Право

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական դատավարության շրջանակում վերաքննիչ դատարանի լիազորությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով դրանց իրավական բնույթին, սահմաններին, իրականացման պայմաններին և գործնական կիրառման հիմնախնդիրներին։ Հետազոտության կենտրոնում վերաքննիչ ատյանի դերն է քաղաքացիական գործերի դատական քննության համակարգում, ինչպես նաև առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտերի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման գործընթացը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են վերաքննիչ վարույթի հիմնական սկզբունքները, վերաքննության առարկան, բողոքարկման ենթակա դատական ակտերի շրջանակը, վերաքննիչ բողոքի ներկայացման և քննության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև վերաքննիչ դատարանի կողմից գործի փաստական և իրավական հանգամանքների գնահատման հնարավոր սահմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպիսի լիազորություններ պետք է ունենա վերաքննիչ դատարանը՝ դատական սխալները արդյունավետորեն ուղղելու և միաժամանակ չխախտելու դատական ատյանների իրավասությունների տարանջատման, կողմերի մրցակցության և դատավարական հավասարության սկզբունքները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է վերաքննիչ դատարանի կողմից առաջին ատյանի դատական ակտի փոփոխման, բեկանման, նոր դատական ակտ կայացնելու կամ գործը նոր քննության ուղարկելու հնարավորությունների վերլուծությունը։ Քննարկվում են նաև նոր փաստերի և ապացույցների ներկայացման, ապացույցների վերագնահատման, դատավարական խախտումների հայտնաբերման և դրանց հետևանքների որոշման հետ կապված հարցերը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ վերաքննիչ դատարանի լիազորությունների իրականացման ընթացքում առաջացող իրավական անորոշություններին, դատական պրակտիկայի տարաբնույթ մոտեցումներին և օրենսդրական կարգավորումների կատարելագործման անհրաժեշտությանը։ Կարևորվում է նաև վերաքննության և առաջին ատյանի քննության միջև ճիշտ հավասարակշռության ապահովումը, քանի որ վերաքննիչ վարույթը պետք է միաժամանակ ծառայի դատական սխալների շտկմանը և չվերածվի գործի ամբողջական կրկնակի քննության՝ առանց դրա համար նախատեսված դատավարական հիմքերի։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև դատական պաշտպանության արդյունավետության, ողջամիտ ժամկետում գործի քննության, կողմերի իրավունքների պաշտպանության և իրավական որոշակիության ապահովման խնդիրները։ Վերաքննիչ դատարանի լիազորությունների ճիշտ սահմանումը կարևոր նշանակություն ունի քաղաքացիական արդարադատության արդյունավետության և դատական համակարգի նկատմամբ վստահության ամրապնդման համար, քանի որ այն անմիջականորեն կապված է դատական սխալների վերացման և անձի խախտված իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության հնարավորության հետ։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, դատախազների, իրավագիտության դասախոսների, հետազոտողների և իրավաբանական ֆակուլտետների ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս համակողմանիորեն դիտարկել վերաքննիչ դատարանի դատավարական կարգավիճակը, բացահայտել դրա լիազորությունների կիրառման հիմնական խնդիրները և ներկայացնել դրանց իրավական ու գործնական լուծումների հնարավոր ուղղությունները՝ քաղաքացիական դատավարության արդյունավետության և արդարադատության որակի բարձրացման նպատակով։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է հանրաքվեի՝ որպես անմիջական ժողովրդավարության կարևորագույն ինստիտուտի, իրավական և կազմակերպական զարգացման հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքացիների կողմից պետական և հասարակական նշանակություն ունեցող հարցերի վերաբերյալ անմիջականորեն որոշում կայացնելու հնարավորությունն է, ինչպես նաև այդ գործընթացի սահմանադրական, օրենսդրական և գործնական երաշխիքների կատարելագործումը։ Աշխատության մեջ հանրաքվեն դիտարկվում է որպես ժողովրդի իշխանության իրականացման ձև, որի միջոցով քաղաքացիները կարող են անմիջականորեն արտահայտել իրենց կամքը՝ առանց բացառապես ներկայացուցչական մարմինների միջոցով որոշումների ընդունման։ Ուսումնասիրության շրջանակում բացահայտվում է հանրաքվեի էությունը, դրա տեղը ժողովրդավարական կառավարման համակարգում և փոխհարաբերությունը ժողովրդաիշխանության, ներկայացուցչական ժողովրդավարության, քաղաքական մասնակցության և քաղաքացիական հասարակության զարգացման հետ։ Աշխատանքում կարևորվում է այն գաղափարը, որ հանրաքվեի արդյունավետ կիրառումը կարող է բարձրացնել քաղաքացիների մասնակցությունը հանրային կառավարմանը, նպաստել հասարակական նշանակություն ունեցող հարցերի շուրջ հանրային քննարկումների ակտիվացմանը և ամրապնդել պետական ինստիտուտների նկատմամբ քաղաքացիների վստահությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հանրաքվեի սահմանադրաիրավական հիմքերի ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են հանրաքվեի նշանակությունը, դրա անցկացման իրավական հիմքերը, նախաձեռնության սուբյեկտները, հանրաքվեի դրվող հարցերի շրջանակը, քվեարկության կազմակերպման սկզբունքները և ընդունված որոշումների իրավական ուժը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն սահմանափակումներին, որոնք նախատեսվում են որոշակի հարցերի վերաբերյալ հանրաքվե անցկացնելու համար՝ նպատակ ունենալով պաշտպանել սահմանադրական կարգը, մարդու հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները և պետական կառավարման կայունությունը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է հանրաքվեի նախաձեռնության և կազմակերպման ընթացակարգը։ Քաղաքացիների մասնակցության արդյունավետությունը մեծապես պայմանավորված է նրանով, թե որքան մատչելի են նախաձեռնության իրականացման իրավական մեխանիզմները, ինչ պահանջներ են ներկայացվում ստորագրությունների հավաքագրմանը, ինչպես է ստուգվում նախաձեռնության օրինականությունը և ինչ ժամկետներում են իրականացվում համապատասխան գործընթացները։ Այս համատեքստում ուսումնասիրության առարկա են դառնում նաև հանրաքվեի կազմակերպման ընթացքում պետական և ընտրական մարմինների լիազորությունների ու պատասխանատվության հարցերը։ Հետազոտության առանցքային թեմաներից է ընտրական և հանրաքվեի գործընթացների թափանցիկության ապահովումը։ Քվեարկության նկատմամբ հասարակական վստահությունը պահանջում է հստակ կանոններ, վերահսկելի ընթացակարգեր, տեղեկատվության հասանելիություն և ընտրական գործընթացի բոլոր փուլերի օրինականության ապահովում։ Աշխատանքում քննարկվում են նաև քվեարկության արդյունքների ամփոփման, վերահսկողության, բողոքարկման և հնարավոր իրավախախտումների կանխարգելման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանրաքվեի ընթացքում քաղաքացիների իրազեկվածության խնդրին։ Հանրաքվեի արդյունավետությունը կախված է ոչ միայն քվեարկության տեխնիկական կազմակերպումից, այլև քաղաքացիների՝ հարցի էությունը հասկանալու և տեղեկացված որոշում կայացնելու հնարավորությունից։ Այդ պատճառով կարևոր են հանրային քննարկումները, պաշտոնական տեղեկատվության հասանելիությունը, տարբեր տեսակետների ներկայացման հավասար հնարավորությունները և հանրային բանավեճի պատշաճ կազմակերպումը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է նաև քաղաքական ուժերի, քաղաքացիական հասարակության կազմակերպությունների, զանգվածային լրատվության միջոցների և այլ հանրային դերակատարների դերը հանրաքվեի նախընտրական գործընթացում։ Հետազոտության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է հանրաքվեի և ներկայացուցչական ժողովրդավարության փոխհարաբերությունը։ Հանրաքվեն կարող է լրացնել խորհրդարանական և տեղական ներկայացուցչական կառավարման մեխանիզմները՝ քաղաքացիներին հնարավորություն տալով անմիջականորեն արտահայտվել որոշակի կարևոր հարցերի շուրջ։ Միաժամանակ դրա կիրառումը պետք է կազմակերպվի այնպես, որ չթուլացնի ներկայացուցչական ինստիտուտների դերը և չվերածվի բարդ քաղաքական կամ իրավական հարցերի չափազանց պարզեցված լուծման միջոցի։ Այս համատեքստում կարևորվում է հանրաքվեի կիրառման նպատակների, սահմանների և իրավական հետևանքների հստակ սահմանումը։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև միջազգային փորձը։ Տարբեր պետություններում հանրաքվեի ինստիտուտը ունի տարբեր իրավական մոդելներ՝ սկսած պարտադիր և խորհրդատվական հանրաքվեներից մինչև քաղաքացիական նախաձեռնությամբ անցկացվող հանրաքվեներ։ Այդ փորձի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հանրաքվեի կազմակերպման արդյունավետ մեխանիզմները, հնարավոր ռիսկերը և Հայաստանի իրավական համակարգում կիրառելի բարեփոխումների ուղղությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է հանրաքվեի ժամանակակից հիմնախնդիրների բացահայտումը։ Դրանց թվում կարող են լինել քաղաքացիների ցածր մասնակցությունը, հանրային իրազեկվածության պակասը, քաղաքական բևեռացումը, քարոզչական տեղեկատվության անհավասարակշռությունը, ապատեղեկատվության տարածումը, վարչական ռեսուրսի հնարավոր չարաշահումը և հանրաքվեի հարցերի ձևակերպման հստակության խնդիրը։ Այս երևույթները կարող են ազդել քաղաքացիների ազատ կամարտահայտության և հանրաքվեի արդյունքների նկատմամբ հասարակական վստահության վրա։ Ժամանակակից պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում նաև թվային միջավայրի ազդեցությունը։ Սոցիալական ցանցերը և առցանց տեղեկատվական հարթակները կարող են ընդլայնել քաղաքացիների իրազեկման և մասնակցության հնարավորությունները, սակայն միաժամանակ ստեղծում են ապատեղեկատվության, մանիպուլյատիվ քարոզչության և հանրային կարծիքի նպատակային ազդեցության նոր ռիսկեր։ Հետևաբար հանրաքվեի ինստիտուտի կատարելագործումը պահանջում է նաև տեղեկատվական միջավայրի և թվային հաղորդակցության առանձնահատկությունների հաշվառում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու հանրաքվեի՝ որպես անմիջական ժողովրդավարության ինստիտուտի, իրավական և գործնական զարգացման հիմնական խնդիրները և առաջարկելու դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղություններ։ Դրանց շարքում կարևոր են իրավական ընթացակարգերի հստակեցումը, քաղաքացիների իրազեկվածության բարձրացումը, հանրային քննարկումների զարգացումը, ընտրական գործընթացների թափանցիկության ամրապնդումը, վերահսկողության և բողոքարկման արդյունավետ մեխանիզմների կատարելագործումը, ապատեղեկատվության դեմ պայքարը և հանրաքվեի արդյունքների նկատմամբ հասարակական վստահության բարձրացումը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, սահմանադրագետների, քաղաքական գիտությունների մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների, ընտրական գործընթացների փորձագետների, քաղաքացիական հասարակության կազմակերպությունների, ուսանողների և անմիջական ժողովրդավարության ու հանրային մասնակցության խնդիրներով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է պառլամենտական վերահսկողության հասկացության, էության և իրականացման հիմնական ձևերի ու եղանակների ուսումնասիրությանը՝ իրավահամեմատական վերլուծության շրջանակում։ Հետազոտության առանցքում գտնվում է օրենսդիր իշխանության կողմից գործադիր իշխանության գործունեության նկատմամբ վերահսկողության իրականացման ինստիտուտը, որը ժողովրդավարական կառավարման համակարգում կարևոր նշանակություն ունի իշխանությունների բաժանման, փոխզսպումների և հակակշիռների արդյունավետ գործունեության ապահովման համար։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են պառլամենտական վերահսկողության իրավական բնույթը, նպատակները, սկզբունքները, գործառույթները և դրա տեղը պետական իշխանության համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վերահսկողության և խորհրդարանի այլ գործառույթների փոխհարաբերությանը՝ օրենսդրական գործունեության, ներկայացուցչական գործառույթի և պետական քաղաքականության ձևավորմանը մասնակցության համատեքստում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դասակարգվել պառլամենտական վերահսկողության հիմնական ձևերը՝ պատգամավորական հարցումներ և հարցապնդումներ, կառավարության գործունեության վերաբերյալ հաշվետվությունների քննարկում, խորհրդարանական լսումներ, մշտական և ժամանակավոր հանձնաժողովների վերահսկողական գործունեություն, պետական բյուջեի կատարման վերահսկողություն, հետաքննող կամ քննիչ մարմինների աշխատանք և այլ իրավական մեխանիզմներ։ Կարևորվում է նաև խորհրդարանի տեղեկատվություն ստանալու իրավունքը և պետական մարմինների կողմից անհրաժեշտ տեղեկությունների տրամադրման պարտականությունը, քանի որ արդյունավետ վերահսկողության նախապայմաններից մեկը գործադիր իշխանության գործունեության վերաբերյալ բավարար և հավաստի տեղեկատվության հասանելիությունն է։ Իրավահամեմատական վերլուծության միջոցով աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել տարբեր պետությունների խորհրդարանական համակարգերում վերահսկողության մոդելները՝ բացահայտելով դրանց ընդհանուր և առանձնահատուկ հատկանիշները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խորհրդարանական մեծամասնության և ընդդիմության դերակատարությանը, քանի որ վերահսկողական մեխանիզմների արդյունավետությունը մեծապես պայմանավորված է քաղաքական բազմակարծության և փոքրամասնության իրավունքների պաշտպանության հնարավորություններով։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև վերահսկողության սահմաններին՝ պետական իշխանության մյուս ճյուղերի իրավասությունների պահպանման, գործադիր իշխանության բնականոն գործունեությանը չմիջամտելու և իրավական պատասխանատվության ու քաղաքական վերահսկողության տարբերակման տեսանկյունից։ Առանձին կարևորություն ունի վերահսկողական մեխանիզմների արդյունավետության գնահատումը և դրանց կիրառման ընթացքում առաջացող իրավական ու գործնական խնդիրների բացահայտումը։ Հետազոտության արդյունքների հիման վրա կարող են առաջարկվել խորհրդարանական վերահսկողության իրավական կարգավորման կատարելագործման ուղղություններ՝ վերահսկողական գործիքների հստակեցում, տեղեկատվության հասանելիության ընդլայնում, խորհրդարանական հանձնաժողովների լիազորությունների արդյունավետ իրականացում և վերահսկողության արդյունքների նկատմամբ համապատասխան իրավական կամ քաղաքական արձագանքի ապահովում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ժողովրդավարական պետությունում խորհրդարանի վերահսկողական դերի մասին և գնահատելու դրա նշանակությունը հաշվետու, թափանցիկ և իրավական պետության կառավարման համակարգի ձևավորման գործում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սահմանադրագետների, իրավաբանների, քաղաքական գիտությունների մասնագետների, խորհրդարանական աշխատակազմի ներկայացուցիչների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Աշխատանքը նվիրված է Եվրոպական միության արտաքին քաղաքականության իրավական ձևաչափի ուսումնասիրությանը երրորդ պետությունների հետ հարաբերություններում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ԵՄ արտաքին հարաբերությունների իրավական հիմքերը, արտաքին քաղաքականության և արտաքին գործողությունների իրականացման ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները, ինչպես նաև Միության և երրորդ պետությունների միջև համագործակցության հիմնական իրավական գործիքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային համաձայնագրերին, գործընկերության և համագործակցության պայմանագրերին, ասոցացման համաձայնագրերին, առևտրատնտեսական պայմանավորվածություններին, քաղաքական երկխոսության մեխանիզմներին և այլ իրավական ձևաչափերին, որոնց միջոցով ԵՄ-ն կարգավորում է հարաբերությունները ոչ անդամ պետությունների հետ։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել ԵՄ իրավասությունների սահմանները, անդամ պետությունների և Միության ինստիտուտների միջև լիազորությունների բաշխումը, ինչպես նաև ընդհանուր արտաքին և անվտանգության քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է իրավական և քաղաքական գործիքների փոխհարաբերությունը, քանի որ ԵՄ արտաքին քաղաքականությունը ներառում է ինչպես պարտադիր իրավական բնույթ ունեցող համաձայնագրեր, այնպես էլ քաղաքական հայտարարություններ, դիրքորոշումներ, սահմանափակող միջոցներ և համագործակցության այլ ձևեր։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև երրորդ պետությունների հետ հարաբերություններում մարդու իրավունքների, ժողովրդավարության, իրավունքի գերակայության, անվտանգության և տնտեսական համագործակցության սկզբունքների ամրագրմանն ու կիրառմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արտաքին համաձայնագրերի կնքման, վավերացման և իրականացման ընթացակարգերին, ինչպես նաև ԵՄ դատարանի իրավական դիրքորոշումների նշանակությանը արտաքին հարաբերությունների իրավական կարգավորման հարցում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ԵՄ արտաքին քաղաքականության իրավական համակարգի կառուցվածքը, դրա զարգացման հիմնական միտումները և երրորդ պետությունների հետ հարաբերությունների կարգավորման առավել արդյունավետ մեխանիզմները։ Աշխատանքը կարևոր է միջազգային և եվրոպական իրավունքի տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես է ինքնուրույն իրավական կարգ ունեցող միավորումը իրականացնում արտաքին հարաբերություններ և ինչպես են իրավական գործիքները նպաստում քաղաքական, տնտեսական և անվտանգության ոլորտներում երկարաժամկետ համագործակցության ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է պետությունների տիպաբանության ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով դրա պատմատեսական և մեթոդաբանական հիմքերը։ Հեղինակը պետության տարբեր ձևերի և տեսակների դասակարգումը ներկայացնում է որպես պետության էությունը, պատմական զարգացումը, հասարակական կառուցվածքը և քաղաքական կազմակերպման առանձնահատկությունները հասկանալու կարևոր գիտական գործիք։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում պետությունների դասակարգման հիմնական չափանիշներին, դրանց ձևավորման ու փոփոխության պատմական պայմաններին, ինչպես նաև տարբեր գիտական մոտեցումների և տեսական հայեցակարգերի համեմատությանը։ Առանձին նշանակություն ունի մեթոդաբանական խնդիրը, քանի որ պետությունների տիպաբանությունը պահանջում է համադրել պատմական, սոցիալ-քաղաքական, իրավական և հասարակագիտական գործոնները՝ խուսափելով պետությունների զարգացման գործընթացը միայն մեկ չափանիշով բացատրելուց։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորվել պետության տեսակների վերաբերյալ պատկերացումները, ինչ սկզբունքներով են առանձնացվել պետությունների տարբեր տիպեր և ինչպիսի սահմանափակումներ ու հնարավորություններ ունի յուրաքանչյուր դասակարգման մոտեցում։ Քննարկվող թեման կարևոր է պետության պատմական էվոլյուցիան ուսումնասիրելու տեսանկյունից, քանի որ տարբեր քաղաքական համակարգերի համեմատությունը թույլ է տալիս բացահայտել դրանց ընդհանուր օրինաչափություններն ու առանձնահատկությունները։ Միաժամանակ աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ժամանակակից պետության բնույթի, պետական կառավարման ձևերի, քաղաքական ինստիտուտների և հասարակության ու պետության փոխհարաբերությունների տեսական ընկալման համար։ Նյութը հատկապես արժեքավոր է քաղաքագիտության, պետության և իրավունքի տեսության, պատմական հասարակագիտության և իրավաքաղաքական մտքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար՝ որպես պետությունների բազմազանությունը համակարգելու և դրանց զարգացման գործընթացը գիտականորեն մեկնաբանելու տեսական-մեթոդաբանական ուսումնասիրություն։

Աշխատանքը նվիրված է առանձին դաժանությամբ կատարված սպանությունների քրեաիրավական բնութագրին և դրանց իրավական որակման ընթացքում առաջացող տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կյանքի դեմ ուղղված այն հանցավոր արարքներն են, որոնց կատարման եղանակը, հանգամանքները կամ տուժողին պատճառված ֆիզիկական և հոգեբանական տառապանքի բնույթը վկայում են առանձնահատուկ դաժանության մասին։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է բացահայտել այդ արարքների քրեաիրավական էությունը, սահմանել դրանց բնորոշ օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշները և տարբերակել դրանք սպանության այլ դրսևորումներից։ Աշխատանքում քննարկվում են հանցագործության օբյեկտը, օբյեկտիվ կողմը, սուբյեկտը և սուբյեկտիվ կողմը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով մեղավորության ձևին, հանցավոր մտադրությանը և այն հանգամանքներին, որոնք կարող են վկայել տուժողին հատուկ տառապանք պատճառելու գիտակցված ցանկության կամ այդպիսի հետևանքի գիտակցված թույլտվության մասին։ Առանձնահատուկ դաժանության գնահատումը բարդ է նրանով, որ այն միշտ չէ, որ կարող է որոշվել միայն հանցագործության արտաքին դրսևորումներով։ Անհրաժեշտ է համադրել արարքի կատարման եղանակը, տևողությունը, տուժողի վիճակը, հանցագործի վարքագիծը, դեպքին նախորդող և հաջորդող հանգամանքները, ինչպես նաև մեղավորի հոգեբանական վերաբերմունքը կատարվածի նկատմամբ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է այն հարցի ուսումնասիրությունը, թե ինչպիսի փաստական հանգամանքներ կարող են հիմք հանդիսանալ առանձնահատուկ դաժանության իրավական գնահատման համար և որոնք, ընդհակառակը, բավարար չեն այդ հատկանիշը հաստատելու համար։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև դատաբժշկական և այլ մասնագիտական ապացույցների նշանակությանը, քանի որ մարմնական վնասվածքների բնույթը, դրանց առաջացման հաջորդականությունը և տուժողի տառապանքի հնարավոր աստիճանը կարող են կարևոր դեր ունենալ իրավական գնահատման գործընթացում։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ իրավական որակումը չի կարող հիմնվել բացառապես վնասվածքների քանակի կամ ծանրության վրա․ անհրաժեշտ է պարզել դրանց պատճառման հանգամանքները և մեղավորի հոգեբանական վերաբերմունքը։ Առանձին բաժին կարող է նվիրվել առանձնահատուկ դաժանությամբ կատարված սպանության և հարակից հանցակազմերի սահմանազատմանը։ Այդպիսի տարբերակումը կարևոր է, քանի որ արտաքինից նման դեպքերը կարող են ունենալ ընդհանուր հատկանիշներ, սակայն իրավական հետևանքները և հանցագործության որակումը կարող են տարբեր լինել՝ կախված հանցավոր մտադրությունից, կատարման եղանակից, տուժողների թվից և այլ հանգամանքներից։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև իրավակիրառ պրակտիկայի վերլուծությունը, որի միջոցով բացահայտվում են այն դժվարությունները, որոնք առաջանում են նախաքննության և դատական քննության ընթացքում։ Հատկապես կարևոր է ապացույցների ամբողջական գնահատումը, քանի որ առանձնահատուկ դաժանության հատկանիշի հաստատումը պահանջում է ոչ միայն առանձին փաստերի արձանագրում, այլև դրանց փոխկապակցված վերլուծություն։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև քրեական իրավունքի տեսության և դատական պրակտիկայի միջև առկա մոտեցումների տարբերությունները՝ առաջարկելով իրավական որակման առավել հստակ չափանիշներ։ Նման չափանիշների ձևավորումը կարևոր է իրավական որոշումների կանխատեսելիության, նույնատիպ գործերի նկատմամբ միասնական մոտեցման և անձի քրեական պատասխանատվության արդարացի սահմանման համար։ Հետազոտության արդյունքում կարող են ներկայացվել օրենսդրական և մեթոդական կատարելագործման առաջարկություններ, որոնք ուղղված կլինեն առանձնահատուկ դաժանության հասկացության առավել հստակ սահմանմանը, ապացուցման գործընթացի բարելավմանը և հարակից հանցակազմերից ճիշտ սահմանազատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է քրեաիրավական տեսության, դատական պրակտիկայի և քրեական գործերի փաստական հանգամանքների վերլուծությունը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել առանձնահատուկ դաժանությամբ կատարված սպանությունների իրավական բնութագրի առանձնահատկությունները և մշակել դրանց ճիշտ ու հիմնավորված որակման մոտեցումներ։ Թեման ունի կարևոր գործնական նշանակություն, քանի որ նման գործերի ճիշտ իրավական գնահատումը անմիջականորեն կապված է կյանքի իրավունքի պաշտպանության, քրեական պատասխանատվության արդարացի կիրառման և դատական պրակտիկայի միասնականության ապահովման հետ։

Գիրքը նվիրված է Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության եվրոպական կոնվենցիայի՝ Հայաստանի Հանրապետության ազգային իրավական համակարգում ունեցած դերին, նշանակությանը և կիրառության առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը ներկայացնում է թեմայի սահմանադրաիրավական ուսումնասիրություն՝ դիտարկելով միջազգային իրավական չափանիշների և ներպետական իրավակարգավորման փոխհարաբերությունը Հայաստանի պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու հիմնարար իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության այն համակարգն է, որը ձևավորվում է ներպետական սահմանադրական նորմերի, միջազգային պարտավորությունների և եվրոպական իրավական չափանիշների փոխազդեցության արդյունքում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է Կոնվենցիայի տեղը Հայաստանի իրավական համակարգում, դրա նորմերի ներպետական կիրառելիության հարցերը և այն իրավական մեխանիզմները, որոնց միջոցով միջազգային չափանիշները կարող են ազդել ազգային օրենսդրության ու իրավակիրառ պրակտիկայի վրա։ Կարևոր ուշադրություն է դարձվում նաև Սահմանադրության և միջազգային պայմանագրերի փոխհարաբերությանը, մարդու իրավունքների պաշտպանության սահմանադրական երաշխիքներին և իրավական նորմերի մեկնաբանման գործընթացին։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը, քանի որ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումները կարևոր նշանակություն ունեն Կոնվենցիայի դրույթների բովանդակության բացահայտման և մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական չափանիշների զարգացման համար։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են Կոնվենցիայի պահանջները ներգործում Հայաստանի իրավական համակարգի զարգացման վրա և ինչ նշանակություն ունեն դատական ու պետական մարմինների գործունեության համար։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է ազգային օրենսդրության կատարելագործման, մարդու իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության, դատական պաշտպանության մեխանիզմների և իրավական համակարգի եվրոպական չափանիշներին համապատասխանեցման խնդիրներին։ Թեման հատկապես կարևոր է Հայաստանի Հանրապետության՝ եվրոպական մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգին ինտեգրվելու համատեքստում, քանի որ Կոնվենցիայի սկզբունքների կիրառումը կապված է ոչ միայն միջազգային պարտավորությունների կատարման, այլև ներպետական իրավական մշակույթի և իրավակիրառ պրակտիկայի զարգացման հետ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, սահմանադրագետների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների, հետազոտողների և մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բացահայտում է միջազգային և ազգային իրավունքի փոխկապակցվածությունը և ցույց է տալիս մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական չափանիշների նշանակությունը Հայաստանի սահմանադրական-իրավական համակարգի ձևավորման և զարգացման գործընթացում։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության արդի հայեցակարգային մոտեցումների, դրա իրավաբանական հատկանիշների և զարգացման հիմնական միտումների վերլուծությանը։ Աշխատության շրջանակում ներկայացվում են Սահմանադրության՝ որպես պետության իրավական համակարգի հիմնարար աղբյուրի, նշանակությունը, կառուցվածքը, սկզբունքներն ու հասարակական հարաբերությունների կարգավորման գործում ունեցած դերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սահմանադրական կարգի հիմնարար սկզբունքներին, մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների երաշխավորմանը, իշխանությունների տարանջատման, իրավական պետության, ժողովրդավարության և սահմանադրականության գաղափարներին։ Ուսումնասիրության ընթացքում դիտարկվում են Սահմանադրության իրավաբանական բնույթն ու բարձրագույն իրավաբանական ուժը, դրա նորմերի անմիջական կամ համակարգային նշանակությունը և սահմանադրական կարգավորումների իրացման մեխանիզմները։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է Հայաստանի սահմանադրական զարգացման տարբեր փուլերին և սահմանադրական փոփոխությունների միջոցով ձևավորված նոր մոտեցումներին՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու պետական կառավարման համակարգի, իշխանության ինստիտուտների և մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտներում տեղի ունեցած վերափոխումները։ Առանձին կարևորություն է տրվում սահմանադրական նորմերի գործնական կիրառությանը, դրանց մեկնաբանությանը և իրավական համակարգի զարգացման վրա ունեցած ազդեցությանը։ Զարգացման միտումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու սահմանադրական կարգավորման արդիականացման անհրաժեշտությունը, առկա իրավական խնդիրները և հետագա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի մասնագետներին, իրավաբաններին, իրավագիտության ուսանողներին, հետազոտողներին, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչներին և սահմանադրական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է XX դարի սկզբին կնքված միջազգային պայմանագրերի իրավական վավերականության և դրանցում Հայաստանի տարածքային շահերին վերաբերող դրույթների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն միջազգային-իրավական փաստաթղթերն են, որոնք ձևավորվել են Առաջին համաշխարհային պատերազմի, Օսմանյան կայսրության փլուզման և հետպատերազմյան միջազգային հարաբերությունների վերակազմավորման շրջանում և որոնցով փորձ էր արվում կարգավորել տարածաշրջանի պետությունների տարածքային և քաղաքական կարգավիճակը։ Աշխատությունը կարևորում է պայմանագրերի իրավական ուժի հարցը՝ ուսումնասիրելով դրանց կնքման պայմանները, կողմերի իրավական կարգավիճակը, վավերացման գործընթացները և միջազգային իրավունքի այն սկզբունքները, որոնց շրջանակում պետք է գնահատվի պայմանագրերի գործողությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն տարբերությանը, որը կարող է գոյություն ունենալ պայմանագրի ստորագրման և դրա միջազգային-իրավական ուժի մեջ մտնելու միջև։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են վավերացումը, ուժի մեջ մտնելը, միջազգային ճանաչումը և պայմանագրային պարտավորությունների կատարման հարցերը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Սևրի պայմանագրի ուսումնասիրությունը, քանի որ այն նախատեսում էր Հայաստանի Հանրապետության հետ կապված տարածքային և քաղաքական նշանակալի դրույթներ և նախատեսում էր նաև ԱՄՆ նախագահի արբիտրաժային դերակատարությունը որոշ սահմանային հարցերում։ Սակայն պայմանագրի հետագա իրավական ճակատագիրը կապված էր այն հանգամանքի հետ, որ այն ամբողջությամբ չմտավ գործող միջազգային պայմանագրային համակարգի մեջ։ Այդ պատճառով հետազոտությունը դիտարկում է ոչ միայն պայմանագրերում ամրագրված տարածքային դրույթների բովանդակությունը, այլև դրանց իրավական իրագործելիության հարցը։ Աշխատության շրջանակում կարևոր նշանակություն ունեն նաև Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերը, որոնք ձևավորվեցին տարածաշրջանի ռազմական և քաղաքական ուժերի փոփոխությունից հետո և էական ազդեցություն ունեցան Հայաստանի ու հարևան պետությունների միջև սահմանային հարաբերությունների հետագա ձևավորման վրա։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ այն հարցին, թե ինչ հարաբերակցություն կա տարբեր ժամանակներում կնքված պայմանագրերի միջև, և ինչպես պետք է գնահատել դրանց իրավական ուժը՝ հաշվի առնելով միջազգային իրավունքի ժամանակակից սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի իրավահաջորդության, պայմանագրերի շարունակականության, տարածքային ամբողջականության, ժողովուրդների ինքնորոշման և սահմանների միջազգային ճանաչման սկզբունքները։ Այս համատեքստում աշխատանքը փորձում է տարբերակել պատմական-քաղաքական նշանակությունը և գործող միջազգային իրավունքի տեսանկյունից պայմանագրերի անմիջական իրավական հետևանքները։ Հեղինակը նաև ուսումնասիրում է պայմանագրերի կատարման հնարավորությունը և այն քաղաքական ու իրավական հանգամանքները, որոնք կարող էին խոչընդոտել դրանց իրականացմանը։ Կարևոր է նաև պատմական ժամանակաշրջանի միջազգային համակարգի առանձնահատկությունը․ XX դարի սկզբի պայմանագրերը պետք է դիտարկվեն այն ժամանակ գործող միջազգային իրավական նորմերի և պետությունների փոխհարաբերությունների համատեքստում, այլ ոչ միայն ժամանակակից իրավական չափանիշներով։ Աշխատության գիտական նշանակությունն այն է, որ Հայաստանի տարածքային հարցերը դիտարկվում են միջազգային իրավունքի տեսանկյունից՝ փորձելով առանձնացնել իրավական փաստը քաղաքական մեկնաբանությունից։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի համակարգված ուսումնասիրել Հայաստանի հետ կապված միջազգային պայմանագրերի ծագումը, իրավական բնույթը, վավերացման գործընթացը, գործողության պայմանները և հետագա պատմական զարգացումները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել միջազգային իրավունքով, պայմանագրային իրավունքով, Հայաստանի դիվանագիտական պատմությամբ և տարածաշրջանի միջազգային հարաբերություններով հետաքրքրվող իրավաբանների, պատմաբանների, քաղաքագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության՝ Եվրասիական տնտեսական միությանը անդամակցության իրավական և սահմանադրական հիմնախնդիրների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են միջազգային ինտեգրացիոն գործընթացներին Հայաստանի մասնակցության սահմանադրաիրավական հիմքերը, պետության ինքնիշխանության, իրավասությունների իրականացման և միջազգային պարտավորությունների ստանձնման փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի սահմանադրական համակարգի և Եվրասիական տնտեսական միության իրավական կարգավորման հարաբերակցությանը, անդամակցության արդյունքում առաջացող իրավական պարտավորություններին, իրավասությունների բաշխման առանձնահատկություններին և ազգային օրենսդրության հետ հնարավոր փոխազդեցություններին։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են նաև միջազգային պայմանագրերի կնքման և վավերացման սահմանադրական ընթացակարգերը, ինտեգրացիոն կառույցների որոշումների ազդեցությունը ազգային իրավակարգի վրա, ինչպես նաև Հայաստանի պետական մարմինների դերը համապատասխան իրավահարաբերությունների ձևավորման և իրականացման գործընթացում։ Կարևորվում է նաև անդամակցության հետևանքով առաջացող իրավական խնդիրների գնահատումը՝ մարդու և քաղաքացու իրավունքների պաշտպանության, տնտեսական ազատությունների, պետական կառավարման և իրավական համակարգի զարգացման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինտեգրացիոն գործընթացներին մասնակցության սահմանադրական սահմանները և իրավական մեխանիզմները, ինչպես նաև գնահատելու Հայաստանի իրավակարգի և միության վերազգային իրավական համակարգի փոխհարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել սահմանադրական և միջազգային իրավունքի մասնագետներին, իրավաբաններին, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցներին, գիտաշխատողներին, քաղաքականության և միջազգային հարաբերությունների հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է կորպորատիվ տիպի իրավաբանական անձանց վերակազմակերպման իրավական կարգավորման ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրության շրջանակում՝ տնտեսական ընկերությունների օրինակով։ Ուսումնասիրության կենտրոնում իրավաբանական անձանց վերակազմակերպման հիմնական ձևերն են՝ միաձուլումը, միացումը, բաժանումը, առանձնացումը և վերափոխումը, ինչպես նաև դրանց իրականացման ընթացքում առաջացող իրավական հարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Աշխատանքում վերլուծվում են վերակազմակերպման վերաբերյալ քաղաքացիաիրավական նորմերը, տնտեսական ընկերությունների գործունեությունը կարգավորող իրավական դրույթները, կազմակերպչական որոշումների ընդունման ընթացակարգերը և վերակազմակերպման գործընթացի մասնակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընկերության մասնակիցների և պարտատերերի շահերի պաշտպանությանը, գույքային իրավունքների և պարտավորությունների իրավահաջորդությանը, վերակազմակերպման վերաբերյալ որոշումների կայացմանն ու պետական գրանցման գործընթացին։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև վերակազմակերպման ընթացքում հնարավոր իրավական խնդիրներին, շահերի բախումներին և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող դժվարություններին՝ դրանց կարգավորման և կանխարգելման հնարավոր ուղիների բացահայտման նպատակով։ Կարևորվում է կորպորատիվ կառավարման և վերակազմակերպման ընթացակարգերի փոխկապակցվածությունը, քանի որ արդյունավետ իրավական կարգավորումը պետք է ապահովի ինչպես կազմակերպության տնտեսական վերափոխման հնարավորությունը, այնպես էլ դրա մասնակիցների ու երրորդ անձանց օրինական շահերի պաշտպանությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական և կորպորատիվ իրավունքի մասնագետներին, փաստաբաններին, իրավաբաններին, ընկերությունների ղեկավարներին, պետական գրանցման և վերահսկողության ոլորտի մասնագետներին, հետազոտողներին և իրավաբանական բուհերի ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է մարդուն օրգանների և հյուսվածքների փոխպատվաստման ոլորտում առաջացող քրեաիրավական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բժշկական միջամտության այս առանձնահատուկ ոլորտի և քրեական իրավունքի փոխկապակցվածությունն է՝ հաշվի առնելով մարդու կյանքի, առողջության, մարմնական անձեռնմխելիության և արժանապատվության պաշտպանության անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրվում են օրգանների և հյուսվածքների փոխպատվաստման հետ կապված իրավահարաբերությունների առանձնահատկությունները, դրանց իրավաչափության պայմանները, ինչպես նաև այն իրավիճակները, երբ բժշկական կամ այլ գործողությունները կարող են հանգեցնել քրեական պատասխանատվության։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դոնորի և ռեցիպիենտի կամքի ազատ արտահայտմանը, տեղեկացված համաձայնությանը, բժշկական միջամտության իրավական սահմաններին և մարդու իրավունքների պաշտպանության երաշխիքներին։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև օրգանների ապօրինի շրջանառության, հարկադրանքի, խաբեության, շահագործման և փոխպատվաստման ոլորտում հնարավոր այլ իրավախախտումների քրեաիրավական բնութագրերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հանցակազմերի սահմանազատմանը, դրանց օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի վերլուծությանը, պատասխանատվության հիմքերի և հնարավոր սուբյեկտների որոշմանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև բժշկական մասնագետների իրավական պատասխանատվության հարցերին, երբ մասնագիտական գործունեության ընթացքում խախտվում են սահմանված պահանջները և դրա հետևանքով առաջանում են ծանր հետևանքներ։ Քննարկվում են քրեական իրավունքի և բժշկական իրավունքի փոխազդեցության խնդիրները, ինչպես նաև միջազգային իրավական մոտեցումների և այլ երկրների օրենսդրական փորձի նշանակությունը ազգային իրավակարգավորման կատարելագործման համար։ Աշխատության կարևոր նպատակներից է բացահայտել գործող իրավական կարգավորման հնարավոր բացերն ու հակասությունները և առաջարկել դրանց հաղթահարման ուղղություններ՝ միաժամանակ ապահովելով փոխպատվաստման բժշկական գործընթացների օրինականությունը և մարդու հիմնարար իրավունքների արդյունավետ պաշտպանությունը։ Թեման առանձնահատուկ նշանակություն ունի ժամանակակից բժշկության զարգացման պայմաններում, երբ օրգանների և հյուսվածքների փոխպատվաստումը կարող է կենսական նշանակություն ունենալ հիվանդների համար, սակայն միաժամանակ առաջացնում է բարդ իրավական և էթիկական հարցեր։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քրեական իրավունքի և բժշկական իրավունքի մասնագետներին, իրավաբաններին, դատավորներին, փաստաբաններին, բժիշկներին, իրավագիտության ուսանողներին և հետազոտողներին։

Այս աշխատությունը նվիրված է հասարակության և պետության կարիքների համար հողամասերի օտարման իրավական կարգավորման ուսումնասիրությանը՝ սեփականության իրավունքի պաշտպանության և հանրային շահի ապահովման համատեքստում։ Գրքում վերլուծվում է հողամասերի հարկադիր օտարման իրավական բնույթը, դրա կիրառման հիմքերը, նպատակները և այն պայմանները, որոնց առկայության դեպքում պետությունը կամ համապատասխան իրավասու մարմինները կարող են միջամտել մասնավոր սեփականության իրավունքին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանրային և մասնավոր շահերի հավասարակշռությանը, սեփականության իրավունքի սահմանափակման թույլատրելի շրջանակներին և օտարման գործընթացի օրինականության ու հիմնավորվածության ապահովման երաշխիքներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են օտարման գործընթացի հիմնական փուլերը՝ հողամասի անհրաժեշտության հիմնավորումից և սեփականատիրոջը պատշաճ տեղեկացումից մինչև փոխհատուցման տրամադրումն ու սեփականության իրավունքի փոխանցումը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում օտարվող գույքի արժեքի որոշման, համարժեք և արդար փոխհատուցման, սեփականատիրոջ իրավունքների պաշտպանության և օտարման վերաբերյալ որոշումների բողոքարկման իրավական մեխանիզմներին։ Քննության են առնվում նաև այն խնդիրները, որոնք կարող են առաջանալ օտարման անհրաժեշտության, հանրային շահի հիմնավորման, փոխհատուցման չափի և վարչական ընթացակարգերի պահպանման ընթացքում։ Կարևորվում է դատական պաշտպանության դերը՝ սեփականության իրավունքի հնարավոր խախտումների կանխարգելման և վերականգնման, ինչպես նաև օտարման գործընթացի օրինականության նկատմամբ վերահսկողության ապահովման գործում։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև հողային հարաբերությունների զարգացման, ենթակառուցվածքային և այլ հանրային նշանակության ծրագրերի իրականացման պայմաններում օտարման իրավական մեխանիզմների կատարելագործման անհրաժեշտությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել հանրային կարիքների համար հողամասերի օտարման իրավական հիմքերի, ընթացակարգերի և սեփականատերերի պաշտպանության երաշխիքների վերաբերյալ, ինչպես նաև բացահայտել գործող կարգավորման տեսական ու գործնական խնդիրները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հողային, քաղաքացիական և վարչական իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, պետական և համայնքային մարմինների աշխատակիցների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և սեփականության իրավունքի պաշտպանության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տարածքային կառավարման համակարգի ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում է տարածքային կառավարման էությունը, դրա տեղն ու նշանակությունը պետական կառավարման համակարգում, ինչպես նաև Հայաստանի անկախ պետականության զարգացման ընթացքում տարածքային կառավարման ինստիտուտների ձևավորման և փոփոխության հիմնական փուլերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարզային կառավարման կազմակերպմանը, տարածքային կառավարման մարմինների իրավական կարգավիճակին, լիազորությունների շրջանակին և կենտրոնական պետական իշխանության հետ դրանց փոխհարաբերություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են տարածքային կառավարման և տեղական ինքնակառավարման փոխհարաբերությունները, դրանց իրավասությունների տարանջատման խնդիրները և հանրային կառավարման արդյունավետության ապահովման մեխանիզմները։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում տարածքային զարգացման անհամաչափություններին, պետական քաղաքականության տարածքային իրականացմանը, տեղական առանձնահատկությունների հաշվառմանը և մարզերի սոցիալ-տնտեսական զարգացման կառավարման խնդիրներին։ Քննության են առնվում նաև տարածքային կառավարման մարմինների գործունեության արդյունավետության, հաշվետվողականության, թափանցիկության և հանրային մասնակցության ապահովման հարցերը։ Կարևորվում է կենտրոնական և տարածքային իշխանությունների միջև լիազորությունների, պատասխանատվության և ռեսուրսների պատշաճ բաշխման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև կառավարման ապակենտրոնացման և տարածքային զարգացման քաղաքականության փոխկապակցվածությունը։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է համակարգի իրավական և կազմակերպական խնդիրներին, կառավարման գործընթացների կատարելագործման հնարավորություններին և ժամանակակից կառավարչական մեթոդների կիրառման անհրաժեշտությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Հայաստանի տարածքային կառավարման համակարգի ձևավորման և զարգացման ընթացքի, առկա խնդիրների ու զարգացման հնարավոր ուղղությունների վերաբերյալ։ Այն կարող է օգտակար լինել վարչական իրավունքի և պետական կառավարման մասնագետների, պետական ու համայնքային ծառայողների, իրավագիտության և կառավարման ոլորտների ուսանողների, գիտաշխատողների և տարածքային զարգացման ու հանրային կառավարման հիմնահարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է պետական ծառայության միջոցով Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի գործառույթների արդյունավետ ապահովման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում է պետական ծառայության դերը խորհրդարանի բնականոն և արդյունավետ գործունեության կազմակերպման գործում, ինչպես նաև Ազգային ժողովի օրենսդրական, վերահսկողական, ներկայացուցչական և այլ սահմանադրական գործառույթների իրականացման համար մասնագիտական ու վարչական աջակցության նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ազգային ժողովի աշխատակազմի գործունեությանը, դրա կազմակերպական կառուցվածքին, պետական ծառայողների իրավական կարգավիճակին, նրանց մասնագիտական կարողություններին և ծառայողական պարտականությունների արդյունավետ կատարման պայմաններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են օրենսդրական գործընթացի մասնագիտական ապահովման, պատգամավորներին փորձագիտական և տեղեկատվական աջակցություն տրամադրելու, խորհրդարանական վերահսկողության կազմակերպման և վարչական գործընթացների արդյունավետ իրականացման հետ կապված հարցերը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում պետական ծառայության կազմակերպման սկզբունքներին՝ մասնագիտականության, քաղաքական չեզոքության, օրինականության, հաշվետվողականության և արդյունավետության տեսանկյունից։ Քննության են առնվում նաև պետական ծառայողների ընտրության և նշանակման, մասնագիտական զարգացման, վերապատրաստման, աշխատանքի գնահատման, ծառայողական առաջխաղացման և պատասխանատվության մեխանիզմները։ Կարևորվում է ժամանակակից կառավարման տեխնոլոգիաների և թվային գործիքների կիրառումը, տեղեկատվության արդյունավետ կառավարումը, միջգերատեսչական համագործակցությունը և խորհրդարանական գործընթացների կազմակերպման կատարելագործումը։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է այն իրավական, կազմակերպական և կառավարչական խնդիրները, որոնք կարող են խոչընդոտել Ազգային ժողովի գործառույթների լիարժեք ապահովմանը, և դիտարկում է դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, պետական կառավարման և պետական ծառայության մասնագետների, Ազգային ժողովի աշխատակազմի և պետական մարմինների աշխատակիցների, իրավագիտության ու կառավարման ոլորտների ուսանողների, գիտաշխատողների և խորհրդարանական կառավարման արդյունավետության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական իրավունքում ընդհանուր սեփականության ինստիտուտի ուսումնասիրությանը՝ դրա ժամանակակից վիճակի և զարգացման հիմնական միտումների վերլուծությամբ։ Գրքում ուսումնասիրվում է ընդհանուր սեփականության իրավական բնույթը, դրա ձևավորման հիմքերը, կառուցվածքը և նշանակությունը քաղաքացիական իրավահարաբերությունների համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընդհանուր սեփականության հիմնական ձևերին, համասեփականատերերի իրավական կարգավիճակին, նրանց իրավունքներին և պարտականություններին, ինչպես նաև ընդհանուր գույքի տիրապետման, օգտագործման և տնօրինման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են ընդհանուր սեփականության ծագման հիմքերը, սեփականատերերի միջև իրավական հարաբերությունների կարգավորումը, գույքի օգտագործման և կառավարման հետ կապված հնարավոր վեճերը, ինչպես նաև սեփականության բաժանման և բաժնեմասերի որոշման հարցերը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում համասեփականատերերի իրավունքների պաշտպանության իրավական միջոցներին, ընդհանուր գույքի նկատմամբ գործարքների իրականացման առանձնահատկություններին և այն խնդիրներին, որոնք կարող են առաջանալ սեփականատերերի շահերի անհամապատասխանության դեպքում։ Կարևորվում է նաև ընդհանուր սեփականության ինստիտուտի և քաղաքացիական շրջանառության կայունության փոխկապակցվածությունը, քանի որ գույքային հարաբերությունների արդյունավետ կարգավորումը կարևոր պայման է սեփականության իրավունքի լիարժեք իրականացման համար։ Գիրքը վերլուծում է գործող իրավական կարգավորման հիմնական առանձնահատկությունները, իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրները և օրենսդրության կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ընդհանուր սեփականության ինստիտուտի զարգացման միտումներին և ժամանակակից քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների պայմաններում դրա արդյունավետ կարգավորման անհրաժեշտությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և սեփականության իրավունքի հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Երրորդ Հանրապետության պետական կառավարման ձևի զարգացման գործընթացի և դրա ընթացքում առաջացած սահմանադրաիրավական ու քաղաքական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում է Հայաստանի պետական կառավարման համակարգի ձևավորումը անկախության հաստատումից հետո, դրա զարգացման հիմնական փուլերը և կառավարման մոդելի փոփոխությունների իրավական ու ինստիտուցիոնալ հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իշխանության օրենսդիր, գործադիր և դատական ճյուղերի փոխհարաբերություններին, դրանց լիազորությունների բաշխմանը և փոխզսպումների ու հակակշիռների համակարգի արդյունավետությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են կառավարման տարբեր ձևերի առանձնահատկությունները, դրանց սահմանադրական ամրագրումը և Հայաստանի քաղաքական ու իրավական համակարգում ունեցած դրսևորումները։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև պետական իշխանության կազմակերպման, կառավարության ձևավորման, նախագահի և վարչապետի ինստիտուտների, խորհրդարանի դերի, ինչպես նաև տեղական ինքնակառավարման և կենտրոնական իշխանության փոխհարաբերությունների հետ կապված հարցերին։ Քննության են առնվում սահմանադրական փոփոխությունների ազդեցությունը պետական կառավարման համակարգի զարգացման վրա, կառավարման արդյունավետության բարձրացման խնդիրները, ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդման անհրաժեշտությունը և պետական մարմինների հաշվետվողականության ու պատասխանատվության ապահովման մեխանիզմները։ Կարևորվում է նաև իրավական պետության, ժողովրդավարության, իշխանությունների տարանջատման և մարդու իրավունքների պաշտպանության սկզբունքների դերը պետական կառավարման համակարգի զարգացման գործընթացում։ Գրքում կարող են ուսումնասիրվել պետական կառավարման համակարգի առկա խնդիրները, ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների անհրաժեշտությունը և դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները՝ հաշվի առնելով Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Հայաստանի պետական կառավարման համակարգի ձևավորման և փոխակերպումների վերաբերյալ՝ բացահայտելով ինչպես դրա ձեռքբերումները, այնպես էլ զարգացման ընթացքում առաջացած իրավական ու կառավարչական խնդիրները։ Այն կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի և պետական կառավարման ոլորտների մասնագետների, իրավագիտության ու քաղաքագիտության ուսանողների, պետական ծառայողների, գիտաշխատողների և Հայաստանի պետական համակարգի զարգացման հիմնահարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հեղինակի անձնական ոչ գույքային իրավունքների իրավական կարգավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ համեմատական-իրավական տեսանկյունից։ Գրքում վերլուծվում է հեղինակի և նրա ստեղծագործության միջև անձնական ու իրավական կապը, ինչպես նաև այն իրավունքների բովանդակությունը, որոնք կապված են ստեղծագործության հեղինակի անձի, հեղինակության և ստեղծագործական ինքնության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակ ճանաչվելու իրավունքին, ստեղծագործության նկատմամբ հեղինակային իրավունքի պահպանմանը, հեղինակի անվան օգտագործմանը, ստեղծագործության ամբողջականության պաշտպանությանը և ստեղծագործության հրապարակման կամ օգտագործման հետ կապված անձնական իրավասություններին։ Համեմատական վերլուծության միջոցով ուսումնասիրվում են տարբեր իրավական համակարգերում այդ իրավունքների պաշտպանության մոտեցումները, դրանց ծագման և իրականացման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև իրավական պաշտպանության միջոցները։ Աշխատության շրջանակում քննարկվում են հեղինակի անձնական ոչ գույքային իրավունքների և գույքային իրավունքների տարբերությունները, դրանց փոխկապակցվածությունը և այն խնդիրները, որոնք կարող են առաջանալ ստեղծագործության օգտագործման, վերարտադրման, տարածման, փոփոխման կամ հանրությանը ներկայացնելու ընթացքում։ Կարևորվում է նաև այն հարցը, թե որքանով են գործող իրավական մեխանիզմները բավարար կերպով ապահովում հեղինակի անձնական շահերի պաշտպանությունը տեխնոլոգիական և թվային միջավայրի զարգացման պայմաններում։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է իրավական նորմերի կիրառման ընթացքում առաջացող հակասություններին, օրենսդրական կարգավորման բացերին և հեղինակների իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության անհրաժեշտությանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքացիական և մտավոր սեփականության իրավունքի ոլորտում մասնագիտացող ուսանողներին, իրավաբաններին, գիտաշխատողներին, հեղինակներին, ստեղծագործական ոլորտի ներկայացուցիչներին և հեղինակային իրավունքի ժամանակակից հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների սահմանափակման իրավական, սահմանադրական և գործնական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են այն դեպքերը և պայմանները, որոնց առկայության դեպքում պետությունը կարող է սահմանափակել անձի իրավունքներն ու ազատությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրվում են այդ սահմանափակումների իրավաչափության, անհրաժեշտության, համաչափության և հիմնավորվածության պահանջները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդու իրավունքների պաշտպանության սահմանադրական երաշխիքներին, օրենսդրական կարգավորումներին և պետական մարմինների կողմից սահմանափակումների կիրառման առանձնահատկություններին։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում է այն կարևոր հարցը, թե ինչպես կարելի է հավասարակշռել անհատի հիմնարար իրավունքների պաշտպանությունը և պետության օրինական շահերը, այդ թվում՝ հանրային անվտանգության, հասարակական կարգի, ազգային անվտանգության, առողջության և այլ հանրային արժեքների պաշտպանության անհրաժեշտությունը։ Քննության են առնվում նաև իրավունքների սահմանափակման թույլատրելի սահմանները, դրանց կիրառման հիմքերը, ընթացակարգային պահանջները և հնարավոր իրավական հետևանքները։ Գրքում կարևորվում է այն մոտեցումը, որ մարդու իրավունքների սահմանափակումը չի կարող լինել կամայական և պետք է իրականացվի միայն օրենքով նախատեսված հստակ հիմքերի առկայության դեպքում՝ պահպանելով իրավական պետության և ժողովրդավարական հասարակության սկզբունքները։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել իրավագիտությամբ զբաղվող ուսանողների, դասախոսների, գիտաշխատողների, իրավաբանների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների և մարդու իրավունքների պաշտպանության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ Հայաստանի իրավական համակարգում մարդու իրավունքների սահմանափակման տեսական և գործնական խնդիրները։

Այս գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում անձի անվտանգության քրեաիրավական պաշտպանության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով քրեական իրավունքի շրջանակներում մարդու իրավունքների, ազատությունների և օրինական շահերի պաշտպանության հիմնական հարցերը։ Աշխատանքում վերլուծվում են անձի անվտանգության դեմ ուղղված վտանգները, դրանց իրավական կարգավորման առանձնահատկությունները, քրեական պատասխանատվության կիրառման խնդիրները և իրավապահ համակարգի դերը մարդու պաշտպանության գործում։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում գործող օրենսդրության առանձնահատկություններին, տեսական մոտեցումներին և գործնական խնդիրներին՝ բացահայտելով այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով պետությունը ապահովում է անձի պաշտպանվածությունը։ Այն նախատեսված է իրավաբանների, իրավագիտության ոլորտի մասնագետների, ուսանողների, հետազոտողների և քրեական իրավունքի հիմնահարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է փախստականների պաշտպանության միջազգային իրավական հիմքերի, դրանց կարգավորման մեխանիզմների և Հայաստանի Հանրապետությունում դրանց իրականացման առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են փախստականների իրավունքների պաշտպանության ոլորտը կարգավորող միջազգային պայմանագրերը, կոնվենցիաները, հռչակագրերը և այլ իրավական ակտերը, ինչպես նաև դրանց ներդաշնակեցումը ազգային օրենսդրության հետ։ Հեղինակը ներկայացնում է Հայաստանի իրավական և ինստիտուցիոնալ համակարգում գործող մեխանիզմները, գնահատում միջազգային պարտավորությունների կատարման ընթացքը և անդրադառնում փախստականների կարգավիճակի ճանաչման, իրավունքների ապահովման, սոցիալական պաշտպանության և ինտեգրման գործընթացներին։ Ուսումնասիրությունն ընդգրկում է նաև միջազգային կազմակերպությունների, պետական մարմինների և այլ շահագրգիռ կառույցների դերակատարությունը՝ բացահայտելով ոլորտում առկա իրավական և գործնական խնդիրները, ինչպես նաև դրանց լուծման հնարավոր ուղիները։ Գիրքը նախատեսված է իրավաբանների, միջազգային իրավունքի մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատակիցների, գիտաշխատողների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են մարդու իրավունքների պաշտպանության, փախստականների իրավական կարգավիճակի և միգրացիոն քաղաքականության արդիական հարցերով։

Աշխատությունը ներկայացնում է Հայաստանի երրորդ հանրապետության կայացման առաջին տասնամյակում իրավաստեղծ գործունեության ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությունը։ Հեղինակը վերլուծում է անկախ պետականության հաստատման պայմաններում օրենսդրական համակարգի ձևավորման գործընթացը, իրավական բարեփոխումների անհրաժեշտությունը և նոր իրավակարգի ստեղծման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են սահմանադրական զարգացման, պետական իշխանության ճյուղերի փոխհարաբերությունների, իրավական ակտերի մշակման և ընդունման սկզբունքները, ինչպես նաև օրենսդրության ներդաշնակեցման և իրավական համակարգի արդյունավետության բարձրացման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անցումային ժամանակաշրջանում ծագած իրավաքաղաքական մարտահրավերներին, իրավական պետության կառուցման գաղափարախոսությանը, ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդմանը և միջազգային իրավական չափանիշներին համապատասխան ազգային օրենսդրության ձևավորմանը։ Հետազոտությունն ընդգրկում է 1990–2000 թվականների պետականաշինական փորձը՝ բացահայտելով իրավաստեղծ գործընթացների տեսական և գործնական կողմերը, դրանց ազդեցությունը հանրային կառավարման, իրավակարգի կայացման և պետական ինստիտուտների զարգացման վրա։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, պետական կառավարման մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և Հայաստանի իրավական ու քաղաքական զարգացման պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիտական աշխատությունը ուսումնասիրում է Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկի իրավական կարգավիճակը, նրա լիազորությունները, գործառույթները և տեղը պետական կառավարման ու ֆինանսական համակարգում։ Հեղինակը վերլուծում է կենտրոնական բանկի գործունեությունը կարգավորող իրավական ակտերը, անկախության սկզբունքները, պետական մարմինների հետ փոխհարաբերությունները, դրամավարկային քաղաքականության իրականացման իրավական հիմքերը, ինչպես նաև ֆինանսական կայունության ապահովման գործում հաստատության դերն ու պատասխանատվությունը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև բանկային վերահսկողության, ֆինանսական շուկաների կարգավորման, իրավական բարեփոխումների և միջազգային փորձի կիրառման հարցերը՝ ներկայացնելով ոլորտի զարգացման հնարավոր ուղղությունները։ Հրատարակությունը նախատեսված է իրավաբանների, տնտեսագետների, ֆինանսական ոլորտի մասնագետների, ուսանողների, հետազոտողների և բանկային իրավունքի ու պետական ֆինանսական կառավարման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է խարդախության համար քրեական պատասխանատվության հիմնախնդիրների համեմատաիրավական ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են խարդախության հանցակազմի իրավական բնութագիրը, դրա օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշները, տարբեր պետությունների քրեական օրենսդրություններում կիրառվող կարգավորումները, ինչպես նաև իրավակիրառական պրակտիկայում առաջացող խնդիրները։ Հեղինակը համեմատում է ազգային և օտարերկրյա իրավական մոտեցումները, գնահատում քրեական պատասխանատվության արդյունավետությունը և ներկայացնում օրենսդրության կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները՝ հաշվի առնելով ժամանակակից տնտեսական հարաբերությունների, թվային տեխնոլոգիաների և ֆինանսական հանցավորության զարգացումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, քննիչների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների և քրեական իրավունքի ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հանցավորության դեմ պայքարի միասնական տեսության մշակման հիմնախնդիրների պատմատեսական վերլուծությանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է հանցավորության դեմ պայքարի տեսական հիմքերը, քրեական քաղաքականության զարգացման օրինաչափությունները և իրավապահ համակարգի գործունեության սկզբունքները՝ բացահայտելով դրանց փոխկապակցվածությունն ու դերը պետության իրավական համակարգում։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են հանցավորության կանխարգելման, բացահայտման և վերահսկման տարբեր մոտեցումները, դրանց պատմական ձևավորումը, ինչպես նաև իրավական, սոցիալական և կազմակերպական գործոնների ազդեցությունը հանցավորության դեմ արդյունավետ պայքարի վրա։ Աշխատանքում անդրադարձ է կատարվում նաև քրեագիտական տեսությունների զարգացմանը, պետական մարմինների միջև համագործակցության մեխանիզմներին, իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործման ուղիներին և միասնական հայեցակարգի ձևավորման անհրաժեշտությանը՝ ժամանակակից մարտահրավերների պայմաններում։ Հեղինակը ներկայացնում է գիտականորեն հիմնավորված մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել քրեական քաղաքականության արդյունավետության բարձրացմանը, իրավապահ գործունեության համակարգմանն ու հանցավորության կանխարգելման մեխանիզմների կատարելագործմանը։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է իրավաբանների, քրեագետների, դատավորների, դատախազների, իրավապահ մարմինների մասնագետների, գիտահետազոտողների, ուսանողների և պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մաքսանենգության երևույթի կրիմինալոգիական վերլուծությանը՝ ընդգծելով դրա առաջացման պատճառները, տարածման մեխանիզմները և սոցիալ-տնտեսական հետևանքները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է մաքսանենգության կառուցվածքը, կազմակերպված հանցավոր խմբերի գործունեության առանձնահատկությունները, հանցագործության կատարման ուղիները և այն գործոնները, որոնք նպաստում են այս երևույթի պահպանմանը և ընդլայնմանը։ Գրքում վերլուծվում են իրավական կարգավորման բացերը, մաքսային վերահսկողության արդյունավետության խնդիրները, սահմանային անվտանգության համակարգի թերությունները և կոռուպցիոն ռիսկերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մաքսանենգության սոցիալական արմատներին՝ ներառյալ տնտեսական անհավասարությունը, գործազրկությունը, ստվերային տնտեսության ծավալները և հանցավոր վարքագծի ձևավորման հոգեբանական ու սոցիալական գործոնները։ Հեղինակը նաև ուսումնասիրում է կանխարգելման և պայքարի մեխանիզմները՝ առաջարկելով իրավական, կազմակերպչական և ինստիտուցիոնալ բարեփոխումներ, որոնք կարող են բարձրացնել մաքսային համակարգի արդյունավետությունը և նվազեցնել հանցավորության մակարդակը։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է աշխարհիկ պետության սահմանադրաիրավական էության և դրա տեսական հիմքերի ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության համատեքստում։ Քննության են առնվում աշխարհիկության՝ որպես պետական կազմակերպման սկզբունքի բովանդակությունը, դրա իրավական հատկանիշները և սահմանադրական կարգի համակարգում ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետության և կրոնական կազմակերպությունների փոխհարաբերությունների իրավական կարգավորմանը, խղճի ու կրոնի ազատության երաշխիքներին, ինչպես նաև պետական և կրոնական ոլորտների փոխհարաբերությունների սահմաններին։ Վերլուծվում են աշխարհիկ պետության սկզբունքի արտահայտման սահմանադրաիրավական ձևերը և դրանց կապը մարդու հիմնարար իրավունքների, իրավահավասարության ու պետական իշխանության գործունեության հետ։ Քննարկվում են նաև աշխարհիկության վերաբերյալ տեսական մոտեցումները, իրավական կարգավորման առանձնահատկությունները և համապատասխան սկզբունքների իրականացման հետ կապված իրավական հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու աշխարհիկ պետության սահմանադրաիրավական բնույթի և պետական ու կրոնական ինստիտուտների հարաբերությունների իրավական հիմքերի վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, պետության և իրավունքի տեսության, մարդու իրավունքների ու կրոնական հարաբերությունների իրավական կարգավորման ոլորտների մասնագետների և հետազոտողների համար։

Պատմագիտական և աղբյուրագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Թամաս-Կուլի խանի՝ Նադիր շահի ռազմական արշավանքների և նրա շահ ընտրվելու իրադարձությունների ուսումնասիրությանը՝ Հակոբ Շամախեցու նկարագրության հիման վրա։ Քննության են առնվում պատմական սկզբնաղբյուրում ներկայացված քաղաքական և ռազմական իրադարձությունները, դրանց հաջորդականությունը և ժամանակաշրջանի ընդհանուր պատմական միջավայրը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի հաղորդած տեղեկությունների բովանդակությանը, պատմական դեմքերի ու իրադարձությունների ներկայացման առանձնահատկություններին և ժամանակակից իրադարձությունների ընկալմանը։ Վերլուծվում է Նադիրի ռազմական գործունեության, իշխանության ամրապնդման և գահակալության գործընթացի արտացոլումը հայկական պատմագրական ավանդույթի շրջանակում։ Քննարկվում են նաև սկզբնաղբյուրի լեզվական ու պատմողական առանձնահատկությունները, տեղեկությունների աղբյուրագիտական արժեքը և դրանց կիրառման հնարավորությունները տվյալ ժամանակաշրջանի պատմության ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի ռազմաքաղաքական գործընթացների և դրանց վերաբերյալ հայկական սկզբնաղբյուրներում պահպանված վկայությունների մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, իրանագետների, կովկասագետների և հայկական պատմագրության ու աղբյուրագիտության մասնագետների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է քրեական դատավարությունում ապացույցների թույլատրելիության, դրանց անթույլատրելի ճանաչման հիմքերի և համապատասխան դատավարական ընթացակարգերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ապացույցների ձեռքբերմանը, ամրագրմանը, ստուգմանը և օգտագործմանը ներկայացվող դատավարական պահանջները, ինչպես նաև դրանց խախտման իրավական հետևանքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենքով սահմանված կարգի խախտմամբ ձեռք բերված տեղեկությունների գնահատմանը, դատավարության մասնակիցների իրավունքների պաշտպանությանն ու ապացուցման գործընթացի օրինականության ապահովմանը։ Վերլուծվում են ապացույցի անթույլատրելիության վերաբերյալ հարցի բարձրացման, քննարկման և համապատասխան դատավարական որոշման ընդունման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև դատարանի, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի դերերը, ապացույցների գնահատման չափանիշները և անթույլատրելի ճանաչված նյութերի հետագա օգտագործման սահմանափակումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու ապացույցների թույլատրելիության սկզբունքի նշանակությունը արդար դատաքննության, դատավարական երաշխիքների և քրեական վարույթի օրինականության ապահովման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական դատավարության, ապացուցողական իրավունքի և դատական գործունեության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում արդարադատության իրականացման սահմանադրաիրավական հիմքերի, դատական իշխանության կազմակերպման սկզբունքների և դրանց զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում արդարադատության հասկացությունն ու նշանակությունը սահմանադրական կարգի շրջանակում, դատական իշխանության տեղը պետական իշխանության համակարգում և իշխանությունների բաժանման սկզբունքի հետ դրա փոխհարաբերությունը։ Վերլուծվում են դատարանների անկախության, դատավորների անաչառության, օրենքի առջև հավասարության, դատական պաշտպանության իրավունքի, արդար դատաքննության և արդարադատության մատչելիության սահմանադրական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դատական համակարգի կառուցվածքին, դատարանների և դատավորների սահմանադրաիրավական կարգավիճակին, նրանց լիազորությունների իրականացման երաշխիքներին և դատական իշխանության անկախությունն ապահովող իրավական մեխանիզմներին։ Քննարկվում են արդարադատության իրականացման ընթացքում անձի հիմնական իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության, դատական գործընթացների օրինականության և դատական ակտերի պարտադիր կատարման հետ կապված հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դատական իշխանության և օրենսդիր ու գործադիր իշխանությունների փոխհարաբերություններին, փոխզսպումների և հակակշիռների համակարգում դատարանների նշանակությանը, ինչպես նաև դատական կառավարման և դատավորների պատասխանատվության իրավական հիմքերին։ Կարևորվում է սահմանադրական դրույթների և համապատասխան օրենսդրական կարգավորումների փոխկապակցված ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով դրանց զարգացման տարբեր փուլերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու արդարադատության սահմանադրաիրավական կազմակերպման հիմնական օրինաչափությունները, առկա իրավական խնդիրները և դատական համակարգի կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական և դատական իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անձի արժանապատվության՝ որպես հիմնարար սահմանադրաիրավական արժեքի պաշտպանության տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգի շրջանակում։ Քննության կենտրոնում են արժանապատվության իրավական բովանդակությունը, մարդու հիմնարար իրավունքների համակարգում դրա նշանակությունը և պետական իշխանության մարմինների պարտականությունները՝ այն հարգելու, պաշտպանելու և հնարավոր խախտումները կանխելու ուղղությամբ։ Արժանապատվությունը դիտարկվում է որպես մարդու իրավական կարգավիճակի առանցքային հիմքերից մեկը, որը սերտորեն փոխկապակցված է անձնական ազատության, հավասարության, մասնավոր կյանքի, ֆիզիկական և հոգեբանական անձեռնմխելիության, պատվի ու հեղինակության պաշտպանության և այլ իրավունքների հետ։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են սահմանադրական նորմերը, օրենսդրական կարգավորման մեխանիզմները և իրավական պաշտպանության միջոցները, որոնց միջոցով անձը կարող է պաշտպանել իր իրավունքները պետական մարմինների, պաշտոնատար անձանց կամ այլ սուբյեկտների գործողությունների հետևանքով առաջացած միջամտություններից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետության բացասական և դրական պարտավորությունների հարաբերակցությանը. մի կողմից՝ պետական մարմինները պետք է ձեռնպահ մնան մարդու արժանապատվությանը անհամաչափ միջամտությունից, մյուս կողմից՝ անհրաժեշտ են արդյունավետ իրավական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներ հնարավոր խախտումները կանխելու և դրանց հետևանքները վերացնելու համար։ Քննության են առնվում դատական պաշտպանության, սահմանադրական վերահսկողության և մարդու իրավունքների պաշտպանության այլ իրավական կառուցակարգերի դերը, ինչպես նաև իրավական պաշտպանության արդյունավետության գնահատման չափանիշները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում արժանապատվության պաշտպանության խնդրին քրեական արդարադատության, ազատությունից զրկման, վարչական հարաբերությունների, սոցիալական պաշտպանության և պետական ծառայությունների մատուցման համատեքստերում, որտեղ անձը կարող է գտնվել պետության նկատմամբ առավել խոցելի վիճակում։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև ազգային իրավակարգավորման և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների համադրություն՝ բացահայտելու դրանց փոխազդեցությունն ու իրավական պաշտպանության զարգացման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն սահմանադրական իրավունքի և մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտների համար՝ նպաստելով արժանապատվության իրավական բովանդակության հստակեցմանը, պաշտպանության մեխանիզմների արդյունավետության գնահատմանը և իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործման ուղղությունների ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է գյուղատնտեսական կոոպերատիվի իրավական և տնտեսական բնույթի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես գործարարական հարաբերությունների ինքնուրույն մասնակից։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են կոոպերատիվների ստեղծման, պետական գրանցման, գործունեության կազմակերպման, կառավարման և դադարեցման իրավական հիմքերը, ինչպես նաև դրանց անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կոոպերատիվի կազմակերպաիրավական կարգավիճակին, սեփականության ձևավորման առանձնահատկություններին, անդամների գույքային մասնակցությանը, կառավարման մարմինների իրավասություններին և որոշումների ընդունման մեխանիզմներին։ Քննության է առնվում գյուղատնտեսական կոոպերատիվների մասնակցությունը քաղաքացիաիրավական և գործարարական հարաբերություններին, այդ թվում՝ ապրանքների արտադրության, վերամշակման, պահպանման, մատակարարման, իրացման, ծառայությունների մատուցման և պայմանագրային հարաբերությունների ոլորտներում։ Վերլուծվում են կոոպերատիվի և նրա անդամների միջև առաջացող հարաբերությունները, եկամուտների ու ծախսերի բաշխման սկզբունքները, համատեղ գույքի օգտագործման առանձնահատկությունները և տնտեսական պատասխանատվության հարցերը։ Կարևորվում է գյուղատնտեսական կոոպերացիայի դերը փոքր և միջին տնտեսությունների հնարավորությունների համախմբման, արտադրական ծախսերի նվազեցման, տեխնիկական միջոցների համատեղ օգտագործման, ֆինանսական ու նյութական ռեսուրսների հասանելիության և շուկայում արտադրողների դիրքերի ամրապնդման տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև կոոպերատիվների հարաբերություններին մատակարարների, գնորդների, վերամշակող կազմակերպությունների, վարկային հաստատությունների և պետական մարմինների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կոոպերատիվի՝ որպես գործարարական հարաբերությունների սուբյեկտի իրավունակության, պայմանագրային ազատության և պատասխանատվության սահմանների բացահայտումը։ Քննության են առնվում նաև կոոպերատիվ կառավարման ժողովրդավարական սկզբունքները, անդամների մասնակցությունը որոշումների կայացմանը և նրանց տնտեսական շահերի պաշտպանության մեխանիզմները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել գյուղատնտեսական կոոպերացիայի իրավական կարգավորման առկա խնդիրները և դրա զարգացման համար անհրաժեշտ կազմակերպական ու իրավական պայմանները։ Այն կարևոր նշանակություն ունի գյուղատնտեսական արտադրողների համագործակցության ընդլայնման, գործարարական հարաբերությունների արդյունավետ կազմակերպման և գյուղատնտեսության ոլորտում կայուն տնտեսական գործունեության իրավական հիմքերի կատարելագործման ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է քրեական իրավունքում հանցավոր վարքագծի հրահրման իրավական բնույթի, սահմանների և դրա հետ կապված պատասխանատվության հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն իրավիճակներն են, երբ անձի մոտ հանցավոր մտադրության ձևավորման կամ դրա իրականացման վրա ազդեցություն է գործում մեկ այլ անձ կամ իրավապահ մարմինների ներկայացուցիչ, ինչի հետևանքով առաջանում է իրավաչափ գործողությունը անթույլատրելի հրահրումից տարբերակելու անհրաժեշտություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության փոխկապակցվածությանը, քանի որ նման դեպքերի իրավական գնահատումը կարող է նշանակություն ունենալ ոչ միայն արարքի որակման, այլև ապացույցների թույլատրելիության, արդար դատաքննության իրավունքի և իրավապահ գործունեության օրինականության տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են հրահրող վարքագծի հիմնական իրավական հատկանիշները, անձի նախնական հանցավոր մտադրության առկայության կամ բացակայության նշանակությունը, նախաձեռնության աղբյուրը և պետական մարմինների միջամտության թույլատրելի սահմանները։ Կարևորվում է հանցագործության բացահայտման նպատակով իրականացվող օրինական վերահսկողական գործողությունների և այնպիսի միջամտության տարբերակումը, որի դեպքում իրավապահ մարմինների գործողություններն իրենք կարող են վճռորոշ ազդեցություն ունենալ հանցավոր վարքագծի առաջացման վրա։ Թեման դիտարկվում է նաև մարդու իրավունքների պաշտպանության համատեքստում՝ հատկապես արդար դատաքննության, իրավական որոշակիության և պետական իշխանության կամայական միջամտությունից պաշտպանության սկզբունքների տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել տարբեր իրավական համակարգերում ձևավորված տեսական մոտեցումների և դատական պրակտիկայի համեմատական ուսումնասիրություն՝ բացահայտելու նման իրավիճակների գնահատման ընդհանուր և տարբերակիչ չափանիշները։ Առանձին նշանակություն ունի քրեական պատասխանատվության անհատականացման հարցը, քանի որ անհրաժեշտ է հստակ գնահատել յուրաքանչյուր մասնակցի վարքագիծը, մտադրությունը և փաստացի դերը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև իրավական կարգավորման հնարավոր բացերին և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող մեկնաբանման խնդիրներին։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քրեական իրավունքի, քրեական դատավարության և մարդու իրավունքների պաշտպանության սկզբունքները՝ նպատակ ունենալով հստակեցնել հանցավոր վարքագծի բացահայտման օրինական մեթոդների ու անթույլատրելի հրահրման սահմանները և նպաստել համապատասխան իրավական չափանիշների հետևողական կիրառմանը։

Աշխատությունը նվիրված է մարմնավաճառության հետ առնչվող իրավական և կրիմինալոգիական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ երևույթը դիտարկելով քրեական իրավունքի, իրավակիրառ պրակտիկայի, հանցավորության կանխարգելման և մարդու իրավունքների պաշտպանության փոխկապակցվածության շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր վարքագծերի իրավական սահմանազատման խնդիրն է՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով այն արարքներին, որոնք կարող են կապված լինել այլ անձի շահագործման, հարկադրանքի, կազմակերպման կամ դրանից ապօրինի օգուտ ստանալու հետ։ Կարևորվում է իրավական հասկացությունների հստակ ձևակերպումը, քանի որ տարբեր բնույթի գործողությունների ոչ բավարար տարբերակումը կարող է դժվարություններ առաջացնել իրավական որակման և պատասխանատվության կիրառման ընթացքում։ Կրիմինալոգիական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են երևույթի առաջացմանն ու պահպանմանը նպաստող սոցիալական, տնտեսական և միջավայրային գործոնները՝ առանց խնդիրը միայն քրեական պատասխանատվության շրջանակում սահմանափակելու։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում խոցելի անձանց պաշտպանության, շահագործման և մարդկանց թրաֆիքինգի հետ հնարավոր կապերի տարբերակմանը, ինչպես նաև հարկադրանքի ենթարկված անձանց նկատմամբ իրավական պաշտպանության մեխանիզմների նշանակությանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր երկրների իրավական մոտեցումները՝ պարզելու համար, թե ինչպես են կարգավորվում պատասխանատվության, կանխարգելման և տուժողների պաշտպանության հարցերը։ Կարևոր ուղղություն է քրեական քաղաքականության արդյունավետության գնահատումը՝ ուսումնասիրելով, թե իրավական սահմանափակումներն ու կանխարգելիչ միջոցները որքանով են նպաստում շահագործման և դրա հետ կապված հանցավոր վարքագծի նվազեցմանը։ Միաժամանակ ընդգծվում է սոցիալական կանխարգելման նշանակությունը՝ կրթական, սոցիալական աջակցության և պաշտպանության համակարգերի փոխգործակցության տեսանկյունից։ Քննության առարկա կարող են դառնալ նաև իրավապահ մարմինների, սոցիալական ծառայությունների և հասարակական կառույցների համագործակցության ընդհանուր սկզբունքները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քրեական իրավունքի և կրիմինալոգիայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով համակարգված ներկայացնել երևույթի իրավական կարգավորման, շահագործման կանխարգելման, պատասխանատվության սահմանազատման և խոցելի անձանց իրավունքների պաշտպանության հիմնական խնդիրները։

Աշխատությունը նվիրված է քրեական իրավունքում հուզական առանձնահատուկ վիճակի պայմաններում կատարված կյանքից զրկելու արարքի համար պատասխանատվության տեսական և իրավակիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում աֆեկտի՝ որպես անձի հուզական վիճակի իրավական նշանակությունն է, դրա ազդեցությունը արարքի քրեաիրավական գնահատման և պատասխանատվության տարբերակման վրա։ Քննվում են ուժեղ հոգեկան հուզմունքի հասկացությունը, դրա հիմնական իրավաբանական հատկանիշները և այն չափանիշները, որոնց միջոցով տվյալ վիճակը սահմանազատվում է սովորական հուզական լարվածությունից կամ քրեական պատասխանատվության վրա այլ կերպ ազդող հոգեվիճակներից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշների հարաբերակցությանը, դիտավորության ձևավորման առանձնահատկություններին և արարքին անմիջապես նախորդող հանգամանքների իրավական գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել տուժողի վարքագծի և դրա հետևանքով առաջացած հուզական վիճակի իրավական նշանակությունը՝ հաշվի առնելով, որ յուրաքանչյուր կոնֆլիկտային իրավիճակ ինքնին բավարար չէ հատուկ քրեաիրավական որակման համար։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում աֆեկտի հաստատման խնդիրը, որտեղ իրավական գնահատումը կարող է փոխկապակցվել դատահոգեբանական կամ դատահոգեբուժական մասնագիտական եզրակացությունների հետ՝ պահպանելով դատարանի կողմից փաստերի ինքնուրույն իրավական գնահատման սկզբունքը։ Վերլուծվում են նաև տվյալ հանցակազմի սահմանազատման խնդիրները դիտավորյալ կյանքից զրկելու այլ տեսակներից, անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանների հետ կապված իրավիճակներից և այլ հարակից քրեաիրավական ինստիտուտներից։ Դատական պրակտիկայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ապացույցների գնահատման, հուզական վիճակի պատճառական կապի և արարքի որակման ընթացքում առաջացող տարակարծությունները։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել քրեական պատասխանատվության անհատականացման և պատժի համաչափության սկզբունքներին՝ հաշվի առնելով արարքի հանգամանքները և անձի հոգեբանական վիճակի իրավական նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քրեական իրավունքի, քրեական պատասխանատվության տեսության և իրավաբանական հոգեբանության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հստակեցնել աֆեկտի պայմաններում կատարված արարքների իրավական գնահատման չափանիշները և նպաստել միասնական իրավակիրառական մոտեցումների ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է քրեական դատավարության մինչդատական փուլում անձի հիմնարար իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության իրավական երաշխիքների, դրանց իրականացման մեխանիզմների և կիրառական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում քրեական վարույթում ներգրավված անձանց իրավական կարգավիճակն է, ինչպես նաև պետական մարմինների կողմից իրականացվող դատավարական գործողությունների և անձի իրավունքների պաշտպանության միջև անհրաժեշտ հավասարակշռության ապահովումը։ Քննվում են անձի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության, պաշտպանության իրավունքի, անմեղության կանխավարկածի, մասնավոր կյանքի հարգման, արդյունավետ իրավական պաշտպանության և արդար դատաքննության ընդհանուր սկզբունքների դրսևորումները մինչդատական վարույթի ընթացքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կասկածյալի, մեղադրյալի, տուժողի և քրեական վարույթին մասնակցող այլ անձանց իրավունքների ծավալին, դրանց իրացման դատավարական պայմաններին և իրավասու մարմինների համապատասխան պարտականություններին։ Ուսումնասիրվում են հարկադրանքի միջոցների կիրառման իրավական սահմանները, դատական վերահսկողության նշանակությունը և այն ընթացակարգային երաշխիքները, որոնք նախատեսված են պետական միջամտության կամայականությունը կանխելու համար։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պաշտպանի մասնակցության, իրավաբանական օգնություն ստանալու, դատավարական որոշումները բողոքարկելու և իրավունքի ենթադրյալ խախտումների դեմ արդյունավետ պաշտպանության միջոցներից օգտվելու խնդիրը։ Հետազոտության շրջանակում կարող է վերլուծվել նաև ապացույցների ձեռքբերման օրինականության և անձի իրավունքների պաշտպանության փոխկապակցվածությունը, քանի որ մինչդատական վարույթի ընթացքում իրականացվող գործողությունները կարող են էականորեն ազդել հետագա դատաքննության արդարության վրա։ Առանձին նշանակություն ունի դատախազական հսկողության, դատական վերահսկողության և վարույթ իրականացնող մարմինների պատասխանատվության հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Ազգային իրավակարգավորման վերլուծությունը կարող է համադրվել մարդու իրավունքների պաշտպանության միջազգային սկզբունքների և չափանիշների հետ՝ բացահայտելու օրենսդրական ու իրավակիրառական համակարգի զարգացման հնարավոր ուղղությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քրեական դատավարության իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության և դատական վերահսկողության տեսական ու կիրառական մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել մինչդատական վարույթում անձի իրավական պաշտպանության արդյունավետ համակարգի հիմնական բաղադրիչները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ընդհանուր իրավասության դատարանների կազմակերպման և գործունեության իրավական ու ինստիտուցիոնալ հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ դատական իշխանության կառուցվածքի, իրավասությունների և արդարադատության իրականացման սկզբունքների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում ընդհանուր իրավասության դատարանների տեղն է պետական իշխանության համակարգում, դրանց կազմավորման սկզբունքները, գործերի քննության իրավասության սահմանները և դատական ատյանների միջև գործառութային փոխհարաբերությունները։ Քննվում են դատական իշխանության անկախության, դատավորների անաչառության, օրենքի առջև հավասարության, արդար դատաքննության, դատական պաշտպանության մատչելիության և դատական ակտերի հիմնավորվածության սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում առաջին ատյանի դատարանների գործունեությանը՝ քաղաքացիական և քրեական գործերի, ինչպես նաև օրենքով դրանց վերապահված այլ հարցերի քննության տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով, որ դատական համակարգի կառուցվածքն ու իրավասությունների բաշխումը տարբեր ժամանակաշրջաններում ենթարկվել են օրենսդրական փոփոխությունների։ Ուսումնասիրվում են նաև դատական ակտերի վերանայման մեխանիզմները, վերաքննիչ և վճռաբեկ դատական վերահսկողության նշանակությունը, ինչպես նաև տարբեր ատյանների փոխկապակցվածությունը միասնական դատական պրակտիկայի ձևավորման գործընթացում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում դատարանների տարածքային և առարկայական իրավասության սահմանման խնդիրը, քանի որ այն անմիջականորեն կապված է գործերի արդյունավետ բաշխման և անձի՝ օրենքով սահմանված իրավասու դատարանի կողմից իր գործի քննության իրավունքի ապահովման հետ։ Անդրադարձ է կատարվում դատական կառավարման, դատարանների նյութատեխնիկական ապահովման, դատական ծառայության և գործերի արդյունավետ կազմակերպման խնդիրներին։ Դատական համակարգի արդյունավետությունը դիտարկվում է ոչ միայն գործերի քննության արագության, այլև դատական պաշտպանության որակի, ընթացակարգային երաշխիքների պահպանման և դատական իշխանության նկատմամբ հանրային վստահության տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև դատաիրավական բարեփոխումները և դրանց ազդեցությունը դատարանների կառուցվածքի, մասնագիտացման ու գործունեության կազմակերպման վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է ընդհանուր իրավասության դատարանների համակարգը որպես սահմանադրական պետության և մարդու իրավունքների դատական պաշտպանության կարևոր ինստիտուտ՝ համադրելով սահմանադրական իրավունքի, դատական իշխանության կազմակերպման և դատավարական իրավունքի տեսական ու կիրառական մոտեցումները։

Աշխատությունը նվիրված է մարդու հիմնարար իրավունքներից մեկի՝ ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության պաշտպանության սահմանադրաիրավական բովանդակության, երաշխիքների և իրականացման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգի շրջանակում։ Հետազոտության առանցքում մարդու մարմնական ամբողջականության, հոգեբանական ինքնավարության, արժանապատվության և անձնական ազատության միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունն է։ Անձեռնմխելիության իրավունքը դիտարկվում է որպես մարդու ինքնուրույնության և արժանապատիվ գոյության կարևոր իրավական երաշխիք, որը ենթադրում է անհատի պաշտպանություն նրա մարմնի կամ հոգեկան ոլորտի նկատմամբ չարդարացված և կամայական միջամտություններից։ Ուսումնասիրվում են այս իրավունքի սահմանադրական բնույթը, դրա տեղը մարդու հիմնական իրավունքների համակարգում և փոխհարաբերությունները կյանքի, ազատության, անձնական կյանքի գաղտնիության, արժանապատվության և առողջության պահպանման հետ կապված իրավունքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետության պարտավորությունների երկու հիմնական ուղղություններին՝ մի կողմից պետական մարմինների կողմից անհիմն միջամտություններից զերծ մնալուն, մյուս կողմից անձին երրորդ անձանց հնարավոր ոտնձգություններից պաշտպանելու համար համապատասխան իրավական և ինստիտուցիոնալ երաշխիքներ ապահովելուն։ Քննվում են այն ընդհանուր պայմանները, որոնց առկայության դեպքում անձի ֆիզիկական կամ հոգեկան ոլորտին առնչվող միջամտությունը կարող է ենթարկվել իրավական գնահատման՝ հաշվի առնելով օրինականության, անհրաժեշտության, համաչափության և արդյունավետ իրավական պաշտպանության սկզբունքները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է անձի ազատ և տեղեկացված համաձայնության նշանակությունը բժշկական ու այլ միջամտությունների համատեքստում, ինչպես նաև այն իրավիճակների իրավական գնահատումը, երբ անձի ինքնուրույն որոշում կայացնելու հնարավորությունը սահմանափակված է։ Անդրադարձ է կատարվում խոշտանգումների, անմարդկային կամ նվաստացուցիչ վերաբերմունքի բացառման, հարկադրանքի կանխարգելման և անձի հոգեբանական ամբողջականության պաշտպանության ընդհանուր սահմանադրական երաշխիքներին։ Կարևորվում է նաև առավել խոցելի իրավիճակներում գտնվող անձանց իրավունքների պաշտպանության հարցը, երբ պետական վերահսկողության և արդյունավետ պաշտպանության անհրաժեշտությունը կարող է առանձնահատուկ նշանակություն ստանալ։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել ազգային սահմանադրական կարգավորումների և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների փոխհարաբերության վերլուծություն՝ բացահայտելով դրանց ազդեցությունը իրավունքի բովանդակության մեկնաբանման և պաշտպանության մեխանիզմների զարգացման վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դատական պաշտպանության, իրավական վերահսկողության և խախտված իրավունքի վերականգնման նշանակությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը դիտարկել որպես համալիր սահմանադրաիրավական ինստիտուտ, որի արդյունավետ պաշտպանությունը պայմանավորված է իրավական հստակ կարգավորումներով, պետական մարմինների գործունեության սահմանափակումներով և մարդու արժանապատվության ու ինքնավարության նկատմամբ հետևողական հարգանքով։

Աշխատությունը նվիրված է Եվրոպական միության ինստիտուտների և անդամ պետությունների միջև քրեաիրավական ոլորտում լիազորությունների բաշխման, փոխազդեցության և սահմանազատման տեսական ու իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն առանձնահատուկ իրավական համակարգի վրա, որի շրջանակում ազգային քրեական իրավունքը շարունակում է մնալ անդամ պետությունների իրավակարգերի կարևոր բաղադրիչ, սակայն միաժամանակ զարգանում են միասնական եվրոպական իրավական չափանիշներ և միջպետական համագործակցության մեխանիզմներ։ Քննության է առնվում, թե ինչ իրավական հիմքերով և ինչ սահմաններում կարող են միության ինստիտուտները ներգործել քրեական օրենսդրության, քրեական արդարադատության և իրավապահ համագործակցության վրա, ինչպես նաև ինչպիսի իրավասություններ են պահպանվում անդամ պետությունների կողմից։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ազգային ինքնիշխանության և վերպետական իրավակարգավորման հարաբերակցությանը։ Քրեական իրավունքն ավանդաբար սերտորեն կապված է պետական ինքնիշխանության հետ, քանի որ հանցավոր արարքների սահմանումը, պատասխանատվության տեսակների որոշումը և քրեական արդարադատության իրականացումը պետության հիմնարար գործառույթներից են։ Եվրոպական ինտեգրման խորացման պայմաններում, սակայն, սահմանների ազատ տեղաշարժը և մի շարք հանցավոր երևույթների անդրսահմանային բնույթը մեծացրել են անդամ պետությունների միջև համակարգված իրավական համագործակցության անհրաժեշտությունը։ Այդ պատճառով ձևավորվել են այնպիսի մեխանիզմներ, որոնք մի կողմից նախատեսում են ազգային իրավական համակարգերի ինքնուրույնության պահպանում, իսկ մյուս կողմից՝ հնարավորություն են տալիս ընդհանուր իրավական միջոցներով արձագանքել մի քանի պետությունների շահերին առնչվող հանցավորությանը։ Հետազոտության տեսական հիմքում իրավասությունների վերապահման սկզբունքն է, որի համաձայն միության մարմինները գործում են միայն այն լիազորությունների սահմաններում, որոնք անդամ պետությունները պայմանագրերով փոխանցել են ընդհանուր կառույցներին։ Այս սկզբունքի հետ փոխկապակցված են սուբսիդիարության և համաչափության սկզբունքները։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե երբ է քրեաիրավական խնդրի լուծումը նպատակահարմար իրականացնել ընդհանուր եվրոպական մակարդակում, իսկ երբ այն պետք է մնա ազգային մարմինների իրավասության շրջանակում։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ վերպետական կարգավորումը չպետք է դուրս գա ընդհանուր նպատակների իրականացման համար անհրաժեշտ սահմաններից։ Քննության է առնվում եվրոպական ինտեգրման ընթացքում քրեաիրավական համագործակցության պատմական զարգացումը։ Սկզբնական փուլերում քրեական արդարադատության ոլորտում համագործակցությունը հիմնականում միջկառավարական բնույթ էր կրում, իսկ հետագա պայմանագրային բարեփոխումների արդյունքում այն աստիճանաբար ավելի սերտորեն ներառվեց միության ընդհանուր իրավական համակարգում։ Այս զարգացումը հանգեցրեց եվրոպական ինստիտուտների իրավաստեղծ և համակարգող դերի ընդլայնմանը, միաժամանակ պահպանելով ազգային օրենսդիր, դատական և իրավապահ մարմինների առանցքային նշանակությունը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում Լիսաբոնի պայմանագրից հետո ձևավորված իրավական համակարգին, որի շրջանակում ազատության, անվտանգության և արդարադատության տարածքը դարձել է ինտեգրման կարևոր ուղղություններից մեկը։ Ուսումնասիրվում է միության օրենսդիր մարմինների դերը քրեաիրավական համագործակցության ընդհանուր չափանիշների սահմանման գործում։ Որոշ ոլորտներում հնարավոր է սահմանել նվազագույն կանոններ հատկապես ծանր և անդրսահմանային բնույթ ունեցող հանցավորության դեմ պայքարի համար, ինչպես նաև քրեական դատավարության որոշ հարցերում։ Նման կարգավորումների նպատակը ազգային քրեական օրենսդրությունների ամբողջական միատեսակացումը չէ, այլ համագործակցության համար անհրաժեշտ նվազագույն իրավական համատեղելիության ապահովումը։ Այդ պատճառով անդամ պետությունները շարունակում են իրականացնել ընդունված ընդհանուր չափանիշների ներպետական կիրարկումը՝ իրենց իրավական համակարգերի առանձնահատկություններին համապատասխան։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա է փոխադարձ ճանաչման սկզբունքը։ Այն եվրոպական քրեական արդարադատության համագործակցության կարևոր հիմքերից է և ենթադրում է, որ մի անդամ պետության իրավասու մարմնի որոշումը սահմանված պայմաններում կարող է ճանաչվել և կատարվել մյուս անդամ պետությունում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համագործակցությունը կազմակերպել առանց ազգային քրեական և դատավարական համակարգերի ամբողջական միատեսակեցման։ Փոխադարձ ճանաչման արդյունավետությունը, սակայն, կապված է անդամ պետությունների միջև փոխադարձ վստահության, մարդու հիմնական իրավունքների պահպանման և դատական պաշտպանության բավարար երաշխիքների հետ։ Այս համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել անձանց հանձնման, ապացույցների ձեռքբերման, դատական որոշումների կատարման և քրեական վարույթների շրջանակում փոխօգնության մեխանիզմները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Եվրոպական միության արդարադատության դատարանի դերակատարությանը։ Դատարանի իրավական մեկնաբանությունները նպաստում են միության իրավունքի միասնական կիրառմանը և հնարավորություն են տալիս հստակեցնել եվրոպական ու ազգային իրավասությունների սահմանները։ Դատական պրակտիկայի ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է հավասարակշռել արդյունավետ քրեական համագործակցության պահանջները և անձանց հիմնարար իրավունքների պաշտպանությունը։ Դիտարկվում է նաև ազգային դատարանների դերը, քանի որ եվրոպական քրեաիրավական նորմերի մեծ մասը գործնականում կիրառվում է հենց անդամ պետությունների իրավական համակարգերի միջոցով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իրավապահ և դատական համագործակցության մասնագիտացված կառույցներին։ Եվրոպական մակարդակում գործող համակարգող մարմինները նպաստում են անդամ պետությունների իրավասու հաստատությունների միջև տեղեկատվության փոխանակմանը, համատեղ գործողությունների կազմակերպմանը և անդրսահմանային քրեական գործերի համակարգմանը։ Դրանց գործունեությունը չի վերացնում ազգային ոստիկանության, դատախազության կամ դատարանների իրավասությունները, այլ ստեղծում է համագործակցության լրացուցիչ մեխանիզմներ։ Հետազոտության մեջ կարող է դիտարկվել նաև Եվրոպական հանրային դատախազության առանձնահատուկ կարգավիճակը, որը միության ֆինանսական շահերին վնասող որոշ հանցագործությունների շրջանակում իրականացնում է պայմանագրերով և համապատասխան իրավական ակտերով սահմանված գործառույթներ՝ ազգային իրավական համակարգերի հետ փոխգործակցության պայմաններում։ Կարևոր ուղղություն է քրեական նյութական իրավունքի մոտարկման խնդիրը։ Որոշ անդրսահմանային հանցատեսակների դեպքում անդամ պետությունների օրենսդրությունների չափազանց մեծ տարբերությունները կարող են դժվարացնել արդյունավետ համագործակցությունը։ Այդ պատճառով ընդհանուր եվրոպական մակարդակում կարող են սահմանվել հանցակազմերի և պատժամիջոցների վերաբերյալ նվազագույն պահանջներ որոշակի ոլորտներում։ Միաժամանակ անդամ պետությունները պահպանում են ազգային քրեական օրենսդրության կառուցվածքը, քրեական պատասխանատվության բազմաթիվ ընդհանուր սկզբունքները և այն ոլորտների կարգավորումը, որոնք պայմանագրերով չեն փոխանցվել միության իրավասությանը։ Այս հարաբերակցությունը ցույց է տալիս, որ եվրոպական քրեաիրավական համակարգը կառուցված է ոչ թե ազգային քրեական իրավունքը փոխարինելու, այլ որոշակի ոլորտներում այն համակարգելու և մոտարկելու սկզբունքի վրա։ Քննության է առնվում նաև քրեական դատավարության ոլորտում իրավասությունների հարաբերակցությունը։ Անդրսահմանային գործերով համագործակցությունը պահանջում է որոշակի ընդհանուր երաշխիքներ, այդ թվում՝ կասկածյալների և մեղադրյալների դատավարական իրավունքների պաշտպանության հարցում։ Միաժամանակ քրեական վարույթի կազմակերպման հիմնական կառուցվածքները շարունակում են որոշվել ազգային օրենսդրությամբ։ Այդ պատճառով ընդհանուր չափանիշների և ներպետական դատավարական ավանդույթների հարաբերակցությունը դառնում է կարևոր իրավագիտական խնդիր։ Հատուկ նշանակություն ունի հիմնարար իրավունքների պաշտպանության հարցը։ Քրեական արդարադատության ոլորտում վերպետական համագործակցության արդյունավետությունը չի կարող դիտարկվել անձի իրավունքներից առանձնացված։ Ազատությունից զրկումը, անձնական տվյալների փոխանակումը, ապացույցների հավաքումը և դատական որոշումների փոխադարձ ճանաչումը կարող են անմիջականորեն առնչվել մարդու հիմնարար իրավունքներին։ Հետևաբար եվրոպական քրեաիրավական համագործակցությունը պետք է համադրվի արդար դատաքննության, պաշտպանության իրավունքի, անմեղության կանխավարկածի, անձնական կյանքի պաշտպանության և այլ հիմնարար երաշխիքների հետ։ Եվրոպական միության հիմնարար իրավունքների խարտիան այս համակարգում ունի առանձնահատուկ նշանակություն՝ միության իրավունքի կիրառման շրջանակում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ազգային սահմանադրական համակարգերի և միության իրավունքի փոխհարաբերությանը։ Քրեական իրավունքի ոլորտում այդ հարցը հատկապես զգայուն է, քանի որ քրեական պատասխանատվությունը կապված է օրինականության, իրավական որոշակիության և անհատի ազատության պաշտպանության հիմնարար սկզբունքների հետ։ Ազգային սահմանադրական դատարանների և եվրոպական դատական մարմինների միջև ձևավորված իրավական երկխոսությունը հնարավորություն է տալիս քննարկել միության իրավունքի արդյունավետության, ազգային սահմանադրական ինքնության և հիմնարար իրավունքների պաշտպանության միջև հավասարակշռության խնդիրները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև անդրսահմանային կազմակերպված հանցավորության, ահաբեկչության, մարդկանց շահագործման, թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության, կիբեռհանցավորության, փողերի լվացման և միության ֆինանսական շահերի դեմ ուղղված հանցագործությունների դեմ պայքարի իրավական մեխանիզմները։ Նման երևույթները հաճախ չեն սահմանափակվում մեկ պետության տարածքով, ինչի պատճառով դրանց արդյունավետ կանխարգելումն ու քննությունը պահանջում են իրավապահ և դատական մարմինների համակարգված համագործակցություն։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր ոլորտում անհրաժեշտ է պարզել, թե որ միջոցները կարող են ընդունվել ընդհանուր եվրոպական մակարդակում և որոնք պետք է իրականացվեն ազգային իրավասությունների շրջանակում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է եվրոպական ինտեգրման և պետական ինքնիշխանության փոխհարաբերության ուսումնասիրությամբ քրեական իրավունքի առանձնահատուկ զգայուն ոլորտում։ Վերպետական և ազգային իրավասությունների հարաբերակցությունը ներկայացվում է որպես փոփոխվող իրավական համակարգ, որտեղ ընդհանուր եվրոպական նպատակները, ազգային իրավական ավանդույթները, արդյունավետ քրեական հետապնդման անհրաժեշտությունը և հիմնարար իրավունքների պաշտպանությունը պետք է գործեն փոխկապակցված ձևով։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչպես է ձևավորվում բազմամակարդակ քրեաիրավական կարգավորման համակարգը, ինչ սահմաններում են գործում միության ինստիտուտները և ինչ դեր են շարունակում կատարել անդամ պետությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել Եվրոպական միության իրավունքի, քրեական իրավունքի, միջազգային իրավունքի, քրեական դատավարության և եվրոպական ինտեգրման իրավական հիմնախնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պետականության երեք ժամանակաշրջաններում նախաքննություն իրականացնող մարմինների ձևավորման, կազմակերպական կառուցվածքի, իրավական կարգավիճակի և գործունեության զարգացման պատմական ընթացքի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում նախաքննության ինստիտուտի զարգացումը դիտարկվում է Առաջին Հանրապետության, Խորհրդային Հայաստանի և Հայաստանի Երրորդ Հանրապետության պետական ու իրավական համակարգերի փոփոխությունների համատեքստում՝ հնարավորություն տալով բացահայտել տարբեր ժամանակաշրջաններում կիրառված կառավարման և քրեական դատավարության մոդելների առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում նախաքննության մարմինների ստեղծման իրավական նախադրյալները, նրանց իրավասությունների շրջանակը, ենթակայության սկզբունքները, կազմակերպական կառուցվածքը և փոխհարաբերությունները դատախազության, ոստիկանության, դատարանների ու իրավապահ համակարգի մյուս կառույցների հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Առաջին Հանրապետության տարիներին նորաստեղծ պետական համակարգում քրեական հետապնդման և նախնական քննության կազմակերպման խնդիրներին, համապատասխան իրավական հաստատությունների ձևավորմանը և նախկին իրավակարգից ժառանգված մեխանիզմների վերափոխմանը։ Խորհրդային ժամանակաշրջանի ուսումնասիրության ընթացքում ներկայացվում են պետական և դատավարական համակարգի փոփոխությունները, նախաքննության կենտրոնացված կառավարման առանձնահատկությունները, քննիչների իրավական կարգավիճակի զարգացումը և քրեական դատավարության օրենսդրության ազդեցությունը նախաքննական գործունեության կազմակերպման վրա։ Հետխորհրդային փուլում ուշադրությունը կենտրոնացվում է անկախ պետականության պայմաններում իրավապահ համակարգի վերակազմավորման, նոր օրենսդրական հիմքերի ստեղծման, մասնագիտացված քննչական կառույցների ձևավորման և նախաքննության ինստիտուցիոնալ ինքնուրույնության զարգացման գործընթացների վրա։ Վերլուծվում են տարբեր տարիներին իրականացված իրավական և կառուցվածքային բարեփոխումները, դրանց նպատակները և ազդեցությունը քրեական գործերի քննության կազմակերպման արդյունավետության վրա։ Կարևորվում են քննիչի դատավարական ինքնուրույնության, օրինականության ապահովման, մարդու իրավունքների պաշտպանության, դատախազական վերահսկողության և դատական վերահսկողության հետ կապված հիմնահարցերը։ Երեք պատմական փուլերի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել նախաքննության համակարգում պահպանված իրավական ավանդույթները, էական փոփոխությունները և ժամանակակից համակարգի ձևավորման վրա ազդեցություն ունեցած պատմական գործոնները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև Հայաստանի իրավապահ համակարգի ինստիտուցիոնալ պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ նախաքննության մարմինների զարգացումը ներկայացվում է պետական կառավարման, օրենսդրության և քրեական արդարադատության ընդհանուր վերափոխումների հետ փոխկապակցված։ Պատմաիրավական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գնահատել տարբեր ժամանակաշրջանների փորձը, բացահայտել համակարգի զարգացման օրինաչափությունները և առավել ամբողջական պատկերացում կազմել ժամանակակից նախաքննական համակարգի ձևավորման հիմքերի մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, քննիչների, քրեական դատավարության և իրավունքի պատմության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական, քաղաքական կամ հասարակական գործչի սպանության քրեաիրավական և քրեաբանական հիմնահարցերի համալիր ուսումնասիրությանը։ Այն դիտարկում է տվյալ հանցագործության առանձնահատուկ հասարակական վտանգավորությունը՝ պայմանավորված ոչ միայն մարդու կյանքի դեմ ոտնձգությամբ, այլև պետական կառավարման, քաղաքական գործընթացների և հասարակական կյանքի բնականոն գործունեության վրա դրա հնարավոր ազդեցությամբ։ Հետազոտության քրեաիրավական հատվածում վերլուծվում են արարքի իրավական բնութագիրը, հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշները, հանցագործության օբյեկտը, տուժողի հատուկ կարգավիճակի նշանակությունը, մեղավորության ձևը, հանցավոր նպատակը և շարժառիթը, ինչպես նաև սպանության այլ տեսակներից տվյալ արարքի սահմանազատման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ պետական, քաղաքական կամ հասարակական գործունեություն իրականացնող անձի դեմ ուղղված սպանությունը կարող է ունենալ ոչ միայն անհատական, այլև քաղաքական և հասարակական նշանակություն, ինչն անհրաժեշտ է հաշվի առնել արարքի քրեաիրավական որակավորման և պատասխանատվության հարցերը լուծելիս։ Քրեաբանական տեսանկյունից ուսումնասիրությունը վերաբերում է նման հանցագործությունների պատճառներին և նպաստող պայմաններին, հանցագործություն կատարող անձի առանձնահատկություններին, հանցավոր վարքագծի դրդապատճառներին, հանցագործության կանխարգելման հնարավորություններին և պետական ու հասարակական անվտանգության ապահովման միջոցներին։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև նման հանցագործությունների կանխարգելման համակարգի կատարելագործման խնդիրը՝ ներառելով հնարավոր սպառնալիքների բացահայտումը, ռիսկերի գնահատումը, իրավապահ մարմինների գործունեության արդյունավետության բարձրացումը և համապատասխան կանխարգելիչ միջոցառումների մշակումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի և քրեաբանության ոլորտի մասնագետների, իրավաբանների, իրավապահ մարմինների աշխատակիցների, գիտաշխատողների, դասախոսների և իրավաբանական կրթություն ստացող ուսանողների համար։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ աշխատանքը Դավիթ Բ. Դավիդյանի 2016 թվականի թեկնածուական ատենախոսության սեղմագիրն է՝ ԺԲ.00.05 մասնագիտությամբ, Հայ-ռուսական համալսարանում, 22 էջ ծավալով:

Աշխատությունը նվիրված է հանցագործությանը համատեղ մասնակցող անձանց քրեական պատասխանատվության առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է հանցակցությունը որպես քրեական իրավունքի կարևոր ինստիտուտ՝ բացահայտելով դրա էությունը, իրավական բնույթը, անհրաժեշտ հատկանիշները և հանցագործության կատարմանը մասնակցող տարբեր անձանց դերերի առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հանցակիցների տեսակների՝ կատարողի, կազմակերպչի, դրդչի և օժանդակողի իրավական կարգավիճակին, նրանց գործողությունների փոխկապակցվածությանը և յուրաքանչյուր մասնակցի կողմից կատարված արարքի քրեաիրավական գնահատմանը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են նաև հանցակցության ձևերի և տեսակների տարբերակման, համատեղ հանցավոր գործունեության սահմանների որոշման, հանցակիցների դիտավորության և փոխադարձ իրազեկվածության, ինչպես նաև հանցագործության ընդհանուր արդյունքի նկատմամբ նրանց վերաբերմունքի հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հանցակիցների պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքին, քանի որ համատեղ հանցագործության դեպքում յուրաքանչյուր անձի պատասխանատվությունը պետք է որոշվի՝ հաշվի առնելով նրա փաստացի դերը, մասնակցության աստիճանը, նպատակը, շարժառիթը և կատարված արարքի բնույթը։ Քննարկվում են նաև այն իրավիճակները, երբ հանցակիցներից որևէ մեկը դուրս է գալիս նախապես համաձայնեցված հանցավոր մտադրության սահմաններից, ինչպես նաև հանցագործությունից կամովին հրաժարվելու, հանցագործության ավարտված կամ չավարտված լինելու և այլ իրավական հանգամանքների ազդեցությունը քրեական պատասխանատվության վրա։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև իրավակիրառական տեսանկյունից, քանի որ հանցակիցների գործողությունների ճիշտ որակավորումը գործնական նշանակություն ունի քրեական գործերի քննության, մեղադրանքի հիմնավորման և արդարացի պատժի նշանակման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության ոլորտների մասնագետների, իրավաբանների, իրավապահ մարմինների աշխատակիցների, գիտաշխատողների, դասախոսների և իրավաբանական ֆակուլտետների ուսանողների համար՝ որպես հանցակցության ինստիտուտի և դրա շրջանակում քրեական պատասխանատվության տարբերակման վերաբերյալ տեսական ու գործնական նյութ։

Աշխատությունը նվիրված է վարչարարության հետևանքով անձանց պատճառված վնասի հատուցման իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով պետության և վարչական մարմինների կողմից իրականացվող գործունեության արդյունքում առաջացող վնասի փոխհատուցման հիմքերը, պայմանները և կարգավորման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրվում են վարչարարության հասկացությունը, դրա իրավական բնույթը, վարչական մարմինների գործողությունների կամ անգործության հետևանքով ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց իրավունքներին ու օրինական շահերին պատճառվող վնասի տեսակները, ինչպես նաև վնասի հատուցման իրավունքի առաջացման նախադրյալները։ Աշխատության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում վարչական մարմնի ոչ իրավաչափ վարքագծի, պատճառված վնասի, պատճառահետևանքային կապի և պատասխանատվության այլ անհրաժեշտ պայմանների բացահայտմանը։ Քննարկվում են նաև նյութական և ոչ նյութական վնասի հատուցման առանձնահատկությունները, վնասի չափի որոշման, ապացուցման և փոխհատուցման հետ կապված իրավական հարցերը։ Առանձին կարևորություն է տրվում վարչական ակտերի, գործողությունների և անգործության վիճարկման, ինչպես նաև անձի խախտված իրավունքների դատական պաշտպանության մեխանիզմներին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետական և համայնքային մարմինների պատասխանատվության սահմաններին, վարչական իրավունքի և քաղաքացիական իրավունքի համապատասխան դրույթների փոխկապակցվածությանը, ինչպես նաև վնասի հատուցման ինստիտուտի նշանակությանը իրավական պետության և արդյունավետ վարչարարության ապահովման գործում։ Ուսումնասիրության արդյունքում ձևավորվում է պատկերացում այն մասին, թե ինչ պայմաններում և ինչ իրավական ընթացակարգով կարող է անձը պահանջել վարչարարության հետևանքով իրեն պատճառված վնասի հատուցում, ինչպես նաև ինչ նշանակություն ունի այդ ինստիտուտը պետական մարմինների գործունեության օրինականության, հաշվետվողականության և անձանց իրավունքների պաշտպանության տեսանկյունից։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության շրջանակներում քաղաքացիական հայցի ինստիտուտի ուսումնասիրությանը, դրա իրավական բնույթին, կիրառման առանձնահատկություններին և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող հիմնախնդիրներին։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն իրավիճակներն են, երբ հանցագործության հետևանքով անձին, կազմակերպությանը կամ այլ իրավատիրոջ պատճառված գույքային կամ այլ վնասի հատուցման պահանջը ներկայացվում և քննվում է քրեական վարույթի շրջանակում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են քաղաքացիական հայցի ներկայացման հիմքերը, հայցվոր և պատասխանող կողմերի դատավարական կարգավիճակը, նրանց իրավունքներն ու պարտականությունները, ինչպես նաև հայցի ընդունման, ապահովման, քննության և լուծման հետ կապված ընթացակարգային հարցերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրեական գործով հանցագործության և դրա հետևանքով պատճառված վնասի միջև պատճառահետևանքային կապի հաստատմանը, վնասի բնույթի և չափի որոշմանը, ինչպես նաև համապատասխան ապացույցների ձեռքբերման և գնահատման խնդիրներին։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է նաև քրեական և քաղաքացիական իրավական հարաբերությունների փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են տարբեր իրավական ոլորտների նորմերը համադրվել մեկ դատավարական գործընթացի շրջանակում։ Առանձին կարևորություն է տրվում քաղաքացիական հայցի ապահովման միջոցներին, վնասի փոխհատուցման արդյունավետությանը և տուժողի իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմներին։ Աշխատության մեջ կարող են քննարկվել նաև այն գործնական իրավիճակները, երբ քրեական վարույթի դադարեցումը, արդարացման դատավճիռը, հանցագործության իրավական որակավորման փոփոխությունը կամ այլ դատավարական հանգամանքներ ազդեցություն են ունենում քաղաքացիական հայցի հետագա ընթացքի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավակիրառ պրակտիկայի խնդիրներին՝ կապված դատական մարմինների կողմից քաղաքացիական պահանջների քննության միասնականության, վնասի ապացուցման չափանիշների և դատավարական երաշխիքների արդյունավետության հետ։ Ուսումնասիրության նպատակներից է բացահայտել գործող կարգավորման բացերը և առաջարկել դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ՝ ապահովելու վնաս կրած անձանց իրավունքների առավել արդյունավետ պաշտպանությունը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ քաղաքացիական հայցի արդյունավետ կիրառումը կարող է նպաստել քրեական վարույթի շրջանակում տուժողի իրավունքների ամբողջական վերականգնմանը և առանձին քաղաքացիական դատավարության անհրաժեշտության նվազեցմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել դատավորների, դատախազների, քննիչների, փաստաբանների, իրավաբան-հետազոտողների, դասախոսների և քրեական ու քաղաքացիական դատավարության ոլորտներն ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Աշխատանքը նվիրված է մինչդատական վարույթի նկատմամբ դատական վերահսկողության ինստիտուտի ուսումնասիրությանը՝ որպես անձի սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության կարևոր իրավական երաշխիքի։ Հետազոտության կենտրոնում այն հիմնախնդիրն է, թե ինչպես կարող է դատարանի վերահսկողական գործունեությունը ապահովել անձի իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանությունը քրեական դատավարության այն փուլում, երբ դեռևս չի կայացվել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ։ Մինչդատական վարույթի ընթացքում իրականացվող մի շարք դատավարական գործողություններ կարող են անմիջականորեն սահմանափակել անձի հիմնարար իրավունքները, ուստի դրանց նկատմամբ արդյունավետ, անկախ և ժամանակին դատական վերահսկողության առկայությունը կարևոր նշանակություն ունի իրավական պետության և արդարադատության սկզբունքների իրացման համար։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել դատական վերահսկողության հասկացությունը, նպատակները, իրավական բնույթը, սահմանադրաիրավական հիմքերը և դրա տեղը քրեական դատավարության համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դեպքերին, երբ մինչդատական փուլում անհրաժեշտ է դատարանի թույլտվություն կամ վերահսկողություն անձի ազատության, անձնական և ընտանեկան կյանքի, բնակարանի անձեռնմխելիության, սեփականության և այլ հիմնարար իրավունքների սահմանափակման առնչությամբ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև դատական պաշտպանության արդյունավետության գնահատումը՝ հաշվի առնելով դատարանի անկախությունը, իրավական միջոցների հասանելիությունը, որոշումների հիմնավորվածությունը, դատական քննության ժամկետները և անձի կողմից իր իրավունքների պաշտպանության իրական հնարավորությունը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև քննիչի, դատախազի և դատարանի լիազորությունների փոխհարաբերությանը՝ ընդգծելով դատական վերահսկողության դերը պետական հարկադրանքի միջոցների օրինականության և հիմնավորվածության ապահովման գործում։ Քննարկվում են նաև այն իրավական մեխանիզմները, որոնց միջոցով հնարավոր է կանխել կամ վերացնել մինչդատական վարույթի ընթացքում մարդու իրավունքների անհամաչափ սահմանափակումները։ Հետազոտության տեսական և գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ դատական վերահսկողության արդյունավետությունը անմիջականորեն կապված է քրեական դատավարության օրինականության, մրցակցության, անձի պաշտպանության իրավունքի և արդար դատաքննության հիմնարար պահանջների պահպանման հետ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, դատախազների, քննիչների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների և քրեական դատավարության ու մարդու իրավունքների պաշտպանության հիմնախնդիրներով զբաղվող հետազոտողների համար՝ որպես մինչդատական փուլում դատական պաշտպանության մեխանիզմների ուսումնասիրությանը նվիրված մասնագիտական աշխատանք։