Лингвистика

Այս աշխատությունը նվիրված է հայերենում կրկնասեռության երևույթի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա քերականական, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունները։ Գրքում վերլուծվում են այն բայերը և լեզվական միավորները, որոնք կարող են գործածվել տարբեր սեռային նշանակություններով, ուսումնասիրվում են դրանց կիրառության պայմանները, իմաստային փոփոխությունները և կապը նախադասության կառուցվածքի հետ։ Հեղինակը ներկայացնում է հայերենի սեռային համակարգի առանձնահատկությունները, համեմատում կրկնասեռության դրսևորումները այլ քերականական երևույթների հետ և անդրադառնում լեզվի պատմական զարգացման ընթացքում դրանց ձևավորմանը։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև կրկնասեռ բայերի դասակարգման, գործածության օրինաչափությունների և լեզվական նորմավորման հարցերը՝ հիմնվելով տեսական ու գործնական լեզվաբանական նյութի վրա։ Գիրքը նախատեսված է հայագետների, լեզվաբանների, հայոց լեզվի ուսուցիչների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայերենի քերականական կառուցվածքով, բայական համակարգով և լեզվական երևույթների ուսումնասիրությամբ։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Լար բարբառի լեզվական առանձնահատկությունների նկարագրությանը՝ դիտարկելով այն որպես տեղական խոսվածքային համակարգ, որի ձևավորումը պայմանավորված է տարածաշրջանային պատմական, սոցիալ-մշակութային և լեզվական շփումների բազմաշերտ ազդեցությամբ։ Բարբառը կապված է Lar տարածաշրջանի խոսակցական միջավայրի հետ և արտացոլում է տեղական լեզվական զարգացման առանձնահատկությունները՝ պահպանելով ինչպես ընդհանուր լեզվական հիմքը, այնպես էլ յուրահատուկ տարածաշրջանային տարբերակներ։ Նշվում է, որ բարբառի հնչյունական համակարգում կարող են դրսևորվել ստանդարտ լեզվից շեղումներ՝ ձայնավորների որակական փոփոխություններ, բաղաձայնների մեղմացում կամ կարծրացում, ինչպես նաև ինտոնացիոն առանձնահատկություններ, որոնք բնորոշ են խոսակցական հաղորդակցությանը։ Վերլուծվում է, որ ձևաբանական մակարդակում հաճախ նկատվում են պարզեցված կամ, հակառակը, պահպանողական ձևեր՝ կախված լեզվական շփումների ինտենսիվությունից և սոցիալական միջավայրի ազդեցությունից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարային շերտին, որտեղ առկա են ինչպես ընդհանուր լեզվական միավորներ, այնպես էլ տեղական ծագման բառեր և փոխառություններ, որոնք արտացոլում են պատմական փոխազդեցությունները հարևան լեզուների հետ։ Նշվում է նաև, որ բարբառը կրում է ոչ միայն լեզվական, այլև մշակութային տեղեկատվություն՝ պահպանելով համայնքի ինքնության, ավանդույթների և մտածողության առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ, Լար բարբառը դիտարկվում է որպես տարածաշրջանային լեզվական համակարգ, որը կարևոր է ինչպես բարբառագիտության, այնպես էլ լեզվական բազմազանության ուսումնասիրության համար։

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է ներակայման (ինտենսիվացման և իմաստային ներթափանցման) երևույթը արդի հայերենում՝ ընդգծելով դրա դրսևորումները լեզվի տարբեր մակարդակներում և զարգացման ժամանակակից միտումները։ Նշվում է, որ ներակայումը լեզվական գործընթաց է, որի ընթացքում բառերը, կառուցվածքները կամ իմաստային տարրերը ներթափանցում են լեզվի գործող համակարգ՝ փոխելով կամ ընդլայնելով արդեն գոյություն ունեցող լեզվական միավորների գործառական և իմաստային դաշտը։ Վերլուծվում է, որ արդի հայերենում այս երևույթը հատկապես նկատելի է բառապաշարային մակարդակում՝ օտարաբանությունների ակտիվ ներհոսքի, նոր տեխնոլոգիական և սոցիալական իրականությունների անվանման անհրաժեշտության և մեդիա լեզվի ազդեցության հետևանքով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև իմաստային ներակայմանը, երբ գոյություն ունեցող բառերը ձեռք են բերում նոր իմաստներ կամ կիրառության ոլորտներ՝ պայմանավորված հասարակական կյանքի փոփոխություններով և հաղորդակցական պահանջներով։ Նշվում է, որ ներակայման գործընթացները ուղեկցվում են լեզվական համակարգի ճկունության բարձրացմամբ, սակայն միաժամանակ կարող են առաջացնել նորմատիվ և ոճական տատանումներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ ներակայումը արդի հայերենում հանդիսանում է լեզվի բնական զարգացման կարևոր մեխանիզմ, որը արտացոլում է սոցիալ-մշակութային փոփոխությունների ազդեցությունը լեզվական համակարգի վրա։

Սա գիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Անատոլիայի տարբեր շրջաններում ժամանակին գոյություն ունեցած և մասամբ նաև պահպանված հայ բարբառների համակարգային նկարագրությանը, դրանց լեզվական առանձնահատկությունների վերլուծությանը և պատմաաշխարհագրական տարածվածության ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են այդ բարբառների հնչյունական, ձևաբանական և բառապաշարային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցվածությունը գրական հայերենի և այլ տարածաշրջանային խոսվածքների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են պատմական տեղաշարժերը, բնակչության տեղահանությունները և մշակութային շփումները ազդել այդ բարբառների ձևավորման և փոփոխման վրա։ Ներառված են նաև դաշտային հետազոտությունների տվյալներ, բանավոր խոսքի օրինակներ և լեզվական նյութեր, որոնք հավաքվել են տարբեր համայնքներից, ինչը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու այդ խոսվածքների իրական գործածությունը և լեզվական պատկերը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայ բարբառագիտության, պատմական լեզվաբանության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար, քանի որ այն փաստագրում և վերլուծում է արդեն մեծ մասամբ անհետացման վտանգի տակ գտնվող լեզվական շերտեր։

Աշխատությունը նվիրված է արդի մամուլի հրապարակախոսական լեզվի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրա կառուցվածքային, ոճական և գործառութային բնութագրերը ժամանակակից տեղեկատվական միջավայրում։ Գրքում վերլուծվում են զանգվածային լրատվամիջոցներում կիրառվող լեզվական միջոցները, հրապարակախոսական ոճի ձևավորման օրինաչափությունները և լեզվի ազդեցությունը հանրային կարծիքի ձևավորման վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է մամուլի լեզվի արտահայտչամիջոցները, հուզական և գնահատողական բառապաշարի կիրառումը, ինչպես նաև տեղեկատվական և ազդեցական գործառույթների համադրությունը լրագրողական տեքստերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մեդիա դիսկուրսի փոփոխություններին՝ կապված թվային հարթակների զարգացման, սոցիալական ցանցերի ազդեցության և տեղեկատվության արագ շրջանառության հետ։ Քննարկվում են նաև լեզվի նորմատիվության, ոճական բազմազանության և հաղորդակցական արդյունավետության խնդիրները ժամանակակից մամուլում։ Աշխատությունը նախատեսված է լեզվաբանների, լրագրողների, հաղորդակցության մասնագետների, ուսանողների և մեդիա հետազոտողներին համար՝ որպես տեսական և կիրառական կարևոր ուսումնասիրություն։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է լեհահայ (գալիցիական) հայերի խոսքի հնչյունաբանական առանձնահատկություններին՝ ընդգծելով այն լեզվական գործընթացները, որոնք ձևավորվել են հայերենի և լեհերենի երկարատև շփման պայմաններում։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են հնչյունային համակարգի փոփոխությունները, արտասանական առանձնահատկությունները և ինտոնացիոն կառուցվածքի յուրահատկությունները, որոնք առաջացել են բազմալեզու միջավայրում լեզվական փոխազդեցության արդյունքում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն երևույթներին, ինչպիսիք են հնչյունների մեղմացումը կամ կարծրացումը, ձայնավորների որակական տեղաշարժերը, շեշտադրության փոփոխությունները և որոշ հնչյունների համահարթեցումը, որոնք պայմանավորված են լեհերենի ֆոնետիկ համակարգի ազդեցությամբ։ Միևնույն ժամանակ պահպանվում են արևմտահայերենի հիմնական հնչյունաբանական հիմքերը, ինչը ցույց է տալիս լեզվական ինքնության կայունությունը՝ նույնիսկ ինտենսիվ լեզվական միջավայրային ազդեցությունների պայմաններում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է սոցիոլեզվաբանական գործոնների դերը՝ համայնքային ինքնության պահպանման, եկեղեցական և կրթական կառույցների ազդեցության, ինչպես նաև երկլեզվության դինամիկայի համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ լեհահայերի խոսքը ձևավորում է յուրահատուկ հնչյունաբանական համակարգ՝ որպես հայերենի և լեհերենի փոխազդեցության արդյունք՝ պահպանելով հայկական լեզվական հիմքը, բայց միաժամանակ հարստանալով տեղական լեզվական առանձնահատկություններով։

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է գիտակցության հոսքի (stream of consciousness) խոսքայնացման եղանակները գեղարվեստական տեքստում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով The Sound and the Fury և As I Lay Dying վեպերին։ Հետազոտության հիմնական նպատակը ցույց տալն է, թե ինչպես է հեղինակային խոսքը վերածվում ներքին մենախոսության, հիշողությունների, ընկալումների և ասոցիատիվ մտածողության բազմաշերտ հոսքի՝ քանդելով ավանդական սյուժետային և շարադրանքային կառուցվածքները։ Ֆոլքների ստեղծագործություններում գիտակցության հոսքը դրսևորվում է տարբեր տեխնիկական միջոցներով՝ ժամանակի ոչ գծային կազմակերպմամբ, նախադասությունների սինտակտիկ խախտումներով, կետադրության նվազագույն կիրառմամբ և տարբեր պատմող ձայների միահյուսմամբ, որոնք միասին ստեղծում են հոգեբանական խորության և ընկալման անմիջականության տպավորություն։ «Շառաչ և ցասում» վեպում առանձնահատուկ դեր ունի բազմապատմող կառուցվածքը, որտեղ նույն իրադարձությունները ներկայացվում են տարբեր գիտակցական մակարդակներից՝ բացահայտելով հերոսների ներքին հակասությունները և ընկալման սուբյեկտիվությունը։ «Երբ ես մեռնում էի» վեպում գիտակցության հոսքը ավելի ընդգծված է բազմաձայնության և ներքին մենախոսությունների միջոցով, որոնք հաճախ համակցվում են հումորային, ողբերգական և աբսուրդային տարրերի հետ՝ ստեղծելով հոգեբանական և գոյաբանական խորքային շերտեր։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ գիտակցության հոսքի խոսքայնացումը Ֆոլքների մոտ ոչ միայն տեխնիկական հնարք է, այլև աշխարհի ընկալման յուրահատուկ մոդել, որը թույլ է տալիս բացահայտել մարդու ներաշխարհի բարդությունն ու բազմաձայնությունը։

Այս աշխատությունը ներկայացնում է 1970-90-ական թվականների անգլո-ամերիկյան լեզվաբանության մեջ ձևավորված կանխենթադրույթի (presupposition) տեսությունների զարգացումը, դրանց հիմնական ուղղությունները, մեթոդաբանական մոտեցումները և գիտական բանավեճերը։ Գրքում մանրամասն քննարկվում է, թե ինչպես են լեզվաբանները փորձել բացատրել այն ենթադրյալ իմաստային բաղադրիչները, որոնք խոսքում չեն արտահայտվում ուղղակիորեն, բայց ենթադրվում են որպես նախապայմաններ հաղորդակցության հաջող իրականացման համար։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր տեսություններ՝ սկսած տրամաբանական-սեմանտիկ մոտեցումներից, որտեղ կանխենթադրույթը դիտարկվում է որպես նախադասության ճշմարտության պայմանների մաս, մինչև պրագմատիկ ուղղություններ, որոնք շեշտադրում են համատեքստի, խոսքային իրավիճակի և հաղորդակցական նպատակների դերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գիտնականների աշխատանքներին, որոնք փորձել են սահմանել կանխենթադրույթների ակտիվացման մեխանիզմները լեզվում, ինչպես նաև դրանց պահպանման կամ չեղարկման պայմանները տարբեր խոսքային կառուցվածքներում։ Գրքում վերլուծվում են նաև քննադատական մոտեցումները, որոնք կասկածի տակ են դնում կանխենթադրույթի խիստ տրամաբանական սահմանումները և առաջարկում են ավելի ճկուն, օգտագործման վրա հիմնված մոդելներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը տալիս է համապարփակ պատկերացում այդ շրջանի լեզվաբանական մտածողության զարգացման, տեսական հակասությունների և կանխենթադրույթի երևույթի բազմաշերտ բնույթի մասին, միաժամանակ ցույց տալով դրա կարևորությունը ինչպես սեմանտիկայի, այնպես էլ պրագմատիկայի ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հարավկասպյան ավազանի գետանունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով դրանց ծագումը, լեզվական կազմավորումը և պատմամշակութային զարգացումը։ Հեղինակը վերլուծում է տարածաշրջանի հիդրոնիմների բազմաշերտ համակարգը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են տարբեր լեզվական շերտեր՝ իրանական, թյուրքական, կովկասյան և մասամբ նաև հնդեվրոպական ազդեցություններ, ձևավորել գետերի անվանաբանական պատկերը։ Գրքում դիտարկվում են գետանունների իմաստաբանական կառուցվածքները, դրանց կապը բնական միջավայրի առանձնահատկությունների՝ հոսքի, գույնի, արագության, աշխարհագրական դիրքի և բնակավայրերի հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հին և նոր անվանումների համեմատությանը, դրանց փոփոխության պատմական պատճառներին և քարտեզագրական աղբյուրներում արձանագրված տարբերակներին։ Հեղինակը նաև ուսումնասիրում է լեզվական փոխառությունների և տեղական անվանաբանական ավանդույթների փոխազդեցությունը՝ բացահայտելով տարածաշրջանի հիդրոնիմիկ համակարգի ձևավորման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Աշխատությունը կարևոր է լեզվաբանների, աշխարհագրագետների, պատմաբանների և տոպոնիմիկայի ոլորտի հետազոտողների համար՝ նպաստելով Հարավկասպյան ավազանի բնական-մշակութային միջավայրի ավելի խոր ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան արաբամուսուլմանական փիլիսոփայական և գիտական տեքստերի մետալեզվի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով «Ռասաիլ Իխուան աս-Սաֆա» հանրահայտ հանրագիտարանային ժողովածուին։ Հեղինակը վերլուծում է այդ տեքստերում լեզվի և իմաստի կառուցման եղանակները, գիտական հասկացությունների ձևակերպման մոդելները և փիլիսոփայական մտքի արտահայտման լեզվական միջոցները։ Գրքում դիտարկվում է մետալեզվի դերը որպես երկրորդային լեզվական համակարգ, որի միջոցով միջնադարյան հեղինակները նկարագրում, մեկնաբանում և համակարգում են գիտելիքը՝ համադրելով փիլիսոփայական, կրոնական և գիտական դիսկուրսները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տերմինաբանության ձևավորմանը, փոխաբերական մտածողությանը, խորհրդանշական լեզվին և տարբեր գիտակարգերի միջև լեզվական սահմանների լղոզմանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև «Ռասաիլ Իխուան աս-Սաֆա»-ի կառուցվածքային առանձնահատկությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է տեքստը միավորում տարբեր գիտելիքային ոլորտներ մեկ համընդհանուր փիլիսոփայական համակարգի մեջ։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է միջնադարյան արաբական մտքի, լեզվաբանության և գիտության պատմության ուսումնասիրության մեջ՝ բացահայտելով գիտելիքի կազմակերպման և ներկայացման յուրահատուկ լեզվական մեխանիզմները այդ դարաշրջանում։

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայերենի ուսուցման մեթոդական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման հնարավոր ուղիների մշակմանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով լեզվի պահպանման, փոխանցման և կրթական համակարգում արդյունավետ կիրառման խնդիրներին։ Գրքում վերլուծվում են արևմտահայերենի ուսուցման ժամանակակից և ավանդական մեթոդները, դրանց առավելություններն ու սահմանափակումները, ինչպես նաև ուսումնական գործընթացի կազմակերպման առանձնահատկությունները տարբեր տարիքային խմբերի և լեզվական պատրաստվածության մակարդակների համար։ Հեղինակը դիտարկում է լեզվի ուսուցման հոգեբանական, մանկավարժական և սոցիալ-մշակութային գործոնները՝ ընդգծելով մայրենի լեզվի դերը ազգային ինքնության պահպանման և մշակութային շարունակականության ապահովման գործում։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև դասագրքերի և ուսումնական նյութերի մշակման սկզբունքները, ուսուցչի պատրաստման խնդիրները, ինչպես նաև տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և թվային միջավայրի կիրառման հնարավորությունները լեզվի ուսուցման գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արևմտահայերենի պահպանման արդի մարտահրավերներին սփյուռքահայ համայնքներում և դրանց հաղթահարման ռազմավարություններին՝ ներառյալ կրթական ծրագրերի բարելավումը և համայնքային նախաձեռնությունների զարգացումը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, մանկավարժների, հայերենի ուսուցիչների, մեթոդիստների, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են արևմտահայերենի պահպանման և զարգացման հարցերով։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է քաղաքական խոսույթում ներակա իմաստի դրսևորման լեզվական և հաղորդակցական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հիմնված ժամանակակից ֆրանսիացի քաղաքական գործիչների ելույթների վերլուծության վրա։ Գրքում ներկայացվում են քաղաքական հաղորդակցության տեսական հիմքերը, խոսույթի վերլուծության մեթոդները և այն լեզվական միջոցները, որոնց օգնությամբ խոսողը փոխանցում է ոչ միայն բացահայտ, այլև ենթադրվող կամ անուղղակի իմաստներ։ Հեղինակը վերլուծում է ենթատեքստի, ակնարկների, նախադրյալների, իմաստային շեշտադրումների և հռետորական ռազմավարությունների կիրառումը քաղաքական ելույթներում՝ բացահայտելով դրանց ազդեցությունը լսարանի ընկալումների և քաղաքական ուղերձների ձևավորման վրա։ Աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համոզման, ազդեցության և հանրային կարծիքի ձևավորման մեխանիզմներին, ինչպես նաև լեզվի դերին քաղաքական նպատակների իրականացման գործընթացում։ Քննարկվում են ժամանակակից ֆրանսիական քաղաքական խոսույթի առանձնահատկությունները, գաղափարական դիրքորոշումների լեզվական արտահայտությունները և քաղաքական հռետորաբանության զարգացման միտումները։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, խոսույթաբանների, քաղաքական հաղորդակցության մասնագետների, թարգմանաբանների, ուսանողների և հետազոտողների համար՝ առաջարկելով խորքային պատկերացում քաղաքական լեզվի թաքնված իմաստային շերտերի վերաբերյալ։

Այս տեղեկատվական ցանկը ներկայացնում է օտար լեզուներով լույս տեսած նոր գրականության համակարգված ակնարկը՝ ընդգրկելով գիտության, կրթության, մշակույթի, հասարակական-քաղաքական, տնտեսագիտական, տեխնիկական և հումանիտար ոլորտներին նվիրված հրատարակություններ։ Ցանկում ներառված նյութերը արտացոլում են միջազգային գիտական և հրատարակչական գործընթացների արդի միտումները՝ ներառյալ միջդիսցիպլինար հետազոտություններ, նոր տեսական մոտեցումներ և կիրառական ուսումնասիրություններ տարբեր գիտական ուղղություններով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում անգլերեն, ռուսերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն և այլ լեզուներով հրատարակված մենագրություններին, ժողովածուներին և գիտական տեղեկատուներին, որոնք նպաստում են համաշխարհային գիտական գրականության հասանելիությանը և տարածմանը։ Ներկայացված գրքերը նախատեսված են հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների, թարգմանաբանների և գրադարանային համակարգի մասնագետների համար՝ ծառայելով որպես արդիական տեղեկատվական աղբյուր օտարալեզու նոր հրատարակությունների վերաբերյալ։

Այս աշխատությունը նվիրված է հայ գրական աշխարհաբարի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով հայ նոր գրական լեզվի պատմության կարևորագույն փուլերից մեկին։ Հեղինակը լեզվաբանական և գրականագիտական տեսանկյունից վերլուծում է աշխարհաբարի կառուցվածքային, բառապաշարային, քերականական և ոճական առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով հայ գրական լեզվի զարգացման ընդհանուր համատեքստում։ Ուսումնասիրության մեջ քննության են առնվում լեզվական տարբեր շերտերը, արտահայտչամիջոցները, ժողովրդախոսակցական տարրերի կիրառությունը, ինչպես նաև լեզվի դերը ազգային ինքնագիտակցության, մշակույթի և գրական ավանդույթի ձևավորման գործում։ Աշխատությունը ներկայացնում է արժեքավոր դիտարկումներ հայ գրական լեզվի պատմության, լեզվական փոփոխությունների և գրական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, գրականագետների, բանասերների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են հայոց լեզվի պատմությամբ, գրական աշխարհաբարի զարգացման ընթացքով և հայ դասական գրականության լեզվաոճական առանձնահատկություններով։

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է հագուստը որպես նշանային համակարգ հայ և բրիտանական լեզվամշակույթներում՝ ընդգծելով դրա սեմիոտիկ, սոցիալ-մշակութային և հաղորդակցական գործառույթները։ Նշվում է, որ հագուստը ոչ միայն կենցաղային անհրաժեշտություն է, այլև մշակութային կոդավորման միջոց, որի միջոցով արտահայտվում են սոցիալական կարգավիճակը, ինքնությունը, արժեքային կողմնորոշումները և խմբային պատկանելությունը։ Վերլուծվում է, որ հայ մշակութային միջավայրում հագուստը պատմականորեն կապված է ավանդույթների, ազգային ինքնության պահպանման և ծիսական գործառույթների հետ, որտեղ տարազային համակարգը հաճախ հանդես է եկել որպես ազգային ինքնության տեսանելի նշանային ձև։ Միևնույն ժամանակ բրիտանական լեզվամշակույթում հագուստը ավելի հաճախ պայմանավորված է սոցիալական դասերի, ինստիտուցիոնալ նորմերի և իրավիճակային էթիկետի պահանջներով, ինչի արդյունքում ձևավորվել է հագուստի ավելի ֆունկցիոնալ և կոդավորված համակարգ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ երկու մշակույթներում էլ հագուստը գործում է որպես ոչ բառային հաղորդակցության միջոց՝ լրացնելով կամ փոխարինելով լեզվական հաղորդագրությունները և ազդելով սոցիալական ընկալման վրա։ Նշվում է նաև, որ գլոբալիզացիայի պայմաններում հագուստի սեմիոտիկ համակարգերը ենթարկվում են փոխազդեցության և հիբրիդացման՝ միաժամանակ պահպանելով տեղային մշակութային առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ հագուստը հայ և բրիտանական լեզվամշակույթներում հանդես է գալիս որպես բազմաշերտ նշանային համակարգ, որը միավորում է սոցիալական, մշակութային և հաղորդակցական իմաստներ։

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայոց լեզվի պատմության գիտակարգի զարգացման հիմնական միտումների վերլուծությանը Հայաստանի Հանրապետության անկախության շրջանում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են լեզվաբանական հետազոտությունների նոր ուղղությունները, աղբյուրագիտական բազայի ընդլայնումը, մեթոդաբանական մոտեցումների փոփոխությունները և միջազգային գիտական համագործակցության ազդեցությունը ոլորտի զարգացման վրա։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես է անկախությունից հետո վերաիմաստավորվել հայոց լեզվի պատմության ուսումնասիրությունը՝ ընդգրկելով ինչպես դասական գրավոր հուշարձանների նոր մեկնաբանություններ, այնպես էլ խոսակցական լեզվի, բարբառների և սոցիալլեզվաբանական գործոնների ուսումնասիրություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գիտակարգի ինստիտուցիոնալ զարգացմանը՝ համալսարանական ծրագրերի, գիտական կենտրոնների և հրատարակչական գործունեության դերին։ Աշխատությունը համադրում է պատմալեզվաբանական, տեսական և կիրառական մոտեցումներ՝ ցույց տալով, թե ինչպես է ձևավորվում ժամանակակից հայերենագիտության գիտական դաշտը նոր քաղաքական և մշակութային պայմաններում։ Այն օգտակար է լեզվաբանների, հայագետների, պատմաբանների և հումանիտար գիտությունների ոլորտի հետազոտողների համար։

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Աշնակ գյուղի բարբառային իրավիճակին՝ դիտարկելով տեղական խոսվածքի լեզվական առանձնահատկությունները, նրա ձևավորման պատմական պայմանները և փոխհարաբերությունները գրական հայերենի ու հարակից բարբառների հետ։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են հնչյունական, բառապաշարային և քերականական առանձնահատկությունները, որոնք բնորոշ են տվյալ բնակավայրի խոսակցական լեզվին, ինչպես նաև այն գործընթացները, որոնց միջոցով ձևավորվել են տեղական լեզվական նորմերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բարբառի պահպանման և փոփոխման միտումներին՝ կապված սոցիալական շարժունակության, կրթության տարածման, զանգվածային լրատվության միջոցների ազդեցության և երիտասարդ սերնդի լեզվական վարքագծի հետ։ Դիտարկվում է նաև գրական հայերենի ազդեցությունը բարբառի վրա և հակադարձ գործընթացը՝ տեղական խոսվածքային տարրերի ներթափանցումը առօրյա խոսքի տարբեր շերտերում։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ Աշնակ գյուղի բարբառային իրավիճակը ներկայացնում է լեզվական փոփոխության և պահպանման միաժամանակյա գործընթաց, որը արժեքավոր նյութ է հայ բարբառագիտության և սոցիոլինգվիստիկայի համար։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենում ածականի առկայացման (attributive realization) իմաստագործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով ածականների դերը գոյականական խմբերի կառուցվածքում և դրանց իմաստային բեռնվածության ձևավորման մեխանիզմները։ Հեղինակը վերլուծում է այն դեպքերը, երբ ածականը հանդես է գալիս որպես գոյականին նախորդող որոշիչ բաղադրիչ՝ ձևավորելով անվանական բառակապակցություններ, և ուսումնասիրում է դրանց ազդեցությունը հաղորդակցական իմաստի ճշգրտման վրա։ Գրքում դիտարկվում են ածականների սեմանտիկ դասերը՝ որակական, հարաբերական և գնահատողական, ինչպես նաև դրանց համադրման և կարգավորման օրինաչափությունները բազմաբաղադրիչ կառուցվածքներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ածականների գործառական բազմազանությանը՝ ընդգծելով նրանց դերը նկարագրության, դասակարգման, գնահատման և տեղեկատվության կոնկրետացման գործընթացներում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև ածականների դիրքային վարքագիծը, շարահյուսական սահմանափակումները և համատեղելիությունը այլ խոսքի մասերի հետ՝ կորպուսային լեզվաբանության և գործառական-հաղորդակցական մոտեցումների համադրությամբ։ Աշխատությունը ընդգծում է ածականի առկայացման կարևորությունը անգլերենի իմաստային ճշգրտության և խոսքային տնտեսման ապահովման գործում։ Այն օգտակար է լեզվաբանների, անգլերենի ուսուցիչների և թարգմանաբանության ոլորտի մասնագետների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է «Հանդէս ամսօրեայ» գիտական-գրական պարբերականում (1887–1900 թթ.) կիրառված լեզվաբանական տերմինների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով հայ լեզվաբանական մտքի ձևավորման վաղ փուլերը և դրա կապը եվրոպական լեզվաբանական ավանդույթների հետ։ Գրքում վերլուծվում է պարբերականի դերը որպես հայագիտության և լեզվաբանության զարգացման կարևոր հարթակ, որտեղ ձևավորվել և շրջանառվել են քերականական, բառագիտական և լեզվի տեսության հիմնական տերմինները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են այդ տերմինները ներմուծվել, հարմարեցվել կամ ստեղծվել հայերենում՝ հաշվի առնելով ժամանակի գիտական պահանջները և լեզվի կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև արևմտահայ և եվրոպական գիտական ազդեցությունները, որոնք ձևավորել են տերմինաբանական համակարգի զարգացումը, ինչպես նաև տարբեր հեղինակների մոտեցումները լեզվաբանական հասկացությունների սահմանման հարցում։ Վերլուծվում է «Հանդէս ամսօրեայ»-ի նշանակությունը որպես գիտական հաղորդակցության միջոց, որը նպաստել է հայ լեզվաբանական տերմինաբանության միասնականացմանը և գիտական լեզվի կայացմանը։ Գրքի նպատակն է բացահայտել լեզվաբանական տերմինների պատմական զարգացումը և ցույց տալ դրանց դերը հայ լեզվաբանական մտքի համակարգային ձևավորման գործընթացում։

Այս աշխատանքը նվիրված է համեմատության պատկերաձևի (ֆիգուրայի) ուսումնասիրությանը որպես հեղինակի անհատական ոճի կարևոր առանձնահատկություն՝ անգլերեն լեզվի նյութի հիման վրա։ Վերլուծության մեջ դիտարկվում է, թե ինչպես են համեմատական կառուցվածքները՝ «as…as», «like», «as if», ինչպես նաև ավելի բարդ և անուղղակի համեմատական ձևերը, օգտագործվում տարբեր հեղինակների կողմից ոչ միայն պատկերավոր արտահայտչականության համար, այլ նաև որպես ոճային ինքնության ձևավորման միջոց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դեպքերին, երբ համեմատությունը դուրս է գալիս զուտ լեզվական պարզ կառուցվածքի սահմաններից և դառնում է հեղինակային մտածողության, աշխարհընկալման և գեղարվեստական պատկերավորման համակարգի մաս։ Աշխատությունում վերլուծվում են տարբեր գրական ժանրերի օրինակներ՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես է համեմատության ֆիգուրան նպաստում տեքստի էմոցիոնալ լարվածության, պատկերայնության և արտահայտչական խորության բարձրացմանը։ Միաժամանակ դիտարկվում են համեմատության և այլ ոճական միջոցների փոխազդեցությունները՝ մետաֆորայի, հիպերբոլայի և էպիտետի հետ, որոնք միասին ձևավորում են հեղինակի անհատական լեզվական ոճը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ընդգծում է, որ համեմատության ֆիգուրան ոչ միայն լեզվական կառուցվածք է, այլև կարևոր գործիք է գրողի ոճական ինքնության և գեղարվեստական մտածողության բացահայտման համար:

Այս աշխատանքը նվիրված է փոխաբերության լեզվաբանաստեղծական արժեքի ուսումնասիրությանը գեղարվեստական գրականության մեջ՝ ժամանակակից անգլիական գեղարվեստական արձակի փաստական նյութի հիման վրա, դիտարկելով փոխաբերությունը որպես լեզվի արտահայտչականության և գեղարվեստական պատկերավորման կարևորագույն միջոցներից մեկը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են փոխաբերության կառուցվածքային, իմաստաբանական և գործառական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրա դերը հեղինակային աշխարհայացքի, կերպարների հոգեբանական նկարագրության և գեղարվեստական իրականության ձևավորման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից անգլիական արձակում կիրառվող փոխաբերական մոդելներին, դրանց ճանաչողական հիմքերին և այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով փոխաբերությունը նպաստում է բարդ գաղափարների, զգացմունքների և փորձառությունների արտահայտմանը։ Քննարկվում են նաև փոխաբերության ազդեցությունը ընթերցողի ընկալման վրա, դրա գեղագիտական, հաղորդակցական և ոճական գործառույթները, ինչպես նաև լեզվաբանական և գրականագիտական տարբեր մոտեցումները փոխաբերության մեկնաբանության հարցում։ Աշխատությունը եզրակացնում է, որ փոխաբերությունը ոչ միայն գեղարվեստական խոսքի զարդարանք է, այլև մտածողության և իմաստաստեղծման կարևոր գործիք, որը հնարավորություն է տալիս խորացնել գրական տեքստի բովանդակային և հուզական ազդեցությունը՝ ապահովելով լեզվի արտահայտչականության և ստեղծագործականության բարձր մակարդակ:

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է մայրենի լեզվի անաղարտության պահպանման գաղափարին նվիրված հանձնարարական գրականության համակարգված ցանկ՝ նպատակ ունենալով աջակցել հայոց լեզվի ճիշտ, գրագետ և մշակութային արժեքներին համապատասխան գործածության տարածմանը։ Գրքում ընդգրկված են լեզվամշակույթին, ուղղագրությանը, բառագործածությանը, խոսքի մշակույթին, լեզվի նորմերին, լեզվական սխալների կանխարգելմանը և հայերենի զարգացմանը վերաբերող արժեքավոր հրատարակություններ։ Նյութերը դասակարգված են մատենագիտական սկզբունքներով՝ ընթերցողներին հնարավորություն տալով հեշտությամբ գտնել ուսումնասիրվող թեմային համապատասխան գրականությունը։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես օգտակար ուղեցույց լեզվաբանների, ուսուցիչների, գրադարանավարների, ուսանողների, լրագրողների, խմբագիրների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայոց լեզվի պահպանությամբ, լեզվամշակույթով և մասնագիտական գրականության որոնմամբ։

Այս աշխատանքը վերաբերում է հայերենի և սիրիերեն (սիրիական արամեերենի) միջև բառապաշարային զուգահեռների և փոխառությունների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացված որպես բառարանագրական բնույթի նշումներ և դիտարկումներ։ Նյութը կենտրոնանում է այն լեզվական շերտերի վրա, որոնք ձևավորվել են պատմական երկարատև շփումների արդյունքում՝ հատկապես վաղ քրիստոնեական դարաշրջանում, երբ հայկական և սիրիական մշակութային ու եկեղեցական միջավայրերը սերտ կապերի մեջ էին։ Ուսումնասիրվում են բառերի իմաստային համապատասխանությունները, հնարավոր փոխառությունները, հնչյունաբանական փոփոխությունները և դրանց ադապտացիան հայերենի տարբեր պատմական փուլերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցական, աստվածաբանական և գրական բառապաշարին, որտեղ առավել հաճախ են հանդիպում սիրիական ծագման կամ ազդեցության տարրեր։ Նյութը նաև քննարկում է բառերի համեմատական վերլուծության մեթոդաբանությունը՝ ընդգծելով, որ նման ուսումնասիրությունները պահանջում են խիստ պատմական և տեքստաբանական հիմնավորում, որպեսզի հնարավոր լինի տարբերակել իրական փոխառությունները պատահական նմանություններից կամ ընդհանուր արևելյան լեզվական ընդհանրություններից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ծառայում է որպես հայ-սիրիական լեզվական փոխազդեցությունների բառարանագրական ամփոփում՝ բացահայտելով երկու լեզվական ավանդույթների պատմական շփման խորությունը և դրանց ազդեցությունը մշակութային և գրավոր ժառանգության վրա։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենում պայման արտահայտող կառույցների իմաստագործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով դրանց կառուցվածքային, սեմանտիկ և պրագմատիկ դրսևորումները։ Գրքում վերլուծվում են պայմանական նախադասությունների տարբեր տիպերը, դրանց քերականական ձևերը և գործածական առանձնահատկությունները խոսքային և գրավոր դիսկուրսում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է «if»-կառույցների դասական և ոչ դասական ձևերը, ինվերսիաները, մոդալային կոնստրուկցիաները և իմաստային շերտավորումները, որոնք արտահայտում են հնարավորություն, հավանականություն, հիպոթետիկություն և իրականության տարբեր աստիճաններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պայմանական կառուցվածքների գործառույթներին տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում՝ ակադեմիական, հրապարակախոսական և առօրյա խոսքում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը խոսքային ինտենցիայի ձևավորման վրա։ Քննարկվում են նաև լեզվամշակութային առանձնահատկությունները, որոնք պայմանավորում են պայման արտահայտելու տարբեր ռազմավարությունները անգլերենում։ Աշխատությունը նախատեսված է լեզվաբանների, անգլերենագետների, ուսանողների և հաղորդակցության ոլորտի հետազոտողների համար՝ որպես տեսական և կիրառական կարևոր ուսումնասիրություն։

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Դիոնիսիոս Թրակացու քերականական ավանդույթի ազդեցությանը և դրա ընկալմանը հայկական մեկնաբանական դպրոցում՝ դիտարկելով այն որպես անտիկ լեզվաբանական գիտության և միջնադարյան հայ բանասիրության փոխկապակցվածության կարևոր օրինակ։ Նյութում վերլուծվում են Դիոնիսիոս Թրակացու «Քերականություն» աշխատության հիմնական դրույթները և դրանց փոխանցումը հայերեն միջավայր՝ հատկապես թարգմանական և մեկնաբանական ավանդույթի միջոցով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ մեկնիչների կողմից կատարված մեկնաբանություններին, որտեղ անտիկ քերականական կատեգորիաները՝ խոսքի մասեր, հոլովում, շարահյուսական կառուցվածքներ, հարմարեցվել են հայերենի կառուցվածքային առանձնահատկություններին և կրթական նպատակներին։ Քննարկվում է նաև այն, թե ինչպես է հայկական դպրոցը համադրել հունական քերականական համակարգը տեղական լեզվական փորձի հետ՝ ստեղծելով ինքնուրույն գիտական մոտեցում, որը ծառայել է ինչպես կրթական, այնպես էլ տեքստաբանական նպատակների։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ Դիոնիսիոս Թրակացու ազդեցությունը հայ բանասիրության վրա ոչ միայն թարգմանական երևույթ է, այլ նաև գիտական մտածողության ձևավորման կարևոր փուլ, որը նպաստել է հայ լեզվաբանական ավանդույթի զարգացմանը և միջնադարյան կրթական համակարգի կայունացմանը։

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է հեռուստաբանավեճերի ընթացքում գենդերային ագրեսիայի դրսևորումների վերլուծությանը՝ դիտարկելով, թե ինչպես են խոսքային վարքագծի տարբեր ձևերը ձևավորում ուժային հարաբերություններ հաղորդակցության հանրային հարթակներում։ Նյութում քննության են առնվում այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով բանավեճերի մասնակիցները՝ կախված իրենց սեռային ինքնությունից և սոցիալական դերերից, կարող են ենթարկվել կամ կիրառել ագրեսիվ խոսքային ռազմավարություններ, ներառյալ ընդհատումները, արժեզրկող մեկնաբանությունները, հեգնանքը և դիրքորոշումների նսեմացումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մեդիա միջավայրի ազդեցությանը այդ վարքագծերի ուժեղացման վրա, ինչպես նաև այն, թե ինչպես են հաղորդավարական ձևաչափերը և քննարկման կանոնները նպաստում կամ սահմանափակում նման դրսևորումները։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է գենդերային անհավասարության լեզվական արտահայտությունները հանրային խոսքում՝ ցույց տալով, որ ագրեսիան հաճախ ունի ոչ միայն անհատական, այլ նաև կառուցվածքային բնույթ։ Միաժամանակ վերլուծվում է, թե ինչպես կարելի է մեդիա էթիկայի և հաղորդակցական նորմերի միջոցով նվազեցնել նման դրսևորումները և ապահովել ավելի հավասարակշռված բանավեճային միջավայր։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է խոսակցական եբրայերենի վերակենդանացման գործընթացի հանրալեզվաբանական վերլուծությանը՝ ընդգրկելով 19-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկիզբը ձգվող պատմական փուլը, երբ եբրայերենը աստիճանաբար վերափոխվեց գրքային-կրոնական լեզվից դեպի կենդանի հաղորդակցական համակարգ։ Նյութում ուսումնասիրվում են այն սոցիալ-մշակութային, գաղափարական և լեզվական գործոնները, որոնք նպաստել են լեզվի վերակենդանացմանը՝ ներառյալ լեզվական պլանավորման քաղաքականությունները, նոր բառապաշարի ստեղծումը, կրթական համակարգի դերը և լեզվակիր համայնքի ձևավորումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հանրալեզվաբանական մեխանիզմներին՝ ինչպես է լեզուն ձեռք բերում խոսակցական գործառույթ, ինչպես են ձևավորվում նորմատիվ կառույցները և ինչպես է լեզվական վարքագիծը փոփոխվում նոր սոցիալական պայմաններում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է անհատական նախաձեռնությունների և կազմակերպված լեզվական շարժման փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է լեզվի գիտակցված վերակենդանացումը դառնալ ազգային ինքնության և պետականության ձևավորման կարևոր գործոն։

Այս աշխատանքը նվիրված է հայերեն մեքենագիտական և մեքենաշինական մասնագիտական տերմինների համակարգված ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով դրանց իմաստաբանական, կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունները։ Նյութում վերլուծվում է մասնագիտական բառապաշարի ձևավորման տրամաբանությունը, տերմինների կազմաբանական կառուցվածքը, բառակազմական մոդելները և փոխառությունների ազդեցությունը տեխնիկական լեզվի զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են տարբեր տերմիններ արտահայտում տեխնիկական հասկացությունների ճշգրիտ իմաստները և ինչպես են դրանք կիրառվում մասնագիտական հաղորդակցության տարբեր իրավիճակներում՝ ինժեներական փաստաթղթերում, ուսումնական նյութերում և արտադրական գործընթացների նկարագրություններում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է տերմինաբանական համակարգի միասնականացման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև գործառական մոտեցումը՝ հասկանալու համար, թե ինչպես է լեզվական ձևը ծառայում տեխնիկական բովանդակության ճշգրիտ փոխանցմանը։

Աշխատությունը նվիրված է «նախանձ» իմաստային դաշտի հայերենում և անգլերենում համեմատական ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով այդ հուզական և գնահատողական ոլորտի լեզվական արտահայտման առանձնահատկությունները և դրանց թարգմանական վերարտադրության խնդիրները։ Հեղինակը վերլուծում է «նախանձ» հասկացության սեմանտիկ կառուցվածքը երկու լեզուներում՝ ներառյալ հիմնական բառապաշարային միավորները, հոմանիշային շարքերը, դարձվածքային արտահայտությունները և գնահատողական երանգների տարբերությունները։ Գրքում դիտարկվում է, թե ինչպես է հայերենում «նախանձ» հասկացությունը հաճախ կապվում ինչպես բացասական զգացմունքի, այնպես էլ սոցիալական համեմատության և արդարության ընկալման հետ, մինչդեռ անգլերենում envy և jealousy միավորները ձևավորում են ավելի տարբերակված սեմանտիկ դաշտեր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանական համարժեքության խնդիրներին՝ երբ հայերեն մեկ բառային միավորը պահանջում է անգլերենում բազմաբառ կամ կոնտեքստային լուծում, և հակառակը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև դարձվածքների, բառակապակցությունների և մշակութային կոնտեքստի ազդեցությունը թարգմանության վրա՝ ընդգծելով իմաստային կորուստների և փոխակերպումների հնարավորությունները։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ սեմանտիկ դաշտերի համեմատական վերլուծությունը կարևոր է ոչ միայն լեզվաբանական տեսության, այլև գործնական թարգմանության որակի բարձրացման համար։ Այն օգտակար է լեզվաբանների, թարգմանաբանների և անգլերենի դասավանդման մասնագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի հուզանիշ բայական դարձվածքներում հույզերի կարգայնացման (կատեգորիզացման) ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով լեզվի միջոցով հուզական փորձի արտացոլման և կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է այն դարձվածքային միավորները, որոնցում բայերը ծառայում են մարդու հուզական վիճակների, զգացմունքների և հոգեկան արձագանքների արտահայտմանը՝ դիտարկելով դրանց իմաստաբանական, կառուցվածքային և գործառական հատկանիշները։ Գրքում ուսումնասիրվում են տարբեր հույզերի՝ ուրախություն, տխրություն, զայրույթ, վախ, զարմանք, ամոթ և այլ զգացմունքների լեզվական ներկայացման ձևերը, ինչպես նաև դրանց դասակարգման սկզբունքները հայերեն դարձվածաբանական համակարգում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կոգնիտիվ լեզվաբանության մոտեցումներին, որոնց միջոցով բացահայտվում են հուզական փորձի հիմքում ընկած հասկացութային մոդելները, փոխաբերությունները և մշակութային պատկերացումները։ Հեղինակը ցույց է տալիս, թե ինչպես են հուզանիշ դարձվածքները արտահայտում ոչ միայն անհատի հոգեվիճակը, այլև ազգային լեզվամշակութային մտածողության առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարևոր է հայերենի դարձվածաբանության, իմաստաբանության և կոգնիտիվ լեզվաբանության ուսումնասիրության համար և օգտակար է լեզվաբանների, բանասերների ու հոգելեզվաբանության ոլորտի հետազոտողների համար։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է արևելահայերենի և արևմտահայերենի անկախ դերբայների զուգադրական քննությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկու գրական տարբերակների քերականական համակարգերում դերբայական ձևերի կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են անկախ դերբայների ձևաբանական կազմը, շարահյուսական դերը և իմաստային գործառույթները՝ առանձնացնելով դրանց կիրառության առանձնահատկությունները ժամանակակից արևելահայերենում և արևմտահայերենում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դերբայական ձևերի զարգացման պատմական հիմքերին, ինչպես նաև երկու տարբերակների միջև առկա ընդհանրություններին և տարբերություններին։ Ներկայացվում է նաև դերբայների գործածության ոճական արժեքը և դրանց դերը գրավոր ու բանավոր խոսքում՝ որպես բարդ նախադասությունների կառուցման կարևոր միջոց։ Աշխատությունը կարևոր է հայերեն լեզվի համեմատական ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով լեզվական համակարգի ավելի խորը ըմբռնմանը և երկու գրական տարբերակների փոխկապակցվածության բացահայտմանը։

Այս լեզվաբանական և գրականագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Աստվածաշնչյան կազմախոսական դարձվածքների վերլուծությանը և դրանց գեղարվեստական փոխակերպումների առանձնահատկություններին հայերեն գրական ավանդույթի շրջանակում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են աստվածաշնչյան ծագում ունեցող դարձվածքների իմաստային, կառուցվածքային և ոճական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց դերը հայերեն լեզվի դարձվածաբանության ձևավորման և զարգացման գործընթացում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է, թե ինչպես են սուրբգրային արտահայտությունները ժամանակի ընթացքում ենթարկվել իմաստային ընդլայնման, փոխաբերականացման և գեղարվեստական վերաիմաստավորման՝ դառնալով գրական լեզվի կարևոր արտահայտչամիջոցներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դրանց կիրառությանը հայ դասական և ժամանակակից գրականության մեջ՝ որպես պատկերային մտածողության, ոճական բազմազանության և մշակութային հիշողության կրողներ։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև թարգմանական գործընթացների ազդեցությունը դարձվածքների պահպանման և փոփոխման վրա՝ ընդգծելով լեզվամշակութային փոխազդեցությունների դերը։ Հետազոտությունը կարևոր ներդրում է հայոց լեզվի, դարձվածաբանության և գրականագիտության ոլորտներում՝ բացահայտելով աստվածաշնչյան լեզվական ժառանգության գեղարվեստական կենսունակությունը։

Այս աշխատությունը վերաբերում է բառակազմության (word formation) ոլորտում ճանաչողական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ անգլերենի ոչ ածանցավոր (непроизводные) բայերի նյութի հիման վրա՝ համեմատական վերլուծությամբ հայերենի և ռուսերենի հետ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես են տարբեր լեզուներում ձևավորվում և ընկալվում բայային իմաստները՝ առանց ձևաբանական ածանցման, և ինչպիսի ճանաչողական մեխանիզմներ են գործում այդ գործընթացում։ Ուսումնասիրվում են լեզվամտածողության և իմաստային կառուցման կապերը, որտեղ ոչ ածանցավոր բայերը դիտարկվում են որպես լեզվական համակարգի հիմնական, հաճախ պարզ թվացող, բայց ճանաչողականորեն բարդ միավորներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են տարբեր լեզուներում արտահայտվում գործողության, շարժման, վիճակի կամ գործընթացի նախնական իմաստային մոդելները և ինչպես են դրանք դասակարգվում լեզվական գիտակցության մեջ։ Համեմատական վերլուծության շրջանակում դիտարկվում են անգլերենի, հայերենի և ռուսերենի բառային համակարգերի կառուցվածքային և իմաստային տարբերությունները, ինչպես նաև այն ճանաչողական ունիվերսալներն ու լեզվամշակութային առանձնահատկությունները, որոնք ազդում են բայերի ընկալման և դասակարգման վրա։ Աշխատությունը հիմնվում է ժամանակակից ճանաչողական լեզվաբանության մոտեցումների վրա՝ ընդգծելով, որ բառակազմությունը ոչ միայն ձևաբանական, այլ նաև մտավոր-ճանաչողական գործընթաց է, որտեղ լեզուն արտացոլում է մարդու աշխարհընկալման տարբեր ձևերը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի համեմատական լեզվաբանության, ճանաչողական լեզվաբանության և սեմանտիկայի զարգացման համար՝ նպաստելով լեզվամտածողության խորքային մեխանիզմների բացահայտմանը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է գրական արևելահայերենի և արևմտահայերենի շարահյուսական համակարգերի զուգադրական ուսումնասիրությանը՝ երկու գրական տարբերակների կառուցվածքային ընդհանրությունների, տարբերությունների և զարգացման առանձնահատկությունների բացահայտման նպատակով։ Աշխատության շրջանակում համակողմանիորեն քննվում են երկու տարբերակների շարահյուսական կառուցվածքները, նախադասության անդամների փոխհարաբերությունները, բառերի և բառակապակցությունների կապակցման եղանակները, ինչպես նաև պարզ և բարդ նախադասությունների կառուցման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շարահյուսական նորմերին, նախադասության կառուցվածքային տիպերին և այն լեզվական միջոցներին, որոնց միջոցով արևելահայերենն ու արևմտահայերենը արտահայտում են տարբեր իմաստային ու քերականական հարաբերություններ։ Ուսումնասիրության մեջ համեմատվում են համաձայնության, կառավարման և առդրության դրսևորումները, շարադասության առանձնահատկությունները, նախադասության հիմնական և երկրորդական անդամների կառուցվածքային ու գործառական տարբերությունները։ Քննության են առնվում նաև բարդ նախադասությունների տեսակները, ստորադասական և համադասական կապերի արտահայտման ձևերը, ինչպես նաև հարաբերական և շաղկապական միջոցների կիրառությունը երկու գրական տարբերակներում։ Աշխատությունը կարևորում է ոչ միայն ձևական տարբերությունների արձանագրումը, այլև դրանց լեզվաբանական մեկնաբանությունը՝ հաշվի առնելով պատմական զարգացման, լեզվական փոխազդեցությունների և յուրաքանչյուր տարբերակի գրական ու մշակութային միջավայրի առանձնահատկությունները։ Զուգադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու համակարգերի ընդհանուր հայերենական հիմքը և միաժամանակ ցույց տալու այն կառուցվածքային առանձնահատկությունները, որոնցով դրանք տարբերակվում են միմյանցից։ Ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ հայերենի երկու գրական տարբերակների փոխհարաբերության, դրանց շարահյուսական համակարգերի զարգացման և ժամանակակից գործածության ավելի խորքային ըմբռնման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագետների, լեզվաբանների, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչների, խմբագիրների, թարգմանիչների, բանասերների, ուսանողների, ասպիրանտների և հայերենի արևելահայ ու արևմտահայ գրական տարբերակների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Գիրքը նվիրված է ժամանակակից հայերենում դարձվածային հոմանիշների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց կառուցվածքային, իմաստաբանական և գործառական առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նույն կամ մոտ իմաստ արտահայտող դարձվածային միավորների ձևավորման սկզբունքները, կիրառության ոլորտները և լեզվական արտահայտչամիջոցների համակարգում դրանց ունեցած դերը։ Ներկայացվում են դարձվածքների հոմանիշային հարաբերությունները, իմաստային նրբերանգները, ոճական արժեքը և կիրառման առանձնահատկությունները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Ուսումնասիրությունը նաև անդրադառնում է դարձվածային հոմանիշների դասակարգման, լեզվական փոփոխությունների ազդեցության և դրանց օգտագործման գործնական խնդիրներին՝ հիմնվելով ժամանակակից հայերենի հարուստ լեզվական նյութի վրա։ Գիրքը կարևոր ներդրում է հայ դարձվածաբանության և բառագիտության ոլորտում՝ նպաստելով հայոց լեզվի արտահայտչական հնարավորությունների առավել խորքային ճանաչմանը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է լեզվաբանների, հայագետների, դասախոսների, ուսուցիչների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են ժամանակակից հայերենի դարձվածային համակարգի ուսումնասիրությամբ։

Այս աշխատությունը նվիրված է արդի հայերենում և պարսկերենում անձի հատկանիշներ արտահայտող դարձվածքների զուգադրական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով երկու լեզուների դարձվածաբանական համակարգերի ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Գրքում վերլուծվում են մարդու արտաքին, բնավորության, մտավոր, բարոյական, հուզական և սոցիալական հատկանիշները բնութագրող դարձվածքները, դրանց իմաստային առանձնահատկությունները, կառուցվածքային ձևերը և գործածության ոլորտները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է դարձվածքների առաջացման մշակութային հիմքերը, ազգային մտածողության դրսևորումները, պատկերավորության միջոցները և լեզվական աշխարհընկալման առանձնահատկությունները՝ համեմատելով հայ և պարսիկ ժողովուրդների լեզվամշակութային ավանդույթները։ Աշխատությունում ներկայացվում են դարձվածքների իմաստաբանական, կառուցվածքային և ոճական վերլուծություններ, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը թարգմանության, լեզվի ուսուցման և միջմշակութային հաղորդակցության գործընթացներում։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, բանասերների, թարգմանիչների, հայագիտության և իրանագիտության ոլորտի մասնագետների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայերենի ու պարսկերենի համեմատական ուսումնասիրությամբ և դարձվածաբանության խնդիրներով։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է դեյքտիկ բառերի իմաստային և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը ժամանակակից անգլերեն լեզվի նյութի հիման վրա։ Հեղինակը վերլուծում է դեյքսիսի երևույթը՝ որպես լեզվական միջոց, որը կապում է խոսքի բովանդակությունը հաղորդակցական իրավիճակի, խոսողի, հասցեատիրոջ, ժամանակի և տարածության հետ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են դեյքտիկ միավորների սեմանտիկական կառուցվածքը, դրանց կիրառման համատեքստային պայմանները, խոսքային նշանակությունը և հաղորդակցական գործառույթները։ Քննարկվում են անձնական, տարածական, ժամանակային և այլ տեսակի դեյքսիսների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց դերը անգլերեն խոսքի կառուցման և իմաստային մեկնաբանության գործընթացում։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի լեզվի տեսության, ժամանակակից անգլերենի ուսումնասիրության, թարգմանության և հաղորդակցական լեզվաբանության ոլորտների համար։ Այն նախատեսված է լեզվաբանների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և լեզվի կառուցվածքային ու գործառական առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է Ֆրիկի ստեղծագործությունների լեզվական առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով նրա պոետական խոսքի ոճական, բառապաշարային և արտահայտչական համակարգը միջնադարյան հայ գրականության համատեքստում։ Նշվում է, որ Ֆրիկի լեզուն ձևավորվում է միջին հայերենի զարգացման փուլում և կրում է ինչպես գրաբարյան ավանդույթի ազդեցությունը, այնպես էլ խոսակցական լեզվի տարրերի ներթափանցումը, ինչը ստեղծում է յուրահատուկ լեզվական համադրություն։ Վերլուծվում է, որ նրա ստեղծագործություններում հաճախ կիրառվում են պարզ և անմիջական շարահյուսական կառուցվածքներ, որոնք նպաստում են մտքի հստակ և սոցիալ-քննադատական արտահայտմանը՝ առանց չափազանցված ոճական բարդությունների։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարին, որտեղ համադրվում են կրոնական, սոցիալական և առօրյա կյանքի հետ կապված բառային շերտեր, որոնք միասին արտացոլում են հեղինակի աշխարհայացքի բազմակողմանիությունը։ Նշվում է նաև, որ Ֆրիկի լեզվական ոճը հաճախ բնութագրվում է հուզական անմիջականությամբ, պատկերային պարզությամբ և քննադատական տոնայնությամբ, ինչը հատկապես ուժեղացնում է նրա սոցիալական բողոքի բնույթ ունեցող ստեղծագործությունների ազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ, Ֆրիկի ստեղծագործությունների լեզուն դիտարկվում է որպես միջնադարյան հայ պոեզիայի կարևոր փուլերից մեկը, որտեղ համադրվում են գրական ավանդույթը և ժողովրդախոսակցական տարրերը՝ ձևավորելով ինքնատիպ և արտահայտիչ ոճական համակարգ։

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է կրկնության երևույթը խոսույթում՝ ընդգծելով դրա կառուցվածքային, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Նշվում է, որ կրկնությունը խոսքային կազմակերպման կարևոր միջոց է, որը կարող է դրսևորվել բառային, արտահայտական, շարահյուսական և տեքստային մակարդակներում՝ նպաստելով խոսքի համահունչության, արտահայտչականության և իմաստային շեշտադրումների ուժեղացմանը։ Վերլուծվում է, որ խոսքային կրկնությունը հաճախ օգտագործվում է որպես հուզական արտահայտչամիջոց՝ ուժեղացնելու խոսողի դիրքորոշումը, ընդգծելու կարևոր տեղեկատվությունը կամ ստեղծելու ազդեցիկ ոճական էֆեկտ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև կրկնության ճանաչողական և հաղորդակցական գործառույթներին, որտեղ այն նպաստում է տեղեկատվության ընկալման հեշտացմանը, հիշողության ամրապնդմանը և հաղորդագրության կառուցվածքային կազմակերպմանը։ Նշվում է, որ կրկնությունը կարող է ունենալ նաև տարբեր ոճական երանգներ՝ կախված կիրառման կոնտեքստից՝ սկսած բանավոր խոսքի բնական ինքնաբուխությունից մինչև գրական տեքստերի գիտակցված գեղարվեստական միջոցներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ կրկնությունը խոսույթում բազմաֆունկցիոնալ լեզվական երևույթ է, որը կարևոր դեր է խաղում հաղորդակցության արդյունավետության, արտահայտչականության և իմաստային ամբողջականության ապահովման մեջ։

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է քաղաքական դիսկուրսի արգումենտատիվ կառուցվածքի վերլուծության ինտեգրատիվ մոդելի մշակմանը, որը համադրում է լեզվաբանական, տրամաբանական և սոցիալական մոտեցումները։ Աշխատությունում դիտարկվում են քաղաքական խոսքի կառուցման հիմնական մեխանիզմները՝ ներառյալ փաստարկման ռազմավարությունները, համոզման տեխնիկաները և գաղափարական ազդեցության լեզվական միջոցները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դիսկուրսի պրագմատիկ և կոգնիտիվ առանձնահատկություններին, ինչպես նաև քաղաքական հաղորդակցության մեջ արժեքային համակարգերի ձևավորման և փոխանցման գործընթացներին։ Քննարկվում են նաև արգումենտացիայի կառուցվածքային մոդելները, դրանց վերլուծության մեթոդները և տվյալների լեզվաբանական ու վիճակագրական մշակման հնարավորությունները։ Աշխատությունը առաջարկում է համալիր մոտեցում քաղաքական դիսկուրսի ուսումնասիրության համար՝ նպատակ ունենալով բացահայտել համոզման և ազդեցության մեխանիզմների համակարգային օրինաչափությունները ժամանակակից տեղեկատվական միջավայրում։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Շիրակ տարածաշրջանի խոսվածքների համակարգային փոխհարաբերությունների և ներքին լեզվաբանական բազմազանության վերլուծությանը։ Աշխատությունում քննության են առնվում խոսվածքային շերտերը, դրանց ձևավորման պատմական և սոցիալական պայմանները, ինչպես նաև հարևան տարածաշրջանների լեզվական ազդեցությունները։ Հետազոտությունը բացահայտում է հնչյունական, ձևաբանական և բառապաշարային տարբերություններն ու համընկնումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են տեղական խոսվածքները պահպանել հնագույն լեզվական առանձնահատկություններ՝ միաժամանակ ենթարկվելով փոխազդեցությունների և փոփոխությունների։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսվածքների փոխներթափանցման գործընթացներին, լեզվական նորարարություններին և պահպանողական միտումներին, որոնք ձևավորում են տվյալ տարածաշրջանի լեզվական ինքնությունը։ Աշխատությունը նաև քննարկում է սոցիալ-մշակութային գործոնների ազդեցությունը խոսակցական լեզվի զարգացման վրա՝ ընդգծելով լեզվի դերը որպես տարածաշրջանային ինքնության և մշակութային շարունակականության կարևոր բաղադրիչ։

Այս մեթոդաբանական ուսումնասիրությունը նվիրված է արևելահայերենի ուսուցման գործընթացում առաջացող հիմնական խնդիրների վերլուծությանը՝ անգլիախոս դիվանագիտական միջավայրի պայմաններում, մասնավորապես՝ ամերիկյան դիվանագիտական փորձի օրինակով։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են օտար լեզվամշակութային միջավայրում հայերենի ուսուցման առանձնահատկությունները, լեզվական միջամտության ազդեցությունը, ինչպես նաև ուսանողների հաղորդակցական և միջմշակութային կարողությունների զարգացման խնդիրները։ Հեղինակը ներկայացնում է մասնագիտական նպատակներով լեզվի ուսուցման մոտեցումները՝ շեշտադրելով դիվանագիտական հաղորդակցության պահանջները, պաշտոնական խոսքի առանձնահատկությունները և լեզվական ճշգրտության անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցման մեթոդների ընտրությանը, ուսումնական նյութերի մշակմանը և լեզվական հմտությունների ինտեգրված զարգացմանը՝ լսելու, խոսելու, ընթերցելու և գրելու կարողությունների համադրությամբ։ Աշխատությունը համադրում է լեզվաբանության, մեթոդիկայի և միջմշակութային հաղորդակցության մոտեցումները՝ առաջարկելով գործնական լուծումներ մասնագիտական միջավայրում արևելահայերենի ուսուցման արդյունավետության բարձրացման համար։ Այն օգտակար է լեզվաբանների, հայոց լեզվի դասախոսների, մեթոդիստների և դիվանագիտական կրթության ոլորտի հետազոտողների համար։

Պ. Սևակի չափածոն առանձնանում է շարահյուսական կառուցվածքների բազմազանությամբ և դրանց արտահայտչական բարձր լարումով, որտեղ լեզվական ձևերը դառնում են գաղափարական և հուզական բովանդակության փոխանցման հիմնական միջոցներից մեկը։ Նրա բանաստեղծական խոսքում հաճախ հանդիպում են բարդ, բազմաբաղադրիչ նախադասություններ, անսովոր շարադասական լուծումներ և ինտոնացիոն կտրուկ փոփոխություններ, որոնք ստեղծում են ներքին լարվածություն և ընդգծում մտքի զարգացումը։ Շարահյուսական խախտումները և խոսքի բնական հոսքից դիտավորյալ շեղումները ծառայում են ոճական նպատակների՝ ուժեղացնելով արտահայտչականությունը և ընթերցողի վրա թողած ազդեցությունը։ Հաճախ կիրառվում են կրկնություններ, հակադրություններ և զուգահեռ կառուցվածքներ, որոնք ոչ միայն ռիթմիկացնում են խոսքը, այլև ընդգծում գաղափարական հակասությունները և հոգեբանական խորությունը։ Այս ձևերը նպաստում են բանաստեղծական խոսքի դրամատիկացմանը՝ այն վերածելով ներքին մենախոսության և մտքի շարժման կենդանի ընթացքի։ Ընդհանուր առմամբ, նրա չափածոյի շարահյուսական համակարգը ծառայում է ոչ միայն լեզվական արտահայտությանը, այլև գաղափարական բովանդակության խորացմանը՝ ստեղծելով բազմաշերտ, ինտենսիվ և ոճականորեն հագեցած բանաստեղծական աշխարհ։

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է սեռի քերականական կատեգորիայի և փոխառությունների սեռային իմաստի ընկալման առանձնահատկություններին գերմաներենում և ռուսերենում՝ ստուգաբանական վերլուծության հիման վրա։ Նյութում վերլուծվում է, թե ինչպես են երկու լեզուներում գոյականների սեռային համակարգերը ձևավորվում և պահպանվում՝ մի կողմից ժառանգական ինդոեվրոպական հիմքի, մյուս կողմից՝ փոխառությունների ինտեգրման գործընթացների ազդեցությամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում փոխառված բառերի հարմարեցմանը լեզվական համակարգին՝ որտեղ գերմաներենում հաճախ գերակշռում է ձևաբանական և վերջավորական համապատասխանությունը, իսկ ռուսերենում՝ հնչյունական, իմաստաբանական և երբեմն նաև ձևաբանական գործոնների համադրությունը։ Քննարկվում է նաև սեռի իմաստաբանական ընկալումը՝ հատկապես այն դեպքերում, երբ փոխառությունները կորցնում են իրենց սկզբնական լեզվական կապը և վերաիմաստավորվում են նոր համակարգում՝ ձեռք բերելով պայմանական սեռային հատկանիշներ։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ ստուգաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել լեզվական փոխազդեցությունների խորքային շերտերը և հասկանալ, թե ինչպես է քերականական սեռը ձևավորվում ոչ միայն կառուցվածքային, այլ նաև պատմամշակութային գործոնների ազդեցությամբ գերմաներենում և ռուսերենում։

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Յոզեֆ Կարստի լեզվաբանական հայացքներին՝ առանձնապես ընդգծելով նրա ներդրումը հայագիտության և համեմատական լեզվաբանության ոլորտում։ Նյութում վերլուծվում են նրա մոտեցումները հայերենը հնդեվրոպական լեզուների համակարգում դիտարկելու, լեզվական կառուցվածքների պատմական զարգացման և ստուգաբանական հետազոտությունների վերաբերյալ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա փորձերին՝ բացահայտելու հայերենի հնչյունաբանական, ձևաբանական և բառապաշարային առանձնահատկությունները՝ համադրելով դրանք հարակից լեզվական համակարգերի տվյալների հետ։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է Կարստի գիտական մեթոդաբանությունը՝ հիմնված համեմատական-պատմական վերլուծության վրա, ինչպես նաև նրա ազդեցությունը եվրոպական հայագիտական դպրոցի ձևավորման վրա։ Միաժամանակ դիտարկվում են նրա ուսումնասիրությունների սահմանափակումներն ու հետագա լեզվաբանական քննադատական գնահատականները։