История

Այս աշխատությունը անդրադառնում է Լեռնային Ղարաբաղից հայ բնակչության բռնի տեղահանությանը՝ ներկայացնելով մարդկանց փախուստի, անորոշության և հարկադիր տեղափոխության մարդկային ու հասարակական կողմերը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում 2023 թվականի սեպտեմբերյան իրադարձություններից հետո տեղի ունեցած զանգվածային տեղահանումն է, որի հետևանքով տասնյակ հազարավոր հայեր լքեցին իրենց բնակավայրերը և տեղափոխվեցին Հայաստան։ Աշխատությունը թեման ներկայացնում է ոչ միայն քաղաքական և ռազմական իրադարձությունների, այլև անհատական մարդկային ճակատագրերի տեսանկյունից՝ ուշադրություն դարձնելով ճանապարհին ստեղծված անորոշությանը, վախին, նյութական կորուստներին և ապագայի վերաբերյալ անորոշ պատկերացումներին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տեղահանված մարդկանց ճանապարհորդության պայմաններին, ընտանիքների բաժանման կամ միավորման պատմություններին, սեփական տունն ու ունեցվածքը թողնելու հանգամանքներին և նոր միջավայրում կյանքի վերակառուցման դժվարություններին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու հարկադիր տեղահանության սոցիալական և հոգեբանական հետևանքները, ինչպես նաև այն խնդիրները, որոնց բախվում են տեղահանվածները նոր բնակավայրում՝ բնակարանային պայմաններ, աշխատանք, կրթություն, սոցիալական ինտեգրում և նախկին կյանքի վերականգնման անհնարինություն։ Միաժամանակ թեման դիտարկվում է ավելի լայն համատեքստում՝ կապված հակամարտությունների, բնակչության տեղահանության, փախստականների իրավունքների և միջազգային մարդասիրական խնդիրների հետ։ Պատմական իրադարձությունների և մարդկային վկայությունների համադրումը թույլ է տալիս թեմային մոտենալ ոչ միայն որպես քաղաքական գործընթացի, այլև որպես հազարավոր մարդկանց կյանքի արմատական փոփոխության պատմության։ Աշխատությունը հատկապես կարևոր է Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության տեղահանության պատճառների և հետևանքների, փախստականների հիմնախնդիրների և հակամարտությունների պայմաններում մարդու ճակատագրի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը ուսումնասիրում է Օսմանյան կայսրության վերջին տարիներին հայերի նկատմամբ իրականացված զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և ոչնչացման քաղաքականության հետագա ազդեցությունը Թուրքիայի Հանրապետության ձևավորման և զարգացման գործընթացների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում պատմական հիշողության, ժխտողականության, պետական քաղաքականության և հասարակական ընկալումների փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես է Հայոց ցեղասպանության ժառանգությունը շարունակել ազդեցություն ունենալ ժամանակակից Թուրքիայի քաղաքական, հասարակական և մշակութային կյանքում։ Աշխատության մեջ քննարկվում են հանրապետության ստեղծումից հետո ձևավորված պաշտոնական պատմական մոտեցումները, հայերի նկատմամբ բռնությունների մասին հիշողության սահմանափակման կամ վերահսկման մեխանիզմները և դրանց արտացոլումը կրթության, հասարակական դիսկուրսի, լրատվամիջոցների և քաղաքական խոսույթի մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ տարբեր մեկնաբանությունների ձևավորմանը, դրանց շուրջ ընթացող գիտական և հասարակական բանավեճերին, ինչպես նաև այն հեղինակներին ու հասարակական խմբերին, որոնք փորձել են վերանայել գերիշխող պատմական պատումները։ Ուսումնասիրությունը նաև անդրադառնում է Թուրքիայում հայ համայնքի պատմական ճակատագրին, նրա ժողովրդագրական և հասարակական փոփոխություններին, մշակութային ժառանգության պահպանման խնդիրներին և ազգային ինքնության հարցերին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հիշողության քաղաքականությանը, քանի որ անցյալի մեկնաբանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմագիտական, այլև ժամանակակից քաղաքական և հասարակական հարաբերությունների վրա ազդեցություն ունեցող գործընթաց։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ տարբեր դիրքորոշումները ներգործել Թուրքիայի ներքին քաղաքականության, ժողովրդավարական գործընթացների, խոսքի ազատության և փոքրամասնությունների իրավունքների վերաբերյալ քննարկումների վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է հարցի միջազգային նշանակությունը՝ ներառյալ Թուրքիայի հարաբերությունները Հայաստանի, հայկական սփյուռքի և այն պետությունների հետ, որոնք պաշտոնապես ճանաչել են Հայոց ցեղասպանությունը։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ պատմական ժառանգության շուրջ բանավեճը շարունակում է կարևոր դեր ունենալ ինչպես հայ-թուրքական հարաբերություններում, այնպես էլ Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության և միջազգային հեղինակության ձևավորման գործընթացում։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն պատմական իրադարձությունները դիտարկում է ոչ միայն որպես անցյալի փաստ, այլև որպես ժամանակակից Թուրքիայի հասարակական ինքնության, քաղաքական մշակույթի և միջազգային հարաբերությունների վրա ազդեցություն ունեցող գործոն։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ցեղասպանագիտության և թուրքագիտության մասնագետներին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների հետազոտողներին, ինչպես նաև Հայոց ցեղասպանության պատմությամբ և դրա ժամանակակից հետևանքներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2010 թվականներին Թուրքիայի Հանրապետության և Սիրիայի Արաբական Հանրապետության միջև ձևավորված քաղաքական, դիվանագիտական և տարածաշրջանային փոխհարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով Մերձավոր Արևելքի հիմնական աշխարհաքաղաքական գործընթացների և տարածաշրջանային հակասությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում է երկու երկրների հարաբերությունների զարգացումը, դրանց վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, ինչպես նաև այն հանգամանքները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում նպաստել են ինչպես լարվածության խորացմանը, այնպես էլ երկկողմ հարաբերությունների կարգավորմանն ու համագործակցության ընդլայնմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրներին, սահմանային և ջրային ռեսուրսների շուրջ տարաձայնություններին, Քրդական հարցին, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքում ազդեցության և ռազմավարական դիրքերի համար ձևավորված մրցակցությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են Թուրքիայի և Սիրիայի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները փոխկապակցվել տարածաշրջանի ավելի լայն գործընթացների հետ և ինչպես են երրորդ երկրների ու միջազգային ուժերի քաղաքականությունները ներգործել երկկողմ հարաբերությունների վրա։ Ուսումնասիրվում է նաև 1990-ականների ընթացքում հարաբերությունների սրման փուլը, երբ անվտանգության և տարածքային խնդիրները հասել էին բարձր լարվածության, ինչպես նաև հետագա բանակցային գործընթացները, որոնք հիմք ստեղծեցին հարաբերությունների աստիճանական բարելավման համար։ Կարևոր տեղ է հատկացվում 1998 թվականի զարգացումներին և դրանց հաջորդած քաղաքական փոփոխություններին, որոնք էական ազդեցություն ունեցան երկու երկրների հարաբերությունների հետագա ընթացքի վրա։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է նաև 2000-ական թվականներին երկկողմ կապերի ակտիվացման գործընթացը, երբ քաղաքական երկխոսությանը զուգահեռ ընդլայնվեցին տնտեսական, առևտրային և այլ ոլորտներում համագործակցության հնարավորությունները։ Հեղինակը հարաբերությունների զարգացումը ներկայացնում է ոչ թե մեկուսացված երկկողմ գործընթացի, այլ տարածաշրջանային ուժերի փոխազդեցության ավելի լայն համակարգի շրջանակում՝ հաշվի առնելով Իրաքի իրավիճակը, արաբա-իսրայելական հակամարտությունը, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների քաղաքականությունը Մերձավոր Արևելքում, ինչպես նաև տարածաշրջանային անվտանգության փոփոխվող միջավայրը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ բացահայտում է հակամարտող շահերի պայմաններում երկկողմ հարաբերությունների վերափոխման մեխանիզմները և ցույց տալիս, թե ինչպես կարող են երկարատև տարաձայնություններից հետո ձևավորվել համագործակցության նոր ուղղություններ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, Մերձավոր Արևելքի տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների, դիվանագիտության և արտաքին քաղաքականության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար՝ հնարավորություն տալով խորությամբ ուսումնասիրել տվյալ ժամանակահատվածում Թուրքիայի և Սիրիայի հարաբերությունների էվոլյուցիան և դրա կապը տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումների հետ։

Աշխատությունը ներկայացնում է 1977 թվականի հունվար, փետրվար և մարտ ամիսների հիշարժան տարեթվերի և կարևոր իրադարձությունների տեղեկատու, որը նախատեսված է պատմական, հասարակական, մշակութային և գիտական նշանակություն ունեցող ամսաթվերի համակարգված ներկայացման համար։ Նյութում մեկտեղվում են տարբեր ժամանակաշրջանների և բնագավառների հետ կապված տարեդարձեր, հիշատակի օրեր, նշանավոր անձանց ծննդյան կամ մահվան տարեթվեր, պատմական իրադարձությունների տարելիցներ, ինչպես նաև մշակույթի, գրականության, գիտության և հասարակական կյանքի կարևոր իրադարձություններ։ Ամսաթվերի ժամանակագրական դասավորությունը հնարավորություն է տալիս յուրաքանչյուր ամսվա ընթացքում արագ գտնել համապատասխան հիշարժան դեպքը կամ տարեդարձը և օգտագործել տեղեկությունը կրթական, մշակութային, գրադարանային ու կազմակերպչական նպատակներով։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես օժանդակ նյութ դասախոսների, ուսուցիչների, գրադարանավարների, մշակույթի աշխատողների և տարբեր միջոցառումներ կազմակերպող մասնագետների համար։ Հատկապես օգտակար է այն գրականության և տեղեկատվական աշխատանքի ընթացքում, երբ անհրաժեշտ է հիշատակի օրերի, նշանավոր գործիչների տարեդարձերի կամ պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ ժամանակին և համակարգված տեղեկատվություն տրամադրել։ Նման տեղեկատուները հնարավորություն են տալիս ոչ միայն հիշատակել առանձին ամսաթվեր, այլև դրանք կապել համապատասխան պատմական և մշակութային գործընթացների հետ՝ նպաստելով պատմական հիշողության պահպանմանը և հասարակական ու մշակութային գիտելիքների տարածմանը։ Աշխատության կառուցվածքը, որը հիմնված է տարվա առաջին երեք ամիսների հաջորդականության վրա, այն դարձնում է գործնական օգտագործման համար հարմար օրացուցային տեղեկատու։ Այն կարող է օգտագործվել գրադարաններում և մշակութային հաստատություններում թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, հուշ-ցերեկույթների, գիտաժողովների և այլ միջոցառումների պլանավորման ժամանակ։ Միաժամանակ այն արժեքավոր է որպես ժամանակաշրջանի տեղեկատվական մշակույթի և մատենագիտական-տեղեկատու աշխատանքի օրինակ, քանի որ արտացոլում է հիշարժան ամսաթվերի հավաքագրման, դասակարգման և հանրությանը ներկայացնելու խորհրդային շրջանի մոտեցումները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, մշակութաբաններին, գրականագետներին, մանկավարժներին, գրադարանագետներին, մատենագետներին և XX դարի երկրորդ կեսի տեղեկատվական ու մշակութային հրատարակությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, այն հանդիսանում է տարվա առաջին եռամսյակի կարևոր պատմական, մշակութային և հասարակական ամսաթվերը համակարգող գործնական տեղեկատու, որը նպաստում է հիշարժան իրադարձությունների և նշանավոր անձանց մասին տեղեկատվության պահպանմանը, տարածմանը և կրթական ու մշակութային նպատակներով օգտագործմանը։

Աշխատությունը նվիրված է 1197 թվականին Տիֆլիսում տեղի ունեցած միջեկեղեցական և հասարակական հակասությունների ուսումնասիրությանը, որոնք կապված էին Զատկի տոնակատարության ժամանակագրական հաշվարկների և տարբեր եկեղեցական ավանդույթների միջև առաջացած տարաձայնությունների հետ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում միջնադարյան քրիստոնեական համայնքներում օրացուցային հաշվարկների, եկեղեցական տոների որոշման և դրանց շուրջ ձևավորված հակասությունների պատմական նշանակությունն է։ Հատկապես կարևորվում է այն միջավայրը, որտեղ տարբեր դավանական և եկեղեցական ավանդույթների ներկայացուցիչներ համատեղ գոյակցում էին Տիֆլիսի բազմազգ ու բազմակրոն հասարակության մեջ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու միջնադարյան քաղաքի կրոնական կյանքը, եկեղեցական համայնքների փոխհարաբերությունները և այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում տոնացույցի վերաբերյալ տարբեր մոտեցումները կարող էին վերածվել ավելի լայն հասարակական կամ եկեղեցական հակամարտության։ Քննության առարկա է դառնում նաև «շեղված» կամ «սխալ» Զատկի վերաբերյալ պատկերացումը, որը կապված էր տարբեր օրացուցային համակարգերի և Զատկի ամսաթվի հաշվարկման առանձնահատկությունների հետ։ Այս հարցի ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն եկեղեցական օրացույցի պատմությունը հասկանալու, այլև միջնադարյան քրիստոնեական աշխարհում ժամանակի հաշվարկի, տոնական ծեսերի և դավանական ինքնության փոխկապակցվածությունը բացահայտելու համար։ Աշխատությունը պատմական իրադարձությունը դիտարկում է իր ժամանակաշրջանի քաղաքական և մշակութային ընդհանուր միջավայրում՝ անդրադառնալով Տիֆլիսի և տարածաշրջանի եկեղեցական կյանքի առանձնահատկություններին։ Այն կարող է հետաքրքրել միջնադարի պատմությամբ, եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական տոնացույցների զարգացմամբ, վրացագիտությամբ և հայագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին ու հետազոտողներին։ Ուսումնասիրության արժեքը հատկապես պայմանավորված է նրանով, որ այն անդրադառնում է համեմատաբար նեղ, սակայն միջնադարյան հասարակության աշխարհընկալման համար կարևոր մի խնդրի՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող էին կրոնական ժամանակի հաշվարկի և ծիսական կարգի շուրջ տարաձայնությունները ազդեցություն ունենալ տարբեր համայնքների հարաբերությունների վրա։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է եվրոպական քաղաքական և փիլիսոփայական մտքի ազդեցությանը Օսմանյան կայսրության «Միություն և առաջադիմություն» կոմիտեի գաղափարախոսության ձևավորման վրա և այդ գաղափարական զարգացումների ու Հայոց ցեղասպանության միջև առնչությունների քննությանը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի եվրոպական մտքի այն հոսանքները, որոնք տարբեր ուղիներով ներթափանցեցին օսմանյան քաղաքական և մտավոր միջավայր։ Քննարկվում են սահմանադրականության, ազգայնականության, կենտրոնացված պետականության, սոցիալական դարվինիզմի և քաղաքական արդիականացման գաղափարները, դրանց ընկալումը երիտասարդ թուրքերի շրջանում և հետագա վերափոխումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ տարբեր գաղափարական ուղղություններ Օսմանյան կայսրությունում հաճախ ենթարկվում էին տեղական քաղաքական պայմանների ազդեցությանը և ստանում նոր բովանդակություն՝ կապված կայսրության պահպանման, տարածքային ամբողջականության և իշխանության կենտրոնացման խնդիրների հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է «Միություն և առաջադիմություն» կոմիտեի գաղափարական ու քաղաքական վերափոխման գործընթացի վերլուծությունը՝ սկզբնական սահմանադրական և բարեփոխական պատկերացումներից դեպի ավելի ընդգծված թուրքական ազգայնականության և կենտրոնաձիգ կառավարման մոտեցումներ։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են նաև հայերի և մյուս ոչ թուրք ժողովուրդների նկատմամբ քաղաքականության փոփոխությունները, պետական կառավարման կենտրոնացման գործընթացը և ազգային քաղաքականության արմատականացման նախադրյալները։ Հայոց ցեղասպանության համատեքստում ուսումնասիրվում են Առաջին համաշխարհային պատերազմի պայմանները, հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնաճնշումների համակարգային բնույթը, տեղահանությունները, զանգվածային սպանությունները և պետական կառույցների ներգրավվածության հարցերը։ Միաժամանակ փորձ է արվում տարբերակել գաղափարական ազդեցությունը և պատմական պատասխանատվությունը՝ խուսափելով այն պարզեցված մոտեցումից, թե եվրոպական գաղափարների առկայությունն ինքնին հանգեցրել է ցեղասպանությանը։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ անհրաժեշտ է դիտարկել եվրոպական մտքի ազդեցությունը Օսմանյան կայսրության ներքին քաղաքական, սոցիալական, ազգային և աշխարհաքաղաքական պայմանների հետ փոխկապակցվածության մեջ։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Հայոց ցեղասպանության գաղափարական և քաղաքական նախադրյալների, երիտասարդ թուրքերի շարժման զարգացման և ուշ օսմանյան շրջանի քաղաքական մտքի առավել ամբողջական ընկալմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, օսմանագետներին, ցեղասպանագիտության մասնագետներին, քաղաքագետներին, քաղաքական գաղափարների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև հայոց պատմության և միջազգային հարաբերությունների ոլորտների ուսանողներին ու ասպիրանտներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է XIX դարի առաջին երեսնամյակում ռուս-պարսկական և ռուս-թուրքական պատերազմների ընթացքում հայերի մասնակցության պատմությանը՝ այդ ժամանակաշրջանի ռազմական, քաղաքական և հասարակական իրադարձությունների համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում հայ բնակչության ներգրավվածությունն է ռազմական գործողություններում, ինչպես նաև այդ մասնակցության պատճառները, ձևերը և հետևանքները։ Հետազոտության շրջանակում լուսաբանվում են Արևելյան Հայաստանի և հարակից տարածքների հայության դրությունը, տարածաշրջանում ռուսական և պարսկական ու օսմանյան իշխանությունների միջև հակասությունները և դրանց ազդեցությունը հայ հասարակության քաղաքական կողմնորոշումների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական կամավորական ջոկատների և առանձին զինվորականների մասնակցությանը, նրանց կատարած ռազմական գործողություններին, տեղական բնակչության աջակցությանը և ռազմական գործողությունների ընթացքում ունեցած դերակատարությանը։ Ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում են նաև հայերի քաղաքական ակնկալիքները, մասնավորապես՝ օտար տիրապետությունից ազատագրվելու և իրենց պատմական բնակավայրերում ավելի անվտանգ ու կայուն պայմաններ ձևավորելու ձգտումները։ Աշխատությունը ներկայացնում է պատերազմների ազդեցությունը հայ բնակչության ժողովրդագրական, սոցիալական և տնտեսական վիճակի վրա, ինչպես նաև տեղաշարժերի, գաղթի և բնակեցման գործընթացների հետ կապված հետևանքները։ Կարևորվում է հայերի մասնակցության դերը ռուսական զորքերի առաջխաղացման և տարածաշրջանում ռազմական գործողությունների իրականացման ընթացքում, ինչպես նաև այդ համագործակցության ազդեցությունը հետագա քաղաքական զարգացումների վրա։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հայերի ռազմական մասնակցությունը դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին ռազմական դրվագների ամբողջություն, այլև որպես XIX դարի սկզբի հայ քաղաքական և ազգային կյանքի կարևոր գործընթացների բաղկացուցիչ մաս։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Եգիպտոսի վարչակառավարման համակարգի ձևավորմանն ու գործունեությանը Օսմանյան կայսրության տիրապետության ժամանակաշրջանում՝ ներկայացնելով երկրի կառավարման առանձնահատկությունները, վարչական կառուցվածքը և կենտրոնական իշխանության հետ հարաբերությունների զարգացումը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր Օսմանյան կայսրությունը կազմակերպում Եգիպտոսի կառավարումը, ինչպիսի վարչական մարմիններ էին գործում տարբեր մակարդակներում և ինչ դեր էին իրականացնում տեղական իշխանավորները կայսերական կառավարման ընդհանուր համակարգում։ Ուշադրություն է դարձվում վարչատարածքային բաժանմանը, հարկային քաղաքականությանը, պետական պաշտոնների և կառավարման ինստիտուտների գործունեությանը, ինչպես նաև կենտրոնական ու տեղական իշխանությունների փոխհարաբերություններին։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է Եգիպտոսի առանձնահատուկ դիրքի բացահայտումը կայսրության կազմում, քանի որ երկրի աշխարհագրական, տնտեսական և ռազմավարական նշանակությունը պայմանավորում էր կառավարման առանձնահատուկ մեխանիզմների ձևավորումը։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է տեղական հասարակական և քաղաքական ուժերի ազդեցությանը, իշխանության իրականացման գործընթացներին և այն փոփոխություններին, որոնք ժամանակի ընթացքում տեղի էին ունենում վարչական կառույցներում։ Ներկայացված նյութը թույլ է տալիս վարչակառավարման համակարգը դիտարկել ոչ միայն որպես պետական կառույցների ամբողջություն, այլև որպես Օսմանյան կայսրության քաղաքական, տնտեսական և հասարակական հարաբերությունների կարևոր բաղադրիչ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, օսմանագետների, արաբագետների, քաղաքագետների և Մերձավոր Արևելքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն արժեքավոր է հատկապես Օսմանյան կայսրության տարածքային կառավարման առանձնահատկությունները, Եգիպտոսի պատմական զարգացումը և կենտրոնական իշխանության ու տեղական կառույցների փոխհարաբերությունները ուսումնասիրելու տեսանկյունից։

Հրատարակությունը 1969 թվականի հոկտեմբեր, նոյեմբեր և դեկտեմբեր ամիսների համար կազմված նշանավոր և հիշարժան տարեթվերի օրացույց է, որը մեկտեղում է տվյալ ժամանակահատվածին վերաբերող պատմական, մշակութային, գիտական, հասարակական և այլ նշանակալի ամսաթվեր։ Նյութը դասավորված է ժամանակագրական սկզբունքով՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հեշտությամբ գտնել տարբեր իրադարձությունների, տարելիցների և նշանավոր անհատների կյանքի կարևոր ամսաթվերը։ Օրացույցը կարող է ներառել պատմական իրադարձությունների տարեդարձեր, մշակույթի, գրականության, արվեստի և գիտության ներկայացուցիչների ծննդյան կամ մահվան տարելիցներ, ինչպես նաև հասարակական և մշակութային նշանակություն ունեցող այլ օրեր։ Հրատարակությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես տեղեկատու, այլև որպես իր ժամանակաշրջանի պատմական և մշակութային հիշողությունն արտացոլող աղբյուր, քանի որ ներկայացված ամսաթվերը ցույց են տալիս, թե տվյալ ժամանակաշրջանում որ իրադարձություններն ու անհատներն էին առանձնացվում որպես հանրային հիշողության համար կարևոր։ Նյութը կարող էր կիրառվել գրադարաններում, կրթական և մշակութային հաստատություններում՝ թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրական-մշակութային միջոցառումների, դասախոսությունների, զրույցների և ընթերցանության կազմակերպման նպատակով։ Ամիսների առանձին ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս գործնականորեն օգտագործել տեղեկատուն՝ անհրաժեշտ ամսաթվերը արագ գտնելու և դրանց հիման վրա համապատասխան միջոցառումներ պլանավորելու համար։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, մատենագետների, գրադարանավարների, մշակութաբանների, ուսուցիչների, ուսանողների և խորհրդային շրջանի Հայաստանի մշակութային ու տեղեկատվական ժառանգությունն ուսումնասիրող հետազոտողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Մեծ Արարատի գագաթ բարձրանալու պատմությանը՝ ներկայացնելով տարբեր ժամանակաշրջաններում իրականացված վերելքների նախապատմությունը, ընթացքը և նշանակությունը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում Արարատ լեռան՝ որպես բնական, աշխարհագրական և պատմամշակութային նշանակություն ունեցող բարձունքի, հետազոտման և նվաճման պատմությունն է։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում լեռան աշխարհագրական առանձնահատկություններին, բարձրության, կլիմայական պայմանների, ռելիեֆի և սառցադաշտերի առանձնահատկություններին, որոնք էական ազդեցություն են ունեցել գագաթ բարձրանալու հնարավորությունների և բարդության վրա։ Ներկայացվում են վաղ շրջանի ճանապարհորդների, հետազոտողների և լեռնագնացների փորձերը, նրանց կազմակերպած արշավախմբերը, վերելքների երթուղիները և հանդիպած բնական ու տեխնիկական դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պայմաններին, որոնցում իրականացվել են առաջին հաջողված վերելքները, ինչպես նաև դրանց պատմական հավաստիության, ժամանակագրության և մասնակիցների վերաբերյալ տեղեկություններին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեռնագնացության տեխնիկայի և կազմակերպման զարգացմանը՝ սկսած վաղ շրջանի արշավախմբերից մինչև ավելի համակարգված և մասնագիտացված վերելքներ։ Ուսումնասիրվում են նաև Արարատի հետ կապված ճանապարհորդական գրառումները, գիտական դիտարկումները և քարտեզագրական աշխատանքները, որոնք նպաստել են լեռան վերաբերյալ աշխարհագրական գիտելիքների ընդլայնմանը։ Վերելքների պատմությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես սպորտային կամ արկածային գործունեության պատմություն, այլև որպես գիտական հետազոտությունների, աշխարհագրական բացահայտումների և տարբեր ժողովուրդների ու ճանապարհորդների հետաքրքրությունների արտահայտություն։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել նաև լեռան նկատմամբ մշակութային և խորհրդանշական վերաբերմունքը, նրա տեղը տարածաշրջանի պատմական հիշողության մեջ և Արարատի գագաթի նկատմամբ ձևավորված հետաքրքրությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել լեռնագնացության պատմությամբ, աշխարհագրությամբ, ճանապարհորդությունների պատմությամբ, տարածաշրջանի բնական և մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, ինչպես նաև պատմաբաններին, աշխարհագետներին և լեռնագնացության ոլորտի մասնագետներին։

Այս գերմաներեն աշխատությունը նվիրված է Մերձավոր Արևելքի քաղաքական և պատմական զարգացումների երկարաժամկետ ազդեցությանը՝ տարածաշրջանի սահմաններից դուրս ձևավորված հասարակական, քաղաքական և միջազգային գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրության առանցքում այն գաղափարն է, որ Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցած հակամարտությունները, քաղաքական փոփոխությունները, ազգային և կրոնական լարվածությունները, արտաքին միջամտությունները և ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունները շարունակաբար թողել են խոր հետք հետագա պատմական զարգացումների վրա։ Աշխատության մեջ տարածաշրջանի իրադարձությունները դիտարկվում են ոչ թե մեկուսացված դրվագների, այլ փոխկապակցված պատմական գործընթացների համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց առաջացման պատճառներին, ընթացքին և երկարաժամկետ հետևանքներին։ Քննարկվում են Մերձավոր Արևելքի տարբեր պետությունների ու հասարակությունների քաղաքական փոխհարաբերությունները, տարածաշրջանային հակամարտությունների ազդեցությունը միջազգային հարաբերությունների վրա, ինչպես նաև մեծ տերությունների շահերն ու քաղաքականությունը տարածաշրջանի նկատմամբ։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում պատմական հիշողության, ազգային ինքնության, տարածքային և քաղաքական հակասությունների դերին, որոնք կարող են շարունակել ազդեցություն ունենալ նույնիսկ սկզբնական իրադարձություններից տասնամյակներ անց։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են անցյալի քաղաքական որոշումները, չլուծված հակամարտությունները և սոցիալական փոփոխությունները ձևավորում նոր քաղաքական իրողություններ և ազդում միջազգային օրակարգի վրա։ Աշխատության կարևոր արժեքը տարածաշրջանային գործընթացները լայն պատմաքաղաքական համատեքստում դիտարկելու հնարավորությունն է, ինչը թույլ է տալիս բացահայտել Մերձավոր Արևելքի խնդիրների փոխկապակցվածությունն ու դրանց ազդեցության տարածումը այլ երկրներում և հասարակություններում։ Նյութը կարող է հետաքրքրել Մերձավոր Արևելքի պատմությամբ, միջազգային հարաբերություններով, աշխարհաքաղաքականությամբ, տարածաշրջանային ուսումնասիրություններով և ժամանակակից քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։

Այս գիրքը նվիրված է Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության և 19-րդ դարի երկրորդ կեսին իրականացված թուրքական բարեփոխումների փոխհարաբերություններին։ Աշխատության կենտրոնում այն քաղաքական, վարչական, սոցիալական և իրավական փոփոխություններն են, որոնք տեղի ունեցան կայսրությունում բարեփոխումների ծրագրերի իրականացման ընթացքում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հայերի հասարակական կյանքի, իրավունքների և անվտանգության վրա։ Հեղինակը ներկայացնում է այն պատմական միջավայրը, որում ձևավորվեցին բարեփոխումների անհրաժեշտության մասին քննարկումները, անդրադառնում է օսմանյան իշխանությունների կողմից եվրոպական ազդեցության ներքո իրականացված վերափոխումներին և ուսումնասիրում դրանց գործնական հետևանքները հայաբնակ շրջաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերի՝ վարչական կառույցների, տեղական ինքնակառավարման, հարկային համակարգի, դատական գործընթացների և հասարակական հարաբերությունների շրջանակներում ունեցած դիրքին։ Գրքում բարեփոխումները դիտարկվում են ոչ միայն որպես պետական կառավարման արդիականացման փորձ, այլև որպես գործընթաց, որի իրական արդյունքները հաճախ էականորեն տարբերվում էին պաշտոնապես հռչակված սկզբունքներից։ Աշխատությունը ցույց է տալիս այն հակասությունը, որը գոյություն ուներ կենտրոնական իշխանության կողմից հավասարության և իրավական կարգավորման վերաբերյալ հայտարարությունների ու տեղական մակարդակում դրանց իրականացման միջև։ Քննարկվում են նաև հայ հասարակության տարբեր շրջանակների ակնկալիքները, քաղաքական դիրքորոշումները և բարեփոխումների միջոցով սեփական իրավունքների ու անվտանգության ապահովման ձգտումները։ Պատմական նյութը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին պետական բարեփոխումները, ազգային և կրոնական հարաբերությունները, տեղական իշխանությունների գործունեությունն ու արտաքին քաղաքական ճնշումները փոխկապակցվում միմյանց հետ։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ ներկայացնում է հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմական զարգացման մի փուլ, երբ իրավական և վարչական փոփոխությունների հարցը աստիճանաբար վերածվում էր ավելի լայն քաղաքական և հասարակական խնդրի։ Այն կարող է հետաքրքրել Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, Հայկական հարցով, հայ ժողովրդի քաղաքական և հասարակական պատմությամբ, ինչպես նաև 19-րդ դարի Մերձավոր Արևելքի պետական ու ազգային գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Ավստրո-Հունգարիայի և Ռումինիայի տարածքներում հայկական համայնքների ձևավորման, զարգացման և հասարակական-մշակութային կյանքի ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում է հայերի ներկայության պատմական ընթացքը Կենտրոնական և Արևելյան Եվրոպայի այդ երկրներում՝ ուշադրություն դարձնելով նրանց բնակության, տնտեսական գործունեության, հասարակական կազմակերպման և համայնքային ինքնության պահպանման առանձնահատկություններին։ Քննության են առնվում հայկական համայնքների ձևավորման նախադրյալները, նրանց կապերը տեղի հասարակությունների հետ և տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում ունեցած դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերի առևտրական, արհեստագործական և տնտեսական գործունեությանը, ինչպես նաև կրթական, մշակութային և հոգևոր կյանքի զարգացմանը։ Ուսումնասիրվում են համայնքային կառույցների, եկեղեցական հաստատությունների, դպրոցների, մշակութային կազմակերպությունների և այլ միավորումների նշանակությունը հայկական ինքնության պահպանման ու սերունդների միջև մշակութային կապի ապահովման գործում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև հայերի ինտեգրման և ազգային ինքնության պահպանման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են հայկական համայնքները հարմարվել տվյալ երկրների հասարակական ու քաղաքական միջավայրին՝ միաժամանակ պահպանելով լեզվական, կրոնական և մշակութային առանձնահատկությունները։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Ավստրո-Հունգարիայում և Ռումինիայում հայկական համայնքների պատմական ժառանգության, նրանց փոխհարաբերությունների և եվրոպական հասարակական կյանքում ունեցած ներդրման մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սփյուռքագետներին, մշակութաբաններին, արևելաեվրոպական պատմության մասնագետներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և հայկական սփյուռքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս գիրքը նվիրված է Ռուսական կայսրության շրջանակներում Հայկական հարցի ձևավորմանը, զարգացմանը և քաղաքական նշանակությանը։ Աշխատության կենտրոնում այն պատմական գործընթացներն են, որոնց ընթացքում հայ ժողովրդի քաղաքական, ազգային, հասարակական և մշակութային խնդիրները աստիճանաբար վերածվեցին ոչ միայն ներքին, այլև միջազգային քաղաքականության կարևոր թեմայի։ Գրքում ներկայացվում է Ռուսաստանի վերաբերմունքը հայկական բնակչության և հայկական տարածքների նկատմամբ, ինչպես նաև կայսերական իշխանությունների քաղաքականությունը Արևելյան Հայաստանի և Օսմանյան կայսրության հայաբնակ շրջանների նկատմամբ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում 19-րդ դարի ընթացքում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխություններին, ռուս-թուրքական պատերազմներին, տարածաշրջանում Ռուսաստանի ազդեցության ընդլայնմանը և դրանց հետևանքով հայկական հարցի նոր դրսևորումներին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին հայկական ազգային ձգտումները, Ռուսաստանի կայսերական շահերը և եվրոպական տերությունների մրցակցությունը փոխկապակցվում միմյանց հետ։ Քննարկվում են նաև հայ հասարակական և քաղաքական շրջանակների ակնկալիքները Ռուսաստանից, հայկական ինքնության պահպանման ու ազգային իրավունքների պաշտպանության խնդիրները, ինչպես նաև այն հակասությունները, որոնք առաջանում էին հայկական շահերի և ռուսական պետական քաղաքականության միջև։ Գիրքը արժեքավոր է հատկապես նրանով, որ Հայկական հարցը դիտարկում է ռուսական քաղաքական միջավայրի և կայսերական ռազմավարության համատեքստում՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել 19-րդ և 20-րդ դարերի սկզբի հայ-ռուսական հարաբերությունների մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել ինչպես մասնագետներին և պատմաբաններին, այնպես էլ ընթերցողներին, ովքեր ցանկանում են խորությամբ ուսումնասիրել Հայկական հարցի պատմական նախադրյալները, Ռուսաստանի դերը տարածաշրջանում և այդ ժամանակաշրջանի հայ քաղաքական մտքի զարգացումը։

Աշխատանքը նվիրված է Արևելյան Հայաստանում բանվոր դասակարգի ձևավորման և զարգացման գործընթացի ուսումնասիրությանը 1861-1914 թվականներին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այն սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական փոփոխությունները, որոնք նպաստեցին տարածաշրջանում արդյունաբերական արտադրության ընդլայնմանը, վարձու աշխատանքի տարածմանը և բանվորական սոցիալական խավի աստիճանական ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում են գյուղատնտեսական և արհեստագործական ավանդական տնտեսությունից դեպի արդյունաբերական արտադրության անցման առանձնահատկությունները, գործարանների և արտադրամասերի ստեղծումը, հանքարդյունաբերության, պղնձաձուլության, գինու-կոնյակի արտադրության և այլ ճյուղերի զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքների, հատկապես արդյունաբերական կենտրոնների տնտեսական վերափոխմանը և դրանցում բանվորական բնակչության թվաքանակի աճին։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել բանվորների սոցիալական կազմը, աշխատանքի պայմանները, աշխատաժամանակը, աշխատավարձի մակարդակը, կենցաղային վիճակը և սոցիալական ապահովության խնդիրները։ Կարևորվում է նաև գյուղական բնակչության մի մասի աստիճանական ներգրավումը վարձու աշխատանքի ոլորտ, ինչպես նաև Արևելյան Հայաստանի տարածքում աշխատանքային միգրացիայի և աշխատուժի շարժունակության ազդեցությունը բանվորական միջավայրի ձևավորման վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բանվորների սոցիալական գիտակցության զարգացումը և աշխատավորական շարժման առաջացումը։ Ուսումնասիրվում են գործադուլների, բողոքի գործողությունների, աշխատանքային կազմակերպվածության և քաղաքական գաղափարների տարածման գործընթացները, ինչպես նաև սոցիալ-դեմոկրատական և այլ քաղաքական հոսանքների ազդեցությունը բանվորական միջավայրի վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կանանց և անչափահասների աշխատանքի առանձնահատկություններին, աշխատանքային շահագործման դրսևորումներին և դրանց շուրջ ձևավորված հասարակական վերաբերմունքին։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու բանվոր դասակարգի ձևավորումը ոչ միայն որպես տնտեսական գործընթաց, այլև որպես հասարակական կառուցվածքի փոփոխության կարևոր բաղադրիչ, որը նպաստեց նոր սոցիալական հարաբերությունների և քաղաքային հասարակության զարգացմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել Արևելյան Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական պատմության, արդյունաբերականացման ընթացքի և հայ հասարակության սոցիալական կառուցվածքի փոփոխությունների ավելի ամբողջական ըմբռնմանը՝ նախանշելով այն հիմնական գործընթացները, որոնք ձևավորեցին բանվորական խավի դիրքն ու դերը մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկիզբը։

Աշխատությունը նվիրված է պետական կամ քաղաքական կառույցների կողմից մարդկանց սպանության վերաբերյալ գաղտնի կամ բացահայտ հրահանգների, դրանց առաջացման պատճառների, իրականացման մեխանիզմների և պատմական հետևանքների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում քաղաքական բռնության, նպատակային սպանությունների և արտադատական հաշվեհարդարների տարբեր դրսևորումները՝ ուշադրություն դարձնելով այն հանգամանքներին, որոնց պայմաններում իշխանությունները կամ այլ ազդեցիկ կառույցներ կարող են որոշել ֆիզիկական վերացման միջոցով չեզոքացնել քաղաքական հակառակորդներին, հասարակական գործիչներին, ենթադրյալ սպառնալիք ներկայացնող անձանց կամ այլ խմբերի ներկայացուցիչներին։ Աշխատանքը դիտարկում է նման հրահանգների ձևավորման և փոխանցման գործընթացները, դրանցում ներգրավված պետական, ռազմական, հետախուզական կամ այլ կառույցների հնարավոր դերակատարությունը, ինչպես նաև հրահանգների կատարման և պատասխանատվության մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղտնիության, փաստաթղթային վկայությունների, արխիվային նյութերի և պատմական աղբյուրների նշանակությանը՝ նման գործողությունների իրական բնույթը վերականգնելու և դրանց վերաբերյալ պատմական գնահատական ձևավորելու համար։ Ուսումնասիրությունը միաժամանակ անդրադառնում է քաղաքական սպանությունների իրավական և բարոյական կողմերին՝ քննարկելով պետության կողմից բռնության կիրառման սահմանները, մարդու կյանքի պաշտպանության սկզբունքը, օրենքի գերակայությունը և իշխանության պատասխանատվության հիմնահարցերը։ Ներկայացվում է նաև քաղաքական բռնության ազդեցությունը հասարակության վրա՝ ներառյալ վախի մթնոլորտի ձևավորումը, հանրային վստահության խաթարումը, քաղաքական գործընթացների փոփոխությունը և պատմական հիշողության ձևավորումը։ Աշխատանքը կարևոր է նրանով, որ թեման դիտարկում է ոչ միայն առանձին դեպքերի, այլև ավելի լայն քաղաքական և ինստիտուցիոնալ համատեքստում՝ փորձելով բացահայտել նման երևույթների պատճառահետևանքային կապերը և դրանց երկարաժամկետ հետևանքները։ Նյութը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, իրավաբաններին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, մարդու իրավունքների և քաղաքական բռնության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև ժամանակակից և նորագույն պատմության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1878-1914 թվականներին Օսմանյան կայսրության տարածքում, մասնավորապես Արևմտյան Հայաստանի վեց հիմնական նահանգներում՝ Վանի, Բիթլիսի, Էրզրումի, Խարբերդի, Դիարբեքիրի և Սեբաստիայի վիլայեթներում, հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ առկա վիճակագրական տվյալների ուսումնասիրությանը և համեմատական վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում Օսմանյան կառավարության և Կոստանդնուպոլսի Հայոց պատրիարքարանի կողմից հավաքագրված ու հրապարակված ժողովրդագրական տվյալներն են, դրանց ձևավորման մեթոդաբանությունը, հավաստիության աստիճանը, տարբերությունների պատճառները և քաղաքական նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է նրանով, որ տվյալ ժամանակաշրջանում հայ բնակչության թվաքանակի և դրա հարաբերակցության հարցը մյուս էթնիկ ու կրոնական խմբերի նկատմամբ դուրս էր գալիս զուտ ժողովրդագրական վիճակագրության շրջանակներից և անմիջականորեն առնչվում էր Հայկական հարցին, միջազգային դիվանագիտությանը և Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգներում բարեփոխումների իրականացման խնդրին։ Աշխատանքը ներկայացնում է այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ վիճակագրական տվյալները կարող էին դառնալ քաղաքական ու դիվանագիտական պայքարի կարևոր գործիք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Բեռլինի պայմանագրից հետո ձևավորված իրավիճակին, երբ արևմտահայաբնակ նահանգներում բնակչության ժողովրդագրական պատկերի վերաբերյալ տվյալները կարևոր նշանակություն ստացան բարեփոխումների անհրաժեշտության և դրանց տարածքային ու քաղաքական հիմնավորման քննարկումներում։ Հետազոտության կարևոր բաժիններից է Օսմանյան պաշտոնական վիճակագրության և Հայոց պատրիարքարանի տվյալների համադրումը։ Ուսումնասիրության մեջ մանրամասն անդրադարձ է կատարվում պատրիարքարանի կողմից 1878-1880 և 1913-1914 թվականներին կազմակերպված մարդահամարներին, դրանց անցկացման ընթացքին, հարցաթերթերի բովանդակությանը, տեղական հոգևոր և վարչական կառույցների մասնակցությանը, ինչպես նաև այն դժվարություններին ու խոչընդոտներին, որոնց հանդիպել են տվյալների հավաքագրման ընթացքում։ Միաժամանակ վերլուծվում են Օսմանյան վիճակագրության առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք կարող էին ազդել բնակչության հաշվառման ամբողջականության ու արդյունքների վրա։ Համեմատական տվյալները ցույց են տալիս, որ երկու կառույցների ներկայացրած թվերը էականորեն տարբերվում էին միմյանցից, հատկապես վեց նահանգների հայ բնակչության հաշվարկներում, ինչն ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում է ոչ միայն որպես վիճակագրական մեթոդների տարբերության, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրության համատեքստում։ Աշխատանքը փորձում է պարզել, թե որքանով կարող էին վարչական սահմանները, հաշվառման մեթոդները, կրոնական պատկանելության հիմքով բնակչության դասակարգումը, տեղական իշխանությունների գործունեությունը, միգրացիաները և այլ ժողովրդագրական գործընթացներ ազդել վերջնական թվերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև այն հարցին, թե ինչպես էր բնակչության թվաքանակի խնդիրը ներկայացվում միջազգային դիվանագիտական գործընթացներում, հատկապես այն ժամանակաշրջաններում, երբ հայկական բարեփոխումների հարցը կրկին ակտիվորեն հայտնվում էր միջազգային օրակարգում։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի, քանի որ ոչ միայն ներկայացնում է վիճակագրական թվերը, այլև փորձում է գնահատել դրանց՝ որպես պատմական աղբյուրների արժեքը, սահմանափակումները և փոխադարձ համադրելիությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խուսափել որևէ մեկ վիճակագրական համակարգի տվյալները մեխանիկորեն ընդունելուց և խնդիրը դիտարկել ավելի լայն՝ քաղաքական, վարչական, ժողովրդագրական և աղբյուրագիտական համատեքստում։ Աշխատանքի կարևորությունը հատկապես ընդգծվում է Հայոց ցեղասպանության նախօրյակի ժողովրդագրական պատկերը վերականգնելու տեսանկյունից, քանի որ նախապատերազմյան հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ տարբեր տվյալները հետագայում նշանակալի դեր են ունեցել ինչպես պատմագիտական ուսումնասիրություններում, այնպես էլ զոհերի թվաքանակի և ցեղասպանության ժողովրդագրական հետևանքների վերաբերյալ քննարկումներում։ Ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել Օսմանյան կայսրության բազմազգ և բազմակրոն հասարակության ժողովրդագրական կառուցվածքի մասին՝ ուշադրություն դարձնելով ոչ միայն հայերի բացարձակ թվաքանակին, այլև նրանց տեսակարար կշռին տվյալ տարածքների ընդհանուր բնակչության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է պատմական ժողովրդագրության, աղբյուրագիտության, վիճակագրական վերլուծության և Հայկական հարցի պատմության մոտեցումները՝ բացահայտելու համար արևմտահայության թվաքանակի վերաբերյալ տվյալների ձևավորման, ներկայացման և քաղաքական օգտագործման առանձնահատկությունները 1878-1914 թվականներին։ Այն արժեքավոր է հայոց պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, Հայկական հարցով, արևմտահայության ժողովրդագրությամբ և Հայոց ցեղասպանության նախապատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Այս պատմագիտական աշխատությունը նվիրված է հայկական պետականության պատմության տարբեր փուլերի և կարևոր իրադարձությունների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով Հայաստանի քաղաքական զարգացման, պետական կառույցների ձևավորման և պատմական փոփոխությունների առանձին դրվագներ։ Աշխատության շրջանակում կարող են քննության առնվել հայկական պետական կազմավորումների առաջացման ու զարգացման պայմանները, դրանց տարածքային և քաղաքական փոփոխությունները, իշխանության կազմակերպման առանձնահատկությունները, արտաքին հարաբերությունները և հարևան պետությունների հետ փոխազդեցությունները։ Հեղինակը պատմական նյութը կարող է դիտարկել տարբեր ժամանակաշրջանների համատեքստում՝ անդրադառնալով այն գործոններին, որոնք նպաստել կամ խոչընդոտել են հայկական պետականության պահպանմանն ու վերականգնմանը։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել նաև ռազմական հակամարտություններին, դիվանագիտական հարաբերություններին, ներքին քաղաքական գործընթացներին և հասարակական կառուցվածքի առանձնահատկություններին, որոնք ազդել են պետականության զարգացման վրա։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նաև պատմական աղբյուրների և դրանց մեկնաբանությունների օգտագործմամբ, որոնց միջոցով փորձ է արվում վերականգնել Հայաստանի քաղաքական պատմության առանձին էջերը և գնահատել հայկական պետականության դերը տարածաշրջանի պատմական գործընթացներում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի պատմությամբ, հայագիտությամբ և պատմագրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար՝ հատկապես նրանց, ովքեր ուսումնասիրում են հայկական պետականության ձևավորման ու զարգացման պատմական հիմքերը և տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքական գործընթացները։

Այս աշխատությունը ներկայացնում է Էրզրումի և Բիթլիսի վիլայեթներին հարակից տարածքների տեղագրական, աշխարհագրական և ճանապարհային առանձնահատկությունների ուսումնասիրություն՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով այն հատվածներին, որոնք կապվում էին ռազմական գործողությունների գոտու և դեպի Էրզրում տանող ուղղությունների հետ։ Նյութում նկարագրվում են ուսումնասիրվող տարածաշրջանի բնակավայրերը, ճանապարհները, լեռնանցքները, գետերը, հովիտները, բնական պայմանները և հաղորդակցության հնարավորությունները՝ այդ տվյալները դիտարկելով նաև ռազմական տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ արժեք ունեն երթուղային նկարագրությունները, որոնք կարող են տեղեկություններ հաղորդել տարբեր ուղղություններով տեղաշարժի պայմանների, ճանապարհների վիճակի, բնակավայրերի միջև հեռավորությունների, տեղանքի անցանելիության և տարածաշրջանի բնական խոչընդոտների մասին։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգների պատմաաշխարհագրական ուսումնասիրության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի վարչական, բնակեցված և հաղորդակցական տարածքի մասին։ Տեղագրական նկարագրությունները միաժամանակ կարող են օգտակար լինել Առաջին համաշխարհային պատերազմի Կովկասյան ռազմաճակատի իրադարձությունները հասկանալու համար, քանի որ ռազմական գործողությունների ընթացքի վրա մեծ ազդեցություն ունեին լեռնային ռելիեֆը, ճանապարհային ցանցը, եղանակային պայմանները և զորքերի տեղաշարժի հնարավորությունները։ Նյութը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ռազմական պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, աշխարհագրագետներին, քարտեզագետներին և Օսմանյան կայսրության արևելյան շրջանների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Այն հատկապես արժեքավոր է որպես ժամանակաշրջանի տարածքային ու երթուղային պայմանների մասին տեղեկատվություն պարունակող փաստագրական աղբյուր, որը թույլ է տալիս ուսումնասիրել տարածաշրջանը ոչ միայն քաղաքական և ռազմական իրադարձությունների, այլև նրա իրական աշխարհագրական միջավայրի համատեքստում։

Այս հրատարակությունը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ հայ-ադրբեջանական հակամարտության համատեքստում էթնիկ զտումների վերաբերյալ հնչեցված մեղադրանքներին և այդ հարցի միջազգային քաղաքական ու իրավական քննարկմանը։ Նյութի կենտրոնում Հայաստանի կողմից ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի շրջանակում Ադրբեջանի գործողությունների և քաղաքականության վերաբերյալ ներկայացված քննադատական դիրքորոշումն է, ինչպես նաև հակամարտության հետևանքով տարածաշրջանի բնակչության անվտանգության, իրավունքների և տեղահանության խնդիրները։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես են հակամարտության ընթացքում առաջացած հումանիտար և քաղաքական խնդիրները ներկայացվում միջազգային կազմակերպությունների հարթակներում և ինչպիսի փաստարկներ են օգտագործվում կողմերի կողմից իրենց դիրքորոշումները հիմնավորելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնակչության բռնի տեղահանության, էթնիկ կազմի փոփոխության, անվտանգության երաշխիքների, մարդու իրավունքների պաշտպանության և միջազգային մարդասիրական իրավունքի հետ կապված հարցերին։ Նյութում անդրադարձ է կատարվում նաև ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի դերին՝ որպես միջազգային խաղաղության և անվտանգության հարցերի քննարկման կարևորագույն կառույցի, որտեղ հակամարտող կամ շահագրգիռ պետությունները կարող են ներկայացնել իրենց գնահատականները, պահանջներն ու մտահոգությունները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև տեղեկատվական և քաղաքական հակադրության տեսանկյունից, քանի որ նման հարցերի շուրջ տարբեր կողմերը հաճախ ներկայացնում են իրարից էապես տարբերվող մեկնաբանություններ՝ հիմնվելով պատմական, իրավական, քաղաքական և հումանիտար փաստարկների վրա։ Նյութը կարող է օգնել ընթերցողին հասկանալու Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի միջազգայինացման գործընթացը, դրա շուրջ ձևավորված դիվանագիտական բանավեճերը և միջազգային հանրության ուշադրության կենտրոնում հայտնված հումանիտար խնդիրները։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկել հակամարտության հետևանքները ոչ միայն երկկողմ հարաբերությունների, այլև միջազգային իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության և տարածաշրջանային անվտանգության ավելի լայն շրջանակում։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, իրավագիտության և ժամանակակից պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին, ինչպես նաև Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության քաղաքական ու դիվանագիտական զարգացումներին հետևող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Ալեքսանդրապոլի գավառի պատմաքաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և ռազմական դրության ուսումնասիրությանը 1918 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1921 թվականի ապրիլը։ Այս ժամանակահատվածը առանձնահատուկ նշանակություն ունի Հայաստանի նորագույն պատմության համար, քանի որ այն ընդգրկում է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության գոյության վերջին տարիները, հայ-թուրքական հարաբերությունների սրացումը, Հայաստանի խորհրդայնացումը և դրան հաջորդած քաղաքական ու վարչական փոփոխությունները։ Հետազոտության կենտրոնում Ալեքսանդրապոլի գավառն է՝ որպես Հայաստանի հյուսիսային կարևորագույն տարածաշրջաններից մեկը, որն իր աշխարհագրական դիրքի, բնակչության կազմի, հաղորդակցության ուղիների և ռազմական նշանակության շնորհիվ էական դեր էր զբաղեցնում հանրապետության ներքին և արտաքին քաղաքական կյանքում։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել գավառի վարչական կառուցվածքը, տեղական իշխանության մարմինների գործունեությունը, բնակավայրերի կառավարման առանձնահատկությունները և կենտրոնական իշխանության ու տեղական կառույցների փոխհարաբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում 1918 թվականի վերջին տեղի ունեցած հայ-վրացական պատերազմի հետևանքներին, քանի որ այդ իրադարձությունները անմիջական ազդեցություն ունեցան Ալեքսանդրապոլի տարածաշրջանի անվտանգության և քաղաքական իրավիճակի վրա։ Հետազոտության կարևորագույն ուղղություններից է 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ուսումնասիրությունը և դրա ազդեցությունը գավառի վրա։ Ալեքսանդրապոլը և հարակից տարածքները հայտնվեցին ռազմական գործողությունների անմիջական գոտում, ինչի հետևանքով բնակչությունը ենթարկվեց լուրջ սոցիալական և տնտեսական դժվարությունների, տեղի ունեցան տեղաշարժեր, խաթարվեց տնտեսական կյանքը, իսկ պետական կառավարման համակարգը բախվեց արտակարգ պայմաններում գործելու անհրաժեշտությանը։ Ռազմական իրադարձությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերլուծելու նաև հայկական բանակի տեղակայումը, զորահավաքի գործընթացները, պաշտպանական միջոցառումները և տեղական բնակչության մասնակցությունը տարածաշրջանի պաշտպանությանն ու ինքնապաշտպանությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև 1920 թվականի նոյեմբեր-դեկտեմբեր ամիսների իրադարձություններին, երբ Հայաստանի Հանրապետությունում տեղի ունեցավ իշխանափոխություն և հաստատվեց խորհրդային իշխանություն։ Ալեքսանդրապոլի գավառի համար այդ գործընթացը ուղեկցվեց վարչական համակարգի փոփոխությամբ, պետական կառույցների վերակազմավորմամբ և քաղաքական նոր հարաբերությունների ձևավորմամբ։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել խորհրդային իշխանության հաստատման գործընթացը, տեղական հեղափոխական և վարչական մարմինների գործունեությունը, նախկին պետական կառույցների լուծարումը կամ վերափոխումը և բնակչության նկատմամբ նոր քաղաքականության իրականացումը։ Հետազոտության մեկ այլ կարևոր ուղղությունը 1920 թվականի վերջի և 1921 թվականի սկզբի հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման գործընթացն է։ Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի կնքումը և դրան հաջորդած իրադարձությունները անմիջական նշանակություն ունեցան տարածաշրջանի քաղաքական և վարչատարածքային վիճակի համար։ Այդ գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու գավառի դերը Հայաստանի տարածքային, անվտանգային և քաղաքական խնդիրների համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև բնակչության սոցիալական վիճակին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից և նախորդ տարիների ռազմական ու ժողովրդագրական ցնցումներից հետո տարածաշրջանում առկա էին փախստականների, որբերի և տեղահանվածների խնդիրներ, սննդի և բնակարանային ապահովման դժվարություններ, համաճարակներ և տնտեսական անկայունություն։ Այդ պայմաններում տեղական իշխանությունների և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը կարևոր դեր էր կատարում բնակչության կենսական կարիքների ապահովման գործում։ Տնտեսական կյանքի ուսումնասիրությունը ներառում է գյուղատնտեսության, անասնապահության, արհեստների, առևտրի և տրանսպորտային հաղորդակցության վիճակի վերլուծությունը։ Պատերազմական պայմանները, աշխատուժի պակասը, նյութական ռեսուրսների սահմանափակությունը և շուկաների խաթարումը բացասաբար էին անդրադառնում տարածաշրջանի տնտեսության վրա, իսկ Ալեքսանդրապոլ քաղաքի ռազմավարական և առևտրային դիրքը շարունակում էր պահպանել իր կարևորությունը։ Աշխատության պատմագիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի Առաջին Հանրապետության վերջին փուլը ոչ միայն համապետական, այլև տարածաշրջանային մակարդակով։ Գավառի օրինակով հնարավոր է բացահայտել այն խնդիրները, որոնց առջև կանգնած էր երիտասարդ հայկական պետությունը՝ սահմանների պաշտպանության, պետական կառավարման, բնակչության սոցիալական ապահովության, տնտեսական վերականգնման և արտաքին քաղաքական ճնշումների պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Ալեքսանդրապոլի գավառի կյանքի բարդ և հակասական շրջանը՝ համադրելով քաղաքական, ռազմական, վարչական, սոցիալական և տնտեսական գործընթացները։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու 1918-1921 թվականների Հայաստանի պատմության, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության առջև ծառացած մարտահրավերների, հայ-թուրքական հարաբերությունների և խորհրդային իշխանության հաստատման գործընթացի վերաբերյալ։

Այս հրատարակությունը 1969 թվականի հունվար, փետրվար և մարտ ամիսներին վերաբերող նշանավոր և հիշարժան տարեթվերի թեմատիկ օրացույց-տեղեկատու է։ Այն կազմված է որպես տեղեկատվական և մատենագիտական գործիք՝ տարվա առաջին երեք ամիսների ընթացքում նշվող պատմական, հասարակական, մշակութային, գիտական և այլ կարևոր իրադարձությունների ու տարեդարձերի վերաբերյալ համակարգված տեղեկություններ տրամադրելու նպատակով։ Նման օրացույցները սովորաբար ներառում են նշանավոր անձանց ծննդյան կամ մահվան տարելիցներ, պատմական իրադարձությունների տարեդարձեր, պետական և հասարակական նշանակության ամսաթվեր, ինչպես նաև գրականության, արվեստի, գիտության և մշակույթի բնագավառներում կարևոր հոբելյաններ։ Հրատարակությունը կարող էր ծառայել գրադարանների, մշակութային հաստատությունների, դպրոցների, ակումբների, մամուլի և այլ կազմակերպությունների համար՝ միջոցառումների, ցուցահանդեսների, թեմատիկ երեկոների, դասախոսությունների և գրական-մշակութային նախաձեռնությունների նախապատրաստման ժամանակ։ Աշխատանքի կառուցվածքը ժամանակագրական բնույթ ունի․ նյութը դասավորված է հունվար, փետրվար և մարտ ամիսների կտրվածքով, ինչը հնարավորություն է տալիս արագ գտնել տվյալ ամսաթվին կամ օրվան համապատասխանող հիշարժան իրադարձությունները։ Յուրաքանչյուր ամսաթվի ներքո կարող են ներկայացվել համապատասխան անձի, իրադարձության կամ տարեդարձի մասին համառոտ տեղեկություններ և լրացուցիչ մատենագիտական տվյալներ, որոնք ընթերցողին ուղղորդում են թեմային վերաբերող գրականության կամ այլ աղբյուրների։ Այսպիսի հրատարակությունը կարևոր է նաև 1960-ականների վերջի մշակութային և տեղեկատվական միջավայրի ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է այն ժամանակաշրջանում հանրային կրթության, մշակութային դաստիարակության և պատմական հիշողության կազմակերպման առաջնահերթությունները։ Այն կարող է արժեքավոր լինել հատկապես գրադարանագիտության, մատենագիտության, մշակույթի պատմության և խորհրդային շրջանի տեղեկատվական-մշակութային աշխատանքի ուսումնասիրության համար՝ միաժամանակ հանդես գալով որպես տվյալ ժամանակաշրջանի հիշարժան ամսաթվերի և հասարակական-մշակութային օրակարգի փաստագրական աղբյուր։

Աշխատությունը նվիրված է հետխորհրդային շրջանում վերադարձի միգրացիայի երևույթի և վերադարձած միգրանտների առօրեական կյանքի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով միգրացիոն շարժունակության, վերադարձի փորձառության և սոցիալական վերաինտեգրման փոխկապակցված գործընթացների վրա։ Հետազոտության շրջանակում վերադարձը դիտարկվում է ոչ միայն որպես մեկ երկրից մյուսը ֆիզիկական տեղափոխություն, այլև որպես սոցիալական, տնտեսական, մշակութային և ինքնության հետ կապված բարդ գործընթաց։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ այն պատճառներին, որոնք մարդկանց դրդում են վերադառնալ նախկին բնակության երկիր կամ հայրենիք՝ տնտեսական պայմանների փոփոխություն, ընտանիքի հետ վերամիավորում, աշխատանքի կամ բնակության հնարավորությունների փոփոխություն, սոցիալական կապերի պահպանում և այլ հանգամանքներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վերադարձից հետո առօրյա կյանքի կազմակերպմանը՝ աշխատանքի որոնմանը, բնակության պայմաններին, ընտանիքի և հարազատների հետ հարաբերություններին, սոցիալական ցանցերի վերականգնմանը և տեղական համայնքում կրկին ներգրավվելուն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է նաև վերադարձած անձանց ինքնության և պատկանելիության զգացման ուսումնասիրությունը, քանի որ երկարատև արտագաղթից հետո հայրենի կամ նախկին բնակության միջավայրը կարող է միաժամանակ ընկալվել որպես ծանոթ և օտար տարածք։ Աշխատանքը կարող է բացահայտել նաև վերադարձի ընթացքում առաջացող սոցիալական սպասումների և իրական կյանքի պայմանների միջև տարբերությունները, ինչպես նաև այն ռազմավարությունները, որոնց միջոցով վերադարձածները հարմարվում են նոր իրավիճակին։ Հետխորհրդային հասարակությունների առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են տնտեսական վերափոխումները, սահմանների փոփոխությունը, նոր պետությունների ձևավորումը և միջազգային միգրացիոն հոսքերը ազդել վերադարձի գործընթացների վրա։ Առօրեականության ուսումնասիրության միջոցով հետազոտությունը ուշադրությունը տեղափոխում է մեծածավալ միգրացիոն վիճակագրությունից դեպի անհատների և ընտանիքների իրական փորձառությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են մակրոտնտեսական ու քաղաքական փոփոխությունները արտացոլվում առօրյա կյանքի մակարդակում։ Աշխատանքը կարող է արժեքավոր լինել սոցիոլոգների, մարդաբանների, միգրացիոն քաղաքականություն մշակողների, ժողովրդագրագետների, հետազոտողների և հետխորհրդային հասարակությունների սոցիալական փոփոխություններով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է 20-րդ դարում Հյուսիսային Իրանի թյուրքալեզու բնակչության շրջանում ինքնության ձևավորման և փոխակերպման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում գտնվում են ազգային, էթնիկ, լեզվական, մշակութային և տարածաշրջանային ինքնության ձևավորման առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով Իրանի քաղաքական և սոցիալական զարգացման փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները, պետական քաղաքականությունը, լեզվական միջավայրը, կրթական համակարգը, կրոնական և մշակութային գործոնները, ինչպես նաև հարևան ժողովուրդների և պետությունների հետ կապերը ներգործել Հյուսիսային Իրանի թյուրքալեզու համայնքների ինքնագիտակցության վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն կարող է ունենալ Իրանի արդիականացման գործընթացների, կենտրոնական իշխանության և տարածաշրջանային հասարակության փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև տեղական և ավելի լայն ազգային ինքնությունների փոխազդեցության ուսումնասիրությունը։ Աշխատանքը դիտարկում է ինքնությունը ոչ թե որպես անփոփոխ երևույթ, այլ որպես պատմական պայմանների ազդեցությամբ շարունակաբար ձևավորվող և վերափոխվող գործընթաց, որի մեջ կարող են միաժամանակ գոյակցել տարբեր՝ տեղական, էթնիկ, լեզվական, իրանական և այլ պատկանելիություններ։ Նյութը կարող է արժեքավոր լինել Հյուսիսային Իրանի պատմությամբ, թյուրքալեզու ժողովուրդների մշակույթով, էթնիկ գործընթացներով, ինքնության ձևավորման մեխանիզմներով և 20-րդ դարի Մերձավոր Արևելքի սոցիալ-քաղաքական զարգացումներով հետաքրքրվող պատմաբանների, ազգագրագետների, սոցիոլոգների, քաղաքագետների և տարածաշրջանագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է մ.թ.ա. III-I հազարամյակներում Հայաստանի տարածքում գոյություն ունեցած հասարակությունների ռազմական գործի և զինատեսակների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում են հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված զենքերի տեսակները, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները, պատրաստման տեխնոլոգիաները, կիրառման եղանակները և պատմական զարգացման փուլերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն բնակչության ռազմական մշակույթի, զինված ուժերի կազմակերպման և ռազմական տեխնոլոգիաների զարգացման մասին։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հարձակողական և պաշտպանական զենքերի տարբեր տեսակներ՝ նիզակներ, տեգեր, դաշույններ, սրեր, կացիններ, աղեղներ և նետասլաքներ, ինչպես նաև պաշտպանական հանդերձանքի առանձին տարրեր։ Դրանց ձևի, նյութի և պատրաստման եղանակների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել զինատեսակների տեխնիկական կատարելագործման փուլերը և տարբեր մշակութային միջավայրերի միջև հնարավոր կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մետաղագործության զարգացմանը, հատկապես պղնձի, բրոնզի և հետագայում երկաթի կիրառմանը զենքի արտադրության մեջ։ Մետաղների մշակման տեխնոլոգիական առաջընթացը էական ազդեցություն է ունեցել զենքի ամրության, արդյունավետության և մարտական կիրառության հնարավորությունների վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայկական լեռնաշխարհի ամրացված բնակավայրերին, պաշտպանական կառույցներին և դրանց փոխկապակցվածությանը ռազմական կազմակերպման հետ։ Բերդերը, պարսպապատ բնակավայրերը և ռազմավարական նշանակություն ունեցող տարածքները կարևոր տեղեկություններ են տալիս հնագույն հասարակությունների պաշտպանական համակարգերի և ռազմական սպառնալիքներին արձագանքելու մեխանիզմների մասին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է հնագիտական նյութի համադրումը գրավոր աղբյուրների, պատկերագրական տվյալների և հարակից տարածաշրջանների նյութական մշակույթի հետ։ Այսպիսի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ռազմական տեխնիկայի տարածման, փոխառությունների, տեղական նորարարությունների և տարածաշրջանային փոխազդեցությունների մասին։ Զենքի տեսակների և դրանց հայտնաբերման վայրերի ուսումնասիրությունը կարող է նաև տեղեկություններ տալ հասարակության սոցիալական կառուցվածքի, ռազմիկների կարգավիճակի և ռազմական գործի մասնագիտացման մակարդակի վերաբերյալ։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն պատմության վերականգնման համար, քանի որ ռազմական մշակույթը սերտորեն կապված է տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական զարգացումների հետ։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտագործվել հնագույն Հայաստանի ռազմական պատմության, հնագիտության, մետաղագործության և նյութական մշակույթի հետագա ուսումնասիրություններում։ Այն կարող է հետաքրքրել հնագետներին, պատմաբաններին, զենքագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, մշակութաբաններին և Հին Արևելքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան մոնղոլների պատմության ուսումնասիրությանը՝ հայերեն պատմական աղբյուրների և ժամանակակիցների վկայությունների հիման վրա։ Այն արժեքավոր է հատկապես նրանով, որ կենտրոնանում է մոնղոլական նվաճումների, Կովկասում և Առաջավոր Ասիայում նրանց հայտնվելու ու քաղաքական ազդեցության վերաբերյալ հայկական մատենագրության պահպանած տեղեկությունների համակարգման և վերլուծության վրա։ Հետազոտության հիմքում օգտագործված նյութերը ներառում են միջնադարյան հայ պատմիչների երկերից քաղված տեղեկություններ, մասնավորապես Վարդան Արևելցու, Ստեփանոս Օրբելյանի, Սմբատ Սպարապետի և Կիրակոս Գանձակեցու պատմական երկերը։ Կ. Պ. Պատկանովի կազմած երկհատորյակը հրատարակվել է 1873-1874 թվականներին. առաջին հատորում ներառված են Վարդանի, Ստեփանոս Օրբելյանի և Սմբատի աշխատություններից քաղված հատվածներ, իսկ երկրորդը նվիրված է Կիրակոս Գանձակեցու պատմությունից քաղված նյութերին։ Աշխատության մեջ հայ պատմական աղբյուրները հնարավորություն են տալիս դիտարկելու մոնղոլական արշավանքների ընթացքը, նվաճված տարածքների քաղաքական իրավիճակը, տեղական իշխանությունների և մոնղոլական իշխանության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև բնակչության կրած սոցիալական և տնտեսական հետևանքները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն այն տեղեկությունները, որոնք վերաբերում են XIII դարի իրադարձություններին, մոնղոլական զորքերի առաջխաղացմանը դեպի Կովկաս և Մերձավոր Արևելք, տեղական իշխանների քաղաքական վարքագծին և նորաստեղծ իշխանական համակարգի հետ հարաբերություններին։ Հայկական աղբյուրների համադրումը թույլ է տալիս ոչ միայն վերականգնել առանձին իրադարձությունների ժամանակագրությունը, այլև ուսումնասիրել մոնղոլական տիրապետության ազդեցությունը տարածաշրջանի հասարակական, քաղաքական և մշակութային կյանքի վրա։ Կարևոր է նաև աղբյուրագիտական մոտեցումը, քանի որ տարբեր պատմիչների հաղորդած տեղեկությունները կարող են տարբերվել ծավալով, շեշտադրումներով և իրադարձությունների մեկնաբանությամբ։ Այդ պատճառով նյութի համադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների մասին։ Հետազոտությունը արժեքավոր է նաև այն առումով, որ հայկական միջնադարյան պատմագրությունը դիտարկվում է որպես մոնղոլների պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրային շերտ. ժամանակակից ուսումնասիրություններում նույնպես Կիրակոս Գանձակեցու, Վարդանի, Ստեփանոս Օրբելյանի և Սմբատի տեղեկությունները օգտագործվում են մոնղոլների՝ Կովկասում և Առաջավոր Ասիայում գործունեությունը վերականգնելու համար։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն նպաստում է հայ միջնադարյան պատմագրության տեղեկությունների հասանելիությանը և համակարգմանը՝ դրանք ներկայացնելով թարգմանության և բացատրական ծանոթագրությունների միջոցով։ Պատկանովի աշխատանքը կարևոր տեղ ունի մոնղոլական շրջանի ուսումնասիրության աղբյուրագիտական գրականության մեջ և հետագայում օգտագործվել է Կովկասի ու Արևմտյան Ասիայի XIII-XIV դարերի պատմությանը վերաբերող ուսումնասիրություններում։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջնադարագետներին, արևելագետներին, մոնղոլագիտության և հայագիտության մասնագետներին, աղբյուրագետներին, ինչպես նաև Կովկասի և Մերձավոր Արևելքի միջնադարյան պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին ու համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Աշխատությունը ներկայացնում է հայ ժողովրդի պատմության, մշակույթի, հասարակական կյանքի և ազգային ինքնության վերաբերյալ ընդարձակ ուսումնասիրություն՝ անդրադառնալով հայերի ձևավորման ու զարգացման հիմնական փուլերին և նրանց ունեցած նշանակալի դերին տարածաշրջանի ու համաշխարհային պատմության մեջ։ Նյութում կարող են դիտարկվել հայկական պետականությունների և քաղաքական կազմավորումների պատմությունը, Հայաստանի աշխարհագրական ու պատմական տարածքները, հայ ժողովրդի սոցիալական և տնտեսական կյանքը, ինչպես նաև նրա մշակութային ժառանգության կարևորագույն դրսևորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայոց լեզվին, գրականությանը, քրիստոնեական ավանդույթին, եկեղեցական ու հոգևոր մշակույթին, ճարտարապետությանը, արվեստին և կրթությանը՝ որպես ազգային ինքնության պահպանման ու փոխանցման առանցքային գործոնների։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայկական համայնքների ձևավորմանն ու զարգացմանը Հայաստանի սահմաններից դուրս, նրանց հասարակական, մշակութային և տնտեսական գործունեությանը, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում հայերի և հարևան ժողովուրդների միջև ունեցած հարաբերություններին։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել 20-րդ դարի սկզբի հայ ժողովրդի պատմության ամենածանր իրադարձությունների, տեղահանությունների, զանգվածային բռնությունների և դրանց հետևանքով ձևավորված հայկական սփյուռքի ուսումնասիրությունը։ Միաժամանակ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու հայ ժողովրդի մշակութային ժառանգության շարունակականությունը, ազգային ինքնության պահպանման մեխանիզմները և տարբեր պատմական պայմաններում հասարակության հարմարվողականության ու վերակազմավորման գործընթացները։ Ներկայացված նյութը արժեքավոր է ինչպես Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմությունն ուսումնասիրողների, այնպես էլ Կովկասի, Մերձավոր Արևելքի, ազգագրության և մշակութային պատմության նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։ Աշխատությունը համադրում է պատմական, մշակութային և հասարակագիտական դիտանկյուններ՝ ձևավորելով հայ ժողովրդի անցյալի ու ինքնության վերաբերյալ ամբողջական պատկերացում։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Հարավային Ռուսաստանի տարածքում հայերի պատմությանը վերաբերող պատմական նյութերի և փաստական տեղեկությունների ժողովածու։ Աշխատության մեջ լուսաբանվում են տարածաշրջանում հայկական համայնքների ձևավորման և զարգացման գործընթացները, բնակության վայրերը, հասարակական ու տնտեսական գործունեությունը, ինչպես նաև տեղի բնակչության և իշխանությունների հետ նրանց հարաբերությունները։ Նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հայերի տեղաշարժերի, բնակեցման և համայնքային կյանքի պատմական առանձնահատկությունները՝ տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն հայ համայնքների ինքնակազմակերպման, եկեղեցական և կրթամշակութային հաստատությունների գործունեության, առևտրի ու արհեստների զարգացման վերաբերյալ տեղեկությունները։ Հրատարակության մեջ ներկայացվող փաստաթղթերն ու պատմական տվյալները կարող են արժեքավոր լինել նաև հայկական գաղթօջախների, ժողովրդագրական գործընթացների և հայերի սոցիալ-տնտեսական ու մշակութային դերակատարության ուսումնասիրության համար։ Նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Հարավային Ռուսաստանի հայ համայնքների ձևավորման պատճառների, նրանց կենսակերպի և տարածաշրջանի հասարակական կյանքում ունեցած դերի մասին։ Աշխատությունը կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունի հայ սփյուռքի և առանձին հայկական համայնքների պատմության հետազոտության համար և կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, ազգագրագետների, տարածաշրջանային պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտներում գիտական աշխատանք կատարող ուսանողների և հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության պատմագիտական ուսումնասիրության կարևոր և բազմաշերտ խնդիրներից մեկին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին կայսերական Գերմանիայի դիրքորոշման, դերակատարության և պատասխանատվության հարցի ներկայացմանը հայ պատմագրության մեջ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում ոչ միայն 1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում հայերի զանգվածային տեղահանության և բնաջնջման փաստն է, այլև այն հարցը, թե ինչպես են հայ պատմաբանները տարբեր ժամանակաշրջաններում գնահատել Օսմանյան կայսրության դաշնակից Գերմանիայի տեղեկացվածությունը, քաղաքական դիրքորոշումը, հնարավոր աջակցությունը և հանցագործությունների կանխման ուղղությամբ չձեռնարկված քայլերը։ Հայ պատմագրության մեջ Գերմանիայի մեղսակցության խնդիրը սովորաբար դիտարկվում է մի քանի փոխկապակցված մակարդակներում՝ դիվանագիտական և քաղաքական հարաբերություններ, գերմանա-թուրքական ռազմական համագործակցություն, գերմանացի զինվորականների ու դիվանագետների տեղեկացվածություն, հայերի տեղահանությունների և կոտորածների վերաբերյալ պաշտոնական հաղորդագրություններ, ինչպես նաև Գերմանիայի իշխանությունների կողմից այդ տեղեկությունների նկատմամբ ցուցաբերված վերաբերմունք։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է պատմագիտական տարբեր մոտեցումների համադրումը, քանի որ հարցի շուրջ գոյություն են ունեցել ինչպես Գերմանիայի պատասխանատվությունն ընդգծող, այնպես էլ դրա չափն ու բնույթը տարբեր կերպ մեկնաբանող տեսակետներ։ Արխիվային փաստաթղթերի հրապարակումը էապես ընդլայնել է այս թեմայի ուսումնասիրության հնարավորությունները․ մասնավորապես, Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարարության արխիվներից հավաքված բազմաթիվ դիվանագիտական հեռագրերն ու զեկույցները վկայում են, որ գերմանական պետական կառույցները տեղեկացված էին հայերի նկատմամբ իրականացվող բռնությունների և զանգվածային ոչնչացման մասին։ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտը նշում է, որ Վոլֆգանգ Գուստի հետազոտությունները կարևոր դեր են ունեցել այդ փաստաթղթերի հրապարակման և Գերմանիայի մեղսակցության վերաբերյալ պատմագիտական քննարկումների զարգացման գործում։ Հայ պատմագիտական աշխատություններում մեղսակցության հասկացությունը կարող է ներառել ինչպես հանցագործությունների հանդեպ հանդուրժողականությունը, այնպես էլ դաշնակցային հարաբերությունների պահպանման նպատակով դրանց նկատմամբ քաղաքական աջակցությունը կամ կանխարգելման հնարավորությունից հրաժարվելը։ Երևանի պետական համալսարանի հրապարակումներում ևս ընդգծվում է, որ Գերմանիայի մեղսակցության հարցը դիտարկվում է ոչ միայն որպես Հայոց ցեղասպանության պատմության, այլև դրա միջազգային քաղաքական համատեքստի կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատության արժեքը հատկապես մեծ է պատմագրության զարգացման տեսանկյունից, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է փոխվել Գերմանիայի դերակատարության վերաբերյալ գիտական գնահատականը՝ սկզբնական վկայություններից և խորհրդային շրջանի ուսումնասիրություններից մինչև անկախ Հայաստանի ժամանակակից պատմագիտությունը և նոր արխիվային նյութերի ներգրավումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև գերմանացի հետազոտողների աշխատանքները, որոնք ուսումնասիրել են Գերմանիայի քաղաքական և ռազմական կառույցների տեղեկացվածության աստիճանը։ Հետազոտությունների մի մասը ցույց է տալիս, որ գերմանական կողմը մանրամասն տեղեկություններ էր ստանում հայերի տեղահանության և բնաջնջման ընթացքի վերաբերյալ, ինչը Գերմանիայի քաղաքական պատասխանատվության հարցը դարձնում է պատմագիտական քննարկման առանցքային թեմա։ Թեմայի արդիականությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ Գերմանիայի պատմական պատասխանատվության հարցը հետագայում դուրս է եկել զուտ ակադեմիական շրջանակներից և դարձել քաղաքական ու հասարակական քննարկումների առարկա։ 2016 թվականին Գերմանիայի Բունդեսթագի բանաձևում արձանագրվեց Գերմանական կայսրության դաշնակցային կապը Օսմանյան կայսրության հետ և այդ իրադարձությունների նկատմամբ Գերմանիայի պատմական պատասխանատվության հարցը։ Այսպիսով, աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ցեղասպանագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, քաղաքագետներին, ինչպես նաև Հայոց ցեղասպանության պատմագրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։ Այն կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ խնդիրը ներկայացնում է ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձությունների նկարագրություն, այլ որպես պատմական պատասխանատվության, դաշնակցային քաղաքականության, արխիվային աղբյուրների մեկնաբանության և պատմագրական գնահատականների ձևավորման համալիր ուսումնասիրության թեմա։

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան հայ պատմագրության կարևորագույն հուշարձաններից մեկի ձեռագրական ավանդույթի, պահպանված օրինակների, դրանց ծագման, ժամանակագրության, բովանդակային առանձնահատկությունների և փոխհարաբերությունների խորքային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում XII դարի պատմիչ Սամվել Անեցու կազմած ժամանակագրական երկն է, որի սկզբնաղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է ինչպես ընդգրկած պատմական ժամանակաշրջանի լայնությամբ, այնպես էլ տարբեր ժամանակների պատմական տեղեկությունների պահպանմամբ։ Երկը սկսվում է Ադամից և հեղինակային շարադրանքով հասնում մինչև 1163 թվականը՝ ներառելով հայ և համաշխարհային պատմության բազմաթիվ կարևոր իրադարձություններ։ Այն ստեղծվել է Անիի Մայր տաճարի ավագերեց Սամվել Անեցու կողմից և, ըստ ուսումնասիրությունների, գրվել է Կաթողիկոս Գրիգոր Գ Պահլավունու պատվերով։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է ձեռագրերի համեմատական քննության միջոցով բնագրի սկզբնական կառուցվածքի և հետագա հավելումների տարանջատումը։ Ժամանակագրությունը միջնադարում լայնորեն ընդօրինակվել է, սակայն պահպանված ձեռագրերը նույնական չեն․ դրանցում տարբեր ժամանակներում կատարվել են միջամտություններ, լրացումներ, ընդմիջարկություններ և շարունակություններ։ Այդ պատճառով յուրաքանչյուր ձեռագիր կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես տվյալ երկի պահպանված օրինակ, այլև որպես պատմական որոշակի ժամանակաշրջանի մտավոր և մշակութային միջավայրի վկայություն։ Ուսումնասիրությունների համաձայն՝ այսօր հայտնի են ժամանակագրության շուրջ յոթ տասնյակ ամբողջական կամ մասնակի ընդօրինակություններ, որոնց զգալի մասը պահպանվում է Մաշտոցի անվան Մատենադարանում և այլ հայկական ու արտասահմանյան հավաքածուներում։ Աղբյուրագիտական քննության կարևոր ուղղություն է ձեռագրերի թվագրումը և ծագման հանգամանքների պարզումը։ Ձեռագրերի հիշատակարանները, գրիչների թողած նշումները, թղթի կամ մագաղաթի առանձնահատկությունները, գրչության ձևը, ուղղագրական և լեզվական տարբերությունները հնարավորություն են տալիս վերականգնելու դրանց ստեղծման և շրջանառության պատմությունը։ Այսպիսի տվյալների համադրումը թույլ է տալիս պարզել, թե որ ձեռագրերն են ավելի մոտ նախնական բնագրին, որոնք են ներկայացնում հետագա խմբագրական շերտեր, և ինչ փուլերում են ձևավորվել լրացումները։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ որոշ ընդօրինակություններում Սամվել Անեցու հեղինակային շարադրանքը շարունակվել է այլ հեղինակների կողմից՝ ժամանակագրական նյութը հասցնելով նույնիսկ XVII-XVIII դարեր։ Այդպիսով ձեռագրական ավանդույթը վերածվում է բազմաշերտ պատմական աղբյուրի, որտեղ տարբեր դարաշրջանների տեղեկություններն ու հեղինակային միջամտությունները գոյակցում են մեկ մատյանում։ Աշխատության աղբյուրագիտական նշանակությունը հատկապես դրսևորվում է այն հարցում, թե ինչպես կարելի է ձեռագրերի համեմատության միջոցով վերականգնել երկի առավել հավաստի բնագիրը։ Նախկին հրատարակություններում օգտագործվել են համեմատաբար ուշ ձեռագրեր, ինչի հետևանքով հեղինակային բնագրի և հետագա լրացումների սահմանները միշտ չէ, որ հստակ են եղել։ Հետագա ձեռագրագիտական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տվել բացահայտելու ավելի հին ընդօրինակություններ և դրանց հիման վրա կատարել համեմատական բնագրագիտական աշխատանք։ 2011 թվականին իրականացված հրատարակության հիմքում, մասնավորապես, օգտագործվել են հնագույն ձեռագրերը, ինչը կարևոր քայլ է եղել բնագրի գիտական վերականգնման ուղղությամբ։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն ձեռագրերը, որոնցում պահպանվել են նախկինում չհրապարակված կամ քիչ ուսումնասիրված պատմական տեղեկություններ։ Դրանք կարող են անդրադառնալ քաղաքական իրադարձություններին, եկեղեցական կյանքին, իշխանական տոհմերին, բնակավայրերին, վանքերի հիմնադրմանը, բնական աղետներին, պատերազմներին և այլ իրադարձությունների։ Այդպիսի նյութերի բացահայտումը ընդլայնում է ոչ միայն տվյալ ժամանակագրության, այլև միջնադարյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրման սկզբնաղբյուրային բազան։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ձեռագրերի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Տարբեր օրինակների տեքստային համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հայտնաբերելու ընդհանուր նախօրինակները, տարբեր խմբագրական շերտերը, պատճենման ընթացքում առաջացած փոփոխությունները և առանձին գրիչների կամ շարունակողների կատարած լրացումները։ Այս գործընթացը կարևոր է ոչ միայն բնագրի վերականգնման, այլև միջնադարյան ձեռագրական մշակույթի զարգացման օրինաչափությունները հասկանալու համար։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ձեռագրերի ուսումնասիրությունը չի սահմանափակվում արտաքին նկարագրությամբ․ այն պահանջում է պատմագիտական, բանասիրական, ձեռագրագիտական և բնագրագիտական մեթոդների համադրում։ Աշխատության ընդհանուր արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս Սամվել Անեցու պատմական ժառանգությունը դիտարկել ոչ միայն որպես մեկ հեղինակի ստեղծագործություն, այլև որպես դարերի ընթացքում շարունակաբար լրացվող և վերամշակվող պատմական հիշողության յուրահատուկ կրող։ Ձեռագրերի աղբյուրագիտական քննությունը կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան հայ պատմագրության զարգացման ընթացքը, պատմական գիտելիքի փոխանցման եղանակները և ժամանակագրական երկերի ձեռագրական տարածումը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, բանասերներին, ձեռագրագետներին, բնագրագետներին, Միջնադարի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայագիտություն ուսումնասիրող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նրանով, որ ձեռագրական նյութի մանրակրկիտ քննության միջոցով նպաստում է պատմական բնագրի առավել ամբողջական վերականգնմանը, նոր աղբյուրների գիտական շրջանառության մեջ դրմանը և միջնադարյան Հայաստանի պատմության ու մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։

Քևին Ջեյմս Լյուիսի այս ակադեմիական աշխատությունը նվիրված է XII դարի Լիբանանի հյուսիսում ձևավորված Տրիպոլիի կոմսությանը՝ Լևանտում գոյություն ունեցած խաչակրաց պետություններից մեկին, որը համեմատաբար քիչ է ուսումնասիրվել մյուս խաչակրաց իշխանությունների համեմատ։ Հեղինակը ոչ միայն վերականգնում է կոմսության քաղաքական պատմությունը, այլև փորձում է վերաիմաստավորել այն, թե ինչպես էր այդ պետությունը իրականում գործում բազմազգ, բազմալեզու և բազմակրոն միջավայրում։ Գրքի առանցքում Տրիպոլիի կոմսերի իշխանության ձևավորումն ու զարգացումն է՝ սկսած Ռայմոնդ I-ից, Վիլյամ Ջորդանից և Բերտրանից մինչև Պոնսի, Ռայմոնդ II-ի և Ռայմոնդ III-ի կառավարման ժամանակաշրջանները։ Լյուիսը հատուկ ուշադրություն է դարձնում ժառանգական պայքարներին, իշխանության փոխանցմանը, ռազմական հակամարտություններին, ամուսնական դաշինքներին և ներքին քաղաքական լարվածությանը՝ ցույց տալով, որ կոմսության պատմությունը չի կարելի ներկայացնել միայն որպես եվրոպացի խաչակիրների կողմից Մերձավոր Արևելքում ստեղծված պետության պատմություն։ Գրքի կարևորագույն գաղափարներից մեկն այն է, որ նախկին ուսումնասիրությունները չափազանց մեծ նշանակություն են տվել կոմսերի հարավֆրանսիական ծագմանը և նրանց կապին Սեն-Ժիլների տոհմի հետ։ Հեղինակը, սակայն, ընդգծում է, որ տեղական իրականությունը շատ ավելի բարդ էր։ Տրիպոլիի իշխանները ստիպված էին իրենց իշխանությունը հաստատել լեռնային ու աշխարհագրորեն դժվար հասանելի տարածքում, որտեղ ապրում էին տարբեր կրոնական, լեզվական և մշակութային խմբեր։ Այդ պատճառով իշխանության կայունությունը մեծապես կախված էր ոչ միայն ռազմական ուժից կամ եվրոպական ծագումից, այլև տեղի բնակչության տարբեր խմբերի հավատարմությունից, վարչական գործելակերպից և տարածաշրջանի առանձնահատուկ աշխարհագրությունից։ Հատկանշական է նաև այն հանգամանքը, որ կոմսության վարչական համակարգում կարևոր դեր էր խաղում արաբերենը, ինչը ցույց է տալիս, որ եվրոպական ծագում ունեցող իշխող տոհմը գործնականում ստիպված էր հարմարվել տեղական հասարակության պայմաններին։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև մշակութային փոխազդեցությունները՝ մասնավորապես Տրիպոլիի արքունիքում ստեղծված օքսիտաներեն տրուբադուրական պոեզիան, որի միջոցով երևում է հարավֆրանսիական մշակութային ժառանգության իրական ազդեցությունը։ Այսպիսով, աշխատությունը հակադրում է «օտար եվրոպական իշխանություն» և «տեղական հասարակություն» պարզ բաժանումը՝ ցույց տալով, որ իրականում ձևավորվել էր փոխազդեցությունների, հարմարվողականության և փոխադարձ կախվածության ավելի բարդ համակարգ։ Գրքի կառուցվածքը հետևում է XII դարի հիմնական քաղաքական փուլերին՝ ներկայացնելով իշխանների հաջորդականությունը, կոմսության քաղաքական և ռազմական ամրապնդումը, հետագա ռազմական թուլացումը, տոհմական ու ամուսնական հակասությունները, Ռայմոնդ III-ի գերեվարումը, նրա ռեգենտության խնդիրները և իշխանության պահպանման դժվարությունները։ Վերջին բաժիններում հեղինակը կրկին անդրադառնում է օտար և տեղական տարրերի փոխհարաբերությանը՝ ամփոփելով այն գործընթացները, որոնք թույլ տվեցին կոմսությանը գոյատևել և գործել այդքան բարդ տարածաշրջանում։ Աշխատությունն արժեքավոր է հատկապես նրանով, որ խաչակրաց պետությունների պատմությունը դիտարկում է ոչ միայն ռազմական արշավանքների և եվրոպացի ազնվականների տեսանկյունից, այլև աշխարհագրության, ժողովրդագրության, վարչարարության, տեղական հասարակությունների և մշակութային փոխազդեցությունների համատեքստում։ Հեղինակը օգտագործում է ինչպես եվրոպական, այնպես էլ արաբական աղբյուրներ և փորձում է Տրիպոլիի պատմությունը տեղադրել ավելի լայն սիրիա-լիբանանյան միջավայրում։ Արդյունքում գիրքը ներկայացնում է XII դարի Մերձավոր Արևելքի բավական բարդ պատկերը, որտեղ խաչակիրների կողմից ստեղծված քաղաքական կառույցները գոյություն էին ունենում ոչ թե մեկուսացված եվրոպական աշխարհում, այլ տեղական հասարակությունների, մահմեդական և քրիստոնեական համայնքների, տարբեր լեզուների ու մշակույթների մշտական փոխազդեցության պայմաններում։

Աշխատությունը նվիրված է Կարսի մարզի պատմական, աշխարհագրական, վարչական, տնտեսական և ժողովրդագրական ընդհանուր նկարագրությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են տարածաշրջանի աշխարհագրական դիրքը, բնական պայմանները, բնակավայրերը, բնակչության կազմն ու տեղաբաշխումը, ինչպես նաև վարչական կառուցվածքի և տարածքային կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Կարս քաղաքին՝ որպես տարածաշրջանի կարևոր քաղաքական, վարչական, տնտեսական և մշակութային կենտրոնի, ինչպես նաև մարզի մյուս նշանակալի բնակավայրերի զարգացմանն ու փոխհարաբերություններին։ Աշխատանքը կարող է ներառել տեղեկություններ երկրագործության, անասնապահության, արհեստների, առևտրի և տեղական տնտեսական գործունեության այլ ձևերի մասին՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի տնտեսական ներուժի և բնակչության կենսապայմանների վերաբերյալ։ Կարևորվում է նաև բնակչության ազգային, կրոնական և սոցիալական կազմի ուսումնասիրությունը, կրթական ու մշակութային կյանքի, հոգևոր կենտրոնների և հասարակական հաստատությունների դերը տարածաշրջանի պատմության մեջ։ Աշխատությունը արժեքավոր է հատկապես որպես Կարսի պատմական միջավայրի և տվյալ ժամանակաշրջանի սոցիալ-տնտեսական իրականության մասին տեղեկություններ պարունակող նյութ, որը հնարավորություն է տալիս համադրելու աշխարհագրական, վիճակագրական և պատմական տվյալները։ Տարածաշրջանի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև Արևմտյան Հայաստանի պատմության, հայ բնակչության պատմական ներկայության, բնակավայրերի զարգացման և տարածաշրջանային գործընթացների ուսումնասիրման համար։ Նյութը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, հայագետներին, տարածաշրջանագետներին, ժողովրդագրության և տնտեսական պատմության մասնագետներին, հետազոտողներին և Կարսի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական հարցի ձևավորման, զարգացման և միջազգային քաղաքականության շրջանակում դրա տարբեր դրսևորումների ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում Օսմանյան կայսրության տարածքում հայ բնակչության քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային դրությունն է, ինչպես նաև հայության անվտանգության, իրավունքների և ինքնակառավարման խնդիրների շուրջ ձևավորված քաղաքական գործընթացները։ Աշխատանքը դիտարկում է Հայկական հարցի միջազգայնացման գործընթացը, եվրոպական տերությունների քաղաքական շահերի ազդեցությունը, դիվանագիտական նախաձեռնությունները և միջազգային պայմանագրերի ու համաձայնությունների նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին տեղի ունեցած իրադարձություններին, հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնություններին, բարենորոգումների պահանջներին և հայ ազգային-քաղաքական շարժումների ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ, թե ինչպես է ներքին քաղաքական և հասարակական խնդիրը աստիճանաբար վերածվել միջազգային հարաբերությունների կարևոր հարցի և ինչպես են տարբեր պետությունների աշխարհաքաղաքական շահերն ազդել դրա ընթացքի վրա։ Աշխատանքը նաև կարևոր աղբյուրագիտական և պատմագիտական նշանակություն ունի՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի քաղաքական զարգացումները, դիվանագիտական հարաբերությունները և հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրի առանցքային հանգրվանները։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, հայագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և Հայոց պատմության ու միջազգային դիվանագիտության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1895–1914 թվականներին Արևմտյան Հայաստանում ամերիկյան միսիոներների գործունեության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Օսմանյան կայսրության քաղաքական, հասարակական և ազգային-կրոնական բարդ իրավիճակի համատեքստում։ Հետազոտության մեջ ուսումնասիրվում են ամերիկյան միսիոներական կազմակերպությունների ձևավորման և տարածաշրջանում գործունեություն ծավալելու նախադրյալները, նրանց հիմնական նպատակները, աշխատանքի կազմակերպման ձևերը և տեղական բնակչության հետ փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթական գործունեությանը, քանի որ միսիոներական կառույցները հիմնել և աջակցել են դպրոցների, ուսումնական հաստատությունների և այլ կրթական կենտրոնների գործունեությանը՝ նպաստելով բնակչության, այդ թվում՝ հայերի կրթական հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև բժշկական և առողջապահական առաքելությունները, հիվանդանոցների ու բուժկետերի գործունեությունը, ինչպես նաև սոցիալական օգնության տարբեր ձևերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հատկապես 1890-ականների կեսերից Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգներում հայ բնակչության նկատմամբ բռնությունների և կոտորածների պայմաններում միսիոներների մարդասիրական գործունեությանը։ Նրանք կարող էին աջակցել տուժածներին, որբերին և տեղահանվածներին՝ կազմակերպելով սննդի, հագուստի, կացարանի և բժշկական օգնության տրամադրում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ միսիոներների կողմից տեղի ունեցող իրադարձությունների վերաբերյալ տեղեկությունների հավաքագրմանն ու փոխանցմանը, ինչպես նաև ամերիկյան հասարակության մեջ Արևմտյան Հայաստանի իրավիճակի մասին իրազեկվածության ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում միսիոներների և Օսմանյան իշխանությունների հարաբերություններին, նրանց գործունեության նկատմամբ կիրառվող սահմանափակումներին, թույլտվությունների, վերահսկողության և անվտանգության խնդիրներին։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հայ համայնքների, տեղական հոգևորականության և միսիոներական կառույցների համագործակցության տարբեր ձևերը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև միսիոներական գործունեության ազդեցության գնահատումը՝ կրթության, առողջապահության, կանանց կրթության, սոցիալական աջակցության և համայնքային կյանքի զարգացման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել ամերիկյան միսիոներների դերը ոչ միայն որպես կրոնական քարոզիչների, այլև որպես կրթական, բժշկական և մարդասիրական գործունեություն իրականացնող կազմակերպիչների։ Միաժամանակ այն կարող է անդրադառնալ միսիոներական աշխատանքի սահմանափակումներին, տեղական հասարակության տարբեր խմբերի արձագանքներին և գործունեության կրոնական ու աշխարհիկ բաղադրիչների հարաբերակցությանը։ Ուսումնասիրության աղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ միսիոներների հաշվետվությունները, նամակները, հուշերը և այլ փաստաթղթեր կարող են կարևոր տեղեկություններ պարունակել տվյալ ժամանակաշրջանի Արևմտյան Հայաստանի սոցիալական և քաղաքական իրավիճակի վերաբերյալ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, Հայոց ցեղասպանության նախապատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողներին, կրոնական առաքելությունների պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի կրթական և մարդասիրական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Մեծ Արարատ լեռան ուսումնասիրությանը և նրա գագաթը նվաճելու տարբեր ժամանակաշրջանների փորձերի պատմությանը։ Հեղինակն է ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանի կովկասագետ, աշխարհագրագետ և հետազոտող Եվգենի Վեյդենբաումը։ Աշխատության առանձին հրատարակությունը լույս է տեսել Թիֆլիսում 1901 թվականին՝ 68 էջ ծավալով, իսկ ավելի վաղ նույն ուսումնասիրությունը հրապարակվել էր 1884 թվականին Կովկասյան բաժնի կայսերական ռուսական աշխարհագրական ընկերության «Записки»-ում։ Ուսումնասիրության առանցքում Արարատի ֆիզիկական և աշխարհագրական նկարագրությունն է, լեռան առանձնահատկությունները, նրա գագաթ հասնելու բարդությունները և տարբեր ժամանակներում իրականացված արշավների ու վերելքների պատմությունը։ Հեղինակը հավաքագրում և վերլուծում է Արարատի գագաթը բարձրանալու բազմաթիվ փորձերի վերաբերյալ տեղեկությունները՝ ուշադրություն դարձնելով ճանապարհներին, բնական պայմաններին, եղանակային դժվարություններին, բարձրության ազդեցությանը, տեղանքի առանձնահատկություններին և արշավախմբերի կազմակերպմանը։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև որպես պատմական աղբյուր, քանի որ այն փաստագրում է 19-րդ դարի ընթացքում Արարատի նկատմամբ եվրոպացի և ռուս ճանապարհորդների, գիտնականների ու լեռնագնացների հետաքրքրությունը և ներկայացնում է այն ժամանակվա գիտական պատկերացումները լեռան վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ տեղ ունի Ֆրիդրիխ Պարրոտի 1829 թվականի վերելքը, որը համարվում է Մեծ Արարատի առաջին փաստագրված հաջող գագաթ բարձրացումը, ինչպես նաև դրան նախորդած և հաջորդած բազմաթիվ անհաջող ու հաջող փորձերը։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ լեռնագնացության պատմությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես արկածների և վտանգների շարք, այլև որպես գիտական հետազոտությունների բաղկացուցիչ մաս։ Արարատի ուսումնասիրությունը կապվում է աշխարհագրության, երկրագիտության, տեղագրության, բնագիտության և տարածաշրջանի պատմության հետ, ինչի շնորհիվ գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Կովկասի և Հայկական լեռնաշխարհի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Վեյդենբաումի այս նյութը հետագայում ընդգրկվել է նրա «Կովկասյան էտյուդներ» ժողովածուի մեջ, որը ներառում է Կովկասի պատմությանը, ազգագրությանը, ճանապարհորդություններին և գրականությանը վերաբերող մի շարք ուսումնասիրություններ։ Աշխատությունը հատկապես արժեքավոր է Արարատի պատմական ընկալման, 19-րդ դարի ճանապարհորդական ու գիտական գրականության և վաղ շրջանի լեռնագնացության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, լեռնագնացության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագիտության և կովկասագիտության մասնագետներին, ինչպես նաև Արարատի մասին պատմական աղբյուրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հրատարակության վերնագիրը մատնանշում է Հայոց եկեղեցու պատմությանն ու նրա ուղղափառ դավանանքի ներկայացմանը նվիրված նյութ։ Թեման ընդգրկում է հայ քրիստոնեական ինքնության ձևավորման, եկեղեցու հաստատման, հոգևոր կառույցների զարգացման և ազգային կյանքի մեջ եկեղեցու ունեցած դերի կարևոր հարցերը։ Հայոց եկեղեցու պատմությունը սերտորեն կապված է Հայաստանի քաղաքական ու մշակութային անցյալի, գրերի ստեղծման, կրթության տարածման, ձեռագրական ավանդույթի և ազգային ինքնագիտակցության պահպանման հետ։ Ուղղափառության գաղափարական շեշտադրումը ենթադրում է ուշադրություն եկեղեցու դավանական սկզբունքներին, Սուրբ Գրքի և ավանդության ընկալմանը, ծիսական ժառանգությանը և հավատքի պահպանման պատմական ընթացքին։ Նման բնույթի աշխատություններում սովորաբար քննարկվում են քրիստոնեության տարածումը Հայաստանում, եկեղեցական առաջնորդների գործունեությունը, կաթողիկոսական աթոռի պատմությունը, եկեղեցական ժողովներն ու դավանաբանական վեճերը, ինչպես նաև Հայոց եկեղեցու հարաբերությունները քրիստոնեական մյուս համայնքների հետ։ Այս թեման կարևոր է ոչ միայն կրոնական, այլև ազգային պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ եկեղեցին դարեր շարունակ եղել է հայ ժողովրդի հոգևոր կյանքի, կրթական գործունեության և մշակութային ժառանգության պահպանման կենտրոններից մեկը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ եկեղեցագիտական մտքի, Մոսկվայի հայկական կրթական միջավայրի և Հայոց եկեղեցու պատմության վերաբերյալ ժամանակի պատկերացումների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը ներկայացնում է ֆրանսիական ժողովրդի և Ֆրանսիայի պետականության պատմական ձևավորման սկզբնական ընթացքը՝ անդրադառնալով երկրի բնակչության ծագմանը, տարածքի բնակեցմանը, քաղաքական միավորումների առաջացմանը և պետական իշխանության աստիճանական կազմավորմանը։ Պատմական շարադրանքը հնարավորություն է տալիս հետևելու այն իրադարձություններին, որոնց արդյունքում հին Գալիայի տարածքում ձևավորվեցին նոր քաղաքական ու հասարակական կառույցներ, իսկ հետագայում՝ ֆրանսիական թագավորությունը։ Կարևոր թեմաներից են գալլական ցեղերի կյանքը, հռոմեական նվաճումը, Գալիայի ընդգրկումը Հռոմեական կայսրության կազմում, հռոմեական մշակույթի ազդեցությունը և կայսրության անկումից հետո տեղի ունեցած փոփոխությունները։ Առանձին նշանակություն ունի ֆրանկների հաստատումը Գալիայում և Մերովինգների ու Կարոլինգների հարստությունների իշխանության շրջանը, որոնք վճռորոշ դեր են ունեցել վաղ միջնադարյան Ֆրանսիայի քաղաքական հիմքերի ձևավորման գործում։ Շարադրանքը կարող է ընդգրկել նաև քրիստոնեության տարածումը, եկեղեցական կառույցների ազդեցությունը, ֆեոդալական հարաբերությունների զարգացումը և կենտրոնական իշխանության ամրապնդման նախադրյալները։ Պատմական իրադարձությունները ներկայացվում են քաղաքական, ռազմական և հասարակական գործընթացների փոխկապակցվածության մեջ՝ ցույց տալով, թե ինչպես են բնակչության տեղաշարժերը, նվաճումները, ժառանգական իշխանությունը և մշակութային փոխազդեցությունները նպաստել նոր ազգային ու պետական ինքնության ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարևոր է Ֆրանսիայի պատմության սկզբնական փուլերը համակարգված ուսումնասիրելու, ինչպես նաև հին աշխարհի և միջնադարյան Եվրոպայի միջև պատմական անցումները հասկանալու համար։ Այն հայ ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու եվրոպական կարևոր պետություններից մեկի պատմական արմատներին և նրա հետագա զարգացման հիմքերին։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի հոգևոր պատմության առանցքային դեմքերից մեկի՝ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի կյանքին, գործունեությանը և քրիստոնեության տարածման գործում ունեցած նշանակալի դերակատարությանը։ Նրա կենսագրությունը ներկայացնում է այն պատմական ու հոգևոր իրադարձությունները, որոնց արդյունքում Հայաստանը կապվեց քրիստոնեական հավատքի հետ, իսկ Գրիգոր Լուսավորիչը դարձավ Հայոց եկեղեցու հիմնադիր հայրերից և ազգային հիշողության կարևորագույն սրբերից մեկը։ Նման սրբախոսական պատմություններում սովորաբար անդրադարձ է կատարվում նրա ծագմանը, կյանքի փորձություններին, հավատքի ընտրությանը, քարոզչական գործունեությանը և Տրդատ Գ թագավորի դարձի հետ կապված ավանդությանը։ Կարևորվում են նաև քրիստոնեական վարդապետության տարածման, եկեղեցական համայնքների ձևավորման և նոր հավատքի հաստատման պատմական հանգամանքները։ Կենսագրական շարադրանքը միաժամանակ ունի դաստիարակչական նպատակ․ սրբի կերպարի միջոցով ընթերցողին ներկայացվում են հավատի ամրությունը, համբերությունը, անձնվիրությունը, ներողամտությունը և հոգևոր ծառայությանը նվիրվածությունը։ Գրիգոր Լուսավորչի գործունեությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես անհատական սրբության օրինակ, այլև որպես հայ ժողովրդի կրոնական ու մշակութային ինքնության ձևավորման կարևոր հանգրվան։ Գիրքը արժեքավոր է Հայոց եկեղեցու պատմության, սրբերի վարքագրության և ազգային քրիստոնեական ավանդության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու հայ հոգևոր ժառանգության հիմնարար կերպարներից մեկին և ավելի լավ ըմբռնելու քրիստոնեության հաստատման նշանակությունը հայ հասարակության պատմական զարգացման մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է Սուրբ Էջմիածնի և Արարատյան աշխարհի հինգ գավառների պատմական, աշխարհագրական, հոգևոր ու մշակութային նկարագրությանը՝ ներկայացնելով հայ ժողովրդի պատմության և ինքնության համար առանձնահատուկ նշանակություն ունեցող տարածքներից մեկը։ Էջմիածինը դիտարկվում է ոչ միայն որպես Հայ Առաքելական եկեղեցու հոգևոր կենտրոն, այլև որպես ազգային կյանքի, կրթության, մշակույթի և պատմական հիշողության կարևոր հանգույց։ Նմանատիպ նկարագրական աշխատություններում սովորաբար ուշադրություն է դարձվում տարածքի աշխարհագրական դիրքին, բնակավայրերին, գավառների սահմաններին, բնական պայմաններին, պատմական հուշարձաններին, եկեղեցիներին ու վանքերին, ինչպես նաև բնակչության կենցաղին և հասարակական կյանքին։ Արարատյան գավառների ներկայացումը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի վարչական ու բնակավայրային կառուցվածքի, տնտեսական զբաղմունքների, տեղական ավանդույթների և պատմական իրադարձությունների մասին։ Կարևոր տեղ կարող են ունենալ նաև Էջմիածնի Մայր տաճարի, հոգևոր հաստատությունների, վանական կենտրոնների և դրանց շուրջ ձևավորված մշակութային միջավայրի վերաբերյալ տեղեկությունները։ Տարածքի նկարագրությունը արժեքավոր է նաև պատմական աշխարհագրության տեսանկյունից, քանի որ տեղանունները, բնակավայրերի հիշատակությունները և հուշարձանների մասին տեղեկությունները կարող են ծառայել որպես նյութ՝ անցյալի տարածական պատկերը վերականգնելու համար։ Առաջին հատորը հիմք է ստեղծում ուսումնասիրվող տարածքի համակողմանի ճանաչման համար՝ համադրելով աշխարհագրական, պատմական և եկեղեցական տեղեկությունները։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է Հայաստանի պատմական աշխարհագրության, Էջմիածնի հոգևոր կենտրոնի, Արարատյան աշխարհի բնակավայրերի և հայ ժողովրդի նյութական ու հոգևոր ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նպատակ ունի ներկայացնելու մարդկության պատմական զարգացումը՝ աշխարհի սկզբնավորման մասին պատկերացումներից մինչև հեղինակի ժամանակաշրջանը՝ ընթերցողին տրամադրելով անցյալի իրադարձությունների լայն ու համակարգված համայնապատկեր։ Այն համաշխարհային պատմությունը դիտարկում է որպես ժողովուրդների, պետությունների, հասարակությունների և քաղաքակրթությունների ձևավորման ու փոխազդեցության երկարատև ընթացք։ Նման ընդգրկուն պատմագիտական աշխատություններում սովորաբար անդրադարձ է կատարվում հնագույն ժողովուրդների ծագմանը, առաջին բնակավայրերի և պետական կազմավորումների առաջացմանը, արևելյան քաղաքակրթությունների զարգացմանը, Հին Հունաստանի և Հռոմի պատմությանը, կրոնական ու մշակութային ավանդույթների ձևավորմանը, ինչպես նաև հասարակական և քաղաքական համակարգերի փոփոխություններին։ Պատմական իրադարձությունները ներկայացվում են ժամանակագրական հաջորդականությամբ՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու տարբեր դարաշրջանների միջև եղած կապերը, ժողովուրդների տեղաշարժերի, պատերազմների, նվաճումների, առևտրի և մշակութային փոխանակումների ազդեցությունը մարդկության ընդհանուր զարգացման վրա։ Առաջին հատորը հիմք է ստեղծում պատմական գործընթացների ամբողջական ընկալման համար՝ ներկայացնելով անցյալի կարևոր իրադարձություններն ու քաղաքակրթական փոփոխությունները։ Աշխատության արժեքը միայն տեղեկությունների հավաքագրմամբ չի սահմանափակվում․ այն նպաստում է պատմական մտածողության ձևավորմանը, պատճառահետևանքային կապերի ըմբռնմանը և տարբեր ժողովուրդների ժառանգության ճանաչմանը։ Գիրքը կարող էր ծառայել որպես ուսումնական և գիտաճանաչողական աղբյուր՝ հետաքրքրություն առաջացնելով պատմությամբ զբաղվող աշակերտների, ուսուցիչների և ընթերցողների շրջանում։ Այն կարևոր է նաև 19-րդ դարի հայալեզու պատմագիտական գրականության և Մխիթարյան գիտակրթական միջավայրում համաշխարհային պատմության վերաբերյալ գիտելիքների տարածման ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունն անդրադառնում է քրիստոնեական եկեղեցու ձևավորմանը, պատմական զարգացմանը և տարբեր ժամանակաշրջաններում նրա ունեցած հոգևոր, հասարակական ու մշակութային դերակատարությանը։ Վերնագրի հիման վրա այն կարելի է բնութագրել որպես եկեղեցապատմական ուսումնասիրություն, որի հիմնական թեման քրիստոնեական համայնքների առաջացումն է, դրանց կազմակերպական կառուցվածքի ձևավորումը և եկեղեցական կյանքի աստիճանական զարգացումը։ Նման բնույթի աշխատություններում սովորաբար ներկայացվում են առաքելական շրջանը, առաջին քրիստոնեական համայնքների գործունեությունը, հավատքի տարածումը տարբեր երկրներում, եկեղեցական կառույցների ձևավորումը, եպիսկոպոսական իշխանության հաստատումը և դավանաբանական հարցերի շուրջ ծավալված քննարկումները։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել նաև քրիստոնեական ուղղությունների ձևավորման, եկեղեցական ժողովների, կրոնական շարժումների և պատմական հակասությունների ուսումնասիրությունները։ Եկեղեցու պատմությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական իրադարձությունների հաջորդականություն, այլև որպես հասարակությունների մտավոր կյանքի, կրթության, մշակույթի և բարոյական պատկերացումների վրա ազդեցություն ունեցած գործընթաց։ Նման շարադրանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են պատմական հանգամանքները ներգործել եկեղեցական հաստատությունների զարգացման, քրիստոնեական ավանդույթների պահպանման և հավատքի մեկնաբանության վրա։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել քրիստոնեության պատմությամբ, աստվածաբանությամբ, եկեղեցական հաստատությունների զարգացմամբ և կրոնական մշակույթի պատմական նշանակությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն արժեքավոր է նաև որպես հայերեն կրոնագիտական գրականության նմուշ, որն արտացոլում է քրիստոնեական պատմության վերաբերյալ գիտելիքների տարածման և եկեղեցական կրթության ավանդույթը։

Աշխատությունը նվիրված է Ագաթանգեղոսի պատմական երկին և դրա բովանդակության ու ծագման ուսումնասիրությանը։ Ագաթանգեղոսի անունով հայտնի երկը հայ պատմագրության կարևորագույն հուշարձաններից է․ այն ներկայացնում է Հայաստանի քրիստոնեացման ավանդությունը, Տրդատ Գ թագավորի և Գրիգոր Լուսավորչի գործունեությունը, ինչպես նաև քրիստոնեության տարածման հետ կապված պատմական ու կրոնական իրադարձությունները։ Գրքի երկրորդ՝ ուսումնասիրական ուղղվածությունն ընդգծում է հին պատմագրական աղբյուրի քննության անհրաժեշտությունը՝ ուշադրություն դարձնելով երկի կառուցվածքին, պատմական տեղեկություններին, հեղինակային ավանդությանը և տարբեր ժամանակաշրջաններում դրա ընկալմանը։ Գևորգ Ասորի եպիսկոպոսին ուղղված հատվածի հիշատակումը նույնպես կարևոր է երկի հասցեատիրոջ և փոխանցման պատմության տեսանկյունից։ Նման ուսումնասիրությունները նպաստում են վաղ միջնադարյան Հայաստանի պատմության, քրիստոնեական ավանդության և հայ գրական ժառանգության ավելի խորքային ճանաչմանը։ Աշխատությունը արժեքավոր է պատմաբանների, բանասերների, աստվածաբանների և հայ հին մատենագրությամբ հետաքրքրվողների համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ազգային պատմական հիշողության ձևավորման հիմնարար աղբյուրներից մեկին։

Այս տեղեկագիրը ներկայացնում է գործադիր ժողովի գործունեության տարեկան ամփոփումը՝ ընդգրկելով 1879–1880 թվականների ընթացքում իրականացված աշխատանքներն ու կազմակերպական գործընթացները։ Նման հաշվետվությունները կարևոր նշանակություն ունեին հասարակական և ազգային կառույցների գործունեության թափանցիկության, հաշվետվողականության և շարունակականության ապահովման համար։ Դրանց միջոցով արձանագրվում էին ժողովի աշխատանքային ուղղությունները, վարչական պարտականությունների կատարումը, ընդունված որոշումները և ընդհանուր գործունեության արդյունքները։ Տարեկան տեղեկագիրը նաև հնարավորություն էր տալիս անդամներին ու շահագրգիռ անձանց տեղեկանալու կառույցի ընթացիկ խնդիրներին, կազմակերպչական աշխատանքներին և հետագա գործունեության համար նախատեսված քայլերին։ 19-րդ դարի հայ համայնքային կյանքում գործադիր մարմինների նման հաշվետվությունները նպաստում էին կառավարման մշակույթի ձևավորմանը, համատեղ պատասխանատվության ամրապնդմանը և հասարակական գործերի կանոնակարգմանը։ Հրատարակությունը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է տվյալ ժամանակաշրջանի հայ հասարակական կազմակերպությունների վարչական գործունեության, ազգային կառավարման մեխանիզմների և Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի կազմակերպական կյանքի ուսումնասիրության համար։

Այս հրատարակությունը վերաբերում է ազգային հանգանակության գաղափարին և հայ համայնքի համատեղ ջանքերով ընդհանուր նպատակների իրականացմանը։ Հանգանակությունը հասարակական միջոցների կամավոր հավաքագրման ձև էր, որի միջոցով հնարավոր էր աջակցել ազգային, կրթական, եկեղեցական, բարեգործական և այլ հանրօգուտ նախաձեռնություններին։ Այն արտահայտում էր անհատական մասնակցության և հավաքական պատասխանատվության սկզբունքները՝ ընդգծելով, որ համայնքի անդամները կարող են իրենց հնարավորությունների սահմաններում նպաստել ընդհանուր գործի առաջընթացին։ Ազգային հանգանակության կազմակերպումը ենթադրում էր վստահություն, փոխօգնություն, համերաշխություն և նվիրատվությունների նպատակային օգտագործում։ Այսպիսի նախաձեռնությունները կարևոր դեր ունեին 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքում, երբ ազգային հաստատությունների պահպանման, կրթության զարգացման և համայնքային կարիքների բավարարման համար անհրաժեշտ էր համատեղել տարբեր խավերի ջանքերը։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ազգային համախմբման և հասարակական աջակցության մշակույթը, ինչպես նաև այն եղանակները, որոնցով հայ համայնքները կազմակերպում էին իրենց ընդհանուր գործերը։ Այն արժեքավոր նյութ է արևմտահայ հասարակական պատմության, բարեգործական շարժումների և ազգային ինքնագիտակցության զարգացման ուսումնասիրության համար։

Այս պատմաճանաչողական աշխատությունը ներկայացնում է Ամերիկայի հայտնագործության պատմությունը՝ կենտրոնանալով Քրիստափոր Կոլումբոսի ծովային ճանապարհորդությունների և աշխարհագրական հետազոտությունների վրա։ Այն ընթերցողին ծանոթացնում է այն պատմական ժամանակաշրջանին, երբ եվրոպացի ծովագնացները փորձում էին գտնել դեպի Ասիա տանող նոր ծովային ուղիներ, իսկ հեռավոր ծովային արշավները մեծ նշանակություն ունեին աշխարհագրական գիտելիքների ընդլայնման համար։ Կոլումբոսի ճանապարհորդությունների պատմության միջոցով բացահայտվում են ծովագնացության դժվարությունները, նավարկության կազմակերպումը, նոր տարածքների որոնումը և անծանոթ աշխարհների հետ առաջին հանդիպումները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես փոխվեց եվրոպացիների պատկերացումն աշխարհի մասին և ինչ ազդեցություն ունեցան այդ ճանապարհորդությունները հետագա աշխարհագրական ուսումնասիրությունների, առևտրի ու միջազգային հարաբերությունների վրա։ Միաժամանակ թեման առնչվում է նաև Ամերիկայի բնիկ ժողովուրդների պատմությանը և այն խորքային փոփոխություններին, որոնք սկսվեցին եվրոպացիների ժամանումից հետո։ Գիրքը կարևոր է աշխարհագրական հայտնագործությունների պատմության և 19-րդ դարի հայերեն պատմաճանաչողական գրականության ուսումնասիրության համար՝ ընթերցողին ներկայացնելով համաշխարհային պատմության նշանակալի շրջադարձերից մեկը։