակույթի և գրահրատարակչության պատմության մեջ։ Ուսումնասիրվում են նաև նրա պատմագրական և մատենագրական աշխատությունները, նամակագրությունը և եկեղեցական փաստաթղթերը, որոնք արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում XVIII դարի Հայաստանի, Հայ Առաքելական եկեղեցու, հայկական համայնքների և տարածաշրջանի հասարակական հարաբերությունների մասին։ Անդրադարձ է կատարվում Երևանի, Էջմիածնի և հայկական այլ կենտրոնների հետ նրա կապերին, ինչպես նաև տարբեր իշխանությունների և հոգևոր կառույցների հետ ունեցած հարաբերություններին։ Նրա գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե եկեղեցին տվյալ ժամանակաշրջանում ինչպես էր իրականացնում ոչ միայն կրոնական, այլև կրթական, մշակութային, հասարակական և ազգային համախմբման գործառույթներ։ Հատուկ նշանակություն ունի նրա թողած գրավոր ժառանգությունը, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակաշրջանի բազմաթիվ պատմական իրադարձություններ, վարչական հարաբերություններ և հասարակական իրողություններ։ Դիտարկվում է նաև նրա ներդրումը Մայր Աթոռի հեղինակության ամրապնդման, հայկական հոգևոր կենտրոնների միջև կապերի զարգացման և ազգային մշակութային արժեքների պահպանման գործում։ Կենսագրական նյութի և պատմական աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս ներկայացնել նրան ոչ միայն որպես բարձրաստիճան հոգևորական, այլև որպես կազմակերպիչ, պատմագիր, մշակութային գործիչ և իր ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի ակտիվ մասնակից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, XVIII դարի Հայաստանի, հայ մշակույթի, տպագրության պատմության, աղբյուրագիտության և հայագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ազգային-ազատագրական պայքարի նշանավոր գործիչ Անդրանիկ Օզանյանի գործունեությանը և նրա դերին XIX դարի վերջի ու XX դարի սկզբի հայ հեղափոխական շարժման զարգացման գործընթացում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն պատմաքաղաքական պայմանների վրա, որոնցում ձևավորվեցին արևմտահայության ազգային և քաղաքական պահանջները, ինքնապաշտպանական նախաձեռնությունները և ազատագրական պայքարի կազմակերպված ձևերը։ Ներկայացվում են Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության հասարակական ու քաղաքական դրությունը, հայկական բնակավայրերի անվտանգության խնդիրները և այդ իրադրության ազդեցությունը ազգային շարժման գաղափարական ու կազմակերպական զարգացման վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Անդրանիկի՝ որպես ֆիդայական շարժման առաջնորդներից մեկի գործունեությանը, նրա մասնակցությանը հայկական ինքնապաշտպանական պայքարին, կազմակերպչական կարողություններին և ժամանակակիցների շրջանում ունեցած հեղինակությանը։ Քննության են առնվում ֆիդայական խմբերի ձևավորման պատճառները, դրանց նպատակները, հասարակության տարբեր շերտերի հետ ունեցած կապերը և ազգային-ազատագրական շարժման ընդհանուր կառուցվածքում զբաղեցրած տեղը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հայկական քաղաքական կազմակերպությունների և հեղափոխական գործիչների գործունեությանը, նրանց գաղափարական մոտեցումներին ու ազգային խնդրի լուծման վերաբերյալ պատկերացումներին։ Կարևորվում է Անդրանիկի հարաբերությունների ուսումնասիրությունը ժամանակաշրջանի քաղաքական և ռազմական գործիչների հետ, ինչպես նաև նրա դիրքորոշումների փոփոխությունը պատմական տարբեր փուլերում։ Դիտարկվում են Բալկանյան պատերազմների, Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Կովկասյան ռազմաճակատի իրադարձությունների հետ կապված նրա գործունեության հիմնական դրվագները՝ դրանք տեղադրելով տարածաշրջանային և միջազգային քաղաքական զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ռազմական առաջնորդի կերպարի և ազգային հերոսի մասին հասարակական պատկերացումների ձևավորման ուսումնասիրությունը։ Այդ տեսանկյունից նրա գործունեությունը դիտարկվում է ոչ միայն ռազմական ու քաղաքական պատմության, այլև պատմական հիշողության, ազգային ինքնագիտակցության և հասարակական գաղափարների զարգացման շրջանակում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել անհատի դերը լայնածավալ ազգային շարժումների ընթացքում և հասկանալ, թե ինչպես են քաղաքական գաղափարները, հասարակական պահանջները, ինքնապաշտպանական պայքարը և միջազգային իրադրությունը փոխազդել հայկական ազգային շարժման զարգացման տարբեր փուլերում։ Միաժամանակ նյութը կարևոր է աղբյուրագիտական տեսանկյունից, քանի որ Անդրանիկի գործունեության վերաբերյալ տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորվել են բազմազան, երբեմն նաև հակասական գնահատականներ, որոնց համադրումը նպաստում է պատմական իրադարձությունների առավել ամբողջական ընկալմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, ազգային-ազատագրական շարժումների, ռազմական պատմության, քաղաքական պատմության և պատմական հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Անիին՝ միջնադարյան Հայաստանի նշանավոր մայրաքաղաքին և հայկական քաղաքակրթության կարևորագույն կենտրոններից մեկին։ Ուսումնասիրության կենտրոնում քաղաքի պատմական ձևավորումն ու զարգացումն է, նրա քաղաքական, տնտեսական, մշակութային և հոգևոր նշանակությունը Հայաստանի պատմության տարբեր փուլերում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ քաղաքի հիմնադրման ու զարգացման նախադրյալներին, աշխարհագրական դիրքին և այն ռազմավարական նշանակությանը, որը պայմանավորված էր առևտրական ճանապարհների խաչմերուկում գտնվելու հանգամանքով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Բագրատունյաց Հայաստանի ժամանակաշրջանին, երբ քաղաքը դարձավ երկրի քաղաքական կենտրոնը և հասավ իր տնտեսական ու մշակութային ծաղկման բարձրակետին։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է քաղաքի քաղաքաշինական կառուցվածքի և ճարտարապետական ժառանգության ներկայացումը՝ պարիսպների, եկեղեցիների, պալատական և հասարակական կառույցների, կամուրջների ու պաշտպանական համակարգերի օրինակով։ Քաղաքի ճարտարապետությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու միջնադարյան Հայաստանի շինարարական մշակույթի, եկեղեցական ճարտարապետության և քաղաքաշինական մտածողության բարձր մակարդակի մասին։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև քաղաքի բնակչության, արհեստների, առևտրի և միջազգային կապերի զարգացումը՝ ներկայացնելով այն որպես տարածաշրջանային նշանակության տնտեսական կենտրոն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մշակութային և հոգևոր կյանքին, կրթությանը, գրչությանը և եկեղեցական հաստատությունների գործունեությանը, որոնց շնորհիվ քաղաքը դարձավ հայկական մշակույթի տարածման կարևոր կենտրոն։ Առանձին բաժին կարող է նվիրվել քաղաքի պատմական անկմանը, քաղաքական իշխանությունների փոփոխություններին, բնական աղետների և պատերազմների հետևանքներին, ինչպես նաև բնակչության աստիճանական հեռացման գործընթացին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Անիի պատմությունը ոչ միայն որպես առանձին քաղաքի անցյալ, այլև որպես Հայաստանի միջնադարյան պետականության, մշակույթի և քաղաքային կյանքի զարգացման կարևոր դրվագ։ Քաղաքի պահպանված ճարտարապետական հուշարձանները, հնագիտական մնացորդներն ու պատմական աղբյուրները կարևոր նյութ են տրամադրում միջնադարյան հայկական քաղաքակրթության ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է Անիի դերը հայկական պատմության մեջ՝ ընդգծելով նրա քաղաքական և մշակութային նշանակությունը, ճարտարապետական բացառիկ ժառանգությունը և տարածաշրջանային պատմական գործընթացներում ունեցած կարևոր տեղը։

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության կողմից Հայկական հարցի վերաբերյալ իրականացված քաղաքականության ուսումնասիրությանը 1918-1920 թվականներին՝ Առաջին Հանրապետության գոյության առանցքային ժամանակահատվածում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նորաստեղծ հայկական պետության առջև ծառացած տարածքային, քաղաքական, դիվանագիտական և ազգային խնդիրները, ինչպես նաև դրանց լուծման ուղղությամբ պետական իշխանությունների ձեռնարկած քայլերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանությունից հետո ստեղծված քաղաքական իրավիճակին, արևմտահայության ճակատագրին, Հայաստանի Հանրապետության և Օսմանյան կայսրության հարաբերություններին, ինչպես նաև տարածաշրջանում ձևավորված ուժերի հարաբերակցությանը։ Գիրքը ներկայացնում է հայկական դիվանագիտության գործունեությունը միջազգային հարթակներում՝ անդրադառնալով դաշնակից պետությունների, եվրոպական տերությունների, Միացյալ Նահանգների և հարևան երկրների հետ հարաբերություններին։ Քննարկվում են նաև Հայաստանի տարածքային պահանջների հիմնավորումները, Արևմտյան Հայաստանի խնդիրը, փախստականների և գաղթականների հարցերը, ազգային անվտանգության ապահովման անհրաժեշտությունը և պետական սահմանների ձևավորման գործընթացը։ Առանձին տեղ է հատկացվում Փարիզի խաղաղության խորհրդաժողովի, Սևրի պայմանագրի և միջազգային հանրության կողմից հայկական հարցի նկատմամբ ցուցաբերված վերաբերմունքի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը դիտարկում է նաև Հայաստանի Հանրապետության ներքաղաքական և տնտեսական սահմանափակումները, ռազմական հնարավորությունները և արտաքին քաղաքական միջավայրի ազդեցությունը Հայկական հարցի իրացման հեռանկարների վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի նպատակներ էր հետապնդում Հայաստանի առաջին հանրապետությունը, ինչ դիվանագիտական և քաղաքական միջոցներով էր փորձում պաշտպանել հայ ժողովրդի ազգային շահերը և ինչ պատճառներով այդ քաղաքականությունը բախվեց լուրջ խոչընդոտների։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է 1918-1920 թվականների հայոց պատմության, Առաջին Հանրապետության արտաքին քաղաքականության, Հայկական հարցի միջազգային դիվանագիտության և տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար և կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, դիվանագիտության ու միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, հայագետներին, ուսանողներին և հետազոտողներին։

Հրատարակությունը 1908 թվականի համար նախատեսված հայ-գրիգորյան օրացույց է, որը ներկայացնում է տվյալ ժամանակաշրջանի օրերի, ամիսների և տարեթվերի համակարգված դասավորությունը՝ միաժամանակ արտացոլելով 20-րդ դարի սկզբի հայկական օրացուցային և հրատարակչական մշակույթի առանձնահատկությունները։ Այն կազմված է նահանջ տարվա համար, ինչի արդյունքում փետրվար ամիսն ունի 29 օր, և կարող է ծառայել ինչպես ժամանակագրական տեղեկությունների, այնպես էլ տվյալ դարաշրջանի առօրյա կյանքի ուսումնասիրության համար։ Օրացույցային նյութը հնարավորություն է տալիս հետևելու տարվա օրերի հաջորդականությանը, ամսաթվերի հարաբերակցությանը և ժամանակի հաշվարկման կիրառվող համակարգերին։ Նման հրատարակությունները հաճախ արժեքավոր են ոչ միայն իրենց անմիջական գործնական նշանակությամբ, այլև որպես պատմական սկզբնաղբյուրներ, քանի որ կարող են պահպանել տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական, մշակութային և կրոնական կյանքի վերաբերյալ տեղեկություններ, տոների ու հիշատակի օրերի նշումներ, ինչպես նաև ժամանակի հրատարակչական ավանդույթներին բնորոշ ձևավորում և կառուցվածք։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հատկապես հայոց օրացույցների պատմությամբ, հայկական տպագրությամբ, ժամանակագրությամբ և 20-րդ դարասկզբի մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև պատմաբաններին, մատենագետներին, ազգագրագետներին, հնատիպ և հազվագյուտ գրականության ուսումնասիրողներին, ինչպես նաև թվագրման և պատմական իրադարձությունների ժամանակագրական համադրման աշխատանքներ կատարող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1969 թվականի հուլիս, օգոստոս և սեպտեմբեր ամիսների նշանավոր ու հիշարժան տարեթվերի համակարգված օրացույց՝ մեկտեղելով պատմական, մշակութային, գիտական և հասարակական նշանակություն ունեցող իրադարձություններն ու տարեդարձերը։ Նյութը նախատեսված է կարևոր ամսաթվերի վերաբերյալ արագ և հարմար տեղեկություն ստանալու համար՝ յուրաքանչյուր ամսվա ընթացքում առանձնացնելով համապատասխան հիշատակի օրերը, պատմական իրադարձությունները, նշանավոր անձանց ծննդյան կամ մահվան տարելիցները և այլ նշանակալի թվականներ։ Օրացույցային կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս հեշտությամբ կողմնորոշվել ժամանակագրական հաջորդականության մեջ և անհրաժեշտ ամսաթիվը գտնել ըստ տարվա, ամսվա ու օրվա։ Հրատարակությունը կարող է ունենալ նաև գործնական նշանակություն կրթական, մշակութային և գրադարանային աշխատանքներում՝ որպես միջոցառումների, դասերի, ցուցահանդեսների, զեկուցումների և թեմատիկ հանդիպումների կազմակերպման օժանդակ աղբյուր։ Միաժամանակ այն արժեքավոր տեղեկատու նյութ է 1969 թվականին շրջանառվող պատմական ու մշակութային հիշատակի օրերի համակարգը ուսումնասիրելու համար՝ արտացոլելով տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական և մշակութային առաջնահերթությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանավարներին, ուսուցիչներին, մշակույթի ոլորտի աշխատակիցներին, հետազոտողներին և պատմական տարեթվերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս գիրքը ներկայացնում է Ադրբեջանի և Հայաստանի միջև երկարատև հակամարտության ամենասուր փուլերից մեկը՝ կենտրոնանալով Լեռնային Ղարաբաղում Ադրբեջանի իրականացրած ռազմական գործողությունների և դրանց հետևանքների վրա։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչ քաղաքական, ռազմական և աշխարհաքաղաքական զարգացումներ են նախորդել ռազմական գործողություններին, ինչպես է ընթացել ադրբեջանական հարձակումը, ինչ դեր են ունեցել տարածաշրջանային ուժերը և ինչպիսի ազդեցություն է ունեցել հակամարտության այդ փուլը Հայաստանի ու Արցախի բնակչության վրա։ Պատմությունը միաժամանակ անդրադառնում է ռազմական գործողությունների ավարտին, Ադրբեջանի կողմից դրանց դադարեցման հայտարարությանը և դրանից հետո ստեղծված նոր քաղաքական ու անվտանգային իրավիճակին։ Գրքում կարևոր տեղ է հատկացվում նաև միջազգային արձագանքին, տարբեր պետությունների և միջազգային կառույցների դիրքորոշումներին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես կարող է ռազմական ուժի կիրառումը փոխել տարածաշրջանի քաղաքական հավասարակշռությունը։ Ընթերցողը հնարավորություն է ստանում դիտարկել իրադարձությունները ոչ միայն որպես առանձին ռազմական դրվագ, այլև որպես երկար տարիների հակամարտության շարունակություն, որի հիմքում ընկած են տարածքային վեճերը, ինքնորոշման հարցը, բնակչության անվտանգության խնդիրները և Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև խորքային քաղաքական հակասությունները։ Նյութը կարող է հետաքրքրել նրանց, ովքեր ցանկանում են ավելի լավ պատկերացում կազմել Հարավային Կովկասի ժամանակակից պատմության, հայ-ադրբեջանական հակամարտության, Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ զարգացումների և տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունների մասին։

Այս ֆրանսերեն աշխատությունը նվիրված է Հայ Առաքելական Եկեղեցու պատմության, վարդապետության, կառավարման համակարգի, կանոնական կարգապահության, ծիսակարգի, գրական ժառանգության և ժամանակակից վիճակի համապարփակ ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում է եկեղեցու ձևավորման և պատմական զարգացման ընթացքը՝ վաղ քրիստոնեական շրջանից մինչև հետագա դարաշրջաններ, ուշադրություն դարձնելով այն կարևոր իրադարձություններին, որոնք պայմանավորել են նրա ինքնուրույն եկեղեցական ավանդույթի և ազգային-հոգևոր ինքնության ձևավորումը։ Առանձին բաժիններում քննության են առնվում հավատքի և դավանանքի հիմնական դրույթները, աստվածաբանական պատկերացումները, եկեղեցու կառավարման առանձնահատկությունները և հոգևորականության կառուցվածքը։ Ուսումնասիրվում են նաև կանոնական իրավունքի ու եկեղեցական կարգապահության սկզբունքները, որոնք կարգավորում են հոգևորականների և հավատացյալների հարաբերությունները, եկեղեցական կյանքի կազմակերպումը և ծիսական գործունեությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պատարագի և այլ եկեղեցական արարողությունների նկարագրությանը, դրանց ծագմանը, կառուցվածքին, խորհրդաբանությանը և առանձնահատկություններին։ Աշխատության մշակութաբանական նշանակությունը մեծապես պայմանավորված է նաև հայ եկեղեցական գրականության ուսումնասիրությամբ․ ներկայացվում են հոգևոր և աստվածաբանական երկերը, մատենագրական ավանդույթը, եկեղեցական հեղինակների ժառանգությունը և գրականության դերը հայ ժողովրդի հոգևոր ու մշակութային ինքնության պահպանման գործում։ Ուսումնասիրության վերջին ուղղություններից մեկը եկեղեցու ժամանակակից վիճակն է, նրա կազմակերպական կյանքը, հասարակական դերակատարությունը և հայ համայնքների հոգևոր սպասավորության առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը միավորում է պատմական, աստվածաբանական, կանոնական և մշակութաբանական դիտարկումները՝ փորձելով ամբողջական պատկեր ներկայացնել հայկական եկեղեցական ավանդույթի ձևավորման, զարգացման և շարունակականության մասին։ Այն արժեքավոր է նաև հայ ժողովրդի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ եկեղեցին դարերի ընթացքում կարևոր դեր է ունեցել ազգային ինքնության, լեզվի, գրականության, կրթության և մշակույթի պահպանման գործում։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, աստվածաբաններին, եկեղեցագետներին, մշակութաբաններին, հայ եկեղեցու պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին և ընթերցողներին։

Հրատարակությունը տեղեկատու-օրացույց է, որը ներկայացնում է 1973 թվականի հունվար, փետրվար և մարտ ամիսների ընթացքում նշվող և հիշատակվող կարևոր ու հիշարժան տարեթվերը, իրադարձություններն ու տարելիցները։ Այն կազմված է որպես արագ կողմնորոշվելու և տեղեկություն ստանալու հարմար միջոց՝ մեկտեղելով պատմական, մշակութային, հասարակական, գիտական և այլ բնույթի նշանակալի ամսաթվեր։ Նյութը հնարավորություն է տալիս յուրաքանչյուր ամսվա կտրվածքով հետևելու տարբեր ժամանակաշրջաններին վերաբերող կարևոր իրադարձությունների տարեդարձերին, նշանավոր անձանց ծննդյան կամ մահվան տարեթվերին և պատմամշակութային նշանակություն ունեցող այլ հիշատակի օրերի։ Հրատարակության կառուցվածքը նպաստում է ամսաթվերի համակարգված ներկայացմանը և դրանք համապատասխան իրադարձությունների ու անձանց հետ կապելուն՝ դարձնելով այն գործնական տեղեկատու ինչպես մասնագիտական, այնպես էլ ընդհանուր հետաքրքրությունների շրջանակում օգտագործելու համար։ Նման օրացույցային ժողովածուն արժեքավոր է հատկապես պատմական հիշողության պահպանման, մշակութային ժառանգության հանրահռչակման և տարբեր ոլորտներում կարևոր տարեդարձերի ու հիշատակի օրերի վերաբերյալ տեղեկատվության արագ որոնման տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանների, մշակութային և կրթական հաստատությունների աշխատակիցներին, ուսուցիչներին, դասախոսներին, պատմաբաններին, մատենագետներին, լրագրողներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և այն ընթերցողներին, ովքեր հետաքրքրված են նշանավոր իրադարձությունների ու անհատների տարեգրությամբ։

Այս աշխատությունը նվիրված է Բուն Աղուանքի և Հայոց Արևելից կողմերում ձևավորված ու գործած իշխանատոհմերի պատմական զարգացման, քաղաքական գործունեության և ծագումնաբանական կապերի ուսումնասիրությանը Թ-ԺԳ դարերի ընթացքում։ Հետազոտության հիմքում ընկած է պատմա-աղբյուրագիտական մոտեցումը, որի միջոցով քննության են առնվում միջնադարյան գրավոր աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունները, տոհմական ավանդությունները, պատմագրական հաղորդումները և այլ վկայություններ՝ իշխանական տների ծագումը, ժառանգական իշխանությունը և քաղաքական դիրքը հնարավորինս ամբողջական կերպով ներկայացնելու նպատակով։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են տարածաշրջանի քաղաքական և վարչական կառուցվածքի առանձնահատկությունները, տեղական իշխանությունների ձևավորումը, նրանց հարաբերությունները միմյանց և հարակից քաղաքական ուժերի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իշխանատոհմերի ծագումնաբանությանը, տոհմերի հաջորդականությանը, տարածքային տիրույթներին և իշխանության փոխանցման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև Բուն Աղուանքի և Հայոց Արևելից կողմերի տարբեր իշխանական կենտրոնների փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև հայկական և հարևան քաղաքական միավորների հետ նրանց ունեցած կապերին։ Պատմական գործընթացների վերլուծության ընթացքում հաշվի են առնվում տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխությունները, արտաքին ներխուժումները, իշխանական կենտրոնների վերադասավորումները և նոր պետական կազմավորումների ի հայտ գալը։ Աղբյուրագիտական քննության կարևոր բաղադրիչ է տարբեր ժամանակաշրջանների հեղինակների հաղորդումների համադրումը, դրանց հավաստիության գնահատումը և հակասական կամ թերի տեղեկությունների համեմատական վերլուծությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտագործել հայկական միջնադարյան պատմագրության, վիմագրական նյութերի, տոհմաբանական տվյալների և այլ սկզբնաղբյուրների տեղեկությունները՝ իշխանական տների պատմությունը վերականգնելու համար։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում իշխանատոհմերի դերին տարածաշրջանի քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային կյանքի կազմակերպման գործում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև միջնադարյան Հայաստանի արևելյան տարածքների պատմական և քաղաքական պատկերը վերականգնելու, իշխանական համակարգի առանձնահատկությունները հասկանալու և տեղական ազնվականության դերը գնահատելու տեսանկյունից։ Տոհմերի պատմության քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իշխանական ավանդույթների շարունակականությունը, քաղաքական դաշինքների ձևավորման տրամաբանությունը և տարածաշրջանային իշխանության կառուցվածքի փոփոխությունները։ Աշխատության աղբյուրագիտական բնույթը այն դարձնում է արժեքավոր նյութ միջնադարյան հայկական պատմության վիճելի կամ քիչ ուսումնասիրված հարցերի հետագա հետազոտության համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, կովկասագետների, աղբյուրագետների, տոհմաբանության մասնագետների, միջնադարյան պատմության հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։