History

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 1905-1911 թվականների Իրանի սահմանադրական հեղափոխության ընթացքում հայերի մասնակցության, նրանց քաղաքական, հասարակական և ռազմական գործունեության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Իրանի հայ համայնքի դերն է այն ժամանակաշրջանի հասարակական-քաղաքական գործընթացներում, երբ երկրում ձևավորվեց սահմանադրական կարգ հաստատելու, միապետական իշխանությունը սահմանափակելու և ներկայացուցչական կառավարման սկզբունքներ ներդնելու լայն շարժում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հայերի մասնակցությունը ոչ միայն որպես առանձին համայնքի պատմության դրվագ, այլև որպես Իրանի ընդհանուր քաղաքական և հասարակական վերափոխումների կարևոր բաղադրիչ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ներկայացվել Իրանի հայ համայնքի սոցիալ-տնտեսական և մշակութային դրությունը հեղափոխությանը նախորդող շրջանում, հայկական բնակավայրերի և կազմակերպությունների հասարակական կյանքը, ինչպես նաև այն քաղաքական գաղափարները, որոնք ազդեցություն են ունեցել հայերի՝ սահմանադրական շարժմանը միանալու վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սահմանադրականության, քաղաքացիական իրավունքների, օրինականության և ներկայացուցչական կառավարման գաղափարների տարածմանը հայ համայնքի շրջանում։ Հայերի մասնակցությունը դրսևորվել է տարբեր ձևերով՝ քաղաքական և հասարակական գործունեությունից մինչև զինված պայքար, ինքնապաշտպանական ջոկատների և հեղափոխական ուժերի կազմում մասնակցություն։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է հայ գործիչների և կազմակերպությունների գործունեության ուսումնասիրությունը, նրանց հարաբերությունները իրանական սահմանադրական շարժման ներկայացուցիչների հետ և ընդհանուր քաղաքական նպատակների շուրջ համագործակցությունը։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև Թավրիզի սահմանադրական պայքարի համատեքստում հայերի մասնակցության ուսումնասիրությունը, քանի որ քաղաքը հեղափոխական շարժման կարևոր կենտրոններից էր, իսկ տեղի հայ համայնքը ակտիվ դերակատարություն է ունեցել այդ իրադարձություններում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ հայ կամավորների և զինյալների գործունեությանը, նրանց մասնակցությանը ռազմական գործողություններին, ինչպես նաև հեղափոխական պայքարի ընթացքում հայերի և այլ քաղաքական ու ազգային խմբերի համագործակցության ձևերին։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է քննարկել այն պատճառները, որոնք պայմանավորել են հայերի ակտիվ ներգրավվածությունը՝ ներառյալ համայնքի քաղաքական շահերը, անվտանգության խնդիրները, սահմանադրական ազատությունների նկատմամբ հետաքրքրությունը և Իրանի հասարակական կյանքում ավելի լայն քաղաքացիական իրավունքների հաստատման ձգտումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև հեղափոխության ավարտից հետո հայ համայնքի դրության փոփոխություններին և այդ իրադարձությունների երկարաժամկետ ազդեցությանը հայ-իրանական հարաբերությունների ու Իրանի հայ համայնքի պատմության վրա։ Աշխատությունը կարող է օգտագործել պատմական փաստաթղթեր, մամուլի նյութեր, հուշագրություններ, ժամանակակիցների վկայություններ և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրություններ՝ իրադարձությունների բազմակողմանի պատկերը վերականգնելու համար։ Թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ ցույց է տալիս Իրանի հայերի ինտեգրվածությունը երկրի հասարակական և քաղաքական կյանքում և նրանց փոխհարաբերությունները տարածաշրջանի ավելի լայն քաղաքական գործընթացների հետ։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, իրանագետներին, հայագետներին, քաղաքագետներին, ազգագրագետներին, ինչպես նաև Իրանի սահմանադրական շարժման և հայ համայնքների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին ու ուսանողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես հայերի պատմական դերակատարությունը Իրանի սահմանադրական հեղափոխության ընթացքում ամբողջականորեն ներկայացնելու և այդ մասնակցությունը ժամանակաշրջանի քաղաքական, հասարակական ու տարածաշրջանային զարգացումների համատեքստում հասկանալու տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է թաթախոս հայերի պատմության և ազգագրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով նրանց ձևավորման, բնակության, սոցիալական կյանքի, մշակույթի և ինքնության պահպանման գործընթացները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են թաթախոս հայերի պատմական ծագման և բնակավայրերի հետ կապված հարցերը, նրանց լեզվական միջավայրը և տարածաշրջանային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում առօրյա կենցաղին, ընտանիքի կառուցվածքին, ավանդական զբաղմունքներին, նյութական մշակույթին, ժողովրդական սովորույթներին, ծեսերին և տոներին, որոնք արտացոլում են համայնքի պատմական կենսակերպը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև թաթախոս հայերի լեզվամշակութային ինքնությանը և այն գործընթացներին, որոնց պայմաններում հայերի ազգային ինքնագիտակցությունը պահպանվել է այլ լեզվական միջավայրում։ Ուսումնասիրվում են լեզվի և ազգային պատկանելիության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև հարևան ժողովուրդների հետ երկարատև շփումների հետևանքով առաջացած մշակութային փոխազդեցությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ժողովրդական բանահյուսությանը, ընտանեկան ավանդույթներին, կրոնական պատկերացումներին և համայնքային կյանքի կազմակերպմանը, քանի որ դրանք կարևոր աղբյուրներ են խմբի պատմական և մշակութային ինքնության բացահայտման համար։ Պատմազգագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համադրելու պատմական տեղեկությունները, դաշտային նյութերը, բանավոր վկայությունները և մշակութային երևույթները՝ թաթախոս հայերի կյանքի ամբողջական պատկերը ներկայացնելու նպատակով։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև հայ ժողովրդի մշակութային բազմազանության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են լեզվական տարբերությունները համատեղ գոյակցել ազգային և համայնքային ինքնության պահպանման հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել հայկական տարբեր պատմամշակութային խմբերի, լեզվական միջավայրերի և տարածաշրջանային ինքնությունների հետագա ուսումնասիրությունների համար։ Այն կարող է հետաքրքրել ազգագրագետներին, պատմաբաններին, հայագետներին, բանագետներին, լեզվաբաններին, մշակութաբաններին և հայկական համայնքների պատմությամբ ու մշակույթով զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Կովկասի տարածքում օբսիդիանի հումքի աղբյուրների, տարածման և օգտագործման ուսումնասիրությանը՝ նեոլիթից մինչև վաղ երկաթի դարաշրջանն ընդգրկող ժամանակահատվածում։ Հետազոտության հիմքում ընկած է հնագիտական գտածոների և բնական օբսիդիանի նմուշների համադրական ուսումնասիրությունը՝ նեյտրոնային ակտիվացման վերլուծության միջոցով դրանց քիմիական կազմը և հնարավոր ծագման աղբյուրները որոշելու նպատակով։ Ուսումնասիրվում են օբսիդիանի հանքավայրերի աշխարհագրական տարածվածությունը, հումքի ֆիզիկաքիմիական առանձնահատկությունները և տարբեր հնագիտական բնակավայրերում հայտնաբերված օբսիդիանի առարկաների ու հումքի միջև հնարավոր կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հումքի ձեռքբերման, տարածման և փոխանակման ուղիների բացահայտմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հնագույն հասարակությունների տնտեսական գործունեության, շարժունակության և միջտարածաշրջանային կապերի մասին։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Կովկասի նախապատմական մշակույթների ուսումնասիրման համար, քանի որ օբսիդիանի ծագման որոշումը թույլ է տալիս վերականգնել հումքի տեղաշարժի աշխարհագրությունը և բացահայտել տարբեր համայնքների միջև գոյություն ունեցած կապերը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հնագետների, երկրաբանների, հնագիտական նյութագիտության մասնագետների, պատմաբանների, մարդաբանների և Կովկասի նախապատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Այս պատմագիտական աշխատությունը նվիրված է հռոմեական նշանավոր զորավար և պետական գործչի կյանքի, գործունեության և պատմական դերի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով նրան Հռոմեական Հանրապետության անկման բարդ և հակասական ժամանակաշրջանի համատեքստում։ Գրքում վերլուծվում են նրա ռազմական արշավանքները, քաղաքական վերելքը, պետական կառավարման ոլորտում ունեցած ազդեցությունը, ինչպես նաև այն ներքաղաքական գործընթացները, որոնք հանգեցրին հանրապետական կարգերի թուլացմանը և նոր քաղաքական իրողությունների ձևավորմանը։ Հեղինակը դիտարկում է գործչի հարաբերությունները հռոմեական քաղաքական էլիտայի, դաշնակիցների և հակառակորդների հետ՝ բացահայտելով իշխանության համար պայքարի, ռազմական ուժի քաղաքականացման և պետական ինստիտուտների փոփոխության առանձնահատկությունները։ Աշխատությունում ներկայացվում են ժամանակաշրջանի սոցիալական, ռազմական և քաղաքական պայմանները, որոնք ձևավորեցին Հռոմեական Հանրապետության վերջին փուլը, ինչպես նաև գնահատվում է տվյալ գործչի դերը Հռոմի պատմական զարգացման ընթացքի մեջ։ Հետազոտությունը համադրում է պատմական աղբյուրների ուսումնասիրությունն ու ժամանակակից գիտական մեկնաբանությունները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ հին հռոմեական պետական համակարգի ճգնաժամը և անհատների ազդեցությունը պատմական գործընթացների վրա։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, հին աշխարհի պատմությամբ հետաքրքրվողների, ուսանողների, դասախոսների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են ուսումնասիրել Հռոմեական Հանրապետության վերջին շրջանի քաղաքական զարգացումներն ու ռազմական պատմությունը։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է 15-20-րդ դարերում հայատառ թուրքերեն գրականության ձևավորման, զարգացման և պատմամշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են հայատառ թուրքերենով ստեղծված գրական և գրավոր ժառանգության աղբյուրները, դրանց ծագման պայմանները, լեզվական առանձնահատկությունները և դերը հայ ու թուրքախոս համայնքների մշակութային փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության մեջ։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր ժամանակաշրջանների գրավոր հուշարձաններ, դրանց հեղինակային, թեմատիկ և ժանրային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրում է այդ նյութերի արժեքը որպես պատմական, լեզվաբանական և գրականագիտական աղբյուրներ։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում հայատառ թուրքերենի կիրառության ոլորտներին, գրական ավանդույթների ձևավորմանը, տպագրական գործունեությանը և այդ ժառանգության պահպանման ու գիտական ուսումնասիրման խնդիրներին։ Ներկայացված հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Օսմանյան կայսրության և Մերձավոր Արևելքի հայ համայնքների մշակութային պատմության, լեզվական շփումների և գրական բազմազանության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը նախատեսված է հայագետների, լեզվաբանների, գրականագետների, պատմաբանների, աղբյուրագետների, հետազոտողների, ուսանողների և հայ գրավոր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ռեզա շահ Փահլավիի կառավարման տարիներին Իրանի ներքին քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ 1925–1941 թվականների պատմաքաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Վերլուծվում են Փահլավիների դինաստիայի հաստատման պայմանները, պետական կառավարման համակարգի վերափոխումները, կենտրոնացված իշխանության ձևավորման գործընթացը և երկրի արդիականացման քաղաքականությունը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բանակի, վարչական համակարգի, կրթության, իրավական ոլորտի և տնտեսական կառավարման բարեփոխումները, ինչպես նաև աշխարհիկացման և ազգային ինքնության ամրապնդման ուղղությամբ իրականացված քայլերը։ Քննարկվում են կառավարության հարաբերությունները ավանդական հասարակական կառույցների, հոգևորականության և տարբեր սոցիալական խմբերի հետ, ինչպես նաև ներքին քաղաքականության ազդեցությունը Իրանի հասարակական զարգացման վրա։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի XX դարի առաջին կեսի Իրանի պատմության, պետականաշինության գործընթացների և Մերձավոր Արևելքի քաղաքական զարգացումների ուսումնասիրման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով պատմաբանների, արևելագետների, քաղաքագետների և միջազգային հարաբերությունների մասնագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Թեոդիկի տարեգրական-գրական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես նամակագրական նյութերի և պատմամշակութային տեղեկությունների կարևոր սկզբնաղբյուր։ Վերլուծվում է հրատարակության բովանդակությունը, կառուցվածքը և նշանակությունը հայ մտավոր, գրական ու հասարակական կյանքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են նամակները՝ որպես անձնական և հասարակական պատմության վկայություններ, բացահայտվում են դրանցում արտացոլված ժամանակաշրջանի մշակութային միջավայրը, մտավորական կապերը, գրական հարաբերությունները և ազգային կյանքի տարբեր դրսևորումները։ Քննարկվում է աղբյուրագիտական մոտեցումների կիրառությունը, նամակագրական նյութերի արժեքը պատմական իրադարձությունների, անհատների կենսագրությունների և մշակութային գործընթացների վերականգնման գործում։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ գրականության, սփյուռքահայ մշակույթի, աղբյուրագիտության և նոր շրջանի հայ մտավոր պատմության ուսումնասիրության համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով գրականագետների, պատմաբանների, հայագետների և մշակութաբանների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սիրիահայերի սոցիալ-մշակութային ադապտացիայի գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով հայրենադարձության և նոր սոցիալական միջավայրում ինտեգրման հիմնական խնդիրներն ու առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են սիրիահայ համայնքի ձևավորման նախադրյալները, միգրացիոն գործընթացների ազդեցությունը, սոցիալական հարմարվողականության մեխանիզմները և մշակութային ինքնության պահպանման խնդիրները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են լեզվական, կրթական, աշխատանքային, սոցիալական և հոգեբանական գործոնները, որոնք ազդում են նոր միջավայրում անհատների և ընտանիքների ներգրավվածության վրա։ Քննարկվում են պետական և հասարակական կառույցների դերը, ինտեգրման ծրագրերը, համայնքային կապերի նշանակությունը և այն մարտահրավերները, որոնց բախվում են սիրիահայերը Հայաստանի սոցիալական համակարգում տեղավորվելու ընթացքում։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի միգրացիոն գործընթացների, սփյուռք-հայրենիք հարաբերությունների և բազմամշակութային հասարակության զարգացման խնդիրների ուսումնասիրման համար՝ առաջարկելով մոտեցումներ սոցիալական ներառման և արդյունավետ ինտեգրման գործընթացների բարելավման նպատակով։

Գիրքը նվիրված է հայկական գյուղացիական բնակարանների պատմության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և զարգացման ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են ավանդական բնակելի տների ճարտարապետական ձևերը, հատակագծային լուծումները, շինարարական նյութերի կիրառման առանձնահատկությունները և դրանց ձևավորման վրա ազդած բնական, տնտեսական ու մշակութային գործոնները։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է հայկական գյուղական բնակավայրերի կենցաղային միջավայրը, բնակարանաշինության ավանդույթները և դրանց կապը բնակչության կենսակերպի, ընտանեկան կառուցվածքի և տնտեսական գործունեության հետ։ Անդրադարձ է կատարվում տարբեր պատմաազգագրական շրջաններում ձևավորված բնակելի տների ընդհանրություններին և տեղական առանձնահատկություններին՝ ներկայացնելով դրանց արժեքը որպես հայկական նյութական մշակույթի կարևոր բաղադրիչ։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է ազգագրության, ճարտարապետության, մշակութային ժառանգության և հայ ժողովրդի կենցաղի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է պատմաբանների, ազգագրագետների, ճարտարապետների, մշակութաբանների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական ավանդական բնակարանաշինությամբ և ժողովրդական ճարտարապետությամբ։

Այս աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի և Իսրայելի միջև ձևավորված ռազմավարական համագործակցության զարգացմանը, դրա քաղաքական, ռազմական և տնտեսական հիմքերին, ինչպես նաև տարածաշրջանային և միջազգային գործընթացների վրա ունեցած ազդեցությանը 20-րդ դարի վերջին և 21-րդ դարի սկզբին։ Հեղինակը վերլուծում է երկու երկրների միջև հաստատված գործընկերության ձևավորման նախադրյալները, պաշտպանության և անվտանգության ոլորտներում իրականացված համատեղ ծրագրերը, հետախուզական համագործակցությունը, ռազմատեխնիկական կապերը և արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Մերձավոր Արևելքի աշխարհաքաղաքական զարգացումներին, տարածաշրջանային հակամարտություններին, ԱՄՆ-ի և այլ ազդեցիկ դերակատարների քաղաքականությանը, ինչպես նաև այն գործոններին, որոնք նպաստել են հարաբերությունների սերտացմանը կամ հանգեցրել լարվածության։ Աշխատությունը համադրում է պատմական փաստերը, քաղաքական վերլուծությունն ու միջազգային հարաբերությունների տեսական մոտեցումները՝ ընթերցողին տրամադրելով ամբողջական պատկերացում երկու պետությունների համագործակցության շարժառիթների, զարգացման փուլերի և ժամանակակից աշխարհաքաղաքական միջավայրում դրանց նշանակության վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է Կայսերիի տարածաշրջանի հայկական և հունական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով այդ համայնքների պատմական ներկայությունը, մշակութային արժեքները և թողած հետքերը տարածաշրջանի պատմության մեջ։ Հեղինակը անդրադառնում է հայկական և հունական համայնքների կողմից ստեղծված ճարտարապետական հուշարձաններին, եկեղեցիներին, կրթական և հասարակական կառույցներին, ավանդույթներին, արհեստներին և մշակութային ինքնության այլ դրսևորումներին։ Ուսումնասիրության ընթացքում վերլուծվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված մշակութային փոխազդեցությունները, քաղաքային միջավայրի զարգացումը և այն պատմական գործընթացները, որոնք ազդեցություն են ունեցել տարածաշրջանի բազմամշակութային նկարագրի ձևավորման վրա։ Աշխատանքում ներկայացված նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հայկական և հունական համայնքների ներդրման մասին տեղական մշակույթի, ճարտարապետության և հասարակական կյանքի զարգացման գործում։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է պատմաբանների, մշակութաբանների, ազգագրագետների, ճարտարապետական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների և տարածաշրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ նպաստելով բազմաշերտ մշակութային ժառանգության ճանաչմանը և պահպանման կարևորության գիտակցմանը։

Սա Հարավային Կովկասում գտնվող լեռնային, աշխարհագրորեն բարդ և ռազմավարական նշանակություն ունեցող վիճարկվող տարածաշրջանի ընդհանուր նկարագիր է, որը գտնվում է բարձրադիր լեռնաշղթաների, անտառապատ հովիտների և բարդ տեղագրության տարածքում։ Այն երկար ժամանակ եղել է տարբեր պետական և էթնիկ շահերի խաչմերուկում՝ ձևավորելով բազմաշերտ պատմական և քաղաքական զարգացումներ, որտեղ տարածքային վերահսկողության, ինքնորոշման և պետական սահմանների հարցերը մշտապես փոխկապակցված են եղել տարածաշրջանային հակամարտությունների հետ։ Տարածքի բնակչությունը պատմականորեն ձևավորվել է հիմնականում տեղական համայնքներից, սակայն ժամանակի ընթացքում ժողովրդագրական պատկերը փոփոխվել է ռազմական հակամարտությունների, տեղահանությունների և քաղաքական վերադասավորումների հետևանքով։ Խորհրդային շրջանում այն ունեցել է վարչական ինքնավար կարգավիճակ, սակայն այդ կարգավիճակը հետագայում դարձել է հակամարտության հիմք անկախ պետականությունների ձևավորման գործընթացում։ Խորհրդային միության փլուզումից հետո տարածաշրջանը դարձել է երկարատև ռազմական բախումների կենտրոն, որոնք հանգեցրել են մի քանի պատերազմների, լայնածավալ տեղաշարժերի և միջազգային միջնորդական ջանքերի։ Տնտեսական կյանքը հիմնականում հիմնված է եղել գյուղատնտեսության, հանքարդյունաբերության և տեղական արտադրության վրա, սակայն երկարատև անկայունությունը սահմանափակել է կայուն զարգացման հնարավորությունները։ Վերջին զարգացումների արդյունքում տարածքի վարչական վերահսկողությունը փոխվել է, իսկ քաղաքական և մարդասիրական հետևանքները շարունակում են մնալ տարածաշրջանային և միջազգային քննարկումների կարևոր թեմա։

«Ալեքսանդրապոլի կոմերցիոն ուսումնարանի 1906–1907 ուսումնական տարվա վիճակի տարեկան հաշվետվությունը» ներկայացնում է Ռուսական կայսրության Առևտրի և արդյունաբերության նախարարության ենթակայության տակ գործող ուսումնական հաստատության գործունեության պաշտոնական ամփոփումը տվյալ ուսումնական տարվա համար։ Աշխատության մեջ արտացոլվում են ուսումնարանի կազմակերպչական կառուցվածքը, դասավանդվող առարկաների համակարգը, ուսանողների թվաքանակը, ընդունելության և ավարտական ցուցանիշները, ինչպես նաև ուսումնական գործընթացի ընդհանուր արդյունքները և կարգապահական վիճակը։ Հեղինակը կամ կազմողները ներկայացնում են նաև դասախոսական կազմի գործունեությունը, ուսումնամեթոդական աշխատանքները, ֆինանսական ապահովումը և նյութատեխնիկական բազայի վիճակը՝ ընդգծելով առևտրային կրթության զարգացման միտումները Ալեքսանդրապոլում 20-րդ դարի սկզբին։ Հաշվետվությունը պարունակում է վիճակագրական տվյալներ և վերլուծական դիտարկումներ, որոնք թույլ են տալիս գնահատել ուսումնական հաստատության դերը տարածաշրջանի տնտեսական և մասնագիտական կրթության համակարգում։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է կրթության պատմության, տնտեսական ուսուցման զարգացման և Ալեքսանդրապոլի սոցիալ-մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն նախատեսված է պատմաբանների, մանկավարժների, կրթության կազմակերպիչների, հետազոտողների և արխիվային նյութերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Սյունիքի պատմությանը Օրբելյան իշխանական տոհմի կառավարման ժամանակաշրջանում՝ XIII–XV դարերում։ Աշխատությունը դիտարկում է տարածաշրջանի քաղաքական, վարչական, տնտեսական, հասարակական և մշակութային կյանքը՝ բացահայտելով Օրբելյանների իշխանության դերը Սյունիքի պատմական զարգացման մեջ։ Օրբելյան տոհմը միջնադարյան Հայաստանի նշանավոր իշխանական տներից էր, որի գործունեությունը նշանակալի ազդեցություն է ունեցել Սյունիքի պետական-քաղաքական կազմակերպման, տեղական կառավարման և մշակութային կյանքի վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում իշխանական իշխանության ձևավորման ու պահպանման, տարածաշրջանի ներքին հարաբերությունների, արտաքին քաղաքական հանգամանքների և ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների ուսումնասիրությունը։ Սյունիքի վանքերը, կրթական ու հոգևոր կենտրոնները, ճարտարապետական հուշարձանները և ձեռագրական ժառանգությունը նույնպես կարևոր նշանակություն ունեն այդ ժամանակաշրջանի մշակութային պատկերը հասկանալու համար։ Աշխատությունը նպաստում է միջնադարյան Սյունիքի պատմական դերի, Օրբելյանների իշխանական գործունեության և տարածաշրջանի հասարակական կյանքի ամբողջական ընկալմանը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական պատմությամբ, իշխանական տոհմերով, պատմական աշխարհագրությամբ և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների ու ընթերցողների համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ժողովի տասներկուերորդ նիստի արձանագրությունը՝ փաստագրելով ժողովական աշխատանքի ընթացքը, քննարկված հարցերը և պաշտոնական գրառումները։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է 19-րդ դարի հայ հասարակական ու քաղաքական կյանքի և ազգային հաստատությունների գործունեության ուսումնասիրության համար։ Արձանագրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու ժողովի աշխատանքային կազմակերպման, օրակարգի ձևավորման, մասնակիցների արտահայտած տեսակետների և որոշումների կայացման ընթացակարգերի մասին։ Նման փաստաթղթերում արտացոլվում են հայ համայնքի կառավարմանն ու հասարակական կազմակերպմանը վերաբերող խնդիրները, ինչպես նաև դրանց լուծման նպատակով կիրառվող քննարկման և որոշումների ընդունման ձևերը։ Դրանք արժեքավոր են ոչ միայն առանձին նիստի պատմությունը վերականգնելու, այլև ազգային ներկայացուցչական մարմնի գործունեության ընդհանուր բնույթը հասկանալու համար։ Արձանագրության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ժամանակաշրջանի հասարակական առաջնահերթությունները, համայնքային կառավարման առանձնահատկությունները և ազգային ինքնակազմակերպման դրսևորումները։ Այն կարևոր նյութ է հայ քաղաքական ու վարչական պատմության, ազգային հաստատությունների և 19-րդ դարի հայ համայնքային կյանքի հետազոտության համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ազգային-ազատագրական շարժման նշանավոր գործիչ Դավիթ Բեկի կյանքին, գործունեությանը և 18-րդ դարի առաջին կեսին Սյունիքում ծավալված ազատագրական պայքարին։ Դավիթ Բեկը հայ պատմական հիշողության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում որպես ռազմական առաջնորդ, որը համախմբել է տեղի հայ բնակչության ուժերը՝ դիմակայելու օտար տիրապետությանն ու պաշտպանելու հայրենի երկրամասը։ Նրա գործունեությունը կապված է Սյունիքում հայկական զինված ուժերի կազմակերպման, պաշտպանական դիրքերի ամրապնդման, ռազմական գործողությունների ղեկավարման և տեղական իշխանության հաստատման փորձերի հետ։ Ազատագրական շարժումը զարգանում էր բարդ քաղաքական պայմաններում, երբ տարածաշրջանում բախվում էին տարբեր պետությունների ու իշխանությունների շահերը, իսկ հայ բնակչությունը ձգտում էր ապահովել իր անվտանգությունը, պահպանել հավատքն ու ազգային ինքնությունը և վերականգնել ինքնուրույն կառավարման հնարավորությունը։ Դավիթ Բեկի կերպարի միջոցով ներկայացվում են հայրենասիրության, քաջության, անձնազոհության, ռազմական կազմակերպվածության և ազգային համերաշխության գաղափարները։ Նրա պայքարը հետագա սերունդների համար դարձել է ազատության ձգտման ու հայրենիքի պաշտպանության խորհրդանիշ՝ նշանակալի տեղ զբաղեցնելով հայ պատմական գրականության, ազգային-հայրենասիրական դաստիարակության և պատմական գիտակցության ձևավորման մեջ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Սյունիքի պատմության, 18-րդ դարի հայ ազատագրական շարժումների, տարածաշրջանի քաղաքական իրադրության և Դավիթ Բեկի գործունեության՝ հայ ժողովրդի պատմական հիշողության մեջ ունեցած նշանակության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունն անդրադառնում է հայ ժողովրդի պատմության կարևոր դրվագներին՝ ներկայացնելով Մամիկոնյան իշխանական տոհմի նշանավոր ներկայացուցիչներ Վարդան Մամիկոնյանի և Վահան Մամիկոնյանի սխրանքներն ու պատմական դերակատարությունը։ Նրանց կերպարների միջոցով ընդգծվում են հայրենասիրության, քաջության, հավատարմության և ազգային ինքնության պահպանման գաղափարները։ Գրքում տեղ է գտնում նաև Անի քաղաքի նկարագրությունը՝ անդրադառնալով միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական, մշակութային և հոգևոր կյանքում նրա նշանակությանը, ինչպես նաև քաղաքը բյուզանդացիների տիրապետության տակ անցնելու պատմական իրադարձությանը։ Աշխատությունը միավորում է հայոց պատմության հերոսական էջերի և պատմական քաղաքակրթական ժառանգության ներկայացումը՝ ընթերցողին ծանոթացնելով ազգային հիշողության մեջ կարևոր տեղ զբաղեցնող գործիչների ու իրադարձությունների հետ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ պատմագրության, ազգային հերոսապատումի և միջնադարյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրության համար։

Արշակ Ալպոյաճյանի այս ծավալուն պատմագիտական աշխատությունը նվիրված է Կեսարիայի և նրա շրջակայքի հայ բնակչության պատմության, աշխարհագրության, ժողովրդագրության, հասարակական կյանքի և մշակութային ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ 1937 թվականին Կահիրեում հրատարակված երկհատորյակը կարևոր տեղ է զբաղեցնում արևմտահայության պատմության և Օսմանյան կայսրության տարածքում գոյություն ունեցած հայկական համայնքների ուսումնասիրության մեջ։ Հեղինակը՝ պատմաբան, բանասեր և հայագիտական հետազոտություններով զբաղվող Արշակ Ալպոյաճյանը, մեծածավալ նյութի հիման վրա ներկայացնում է Կեսարիայի հայության պատմական զարգացումը՝ համադրելով տեղագրական, պատմական և ազգագրական տեղեկությունները։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են Կեսարիայի աշխարհագրական դիրքը, պատմական միջավայրը, հայկական բնակավայրերի ձևավորումն ու զարգացումը, հայ բնակչության տեղաբաշխումը և շրջակա բնակավայրերի հետ ունեցած կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համայնքի հասարակական կազմակերպվածությանը, եկեղեցական կյանքին, կրթական հաստատություններին, դպրոցներին, մշակութային ավանդույթներին և ազգային ինքնության պահպանմանն ուղղված գործունեությանը։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև հայ բնակչության տնտեսական զբաղմունքների, արհեստների, առևտրի, կենցաղի, ընտանեկան սովորույթների և հասարակական հարաբերությունների վերաբերյալ տեղեկությունները։ Այս տվյալները հնարավորություն են տալիս վերակազմելու Կեսարիայի հայ համայնքի առօրյա կյանքի պատկերը և բացահայտելու նրա ներդրումը տարածաշրջանի տնտեսական ու մշակութային զարգացման մեջ։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև պատմական իրադարձություններն ու քաղաքական պայմանները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում ազդել են հայ բնակչության կյանքի, համայնքային հաստատությունների գործունեության և ազգային մշակույթի պահպանման վրա։ Աշխատության արժեքավոր առանձնահատկություններից է պատմական փաստերի համադրումը տեղագրական նկարագրությունների, կենսագրական տեղեկությունների, պատկերների, դիմանկարների և քարտեզագրական նյութերի հետ։ Երկու հատորները միասին ընդգրկում են շուրջ 2479 համարակալված էջ՝ ընթերցողին տրամադրելով հարուստ փաստագրական նյութ Կեսարիայի հայության և շրջակա հայկական բնակավայրերի պատմության վերաբերյալ։ Հրատարակությունը կարևոր աղբյուր է արևմտահայության պատմության, հայկական գաղթօջախների ձևավորման, պատմական ժողովրդագրության, ազգագրության և հայկական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Այն առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև Կեսարիայի հայերի ժառանգների համար, քանի որ օգնում է պահպանել նախնիների բնակավայրերի, համայնքային կյանքի և ազգային ավանդույթների մասին պատմական հիշողությունը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, հայագետներին, ազգագրագետներին, ուսանողներին և բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են պատմական Հայաստանի ու Օսմանյան կայսրության հայկական համայնքների անցյալով:

Գրականագիտական, պատմամշակութային և ճանաչողական բնույթի աշխատությունը նվիրված է պատմության և գրականության փոխհարաբերությունների, գրական ստեղծագործություններում պատմական իրադարձությունների արտացոլման, ինչպես նաև գրողների աշխարհայացքի և գեղարվեստական մտածողության միջոցով անցյալի ընկալման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության հիմնական ուղղությունը կապված է պատմական թեմատիկայով գրական երկերի քննարկման, դրանց գաղափարական և գեղարվեստական արժեքների բացահայտման, պատմական իրականության ու հեղինակային երևակայության փոխազդեցության և ընթերցողի պատմական գիտակցության ձևավորման հարցերի հետ։ Գրականությունը պատմական անցյալի ճանաչման յուրահատուկ միջոց է, քանի որ հնարավորություն է տալիս ոչ միայն անդրադառնալու տարբեր ժամանակաշրջանների իրադարձություններին, այլև պատկերացնելու տվյալ ժամանակների հասարակական հարաբերությունները, մարդկային ճակատագրերը, բարոյական պատկերացումները և մշակութային միջավայրը։ Պատմական իրադարձությունների գեղարվեստական ներկայացումը տարբերվում է պատմագիտական ուսումնասիրությունից, քանի որ գրողը կարող է օգտագործել կերպարների հոգեբանական նկարագրությունը, երկխոսությունները, գեղարվեստական պատկերները և ստեղծագործական երևակայությունը՝ անցյալի մասին սեփական մեկնաբանությունը ձևավորելու նպատակով։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է պատմական թեմաներով գրված գրքերի բովանդակային առանձնահատկությունները, դրանցում ներկայացված իրադարձությունների և կերպարների մեկնաբանությունը, ինչպես նաև գրական ստեղծագործությունների ճանաչողական ու դաստիարակչական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի պատմական վեպերի, վիպակների, պատմվածքների, հուշագրությունների և գրական այլ ժանրերի հնարավորությունները հասարակության պատմական հիշողության պահպանման ու փոխանցման գործում։ Հետազոտական և մեկնաբանական հետաքրքրություն է ներկայացնում այն հանգամանքը, որ տարբեր հեղինակներ կարող են միևնույն պատմական իրադարձությունը ներկայացնել տարբեր տեսանկյուններից՝ պայմանավորված իրենց ապրած ժամանակաշրջանով, գաղափարական դիրքորոշումներով, գեղագիտական նախասիրություններով և ստեղծագործական նպատակներով։ Այս համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի պատմական փաստի և գեղարվեստական հորինվածքի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Գրական ստեղծագործությունը կարող է հիմնվել իրական իրադարձությունների, պատմական փաստաթղթերի, ժամանակակիցների վկայությունների և ժողովրդական հիշողության վրա, սակայն դրանց գեղարվեստական վերամշակումը հաճախ ենթադրում է կերպարների, իրավիճակների և իրադարձությունների հեղինակային մեկնաբանություն։ Այդ պատճառով պատմական թեմատիկայով գրականության ընթերցումը պահանջում է տարբերակել փաստագրական տեղեկությունը գեղարվեստական պատկերավորումից և հաշվի առնել ստեղծագործության ժանրային առանձնահատկությունները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է գրողների կողմից պատմական անհատականությունների ներկայացման ուսումնասիրությունը։ Պատմական գործիչների, հասարակական առաջնորդների, մտավորականների և սովորական մարդկանց կերպարների միջոցով գրականությունը կարող է բացահայտել պատմական իրադարձությունների մարդկային կողմը, անձնական ընտրությունների նշանակությունը և անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում այն ստեղծագործությունները, որոնցում պատմական գործընթացները ներկայացվում են անհատական ճակատագրերի, ընտանեկան պատմությունների և սերունդների փոխհարաբերությունների միջոցով։ Նման գեղարվեստական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ընկալելու պատմությունը ոչ միայն որպես թվականների և իրադարձությունների հաջորդականություն, այլև որպես մարդկային ապրումների, հասարակական փոփոխությունների և մշակութային շարունակականության ամբողջություն։ Աշխատության թեմատիկան կարող է ընդգրկել նաև ազգային պատմության և համաշխարհային պատմական իրադարձությունների գրական արտացոլման առանձնահատկությունները։ Հայ գրականության համատեքստում պատմական թեմատիկան կարևոր տեղ է զբաղեցնում ազգային ինքնագիտակցության, մշակութային ժառանգության, պատմական հիշողության և հասարակական արժեքների ներկայացման գործում։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում հայ գրողները դիմել են պատմական անցյալին՝ անդրադառնալով պետականության, ազատության, հասարակական պայքարի, ազգային ինքնության և մշակութային գոյատևման հիմնախնդիրներին։ Միաժամանակ համաշխարհային գրականության պատմական թեմաներով ստեղծագործությունները հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու այլ ժողովուրդների պատմական փորձառությանը, հասարակական վերափոխումներին և մշակութային առանձնահատկություններին։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչներից կարող են լինել առանձին գրքերի շուրջ կառուցված քննարկումները, որոնց միջոցով ներկայացվում են ստեղծագործությունների հիմնական գաղափարները, պատմական միջավայրը, կերպարների փոխհարաբերությունները և հեղինակի գեղարվեստական մոտեցումները։ Գրքերի մասին զրույցի ձևաչափը հնարավորություն է տալիս գրականագիտական նյութը ներկայացնելու մատչելի, կենդանի և ընթերցողի համար հետաքրքիր եղանակով՝ համադրելով պատմական տեղեկությունները, գրական մեկնաբանությունները և ընթերցողական դիտարկումները։ Նման կառուցվածքը կարող է նպաստել ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը, գրական ստեղծագործությունների նկատմամբ հետաքրքրության բարձրացմանը և պատմական թեմաների շուրջ ինքնուրույն մտածողության ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի գրական երկերի համեմատական քննարկումը, քանի որ տարբեր հեղինակների ստեղծագործությունների համադրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու պատմական իրադարձությունների ներկայացման ընդհանուր գծերը, գաղափարական տարբերությունները և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների բազմազանությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև գրականության և պատմական հիշողության փոխհարաբերությունները, մասնավորապես՝ այն հարցը, թե ինչպես են գեղարվեստական ստեղծագործությունները նպաստում անցյալի մասին հանրային պատկերացումների ձևավորմանը։ Գրական երկերը կարող են պահպանել որոշակի ժամանակաշրջանի հոգևոր մթնոլորտը, հասարակական մտահոգությունները և մշակութային արժեքները՝ միաժամանակ արտահայտելով դրանց նկատմամբ հեղինակի անհատական վերաբերմունքը։ Այս տեսանկյունից կարևոր է ուսումնասիրել նաև պատմական իրադարձությունների գեղարվեստական մեկնաբանությունների ազդեցությունը ընթերցողի աշխարհայացքի և արժեքային պատկերացումների վրա։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է գրականության կրթական և դաստիարակչական նշանակությանը։ Պատմական թեմաներով գրքերի քննարկումը կարող է նպաստել սովորողների և ընթերցողների պատմական գիտելիքների ընդլայնմանը, պատճառահետևանքային կապերի ընկալմանը, տարբեր ժամանակաշրջանների հասարակական կյանքի առանձնահատկությունների ճանաչմանը և քննադատական մտածողության զարգացմանը։ Առանձին ուշադրության են արժանի գրական ստեղծագործությունների միջոցով բարոյական ընտրության, մարդկային պատասխանատվության, արդարության, հայրենասիրության, հասարակական համերաշխության և մշակութային արժեքների պահպանման հարցերի քննարկման հնարավորությունները։ Միաժամանակ պատմական թեմաներով գեղարվեստական գրականության ճանաչողական նշանակությունը առավել ամբողջական է դառնում, երբ այն համադրվում է պատմագիտական գիտելիքների և հավաստի պատմական աղբյուրների հետ։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել գրականագիտական, պատմահամեմատական, թեմատիկ, կերպարային և գաղափարագեղարվեստական վերլուծության մոտեցումներ։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել գրական երկերի պատմական հիմքերը, հեղինակային մեկնաբանությունների առանձնահատկությունները, ստեղծագործությունների գաղափարական ուղղվածությունը և դրանց տեղը գրական ու մշակութային գործընթացներում։ Աշխատության գիտաճանաչողական նշանակությունը պայմանավորված է պատմության և գեղարվեստական գրականության փոխազդեցության ուսումնասիրությամբ, պատմական թեմատիկայով ստեղծագործությունների մեկնաբանությամբ և ընթերցողական մշակույթի զարգացմանը նպաստող մոտեցումների ներկայացմամբ։ Դրա կիրառական արժեքը կապված է գրականության և պատմության դասավանդման, արտադասարանական ընթերցանության կազմակերպման, գրադարանային միջոցառումների, գրական քննարկումների և մշակութային կրթության ծրագրերի հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, պատմաբաններին, մանկավարժներին, գրադարանավարներին, մշակութային ոլորտի մասնագետներին, ուսանողներին, աշակերտներին և պատմական ու գեղարվեստական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների լայն շրջանակին։ Աշխատությունն ունի գրականագիտական, պատմաճանաչողական, կրթական և մշակութային նշանակություն՝ նպաստելով պատմական անցյալի գեղարվեստական ընկալման, գրական ստեղծագործությունների գաղափարական բովանդակության, հեղինակային աշխարհայացքի և պատմական հիշողության ձևավորման գործընթացների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Պատմագիտական և քաղաքական մտքի պատմության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Սևրի հաշտության պայմանագրի նախապատրաստման ու ստորագրման գործընթացների արտացոլմանը հայ հասարակական-քաղաքական մտքում 1919–1920 թվականներին՝ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության և հետպատերազմյան միջազգային հարաբերությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված աշխարհաքաղաքական իրադրությունը, Հայկական հարցի քննարկումները Փարիզի խաղաղության վեհաժողովում և հայկական քաղաքական շրջանակների ակնկալիքները միջազգային դիվանագիտությունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1920 թվականի օգոստոսի 10-ին ստորագրված Սևրի պայմանագրի՝ Հայաստանին վերաբերող դրույթներին, դրանց քաղաքական նշանակությանը և հայ հասարակության տարբեր շերտերում առաջացրած արձագանքներին։ Վերլուծվում են հայկական քաղաքական կուսակցությունների, պետական գործիչների, մտավորականների և հասարակական կազմակերպությունների դիրքորոշումները Հայաստանի սահմանների, անկախ պետականության ամրապնդման և ազգային իրավունքների միջազգային ճանաչման վերաբերյալ։ Քննարկվում են հայկական մամուլում, հրապարակախոսության մեջ և քաղաքական ելույթներում արտահայտված գնահատականները, ինչպես նաև Սևրի պայմանագրի իրականացման հնարավորությունների շուրջ ձևավորված տեսակետներն ու տարաձայնությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել ժամանակաշրջանի դիվանագիտական փաստաթղթերը, պետական որոշումները, քաղաքական նամակագրությունը, մամուլի հրապարակումները և հուշագրական աղբյուրները։ Անդրադարձ է կատարվում Սևրի պայմանագրի շուրջ ձևավորված քաղաքական սպասումներին, դրանց առնչությանը Հայաստանի Հանրապետության արտաքին քաղաքականությանը և 1920 թվականի ռազմաքաղաքական զարգացումների ազդեցությանը հայկական հասարակական մտքի վրա։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց նորագույն պատմության, Հայկական հարցի, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության, միջազգային հարաբերությունների և հայ հասարակական-քաղաքական մտքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Կրոնագիտական և քաղաքագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ջիհադի հայեցակարգի գաղափարական մեկնաբանությունների ուսումնասիրությանը սուննի իսլամականության շրջանակներում՝ «ալ-Կաիդա» ահաբեկչական կազմակերպության գաղափարախոսության օրինակով։ Քննության են առնվում ջիհադի հասկացության պատմական ձևավորումը, կրոնական աղբյուրներում դրա տարբեր նշանակությունները և իսլամական մտքի զարգացման ընթացքում ձևավորված մեկնաբանական մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ջիհադի կրոնական, բարոյական, հասարակական և քաղաքական ընկալումների տարբերություններին, ինչպես նաև ծայրահեղական գաղափարախոսություններում այդ հասկացության վերաիմաստավորման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են սուննի իսլամականության որոշ արմատական ուղղությունների գաղափարական հիմքերը, կրոնական տեքստերի ընտրովի մեկնաբանության մեխանիզմները և դրանց օգտագործումը քաղաքական նպատակների հիմնավորման համար։ Քննարկվում են «ալ-Կաիդա»-ի գաղափարախոսության ձևավորման պատմական ու քաղաքական նախադրյալները, դրա աշխարհայացքային առանձնահատկությունները և բռնության կրոնական արդարացման փորձերը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են կրոնական արմատականացման, ծայրահեղական շարժումների գաղափարական ազդեցության և միջազգային անվտանգության հետ կապված հիմնախնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում ջիհադի ավանդական կրոնագիտական մեկնաբանությունների և ահաբեկչական կազմակերպությունների կողմից տարածվող գաղափարական պատկերացումների տարբերակմանը՝ ընդգծելով դրանց ուսումնասիրության պատմական և մեթոդաբանական նշանակությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կրոնագիտության, իսլամագիտության, քաղաքագիտության, միջազգային հարաբերությունների և անվտանգության ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմաաշխարհագրական և հայագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հյուսիսային Արցախի պատմական անցյալի, աշխարհագրական առանձնահատկությունների, բնակավայրերի և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարածաշրջանի պատմական սահմանների, վարչատարածքային փոփոխությունների, բնակչության կազմի և հասարակական կյանքի զարգացման հետ կապված հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Գարդմանի, Շամքորի, Գանձակի և հարակից պատմական տարածքների բնակավայրերին, պատմական հուշարձաններին, եկեղեցիներին, վանքերին և մշակութային կենտրոններին։ Վերլուծվում են տարածաշրջանի վերաբերյալ հայկական և օտարալեզու պատմական սկզբնաղբյուրները, աշխարհագրական նկարագրությունները, վիմագրական հիշատակությունները և պատմամշակութային տեղեկությունները։ Քննարկվում են նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած քաղաքական ու վարչական փոփոխությունները, բնակչության տեղաշարժերը և դրանց ազդեցությունը տարածաշրջանի ժողովրդագրական ու մշակութային միջավայրի վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարևորվում են պատմական տեղանունների, ճարտարապետական ժառանգության և տեղական ավանդույթների փաստագրումն ու գիտական արժևորումը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու Հյուսիսային Արցախի պատմաաշխարհագրական զարգացման, բնակավայրերի պատմության և տարածաշրջանի մշակութային առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, պատմական աշխարհագրության, հնագիտության, ազգագրության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմաժողովրդագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Փոքր Ասիայի հայկական բնակչության թվաքանակի, տարածքային բաշխման և ժողովրդագրական պատկերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարբեր վարչական միավորներում և բնակավայրերում հայ բնակչության վերաբերյալ առկա վիճակագրական տեղեկությունները, դրանց հավաքագրման սկզբունքներն ու համադրման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պաշտոնական տվյալների, հայկական հաստատությունների տեղեկությունների և այլ վիճակագրական աղբյուրների միջև առկա տարբերություններին ու դրանց գնահատման խնդիրներին։ Վերլուծվում են հայ բնակչության թվաքանակը և բնակեցման աշխարհագրությունը՝ տարածաշրջանի ընդհանուր ժողովրդագրական կառուցվածքի համատեքստում։ Քննարկվում են նաև վիճակագրական տվյալների արժանահավատության, հաշվառման մեթոդների և տարբեր աղբյուրներում ներկայացված ցուցանիշների համեմատության հետ կապված հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Փոքր Ասիայի հայ բնակչության ժողովրդագրական վիճակի և տարածքային տեղաբաշխման վերաբերյալ՝ համապատասխան պատմական ժամանակաշրջանի շրջանակներում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, պատմական ժողովրդագրության, պատմական աշխարհագրության և Օսմանյան կայսրության բնակչության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմաժողովրդագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Կարսի նահանգի վարչական կառուցվածքի և բնակչության ժողովրդագրական պատկերի ուսումնասիրությանը 19-րդ դարի առաջին երեսնամյակի ընթացքում։ Քննության են առնվում նահանգի վարչատարածքային բաժանումը, բնակավայրերի տեղաբաշխումը, բնակչության կազմն ու տարածքային բաշխման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական և ռազմական իրադարձությունների պայմաններում տեղի ունեցած ժողովրդագրական տեղաշարժերին, բնակչության արտագաղթի և վերաբնակեցման գործընթացներին։ Վերլուծվում են տարբեր բնակավայրերի ու վարչական միավորների բնակչության վերաբերյալ պատմական տեղեկությունները և դրանց միջոցով տարածաշրջանի ժողովրդագրական փոփոխությունների հիմնական միտումները։ Քննարկվում են նաև վարչական կառավարման համակարգի առանձնահատկությունները և դրանց կապը նահանգի հասարակական ու ժողովրդագրական գործընթացների հետ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու Կարսի տարածաշրջանի բնակչության պատմական զարգացման և վարչատարածքային կազմակերպման մասին 19-րդ դարի սկզբին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, պատմական ժողովրդագրության, պատմական աշխարհագրության և տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմական և հասարակական-քաղաքական բնույթի այս թարգմանական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանում տեղի ունեցած բռնությունների վերաբերյալ փաստերի, դրանց հանգամանքների և պատասխանատվության հարցերի ներկայացմանն ու քննությանը։ Նյութում ուշադրություն է դարձվում նկարագրվող իրադարձությունների ընթացքին, դրանց պատճառների և հետևանքների մեկնաբանությանը, ինչպես նաև տարբեր կողմերի դերակատարության ու պատասխանատվության վերաբերյալ ներկայացված գնահատականներին։ Քննության են առնվում հասարակական և քաղաքական իրավիճակի առանձնահատկությունները, բնակչության անվտանգության խնդիրները և բռնության դեպքերի ազդեցությունը հանրային կյանքի վրա։ Կարևորվում է փաստական տեղեկությունների հավաքագրման, վկայությունների ներկայացման և իրադարձությունների վերաբերյալ տարբեր տեսակետների համադրման նշանակությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պատասխանատվության, իրավական գնահատման և մարդու իրավունքների պաշտպանության հետ կապված հարցերին։ Անգլերեն սկզբնաղբյուրից կատարված թարգմանությունը հնարավորություն է տալիս հայալեզու ընթերցողին ծանոթանալու տվյալ իրադարձությունների վերաբերյալ օտարալեզու նյութում ներկայացված փաստերին և մեկնաբանություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի պատմության, մարդու իրավունքների, քաղաքական պատմության և սկզբնաղբյուրների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմաազգագրական և տեղագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Ղարաբաղլու բնակավայրի պատմության, բնակչության, կենցաղի և սոցիալ-տնտեսական կյանքի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բնակավայրի աշխարհագրական դիրքը, բնական պայմանները, բնակեցման առանձնահատկությունները և տարածքային կազմակերպման հիմնական գծերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնակչության կազմին, ավանդական զբաղմունքներին, գյուղատնտեսական գործունեությանը, արհեստներին և առօրյա կենսակերպին։ Ներկայացվում են համայնքային հարաբերությունների, բնակելի միջավայրի, տնտեսության կազմակերպման և տեղական սովորույթների վերաբերյալ տեղեկություններ՝ տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական պայմանների համատեքստում։ Քննարկվում են նաև բնակավայրի կապերը հարակից տարածքների հետ, հաղորդակցության ուղիները և տարածաշրջանային տնտեսական ու մշակութային գործընթացների ազդեցությունը տեղական կյանքի վրա։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու բնակավայրի պատմական զարգացման, բնակչության կենսակերպի և տարածաշրջանի գյուղական համայնքներին բնորոշ առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմական աշխարհագրության, ազգագրության, բնակավայրերի պատմության և տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի և Պոնտոսի միջև ձևավորված պատմական, քաղաքական, տնտեսական և մշակութային առնչությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում երկու տարածաշրջանների փոխհարաբերությունների զարգացման հիմնական փուլերը, աշխարհագրական դիրքի ազդեցությունը և հարակից երկրների ու ժողովուրդների հետ կապերի ընդհանուր պատմական միջավայրը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական դաշինքների, ռազմական հարաբերությունների, առևտրային ուղիների և բնակչության փոխադարձ տեղաշարժերի նշանակությանը։ Վերլուծվում են Սևծովյան տարածաշրջանի և Հայկական լեռնաշխարհի միջև տնտեսական ու մշակութային հաղորդակցության ձևերը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը տեղական հասարակությունների զարգացման վրա։ Քննարկվում են պատմական աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունները, դրանց մեկնաբանման առանձնահատկությունները և տարբեր ժամանակաշրջաններում երկու տարածքների փոխհարաբերությունների փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Հայաստանի կապերի մասին Սևծովյան աշխարհի հետ և բացահայտելու Պոնտոսի տեղը տարածաշրջանային պատմական գործընթացներում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, հին աշխարհի պատմության, Սևծովյան տարածաշրջանի պատմության և պատմական աշխարհագրության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է XII–XIV դարերում Կիլիկյան Հայաստանի տնտեսական կապերի և միջերկրածովյան առևտրային հարաբերություններում նրա մասնակցության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում պետության աշխարհագրական դիրքի, նավահանգիստների, ցամաքային ու ծովային ճանապարհների նշանակությունը և դրանց դերը տարածաշրջանային ու միջազգային ապրանքաշրջանառության կազմակերպման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եվրոպական և արևելյան առևտրական կենտրոնների հետ ձևավորված տնտեսական կապերին, օտարերկրյա վաճառականների գործունեությանը, ապրանքների փոխանակմանը և առևտրի իրավական կարգավորման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են մաքսային քաղաքականության, առևտրային արտոնությունների, պայմանագրային հարաբերությունների և դրամաշրջանառության նշանակությունը տնտեսական կյանքի զարգացման համար։ Քննարկվում են նաև միջերկրածովյան առևտրային ուղիների փոփոխությունների և տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացների ազդեցությունները տնտեսական հարաբերությունների վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Կիլիկյան Հայաստանի տնտեսական պատմության, արտաքին առևտրային կապերի և միջնադարյան Միջերկրականի տնտեսական համակարգերում նրա ներգրավվածության վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, միջնադարագիտության, տնտեսական պատմության և միջազգային առևտրի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Ռուսաստանում հայ բնակչության դավանական և եկեղեցական դրության ուսումնասիրությանը մինչև Եկատերինա II-ի կառավարման ժամանակաշրջանը ներառյալ։ Քննության են առնվում հայկական համայնքների կրոնական կյանքի կազմակերպման առանձնահատկությունները, եկեղեցական հաստատությունների գործունեությունը և պետական իշխանությունների հետ ձևավորված հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերի դավանական իրավունքների, կրոնական ազատությունների, եկեղեցիների և հոգևոր կառույցների գործունեության կարգավորման խնդիրներին։ Վերլուծվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում կիրառված պետական մոտեցումները, իրավական կարգավորումները և դրանց ազդեցությունը հայկական համայնքների կրոնական ու հասարակական կյանքի վրա։ Քննարկվում են նաև Հայ Առաքելական եկեղեցու դերը համայնքային ինքնության պահպանման գործում, հոգևոր կառավարման առանձնահատկությունները և հայկական եկեղեցական կառույցների հարաբերությունները ռուսական պետական համակարգի հետ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Ռուսաստանում հայկական համայնքների դավանական կարգավիճակի պատմական զարգացման և դրա վրա պետական ու եկեղեցական գործոնների ազդեցության վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, եկեղեցու պատմության, ռուս-հայկական հարաբերությունների և կրոնական համայնքների պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմատնտեսական և ազգագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Երևանի նահանգի Ալեքսանդրապոլի գավառի Շորագյալի տարածքում պետական գյուղացիների տնտեսական կենցաղի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գյուղական բնակչության տնտեսավարման ձևերը, հողօգտագործման առանձնահատկությունները, երկրագործության և անասնապահության կազմակերպումը, ինչպես նաև տնային տնտեսությունների նյութական պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղացիական աշխատանքի կազմակերպմանը, արտադրական միջոցների օգտագործմանը, եկամուտների ձևավորման աղբյուրներին և ընտանիքների տնտեսական գործունեության կառուցվածքին։ Ներկայացվում են գյուղական տնտեսությունների փոխհարաբերությունները տեղական շուկայի, առևտրի և վարչական համակարգի հետ, ինչպես նաև բնակչության տնտեսական դրության վրա ազդող բնական ու սոցիալական պայմանները։ Քննարկվում են պետական գյուղացիության հողային հարաբերությունների, հարկային պարտավորությունների և տնտեսական գործունեության կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի գյուղական բնակչության առօրյա տնտեսության, սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների և ավանդական տնտեսավարման ձևերի մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել Հայաստանի տնտեսական պատմության, գյուղացիության պատմության, պատմական ազգագրության և տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմաիրավական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության հետևանքների հաղթահարման հետ կապված պատմական և իրավական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում խնդրի ձևավորման պատմական նախադրյալները, դրա միջազգային-իրավական ընկալման առանձնահատկությունները և համապատասխան իրավական մոտեցումների զարգացման ընթացքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ցեղասպանության հանցագործության վերաբերյալ միջազգային իրավունքի սկզբունքներին, պատասխանատվության, հատուցման և խախտված իրավունքների վերականգնման վերաբերյալ իրավական հայեցակարգերին։ Վերլուծվում են պատմական փաստերի իրավական գնահատման, անհատական և հավաքական իրավունքների պաշտպանության, սեփականության ու մշակութային ժառանգության հետ կապված հարցերի ուսումնասիրման տեսական մոտեցումները։ Քննարկվում են նաև միջազգային իրավական փաստաթղթերի, պատմական աղբյուրների և իրավագիտական մեկնաբանությունների նշանակությունը խնդրի բազմակողմանի ուսումնասիրության համար։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու պատմական արդարության, իրավական պատասխանատվության և ցեղասպանությունների հետևանքների հաղթահարման վերաբերյալ ձևավորված մոտեցումների մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել Հայոց ցեղասպանության պատմության, միջազգային իրավունքի, մարդու իրավունքների և պատմաիրավական ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 19-րդ դարում Օսմանյան տիրապետության դեմ բալկանյան ժողովուրդների ազգային-ազատագրական շարժումներին հայերի մասնակցության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական պայմանները, Բալկաններում ծավալված ազատագրական շարժումների հիմնական ուղղությունները և դրանց հետ հայերի առնչությունների ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ անհատների և խմբերի մասնակցությանը, բալկանյան ժողովուրդների հետ ձևավորված կապերին, փոխադարձ աջակցության դրսևորումներին և ընդհանուր քաղաքական ու հասարակական շահերի շուրջ համագործակցությանը։ Վերլուծվում են ազատագրական շարժումների վերաբերյալ հայկական միջավայրում ձևավորված արձագանքները, ինչպես նաև այդ իրադարձությունների ազդեցությունը ազգային ինքնագիտակցության և հասարակական-քաղաքական մտքի զարգացման վրա։ Քննարկվում են հայ և բալկանյան ժողովուրդների պատմական փոխհարաբերությունները, նրանց միջև ձևավորված կապերի առանձնահատկությունները և ազգային շարժումների համատեքստում դրանց նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական ներկայացնելու 19-րդ դարի ազգային-ազատագրական գործընթացների բազմակողմ բնույթը և դրանցում հայերի ունեցած մասնակցության տարբեր դրսևորումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, բալկանագիտության և Օսմանյան կայսրության պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Հայագիտական և ձեռագրագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Վանա լճի կղզիներում գործող վանական գրչության կենտրոնների պատմության, գործունեության և ձեռագրական ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում այդ կենտրոնների ձևավորման ու զարգացման պատմամշակութային պայմանները, գրիչների, ծաղկողների և հոգևոր գործիչների գործունեությունը, ինչպես նաև ձեռագրերի ընդօրինակման ու պահպանման ավանդույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ստեղծված ձեռագրերի բովանդակությանը, գրչական առանձնահատկություններին, հիշատակարաններին, մանրանկարչությանը և գրքարվեստի այլ բաղադրիչներին։ Վերլուծվում են վանական կենտրոնների միջև գոյություն ունեցած մշակութային կապերը և դրանց փոխհարաբերությունները հայկական այլ գրչության կենտրոնների հետ։ Քննարկվում են նաև ձեռագրերի պատվիրատուների ու ստեղծողների դերը, հոգևոր և կրթական միջավայրի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև մատենագրական ժառանգության փոխանցման ուղիները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Վասպուրականի ձեռագրական մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունները և վանական գրչության կենտրոնների նշանակությունը հայ միջնադարյան մշակույթի պատմության մեջ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ձեռագրագիտության, հայոց պատմության, միջնադարագիտության և հայ արվեստի պատմության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմաքաղաքական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 1970–2000 թվականներին Սիրիայի Արաբական Հանրապետության ներքաղաքական և ռազմական կյանքում ալավիական համայնքի ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում նշված ժամանակաշրջանում պետական կառավարման համակարգի, զինված ուժերի և հասարակական-քաղաքական կառույցների փոխհարաբերությունները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ալավիների մասնակցության առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են համայնքի ներկայացուցիչների ներգրավվածությունը պետական և ռազմական հաստատություններում, քաղաքական համակարգի ձևավորման գործընթացները և իշխանական կառույցների հետ նրանց հարաբերությունների բնույթը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զինված ուժերի ու անվտանգության կառույցների տեղին երկրի ներքաղաքական գործընթացներում և դրանց փոխկապակցվածությանը պետական իշխանության կազմակերպման հետ։ Քննարկվում են նաև կրոնական ու համայնքային գործոնների նշանակությունը, հասարակության տարբեր խմբերի փոխհարաբերությունները և դրանց ազդեցությունը Սիրիայի քաղաքական կյանքի վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տվյալ ժամանակաշրջանի ներքաղաքական և ռազմական զարգացումները դիտարկել համայնքային, ինստիտուցիոնալ և պատմական գործոնների փոխազդեցության համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել Սիրիայի նորագույն պատմության, արաբագիտության, Մերձավոր Արևելքի ուսումնասիրությունների և քաղաքական պատմության ոլորտների հետազոտողների համար։

Պատմական բնույթի այս աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմության ողբերգական իրադարձությունների, զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և դրանց հետևանքների ներկայացմանն ու ուսումնասիրմանը։ Քննության են առնվում պատմական իրադարձությունների ձևավորման քաղաքական և հասարակական նախադրյալները, բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների ընթացքը և դրանց ազդեցությունը հայկական համայնքների կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդկային կորուստներին, բռնի տեղահանություններին, բնակավայրերի ու մշակութային միջավայրի կորստին և փրկվածների հետագա ճակատագրերին։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տարբեր պատմական աղբյուրների, վկայությունների, փաստաթղթերի և ժամանակակիցների արձագանքների նշանակությանը՝ տեղի ունեցած իրադարձությունների ուսումնասիրության և փաստագրման տեսանկյունից։ Քննարկվում են աղետի ժողովրդագրական, սոցիալական և մշակութային հետևանքները, ինչպես նաև հայկական համայնքների վերակազմավորման ու պատմական հիշողության պահպանման խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական գործընթացների, դրանց պատճառահետևանքային կապերի և հայ ժողովրդի հետագա պատմության վրա ունեցած ազդեցության առավել ամբողջական ընկալմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ, ցեղասպանագիտությամբ, պատմական հիշողությամբ և սփյուռքի ձևավորման պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների ու ընթերցողների համար։

Պատմական և իրավական բնույթի այս փաստաթուղթը վերաբերում է Մոսկվայում տարեց, աղքատ և անաշխատունակ հայերի խնամքի ու ապաստանի համար նախատեսված բարեգործական հաստատության կառավարման կազմակերպմանը։ Ներկայացվում են հաստատության գործունեության հիմնական սկզբունքները, կառավարման մարմինների գործառույթները, պատասխանատվության շրջանակները և ներքին վարչական կարգը։ Քննության են առնվում խնամքի կարիք ունեցող անձանց ընդունման և պահպանման, նրանց կենցաղային պայմանների ապահովման, նյութական աջակցության ու սոցիալական հոգածության կազմակերպման հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հաստատության միջոցների կառավարմանը, պատասխանատու անձանց պարտականություններին, հաշվետվողականությանը և բարեգործական նպատակներով տրամադրված միջոցների նպատակային օգտագործմանը։ Փաստաթուղթը պատկերացում է տալիս համայնքային բարեգործության կազմակերպված ձևերի, սոցիալական օգնության մեխանիզմների և խնամքի հաստատությունների կառավարման սկզբունքների մասին։ Այն միաժամանակ արժեքավոր աղբյուր է Մոսկվայի հայ համայնքի սոցիալական և բարեգործական գործունեության պատմության ուսումնասիրման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայ համայնքների պատմությամբ, բարեգործության և սոցիալական աջակցության պատմությամբ, ինչպես նաև հասարակական կազմակերպությունների գործունեությամբ զբաղվող հետազոտողների ու պատմաբանների համար։

Պատմագիտական բնույթի այս աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրության գոյության վերջին ժամանակաշրջանի ռազմական հակամարտությունների և դրանց քաղաքական ու հասարակական հետևանքների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են կայսրության ռազմական համակարգի վիճակը, բանակի կազմակերպման և արդիականացման գործընթացները, ինչպես նաև արտաքին ու ներքին ճգնաժամերի ազդեցությունը ռազմական կարողությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կայսրության վերջին տասնամյակներում տեղի ունեցած պատերազմների պատճառներին, ռազմական գործողությունների ընթացքին, ռազմավարական որոշումներին և տարածքային փոփոխություններին։ Քննարկվում են նաև եվրոպական տերությունների և հարևան պետությունների հետ հարաբերությունները, միջազգային մրցակցությունը և դիվանագիտական զարգացումները, որոնք անմիջականորեն կապված էին ռազմական հակամարտությունների հետ։ Վերլուծվում է պատերազմների ազդեցությունը կայսրության բնակչության, տնտեսության, պետական կառավարման և հասարակական կյանքի վրա, ինչպես նաև տարբեր ժողովուրդների և համայնքների դրությունը ռազմական ու քաղաքական անկայունության պայմաններում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ռազմական պատմությունը դիտարկել ավելի լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում և հասկանալ այն գործընթացները, որոնք ուղեկցել են կայսրության աստիճանական թուլացմանն ու վերջնական վերափոխմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ռազմական պատմության մասնագետների, արևելագետների, միջազգային հարաբերությունների հետազոտողների, ուսանողների և ուշ օսմանյան ժամանակաշրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության քաղաքական կյանքի ուսումնասիրությանը 1918 թվականի մայիսից մինչև 1919 թվականի մայիս ընկած ժամանակահատվածում՝ Անդրկովկասում և հայկական սփյուռքում հրատարակվող մամուլի նյութերի հիման վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են ժամանակաշրջանի թերթերն ու պարբերականները ներկայացրել նորաստեղծ հայկական պետականության ձևավորումը, իշխանության մարմինների գործունեությունը, ներքաղաքական գործընթացները, հասարակական տրամադրությունները և պետության առջև ծառացած քաղաքական խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում անկախության հաստատումից հետո պետական կառավարման համակարգի ձևավորմանը, քաղաքական ուժերի գործունեությանը, խորհրդարանական կյանքին, ներքին հակասություններին և երկրի սոցիալ-քաղաքական իրավիճակին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր տարածաշրջաններում հրատարակվող հայկական մամուլի դիրքորոշումների և իրադարձությունների մեկնաբանությունների համեմատությանը՝ հնարավորություն տալով բացահայտել միևնույն քաղաքական գործընթացների լուսաբանման տարբեր մոտեցումները։ Մամուլի հրապարակումները դիտարկվում են ոչ միայն որպես ժամանակաշրջանի իրադարձությունների մասին տեղեկատվության աղբյուր, այլև որպես հասարակական և քաղաքական մտքի արտահայտման կարևոր միջոց։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս մամուլի փաստական նյութերի միջոցով առավել ամբողջական պատկերացում կազմել հայկական պետականության առաջին տարվա քաղաքական զարգացումների, հասարակական քննարկումների և ժամանակի քաղաքական միջավայրի մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, մամուլի պատմության և աղբյուրագիտության մասնագետների, հայագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի Ռուսաստանում պատմագիտական մտքի զարգացմանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հայագիտական ուսումնասիրությունների ձևավորմանն ու առաջընթացին։ Ներկայացվում են այն գիտական ուղղությունները, մոտեցումները և հետազոտական ավանդույթները, որոնց շրջանակում ռուսաստանյան գիտական միջավայրում ուսումնասիրվել են Հայաստանի պատմությունը, հայ ժողովրդի անցյալը, մշակույթը, գրավոր ժառանգությունը և պատմական աղբյուրները։ Քննարկվում է հայագիտության տեղը տվյալ ժամանակաշրջանի պատմագիտական համակարգում, ինչպես նաև գիտական հաստատությունների, համալսարանների, արևելագիտական կենտրոնների և առանձին հետազոտողների գործունեության նշանակությունը ոլորտի զարգացման գործում։ Ուշադրություն է դարձվում պատմական սկզբնաղբյուրների հավաքման, հրապարակման, թարգմանության և գիտական քննության խնդիրներին, պատմագիտական աշխատությունների մեթոդաբանական առանձնահատկություններին և Հայաստանի ու հայ ժողովրդի պատմության վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ձևավորմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչ պայմաններում է հայագիտությունը Ռուսաստանում աստիճանաբար ձևավորվել որպես մասնագիտական ուսումնասիրությունների ուղղություն և ինչպես է այն փոխկապակցվել պատմագիտության ու արևելագիտության ընդհանուր զարգացման հետ։ Նյութը կարող է արժեքավոր լինել պատմաբանների, հայագետների, պատմագիտության պատմությամբ և գիտական մտքի զարգացմամբ զբաղվող հետազոտողների, ինչպես նաև ուսանողների և 19-րդ դարի հայագիտական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է IX–XI դարերում հայկական պետականության ռազմական համակարգի, զինված ուժերի կազմակերպման և ռազմական գործի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում պետականության վերականգնման և ամրապնդման պայմաններում բանակի ձևավորման սկզբունքները, զորքերի կառուցվածքը, համալրման եղանակները, հրամանատարական համակարգը և ռազմական կառավարման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արքայական զորքի, իշխանական զինուժի և ռազմական ծառայություն իրականացնող տարբեր խմբերի փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև կենտրոնական իշխանության և առանձին նախարարական ու իշխանական տների ռազմական ներուժի դերին։ Վերլուծվում են հետևակի և հեծելազորի նշանակությունը, սպառազինության ու պաշտպանական միջոցների կիրառումը, ամրոցների և բերդաքաղաքների դերը երկրի պաշտպանության կազմակերպման գործում։ Քննարկվում են ռազմական գործողությունների կազմակերպման, սահմանների պաշտպանության, զորքերի տեղաշարժի և ռազմավարական կարևորություն ունեցող տարածքների վերահսկման հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ժամանակաշրջանի արտաքին քաղաքական պայմաններին և հարևան պետությունների ու ռազմաքաղաքական ուժերի հետ հարաբերությունների ազդեցությանը հայկական բանակի զարգացման վրա։ Դիտարկվում է զինված ուժերի դերը ոչ միայն արտաքին վտանգներին դիմակայելու, այլև երկրի ներքին կայունության, արքայական իշխանության ամրապնդման և քաղաքական միասնության պահպանման գործում։ Կարևորվում է պատմագրական և սկզբնաղբյուրային տեղեկությունների համադրումը՝ միջնադարյան հայկական ռազմական համակարգի հնարավորինս ամբողջական պատկերը վերականգնելու նպատակով։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի ռազմական կազմակերպության առանձնահատկությունները և գնահատելու բանակի նշանակությունը հայկական պետականության պաշտպանության ու զարգացման գործում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել միջնադարագետների, ռազմական պատմության մասնագետների, հայագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը հասարակական-քաղաքական և պատմական բնույթի հրապարակում է, որտեղ ներկայացվում և հիմնավորվում են հայ ժողովրդի ազատության, ինքնորոշման և քաղաքական իրավունքների վերաբերյալ գաղափարներ։ Քննության են առնվում հայ ժողովրդի պատմական դրությունը, ազգային ինքնության պահպանման խնդիրները, քաղաքական ու հասարակական պայմանները և այն հանգամանքները, որոնք հեղինակային մոտեցմամբ անհրաժեշտություն են առաջացնում ազատ ու անվտանգ ազգային կյանքի համար։ Ուշադրություն է դարձվում քաղաքական ազատության, մարդու և ազգային իրավունքների, անվտանգության, մշակութային ինքնության ու ինքնակառավարման փոխկապակցվածությանը։ Անդրադարձ է կատարվում պատմական իրադարձությունների հետևանքով հայկական բնակչության առջև ծառացած խնդիրներին, ինչպես նաև միջազգային հանրության վերաբերմունքի և արտաքին քաղաքական գործոնների նշանակությանը։ Նյութում ազատության գաղափարը դիտարկվում է ոչ միայն որպես քաղաքական կարգավիճակի խնդիր, այլև որպես ազգային մշակույթի, լեզվի, կրթության, հասարակական հաստատությունների և պատմական հիշողության պահպանման ու զարգացման պայման։ Քննարկվում են նաև ժողովուրդների ինքնորոշման և քաղաքական ապագան ինքնուրույն ձևավորելու գաղափարները՝ տվյալ ժամանակաշրջանի միջազգային հարաբերությունների և քաղաքական մտածողության համատեքստում։ Հրապարակումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին հայկական հարցերը ներկայացվում օտարալեզու ընթերցողին և ինչ փաստարկներ էին օգտագործվում հայկական քաղաքական պահանջների ու ազգային իրավունքների վերաբերյալ դիրքորոշումները հիմնավորելու համար։ Այն կարող է արժեքավոր սկզբնաղբյուր հանդիսանալ Հայկական հարցի պատմության, հայ քաղաքական մտքի, ազգային շարժումների, միջազգային հարաբերությունների և հայկական հասարակական-քաղաքական հրապարակախոսության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան կանոնական ժառանգության կարևորագույն ժողովածուներից մեկի կազմավորման, համալրման և պատմական զարգացման գործընթացի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ժողովածուի ստեղծման պատմական և եկեղեցական նախադրյալները, դրա սկզբնական կառուցվածքի ձևավորումը, ընդգրկված կանոնների ծագումն ու բովանդակային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հետագա դարերում կատարված խմբագրական փոփոխություններն ու լրացումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական եկեղեցական կանոնների, տիեզերական և տեղական եկեղեցական ժողովների որոշումների, եկեղեցական հայրերի կանոնական բնույթի գրությունների և դրանց հայկական միջավայրում ընդունման ու կիրառման պատմությանը։ Վերլուծվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված ձեռագրական խմբագրությունները, առանձին կանոնախմբերի փոխհարաբերությունները և ժողովածուի կառուցվածքի աստիճանական զարգացումը։ Քննարկվում է դրա նշանակությունը Հայ եկեղեցու ներքին կյանքի, հոգևորականության գործունեության, ծիսական կարգի, ամուսնաընտանեկան հարաբերությունների, բարոյական նորմերի և հասարակական կյանքի տարբեր ոլորտների կարգավորման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ձեռագրական ավանդույթին, պահպանված օրինակների համեմատական ուսումնասիրությանը և սկզբնաղբյուրների միջոցով ժողովածուի տարբեր շերտերի ժամանակագրության ու ծագման բացահայտմանը։ Կարևորվում է կանոնական նյութերի ուսումնասիրությունը որպես միջնադարյան Հայաստանի ոչ միայն եկեղեցական, այլև իրավական, հասարակական և մշակութային պատմության ճանաչման կարևոր աղբյուր։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես է տարբեր դարաշրջաններում ձևավորվել և զարգացել հայկական կանոնական իրավունքի համակարգը և ինչ դեր է ունեցել այդ ժառանգությունը Հայ եկեղեցու ու հասարակության կյանքում։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, եկեղեցագետների, իրավունքի պատմության մասնագետների, ձեռագրագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Հայաստանի տեղին և դերակատարությանը ԽՍՀՄ ռազմաարդյունաբերական համալիրում 1922–1991 թվականներին՝ ուսումնասիրելով հանրապետության արդյունաբերական, գիտատեխնիկական և տնտեսական ներուժի ներգրավումը համամիութենական պաշտպանական արտադրության համակարգում։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում խորհրդային ժամանակաշրջանում Հայաստանում արդյունաբերական ենթակառուցվածքների ձևավորման ու զարգացման գործընթացները, արտադրական ձեռնարկությունների մասնագիտացումը, գիտահետազոտական և նախագծային կազմակերպությունների գործունեությունը, ինչպես նաև հանրապետության կապերը ԽՍՀՄ այլ տնտեսական կենտրոնների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մեքենաշինության, էլեկտրոնիկայի, սարքաշինության, ճշգրիտ տեխնոլոգիաների և ռազմավարական նշանակություն ունեցող արտադրությունների զարգացմանը՝ դրանք դիտարկելով խորհրդային կենտրոնացված տնտեսության և արտադրական կոոպերացիայի համատեքստում։ Ուսումնասիրվում են ռազմաարդյունաբերական համալիրի ձևավորման փուլերը, պետական տնտեսական քաղաքականության ազդեցությունը արտադրական հզորությունների տեղաբաշխման վրա և Հայաստանի գիտական ու մասնագիտական ներուժի օգտագործումը տեխնոլոգիական խնդիրների լուծման համար։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գիտության, բարձրագույն կրթության և արդյունաբերության փոխկապակցվածությանը, մասնագիտական կադրերի պատրաստմանը և գիտահետազոտական հաստատությունների մասնակցությանը տեխնիկական նորարարությունների զարգացման գործընթացում։ Քննության են առնվում նաև ռազմաարդյունաբերական ոլորտի ազդեցությունները հանրապետության քաղաքաշինական, ժողովրդագրական և սոցիալ-տնտեսական զարգացման վրա, քանի որ խոշոր արտադրական կենտրոնների ստեղծումը նպաստում էր աշխատուժի կենտրոնացմանը և նոր մասնագիտական խմբերի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու Հայաստանի արդյունաբերական համակարգի կախվածությունը համամիութենական մատակարարման ու արտադրական կապերից և հասկանալու, թե ինչպես էր հանրապետության տնտեսությունը ներառված ԽՍՀՄ միասնական արդյունաբերական կառուցվածքում։ Առանձին ուշադրության կարող են արժանանալ խորհրդային համակարգի վերջին տասնամյակների տեխնոլոգիական զարգացումները, տնտեսական դժվարությունները և այն փոփոխությունները, որոնք առաջացան ԽՍՀՄ կազմալուծման նախաշեմին ու դրանից հետո։ Աշխատությունն ունի կարևոր պատմագիտական նշանակություն՝ հնարավորություն տալով առավել ամբողջական պատկերացում կազմել խորհրդային ժամանակաշրջանի Հայաստանի արդյունաբերական արդիականացման, գիտատեխնիկական զարգացման և ռազմաարդյունաբերական համակարգում ունեցած գործառույթների մասին։

Հրատարակությունը վերաբերում է հայերի մասնակցությամբ պատմական հակամարտությունների ընթացքում բռնությունների, բնակչության կորուստների և դրանց վերաբերյալ ներկայացված վկայությունների ու պնդումների թեմային։ Նման բնույթի աշխատությունները կարևոր է ուսումնասիրել իրենց ստեղծման ժամանակաշրջանի քաղաքական, ռազմական և գաղափարական միջավայրի համատեքստում, քանի որ դրանցում ներկայացված տեղեկությունները կարող են արտացոլել ինչպես փաստագրված իրադարձություններ և ականատեսների հաղորդումներ, այնպես էլ հակամարտող կողմերի քաղաքական դիրքորոշումներ, ընտրովի ներկայացումներ կամ քարոզչական նպատակներ։ Բովանդակության առանցքում կարող են լինել բնակավայրերի նկատմամբ գործողությունների, խաղաղ բնակչության տեղահանության, գույքային կորուստների, զոհերի և տարբեր համայնքների միջև բախումների վերաբերյալ նկարագրություններ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի օգտագործված սկզբնաղբյուրների ծագման ուսումնասիրությունը՝ պաշտոնական փաստաթղթերը, մամուլի հրապարակումները, վկայությունները, դիվանագիտական հաղորդագրությունները և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրությունները միմյանցից տարբերակելու համար։ Նման նյութերի գիտական քննությունը պահանջում է տարբեր կողմերի աղբյուրների համադրում, տվյալների ժամանակագրական և աշխարհագրական ստուգում, ինչպես նաև փաստական տեղեկությունների տարանջատում հեղինակային մեկնաբանություններից ու քաղաքական գնահատականներից։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել ոչ միայն նկարագրվող իրադարձությունների, այլև պատմական հիշողության, հակամարտությունների ներկայացման և ազգային պատմագրությունների ձևավորման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս վերլուծելու, թե ինչպես են զանգվածային բռնության վերաբերյալ պատմությունները կառուցվել և տարածվել տարբեր հասարակություններում, ինչպիսի լեզվական ու գաղափարական միջոցներով են ներկայացվել հակառակորդ խմբերը և ինչպես են այդ պատմությունները հետագայում օգտագործվել քաղաքական կամ հասարակական բանավեճերում։ Հետևաբար հրատարակությունը նպատակահարմար է դիտարկել համեմատական և աղբյուրագիտական մոտեցմամբ՝ հաշվի առնելով դրա հեղինակային դիրքորոշումը, ստեղծման ժամանակը և օգտագործված փաստական նյութի հավաստիության աստիճանը։ Այս տեսանկյունից այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել Կովկասի և հարակից տարածաշրջանների պատմության, ազգամիջյան հակամարտությունների, պատմական սկզբնաղբյուրների քննադատության և հավաքական հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1991–2008 թվականներին Հայաստանի Հանրապետության և Բուլղարիայի Հանրապետության միջև ձևավորված ու զարգացած միջպետական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով քաղաքական, դիվանագիտական, տնտեսական, մշակութային և հումանիտար համագործակցության հիմնական ուղղությունները։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո երկկողմ պաշտոնական հարաբերությունների հաստատման նախադրյալները, դիվանագիտական կապերի ձևավորումը, բարձր մակարդակի փոխայցելությունները, միջպետական համաձայնագրերի կնքումը և համագործակցության իրավական հիմքերի զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու երկրների արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններին և դրանց ազդեցությանը հայ-բուլղարական հարաբերությունների զարգացման վրա՝ հաշվի առնելով հետխորհրդային տարածքում և Հարավարևելյան Եվրոպայում տեղի ունեցող քաղաքական փոփոխությունները։ Վերլուծվում են միջազգային և տարածաշրջանային կազմակերպությունների շրջանակներում Հայաստանի և Բուլղարիայի փոխգործակցությունը, տարբեր միջազգային հարցերի շուրջ դիրքորոշումների համադրումը և դիվանագիտական համագործակցության հնարավորությունները։ Քննության են առնվում առևտրատնտեսական կապերի զարգացման առանձնահատկությունները, ապրանքաշրջանառության կառուցվածքը, ներդրումային համագործակցության հնարավորությունները, գործարար կապերի ընդլայնումը և տնտեսական հարաբերությունների զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գիտակրթական և մշակութային համագործակցությանը, երկու ժողովուրդների պատմական կապերին, մշակութային փոխանակումներին և Բուլղարիայի հայկական համայնքի դերակատարությանը երկկողմ հարաբերությունների ամրապնդման գործում։ Ուսումնասիրվում են նաև Բուլղարիայի եվրոպական և եվրաատլանտյան ինտեգրման գործընթացները և դրանց հնարավոր ազդեցությունը Հայաստանի հետ հարաբերությունների բնույթի ու համագործակցության նոր ուղղությունների ձևավորման վրա։ Անդրադարձ է կատարվում Բուլղարիայի՝ Եվրոպական միությանն անդամակցության ժամանակաշրջանին և Հայաստանի եվրոպական կառույցների հետ հարաբերությունների զարգացման համատեքստում երկկողմ համագործակցության նշանակությանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս փուլային կերպով ներկայացնել հարաբերությունների ձևավորման և զարգացման ընթացքը, բացահայտել դրանց հիմնական ձեռքբերումները, խնդիրներն ու չօգտագործված հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի նորագույն արտաքին քաղաքականության և հայ-բուլղարական կապերի պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով գնահատել երկու պետությունների միջև հարաբերությունների տեղն ու դերը հետսառըպատերազմյան ժամանակաշրջանի տարածաշրջանային և միջազգային գործընթացներում։