Литература

Սուրեն Այվազյանի գեղարվեստական արձակը ձևավորվել է 20-րդ դարի հայ գրականության սոցիալ-պատմական զարգացումների համատեքստում և առանձնանում է իր թեմատիկ բազմազանությամբ ու գաղափարական խորությամբ, որտեղ կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում լեռնաշխարհի մարդկանց կյանքը, գյուղական իրականությունը, մարդու ներաշխարհի բարոյահոգեբանական հակասությունները և պատմական հիշողության վերաիմաստավորումը։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ համադրվում են իրական կյանքի դիտարկումները և գեղարվեստական ընդհանրացումները՝ ստեղծելով կերպարների հարուստ համակարգ, որտեղ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աշխատավոր մարդու, գյուղացու, զինվորի և մտավորականի ճակատագրերին։ Այվազյանի արձակում նկատելի է նաև հայրենի բնաշխարհի՝ հատկապես Հայաստանի լեռնային շրջանների գեղարվեստական պատկերումը, որը ոչ միայն ֆոն է գործողությունների համար, այլև դառնում է ինքնուրույն գաղափարական տարր՝ ձևավորելով ստեղծագործությունների տրամադրությունը և կերպարների հոգեբանական վիճակը։ Նրա վիպակներում և վեպերում ընդգծվում են մարդկային արժանապատվության, խղճի, բարոյական ընտրության և հասարակական պատասխանատվության խնդիրները, որոնք հաճախ ներկայացվում են պատմական իրադարձությունների կամ սոցիալական փոփոխությունների ֆոնի վրա։ Գրողի լեզուն համեմատաբար պարզ է, բայց արտահայտիչ, իսկ պատմողական ոճը՝ ռեալիստական ուղղվածությամբ, երբեմն՝ քնարական շեշտադրումներով, ինչը թույլ է տալիս ավելի խորքային կերպով բացահայտել կերպարների ներաշխարհը և միջավայրի առանձնահատկությունները։

Ալիշան. Երկեր աշխատությունը հայ դասական գրականության և պատմագրության կարևոր ժողովածուներից է, որը ներկայացնում է Ղևոնդ Ալիշանի գիտական և գրական ստեղծագործությունները, ներառյալ նրա պատմագիտական, աշխարհագրական և բանասիրական ուսումնասիրությունները, գիրքը բացահայտում է Ալիշանի ներդրումը հայ ժողովրդի պատմության, տեղանունների ուսումնասիրության և մշակութային ժառանգության համակարգման գործում, ինչպես նաև նրա աշխատությունները, որոնք նվիրված են Հայաստանի պատմական գավառներին, բնաշխարհին և հնագիտական նյութերին, միաժամանակ ընդգծելով հեղինակի դերակատարությունը հայագիտության ձևավորման և ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման գործընթացում, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր հայ պատմության, բանասիրության և մշակութային ուսումնասիրությունների համար։

Մկրտիչ Պեշիկթաշլյան Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է Մկրտիչ Պեշիկթաշլյանի կյանքին և ստեղծագործական ժառանգությանը՝ ընդգծելով նրա դերը 19-րդ դարի հայ գրականության զարգացման և ազգային-ռոմանտիկական ուղղության ձևավորման գործընթացում։ Աշխատությունը վերլուծում է նրա կենսագրական ուղին, կրթական և մշակութային միջավայրը, ինչպես նաև այն հասարակական ու գաղափարական ազդակները, որոնք ձևավորել են նրա գրական աշխարհայացքը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա բանաստեղծական ստեղծագործություններին, որոնցում արտահայտվում են հայրենասիրական զգացումները, ազատության գաղափարը, մարդկային ներաշխարհի խորքային ընկալումները և ազգային ինքնության վերարժևորման ձգտումը։ Ուսումնասիրությունը նաև դիտարկում է Պեշիկթաշլյանի լեզվական ոճի առանձնահատկությունները, պատկերավորման համակարգը և արևմտահայ գրական ավանդույթների հետ նրա կապը՝ ցույց տալով նրա ազդեցությունը հետագա սերունդների գրողների վրա։ Աշխատությունը կարևոր է հայ գրականագիտության համար՝ նպաստելով 19-րդ դարի արևմտահայ գրական գործընթացների և ազգային-մշակութային շարժումների խորքային ուսումնասիրությանը։

Վլադիմիր Նաբոկով-ի փոքր արձակի (մալայա պրոզա) խնդրաբանությունն ու պոետիկան վերաբերում են նրա կարճ պատմվածքներում և էսսեներում արտահայտված թեմատիկ ու գեղարվեստական առանձնահատկությունների համակարգված ուսումնասիրությանը։ Այդ ստեղծագործություններում առանձնանում են հիշողության, ժամանակի ընկալման, մարդկային գիտակցության նրբերանգների և անհատական փորձի վերարտադրության խնդիրները, որոնք հաճախ ներկայացվում են ոչ գծային կառուցվածքով և բազմաշերտ պատմողական ձևերով։ Նաբոկովի փոքր արձակում կարևոր դեր ունի լեզվական խաղը, մանրամասն պատկերագրությունը և իմաստային երկակիությունը, որտեղ իրականության և երևակայության սահմանները հաճախ դիտավորյալ մշուշված են։ Նրա պոետիկան բնորոշվում է ձևի բարձր մշակվածությամբ, ինտելեկտուալ հեգնանքով և ընթերցողի ակտիվ ներգրավման պահանջով՝ տեքստի թաքնված իմաստները բացահայտելու համար։ Այս ստեղծագործությունները նաև արտացոլում են էմիգրացիոն փորձը, մշակութային հիշողության պահպանման թեման և ինքնության հարցադրումները, որոնք Նաբոկովի փոքր արձակում ստանում են ինչպես հոգեբանական, այնպես էլ գեղարվեստական արտահայտություն։

Այս աշխատությունը ներկայացնում է Ռուսաստանի մշակութային և քաղաքական կարևորագույն կենտրոններից մեկում՝ Սանկտ Պետերբուրգում, ձևավորված հայ գրական կյանքի պատմությունը՝ ընդգրկելով 18-րդ դարից մինչև 20-րդ դարի առաջին երկու տասնամյակները։ Գիրքը մանրամասն ուսումնասիրում է այն հասարակական, կրթական և մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել և զարգացել է տեղի հայկական մտավոր կյանքը, անդրադառնում է հայ գրողների, հրապարակախոսների, թարգմանիչների, հրատարակիչների և հասարակական գործիչների գործունեությանը, ինչպես նաև նրանց դերին ազգային ինքնության պահպանման և մշակութային առաջընթացի գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական տպագրության, մամուլի, գրական խմբակների, կրթական հաստատությունների և մշակութային կազմակերպությունների գործունեությանը, որոնք կարևոր դեր են ունեցել հայ համայնքի զարգացման և հայ-ռուսական մշակութային կապերի ամրապնդման գործում։ Հեղինակը վերլուծում է նաև ժամանակաշրջանի գրական ուղղությունները, գաղափարական հոսանքները, գրական փոխազդեցությունները և այն ազդեցությունները, որոնք Պետերբուրգի բազմազգ միջավայրը թողել է հայ գրական մտքի վրա։ Աշխատությունը հիմնված է պատմական փաստերի, արխիվային նյութերի և գրական աղբյուրների ուսումնասիրության վրա՝ ընթերցողին առաջարկելով համակողմանի պատկերացում այն մասին, թե ինչպես է ձևավորվել և զարգացել Պետերբուրգի հայկական գրական ու մշակութային կյանքը՝ դառնալով ազգային մշակույթի կարևոր կենտրոններից մեկը։

Այս աշխատությունը նվիրված է Կիլիկիայի հայոց բանահյուսական ժառանգության համակարգված ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով միջնադարյան Կիլիկիայի հայկական համայնքներում ձևավորված բանավոր ստեղծագործության տարբեր ժանրերը, դրանց պատմական զարգացումը և մշակութային առանձնահատկությունները։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են Կիլիկիայի հայկական պետականության և բազմամշակութային միջավայրի ազդեցությունը ժողովրդական ստեղծագործության վրա, ինչպես նաև բանահյուսական նյութերի կապը սոցիալական կյանքի, հավատալիքների, կենցաղի և ազգային ինքնության ձևավորման հետ։ Աշխատությունում ներկայացվում են հեքիաթների, ավանդազրույցների, երգերի, էպիկական պատմությունների և առածների առանձնահատկությունները, դրանց թեմատիկ բազմազանությունը և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բանահյուսության և գրավոր մշակույթի փոխազդեցությանը, ինչպես նաև այն փաստին, որ Կիլիկիայի պատմական պայմանները նպաստել են հայկական բանավոր մշակույթի յուրօրինակ շերտերի պահպանմանն ու զարգացմանը։ Վերլուծվում են նաև բանահյուսական նյութերի հավաքագրման և գիտական ուսումնասիրման մեթոդները, դրանց արժեքը հայ միջնադարյան մշակույթի և լեզվամտածողության ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը ընդգծում է Կիլիկիայի բանահյուսության կարևորությունը որպես ազգային մշակութային հիշողության և ինքնության պահպանման աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ հայ ժողովրդի պատմամշակութային զարգացման ընթացքը։

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Նահապետ Քուչակի բանաստեղծական աշխարհը՝ ընդգծելով նրա քնարական ժառանգության առանձնահատկությունները և գեղարվեստական արժեքը։ Գրքում վերլուծվում են քուչակյան հայրենների թեմատիկ բազմազանությունը՝ սեր, կարոտ, բնություն, կյանքի անցողիկություն և մարդկային զգացմունքների անմիջական արտահայտում։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև լեզվական պարզության և պատկերավորման խորության համադրությանը, որը բնորոշ է Քուչակի պոեզիային։ Նյութում քննարկվում է միջնադարյան հայ քնարերգության ավանդույթում Քուչակի տեղը, ինչպես նաև նրա ազդեցությունը հետագա գրական զարգացման վրա։ Գիրքը համադրում է գրականագիտական, լեզվաբանական և մշակութաբանական մոտեցումները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել Քուչակի բանաստեղծական մտածողության մասին։

Այս թեման վերաբերում է հայ XX դարի ամենանշանավոր բանաստեղծներից մեկի՝ Պարույր Սևակի կյանքին և ստեղծագործական գործունեությանը, ով մեծ դեր է ունեցել նորագույն շրջանի հայ պոեզիայի զարգացման, ազգային մտածողության խորացման և հասարակական գաղափարների արտահայտման գործում։ Պարույր Սևակը ծնվել է 1924 թվականին Արարատի մարզի Չանախչի (այժմ՝ Զանգակատուն) գյուղում և մկրտության ժամանակ ստացել է Պարույր Ղազարյան անունը։ Նա ստացել է բարձրագույն կրթություն Երևանի պետական համալսարանում, ապա ուսումը շարունակել է Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում, որտեղ ձևավորվել է նրա գրական աշխարհայացքը և ստեղծագործական ոճը։ Սևակի պոեզիան առանձնանում է խոր փիլիսոփայական մտածողությամբ, ազգային ինքնության խնդիրների վերլուծությամբ և մարդու ներաշխարհի բարդ զգացմունքների արտահայտմամբ։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ զուգակցվում են սիրո, հայրենիքի, պատմական հիշողության և մարդու բարոյական պատասխանատվության թեմաները։ Պարույր Սևակը մեծ ճանաչում է ստացել «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասի կյանքին և հայ ժողովրդի ողբերգական պատմությանը՝ դառնալով ազգային հիշողության և ցավի խորհրդանիշ։ Նրա այլ ստեղծագործություններում ևս արտացոլվում են ժամանակի սոցիալական և հոգևոր խնդիրները, մարդու ինքնաճանաչման որոնումները և ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդումը։ Սևակը նաև զբաղվել է թարգմանական աշխատանքով՝ հայերեն ներկայացնելով համաշխարհային պոեզիայի կարևոր գործեր, ինչը նպաստել է հայ գրականության կապին միջազգային մշակույթի հետ։ Նրա կյանքը ավարտվել է 1971 թվականին ավտովթարի հետևանքով, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայ գրականության ամենակարևոր արժեքներից մեկը՝ ազդելով նոր սերունդների գրողների և ընթերցողների վրա։

Այս աշխատանքը նվիրված է հայ գրականության պատմության համակարգված ուսումնասիրությանը՝ հիմնված մեխիթարյան միաբանության (Mechitaristen) գիտական և գրական ժառանգության վրա, որոնք XVIII–XIX դարերում մեծ դեր են ունեցել հայկական բանասիրության, պատմագրության և լեզվաբանական ուսումնասիրությունների զարգացման մեջ։ Հեղինակը փորձում է ներկայացնել հայ գրականության էվոլյուցիան որպես շարունակական գործընթաց՝ սկսած վաղ միջնադարյան հոգևոր և պատմագրական ստեղծագործություններից մինչև նոր ժամանակների գրական ձևավորումներ՝ ընդգծելով գրավոր ավանդույթի կայունությունն ու բազմազանությունը։ Աշխատության մեջ հատուկ ուշադրություն է դարձվում մեխիթարյանների գիտական մեթոդաբանությանը, որոնք հիմնվել են ձեռագրերի հավաքագրման, համեմատական վերլուծության, թարգմանությունների և քննադատական հրատարակությունների վրա՝ ձևավորելով հայագիտության եվրոպական դպրոցներից մեկը։ Նշվում է նաև նրանց դերը հայ դասական հեղինակների՝ Մովսես Խորենացու, Եղիշեի, Գրիգոր Նարեկացու և այլոց ստեղծագործությունների պահպանման և տարածման գործում, ինչը նպաստել է հայ մշակույթի միջազգային ճանաչմանը։ Աշխատությունը վերլուծում է նաև հայ գրականության թեմատիկ և ժանրային զարգացումը՝ ընդգծելով պատմագրության, կրոնական գրականության, պոեզիայի և թարգմանական գրականության փոխկապակցվածությունը։ Միաժամանակ դիտարկվում է հայ գրականության տեղը եվրոպական գիտական մտքի մեջ, որտեղ մեխիթարյանների աշխատությունները դարձել են կարևոր աղբյուր արևելագիտության և բանասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է հայ գրականության պատմությունը մեխիթարյանների տեսլականով՝ որպես ազգային մշակույթի շարունակական և գիտականորեն հիմնավորված զարգացման գործընթաց։

XVII–XVIII դդ. արտասահմանյան գրականության պատմություն աշխատությունը գրականագիտական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է 17-րդ և 18-րդ դարերի եվրոպական գրականության զարգացման հիմնական փուլերը՝ ընդգրկելով բարոկկոյի, կլասիցիզմի, լուսավորականության և նախառոմանտիզմի ուղղությունները, այն վերլուծում է այդ ժամանակաշրջանի գրականության գաղափարական հիմքերը՝ մարդու, հասարակության, պետության և բանականության վերաբերյալ նոր պատկերացումների ձևավորումը, ինչպես նաև ուսումնասիրում է տարբեր երկրների՝ Ֆրանսիայի, Անգլիայի, Գերմանիայի և այլ եվրոպական մշակութային կենտրոնների գրական գործընթացները, առանձնացնելով կարևոր հեղինակներին և նրանց ստեղծագործությունների ազդեցությունը գրական ձևերի ու ժանրերի զարգացման վրա, միաժամանակ գիրքը ցույց է տալիս, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները և սոցիալ-քաղաքական փոփոխությունները անդրադարձել գրականության թեմատիկ և ոճական բազմազանության վրա, նպաստելով նոր գրական մտածողության ձևավորմանը և ժամանակակից եվրոպական գրականության հիմքերի ստեղծմանը։

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է Ուիլյամ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների թարգմանական ընկալումը և դրանց տեղը հայ թարգմանական արվեստի զարգացման պատմության մեջ՝ ընդգծելով ինչպես լեզվական, այնպես էլ մշակութային ադապտացիայի խնդիրները։ Նյութում վերլուծվում են Շեքսպիրի դրամաների և սոնետների հայերեն թարգմանությունների հիմնական փուլերը, թարգմանիչների կիրառած մոտեցումները՝ բառացի, ազատ կամ ստեղծագործական վերարտադրության ձևերով, ինչպես նաև այն դժվարությունները, որոնք առաջանում են անգլերեն վաղ նոր շրջանի լեզվի, փոխաբերությունների և բեմական խոսքի առանձնահատկությունների փոխանցման ընթացքում։ Աշխատությունը քննարկում է նաև հայ թատրոնի և գրականության վրա Շեքսպիրի ազդեցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են նրա կերպարներն ու թեմաները ներթափանցել հայ մշակութային միջավայր և ձևավորել նոր գեղարվեստական ընկալումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանության որպես ստեղծագործական ակտի գաղափարին, որտեղ թարգմանիչը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես լեզվական միջնորդ, այլև որպես համահեղինակ՝ ձևավորելով նոր մշակութային շերտեր հայ ընթերցողի համար։

Գրքում ուսումնասիրվում է Ժան Մարի Գուստավ Լեկլեզիոն հեղինակած ստեղծագործությունների դիրքը ֆրանսիական վեպի զարգացման համատեքստում 1960-1990-ական թվականներին, վերլուծվում են նրա նովելների և վեպերի թեմատիկ, ոճային և կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դիտարկվում է Լեկլեզիոնի ազդեցությունը ժամանակակից ֆրանսիական գրական շարժումներին, սոցիալական, մշակութային և քաղաքական վերաիմաստավորումների տեսանկյունից, ներկայացվում է վեպի ժանրային փոփոխությունների և նորարարությունների համառոտ ուսումնասիրություն, ընդգծվում են գեղարվեստական դրսևորումների՝ սիմվոլիզմի, նարատիվի և հերոսների հոգեբանական դրսևորումների առանձնահատկությունները, աշխատանքում օգտագործվում են գրական քննադատության, կոմparատիվ և տեսական վերլուծության մեթոդներ, գիրքը համադրում է ժամանակակից ֆրանսիական վեպի ուսումնասիրության, գրական տեսաբանության և մշակութաբանության մոտեցումները՝ նպաստելով Լեկլեզիոնի ստեղծագործական ժառանգության ըմբռնմանը և ֆրանսիական գրականության 20-րդ դարի զարգացումների խորքային ուսումնասիրմանը։

Գիրքը նվիրված է ամերիկացի գրող և բանաստեղծ Charles Bukowski-ի արձակ ստեղծագործությունների բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա գրական ոճի, թեմատիկ ուղղությունների և գեղարվեստական մտածողության հիմնական առանձնահատկությունները։ Աշխատությունում վերլուծվում են հեղինակի արձակ երկերի կառուցվածքային, լեզվաոճական և գաղափարական հատկանիշները, անդրադարձ է կատարվում քաղաքային կյանքի, սոցիալական մեկուսացման, աղքատության, մարդկային հարաբերությունների, ազատության և անհատի ներքին պայքարի թեմաներին, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում նրա ստեղծագործություններում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է Բուկովսկու պարզ, անմիջական և երբեմն սուր արտահայտչաձևը, ռեալիստական պատկերման մեթոդները, ինչպես նաև ինքնակենսագրական տարրերի դերը նրա արձակում։ Գիրքը դիտարկում է նաև գրողի ստեղծագործությունների տեղն ու նշանակությունը ժամանակակից ամերիկյան գրականության համատեքստում, ներկայացնում դրանց ընդունելությունն ու ազդեցությունը գրական գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, մշակութաբաններին, ուսանողներին, հետազոտողներին և համաշխարհային գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, որոնք ցանկանում են ավելի խորությամբ ծանոթանալ Չարլզ Բուկովսկու ստեղծագործական աշխարհին և նրա արձակի գեղարվեստական առանձնահատկություններին։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հանրային կապերի (PR) և ընտրական գործընթացների փոխազդեցությանը Հայաստանում 1998-2008 թվականներին՝ հատուկ շեշտադրելով զանգվածային լրատվամիջոցների դերը քաղաքական հաղորդակցության, ընտրական քարոզարշավների ձևավորման և հասարակական կարծիքի կառավարման գործընթացներում։ Դիտարկվող ժամանակաշրջանը բնութագրվում է հետխորհրդային քաղաքական համակարգի կայացման փուլով, երբ ընտրությունները դեռևս ձևավորվող ինստիտուցիոնալ միջավայրում էին, իսկ քաղաքական կուսակցությունները և թեկնածուները մեծապես կախված էին մեդիա դաշտի վերահսկողությունից և տեղեկատվական հոսքերի կառավարման կարողությունից։ Վերլուծվում է, թե ինչպես էին ընտրական PR ռազմավարությունները ներառում հեռուստատեսության, տպագիր մամուլի և աստիճանաբար զարգացող առցանց հարթակների օգտագործումը՝ քաղաքական հաղորդագրությունների տարածման, թեկնածուների իմիջի ձևավորման և հակառակորդների նկատմամբ տեղեկատվական պայքարի իրականացման նպատակով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 1998 և 2008 թվականների նախագահական ընտրություններին, որտեղ մեդիայի քաղաքական բևեռացումը, քարոզչական լեզվի սրացումը և տեղեկատվական անհավասարակշռությունը զգալի ազդեցություն են ունեցել ընտրական գործընթացների ընկալման վրա։ Այս համատեքստում PR-ը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես հաղորդակցության գործիք, այլ նաև որպես քաղաքական մրցակցության ռազմավարական բաղադրիչ, որը ներառում է ինչպես դրական իմիջի կառուցում, այնպես էլ հակաքարոզչություն և հանրային կարծիքի ուղղորդման փորձեր։ Քննարկվում է նաև լրատվամիջոցների սեփականության կառուցվածքի ազդեցությունը քաղաքական բովանդակության վրա, ինչպես նաև պետություն-մեդիա հարաբերությունների բարդ դինամիկան, որը հաճախ հանգեցնում էր տեղեկատվական անհավասար պայմանների ընտրական մրցակցության ընթացքում։ Ընդգծվում է, որ 1998-2008 թվականների փորձը ցույց է տալիս PR-ի և ընտրությունների սերտ փոխկապակցվածությունը Հայաստանում՝ որպես քաղաքական գործընթացների լեգիտիմացման և հանրային ընկալման ձևավորման առանցքային գործոն։

Այս թեման վերաբերում է Տավուշի մարզի բանահյուսական ժառանգությանը՝ ընդգրկելով տարածաշրջանի ժողովրդական ստեղծագործության հիմնական շերտերը, դրանց ձևավորման առանձնահատկությունները և փոխանցման ավանդույթները։ Տավուշը, լինելով Հայաստանի հյուսիսարևելյան լեռնային և անտառային շրջաններից մեկը, ունի հարուստ ու բազմաշերտ բանավոր մշակույթ, որը ձևավորվել է պատմական, սոցիալական և բնաշխարհագրական պայմանների ազդեցությամբ։ Այստեղ պահպանվել են տարբեր ժանրերի բանահյուսական ստեղծագործություններ՝ հեքիաթներ, առակներ, ավանդազրույցներ, լեգենդներ, երգեր, պարերգեր, ինչպես նաև ծիսական և աշխատանքային երգեր, որոնք արտացոլում են տեղական բնակչության աշխարհընկալումը, հավատալիքները և կենցաղը։ Տավուշի բանահյուսության մեջ առանձնահատուկ տեղ ունեն բնության հետ կապված մոտիվները՝ անտառի, լեռների, գետերի և վայրի կենդանիների մասին պատմությունները, որոնք հաճախ համադրվում են հերոսական կամ խրատական սյուժեների հետ։ Բացի այդ, այստեղ լայն տարածում ունեն ընտանեկան և համայնքային կյանքի հետ կապված ավանդույթները, որոնց միջոցով փոխանցվել են բարոյական նորմեր և սոցիալական արժեքներ։ Բանահյուսական նյութերը հիմնականում պահպանվել են բանավոր փոխանցման միջոցով՝ սերնդեսերունդ, իսկ վերջին դարերում նաև գրի են առնվել ազգագրագետների և բանահավաքների կողմից՝ նպաստելով դրանց պահպանմանը և գիտական ուսումնասիրությանը։ Այս ժառանգությունը կարևոր է ոչ միայն տարածաշրջանային մշակույթի ուսումնասիրության, այլ նաև ամբողջ հայ ժողովրդական մշակույթի ամբողջական պատկերի ձևավորման համար, քանի որ այն պահպանում է հին մտածողության, լեզվի և ավանդական կյանքի արժեքավոր շերտերը։

«Պետրոս Հաճյանի կյանքը և գործը» աշխատությունը ներկայացնում է հայ նշանավոր գիտնական, մանկավարժ և հանրային գործիչ Պետրոս Հաճյանի կենսագրությունն ու գործունեությունը՝ ընդգծելով նրա ներդրումը հայ գիտական, կրթական և մշակութային կյանքում։ Նյութում վերլուծվում են նրա կրթական գործունեությունը՝ ուսուցչական փորձառությունը, գիտական հետազոտությունները և հրատարակչական աշխատանքները, ինչպես նաև հասարակական գործունեությունը՝ առնչվելով ազգային ինքնագիտակցության, գիտության և կրթության զարգացման հետ։ Աշխատությունը ներկայացնում է Հաճյանի մտածողության առանձնահատկությունները, նրա դերը հայ հասարակական մտքի առաջխաղացման գործում, ինչպես նաև նրա ազդեցությունը հաջորդ սերունդների ուսուցման և գիտական գործունեության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձված նրա գրական և գիտական աշխատություններին, ուսումնական ձեռնարկներին և մտավոր հանրագիտարանային գործունեությանը, ինչը թույլ է տալիս վերլուծել նրա մեթոդաբանական մոտեցումները և հայ կրթական համակարգի զարգացման գործում ունեցած նշանակությունը։ Նյութը կարևոր է պատմաբանների, կրթաբանների և հայ գիտական մտքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող մասնագետների համար՝ ներկայացնելով ամբողջական պատկեր հայ մտավորական գործչի կյանքից և գործունեությունից։

Այս աշխատությունը նվիրված է հայկական խորհրդային գրականության և բանահյուսության (ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության) փոխկապակցված զարգացման ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր մշակութային ժառանգության հիմնական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են խորհրդային շրջանում ձևավորված գրական ուղղությունները, թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև սոցիալիստական իրականության արտացոլումը հայ գրողների ստեղծագործություններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական բանահյուսության տարբեր ժանրերին՝ հեքիաթներին, երգերին, առածներին, էպիկական և լիրիկական ստեղծագործություններին, որոնք պահպանել են ազգային մտածողության, լեզվի և մշակութային ինքնության կարևոր շերտերը։ Աշխատությունում քննարկվում է նաև բանահյուսության ազդեցությունը խորհրդային գրականության վրա՝ որպես ստեղծագործական ներշնչման աղբյուր և գեղարվեստական մտածողության ձևավորման գործոն։ Ներկայացվում են գրականության և բանավոր ավանդույթի փոխազդեցության օրինակներ, ինչպես նաև դրանց ուսումնասիրության գիտական մոտեցումները։ Գիրքը կարևոր է հայ գրականության պատմության, մշակութաբանության և բանահյուսագիտության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել խորհրդային շրջանի մշակութային գործընթացների մասին։

Այս գիրքը ուսումնասիրում է «Սասնա ծռեր» էպոսը՝ որպես պատումային համակարգ, մոտիվների ամբողջություն և գրքային ավանդույթի կրող։ Աշխատությունում վերլուծվում են էպոսի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, հերոսների կերպարները, սյուժետային շղթաները և հիմնական մոտիվները՝ ուժի, արդարության, վրեժի և հայրենիքի պաշտպանության գաղափարների համատեքստում։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև բանավոր ավանդույթի և գրավոր մշակույթի փոխհարաբերությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես է էպոսը փոխանցվել սերունդներին և ձևավորվել տարբեր տարբերակներով։ Նյութում քննարկվում են նաև համեմատական դիցաբանական և էպիկական զուգահեռներ այլ ժողովուրդների ավանդությունների հետ։ Գիրքը համադրում է բանագիտության, գրականագիտության և մշակութային ուսումնասիրությունների մոտեցումները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով խորությամբ հասկանալ «Սասնա ծռերի» գաղափարական և գեղարվեստական կառուցվածքը։

Այս գիրքը ներկայացնում է մարդկության պատմության այն եզակի պահերը, երբ մեկ որոշիչ իրադարձություն կամ մեկ անհատական գործողություն փոխել է պատմության ընթացքը՝ ձևավորելով նոր քաղաքական, մշակութային կամ գիտական իրականություն։ Յուրաքանչյուր գլուխ պատմում է առանձին «աստեղային ժամի» մասին՝ սկսած պատմական մեծ հայտնագործություններից և ռազմական շրջադարձային պահերից մինչև մշակութային ու հոգևոր բեկումներ, որոնք ունեցել են երկարաժամկետ ազդեցություն մարդկության զարգացման վրա։ Հեղինակը վարպետորեն համադրում է պատմական փաստերը և գրական-փիլիսոփայական վերլուծությունը՝ ստեղծելով դրամատիկ և միաժամանակ խորապես մտածող պատմողական ոճ, որտեղ կենտրոնում ոչ միայն իրադարձությունն է, այլ նաև մարդու ճակատագրական դերը պատմության մեջ։ Գրքում առանձնանում է այն գաղափարը, որ պատմությունը ձևավորվում է ոչ միայն դանդաղ գործընթացներով, այլ նաև կարճ, բայց վճռորոշ պահերով, որոնք կարող են փոխել ամբողջ աշխարհը։ Ստեղծագործությունը համարվում է պատմական էսսեների դասական օրինակներից մեկը և կարևոր ընթերցանություն է բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են պատմության փիլիսոփայությամբ, մարդկային որոշումների ազդեցությամբ և մեծ պատմական շրջադարձերի հոգեբանությամբ։

Այս ժողովածուն ընդգրկում է տարբեր ժանրերի ստեղծագործություններ՝ հեքիաթներ, պոեմներ և արձակ գործեր, որոնք միասին ձևավորում են բազմաշերտ գեղարվեստական աշխարհ՝ միահյուսելով ժողովրդական բանահյուսության մոտիվները, հեղինակային պատկերային մտածողությունը և գեղարվեստական արձակի արտահայտչական հնարավորությունները։ Հեքիաթներում հաճախ ներկայացվում են բարու և չարի պայքարի, արդարության հաղթանակի, ինչպես նաև մարդու բարոյական ընտրությունների թեմաները՝ օգտագործելով խորհրդանշական կերպարներ և ֆանտաստիկ իրավիճակներ, որոնք հասկանալի են թե՛ մանկական, թե՛ մեծահասակ ընթերցողի համար։ Պոեմներում ավելի ընդգծված է զգացմունքային և փիլիսոփայական շերտը, որտեղ լեզվական ռիթմը և պատկերավորությունը ծառայում են ներքին ապրումների, բնության նկարագրությունների և կյանքի իմաստի շուրջ խորհումների փոխանցմանը։ Արձակ հատվածներում առավել շեշտադրվում են իրական կյանքի իրավիճակները, մարդկային հարաբերությունները, սոցիալական և հոգեբանական խնդիրները՝ ներկայացված դիտողական և հաճախ վերլուծական ոճով։ Այս երեք ժանրերի համադրությունը ստեղծում է ամբողջական գրական կառուցվածք, որտեղ ընթերցողը կարող է անցնել թե՛ հեքիաթային երևակայական աշխարհներով, թե՛ խորը լիրիկական և իրականության վրա հիմնված պատմություններով՝ զգալով լեզվի հարստությունը և հեղինակային մտածողության բազմազանությունը։

Հայկական համաբարբառ-ը լեզվաբանական և աղբյուրագիտական բնույթի խոշորածավալ տեղեկատու աշխատություն է, որը նախատեսված է հայերեն տեքստերի բառերի համակարգված որոնման, վերլուծության և համեմատական ուսումնասիրության համար, որտեղ ներկայացվում է բառերի և արտահայտությունների ամբողջական ցանկը՝ իրենց գործածության կոնտեքստներով, ինչը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել լեզվի կառուցվածքը, բառապաշարի զարգացումը և տարբեր հեղինակների կամ ժամանակաշրջանների լեզվական առանձնահատկությունները, աշխատությունը կարևոր գործիք է թե՛ լեզվաբանների, թե՛ պատմաբանների, թե՛ գրականագետների համար, քանի որ այն օգնում է բացահայտել բառերի կիրառման հաճախականությունը, իմաստային փոփոխությունները և տեքստային կապերը տարբեր աղբյուրների միջև, ինչպես նաև նպաստում է հին ձեռագրերի, պատմական փաստաթղթերի և գրական ժառանգության ավելի ճշգրիտ մեկնաբանությանը, միաժամանակ այն ծառայում է որպես գիտական հենք՝ լեզվի պատմական զարգացման և բառային համակարգի ամբողջական քարտեզագրման համար։

Персуазивность в художественном тексте աշխատությունը լեզվաբանության և գրականագիտության միջդիսցիպլինար ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է գեղարվեստական տեքստում համոզչականության (պերսուազիվության) մեխանիզմների բացահայտմանը, այն վերլուծում է, թե ինչպես են հեղինակները լեզվական, ոճական և կոմպոզիցիոն միջոցների միջոցով ազդում ընթերցողի ընկալումների, զգացմունքների և արժեքային դիրքորոշումների վրա, գիրքը քննարկում է ռիթորիկական ռազմավարությունները, պատկերավորման միջոցները, պատմողի դիրքորոշման ձևավորումը և ենթատեքստային ազդեցության գործիքները, միաժամանակ անդրադառնում է համոզման հոգեբանական հիմքերին և ընթերցողի ինտերպրետացիայի դերին գեղարվեստական հաղորդակցության մեջ, այն նաև համադրում է տարբեր գրական ժանրերի օրինակներ՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես է պերսուազիվությունը դրսևորվում արձակում, պոեզիայում և դրամատուրգիայում, դարձնելով այն արժեքավոր աղբյուր լեզվաբանների, գրականագետների և հաղորդակցության տեսաբանների համար։

Բռնադատվածությունը Գուրգեն Մահարու նամակներում աշխատությունը ուսումնասիրական-փաստագրական բնույթի նյութ է, որը հիմնված է Գուրգեն Մահարու նամակագրության վրա և ներկայացնում է խորհրդային բռնաճնշումների իրականությունը՝ ինչպես այն արտացոլվում է հեղինակի անձնական նամակներում, որտեղ բացահայտվում են աքսորի, վերահսկողության, ստեղծագործական սահմանափակումների և հոգեբանական ճնշման պայմաններում ապրող մտավորականի փորձառությունը, ինչպես նաև այդ ժամանակաշրջանի հասարակական-քաղաքական մթնոլորտը, որը ձևավորում էր մարդկանց ճակատագրերը և ստեղծագործական հնարավորությունները, իսկ նամակները ծառայում են որպես վկայություն ոչ միայն անհատական ցավի ու պայքարի, այլ նաև ամբողջ մի համակարգի բնույթի մասին, որտեղ մարդկային ազատությունները խիստ սահմանափակված էին և ստեղծագործական խոսքը հաճախ ենթարկվում էր վերահսկողության ու վտանգի։

Ժան-Ժակ Ռուսսոն (1712–1778) համարվում է Ֆրանսիայի լուսավորության շրջանի ամենաազդեցիկ փիլիսոփաներից մեկը, whose գաղափարներն ազդել են քաղաքական փիլիսոփայության, կրթության, սոցիոլոգիայի և մարդկային իրավունքների զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները կենտրոնացած են մարդու բնության, հասարակության և պետության հարաբերությունների վրա, որտեղ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում ազատության և բնական իրավունքի հարցը։ Ռուսսոն ընդգծում էր, որ մարդը ծնվում է ազատ և բարի, սակայն հասարակությունը և հասարակական կազմակերպումները հաճախ խեղաթյուրում են նրա բնածին բարությունը, ինչը հանգեցնում է անհավասարության, ճնշման և բարոյական տագնապների։ Նրա հայտնի գործերից են «Սոցիալական պայմանագիր» և «Մարդու և քաղաքացիի իրավունքների մասին» գաղափարները, որոնց միջոցով նա ներկայացնում է հասարակական կարգի, ժողովրդի կամքի և օրենքի գերակայության սկզբունքները։ Ռուսսոն առաջարկում էր «խորհրդային կամք» (volonté générale) գաղափարը, ըստ որի պետությունը պետք է արտացոլի բոլոր քաղաքացիների ընդհանուր շահերը, ապահովելով արդար և հավասար հասարակություն։ Նրա փիլիսոփայությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել ֆրանսիական հեղափոխության, արդի ժողովրդավարական համակարգերի ձևավորման և մարդու իրավունքների գաղափարների զարգացման վրա։ Կրթության և անհատի զարգացման հարցերում նա կարևորում էր բնական զարգացումը, ազատ խաղը և կրթության միջոցով մարդու ներքին բարոյականության և գիտելիքների աճը։ Ռուսսոյի աշխատանքները շարունակում են մնալ հիմնարար քաղաքական և փիլիսոփայական ուսումնասիրությունների առարկա, քանի որ նրանք անդրադառնում են արդարության, ազատության և հասարակության հիմնարար սկզբունքներին։

Պարույր Սևակը հայ 20-րդ դարի ամենանշանավոր բանաստեղծներից, գրականագետներից և հասարակական մտավորականներից մեկն է, որի ստեղծագործությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել նորագույն հայ պոեզիայի զարգացման վրա։ Նա ծնվել է 1924 թվականին Արարատի մարզի Չանախչի (այժմ՝ Զանգակատուն) գյուղում, գյուղական միջավայրում ձևավորված նրա աշխարհընկալումը հետագայում դարձել է իր պոեզիայի կարևոր հիմքերից մեկը։ Սևակը ստացել է բարձրագույն կրթություն Երևանի պետական համալսարանում, ապա ուսումը շարունակել է Մոսկվայում՝ Մ. Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում, որտեղ խորացրել է իր գրական և գիտական պատրաստվածությունը։ Նրա ստեղծագործությունները առանձնանում են խոր փիլիսոփայականությամբ, ազգային ինքնության հարցերի արծարծմամբ, մարդու ներաշխարհի բարդությունների բացահայտմամբ և ժամանակի սոցիալական խնդիրների քննադատական ընկալմամբ։ Սևակի պոեզիայում առանձնահատուկ տեղ ունի հայրենիքի, սիրո, մարդկային արժանապատվության և պատմական հիշողության թեմաները, որոնք ներկայացված են բարձր գեղարվեստական լեզվով և հուզական ուժով։ Նրա հայտնի գործերից է «Անլռելի զանգակատուն» պոեմը, որը նվիրված է Կոմիտասի կերպարին և համարվում է հայ պոեզիայի գլուխգործոցներից մեկը՝ արտահայտելով ազգային ցավի, հիշողության և մշակութային կորուստների խորքային իմաստները։ Սևակը նաև զբաղվել է գիտական և գրական ուսումնասիրություններով, եղել է ակտիվ հասարակական դիրքորոշում ունեցող մտավորական։ Նրա կյանքը ավարտվել է 1971 թվականին ավտովթարի հետևանքով, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակել է մեծ ազդեցություն ունենալ հայ գրականության և ընթերցող հանրության վրա։ Պարույր Սևակի անունը այսօր համարվում է հայ պոեզիայի նորարարական մտածողության և ազգային ինքնագիտակցության կարևոր խորհրդանիշներից մեկը, իսկ նրա գործերը շարունակում են ուսումնասիրվել և բարձր գնահատվել տարբեր սերունդների կողմից։

Աշխատությունը հանդիսանում է համահավաք մատենագիտական գրացուցակ, որը ներկայացնում է Հայաստանի գիտական և բուհական գրադարաններում 1978-1987 թվականներին ստացված արտասահմանյան լեզուներով գրականության համակարգված ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել տեղեկատվական ամբողջականություն և հեշտ հասանելիություն այդ տարիներին ներմուծված գիտական ու մասնագիտական հրատարակությունների վերաբերյալ տվյալներին։ Այն ընդգրկում է տարբեր գիտաճյուղերին վերաբերվող գրքեր, ժողովածուներ, գիտական ուսումնասիրություններ և այլ հրատարակություններ, որոնք ստացվել են արտասահմանյան լեզուներով և համալրել են Հայաստանի գրադարանային ֆոնդերը՝ նպաստելով գիտական հետազոտությունների զարգացմանը և միջազգային գիտական կապերի ընդլայնմանը։ Գրացուցակում նյութերը դասավորված են մատենագիտական խիստ կանոններով՝ ըստ թեմաների, հեղինակների և հրատարակչական տվյալների, ինչը հնարավորություն է տալիս արդյունավետ որոնում իրականացնել և կողմնորոշվել գիտական տեղեկատվության մեծ հոսքի մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գրադարանների միջև գրքափոխանակության գործընթացներին, գիտական ինֆորմացիայի շրջանառությանը և արտասահմանյան աղբյուրներից գիտական գրականության ներմուծման դերին՝ խորհրդային Հայաստանի գիտական և կրթական համակարգի զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունը ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատու գործիք գրադարանավարների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար՝ ապահովելով գիտական տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և նպաստելով միջազգային գիտական գրականության արդյունավետ օգտագործմանը։

Սա գրականագիտական և պատմամշակութային ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է արցախյան պոեզիայում ազգային-ազատագրական պայքարի թեմայի արտացոլմանը, որտեղ վերլուծվում են Արցախյան տարածաշրջանի բանաստեղծական ավանդույթներում ձևավորված գաղափարական շերտերը, հայրենասիրական մոտիվները և պատմական հիշողության գեղարվեստական վերարտադրությունը, աշխատանքը ընդգծում է, թե ինչպես են պոետները իրենց ստեղծագործություններում արտահայտել ինքնության պահպանման, պայքարի և գոյության հարցերը՝ օգտագործելով խորհրդանշական պատկերներ, էպիկական և լիրիկական ձևեր, ինչպես նաև ժողովրդական լեզվամտածողության տարրեր, միաժամանակ դիտարկվում է պոեզիայի դերը որպես ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և հասարակական համախմբման միջոց, որտեղ գրականությունը դառնում է պատմական փորձի, ցավի և դիմադրության արտահայտման կարևոր մշակութային հարթակ։

Հայ քննադատություն. Գիրք Բ-ը գրականագիտական աշխատություն է, որը ներկայացնում է հայ գրական քննադատության զարգացման երկրորդ փուլին վերաբերող տեսական մոտեցումները և վերլուծական հոդվածների համակարգված հավաքածուն՝ ընդգրկելով գրական ստեղծագործությունների գնահատման մեթոդաբանությունը, գեղարվեստական տեքստերի մեկնաբանության սկզբունքները և տարբեր գրական ուղղությունների քննադատական ընկալումները, աշխատությունում քննարկվում են հայ դասական և նորագույն գրականության առանցքային հեղինակների ստեղծագործությունները, դրանց գեղարվեստական առանձնահատկությունները, գաղափարական բովանդակությունը և լեզվաոճական լուծումները, ինչպես նաև գրական գործընթացի ընդհանուր օրինաչափությունները՝ կապված հասարակական, պատմական և մշակութային զարգացումների հետ, հատուկ ուշադրություն է դարձվում քննադատական մտածողության ձևավորմանը, գրական արժեքների գնահատման չափանիշներին և տարբեր քննադատական դպրոցների համեմատական վերլուծությանը, միաժամանակ ընդգծվում է գրական քննադատության դերը որպես գրականության զարգացման շարժիչ ուժ, որը նպաստում է ստեղծագործական նոր մոտեցումների ձևավորմանը և ազգային գրականության ինքնագիտակցության խորացմանը։

Գրքում ներկայացվում է արևմտահայ նորավեպի զարգացումը 1880–1910-ական թվականներին՝ ուշադրություն դարձնելով ժանրի պատմությանը և տեսությանը, վերլուծվում են պատմական, սոցիալական և մշակութային պայմանները, որոնք ազդել են նորավեպի առաջացման և տարածման վրա, ներկայացվում են հիմնական հեղինակները, նրանց ստեղծագործական սկզբունքները և թեմատիկ ուղղվածությունը, ուսումնասիրվում է ժանրի կառուցվածքը, կերպարային զարգացումը, սյուժետային և ժամանակագրական լուծումները, ինչպես նաև սիմվոլիզմի, ռեալիզմի և ժամանակակից գրական հոսանքների ազդեցությունը արևմտահայ գրականության վրա, քննարկվում է լեզվական և ոճաբանական առանձնահատկությունները, վերլուծվում է ընթերցողի ընկալման դերը և հասարակական արձագանքը այդ ստեղծագործություններին, գիրքը համադրական կերպով դիտարկում է արևմտահայ և արևելահայ նորավեպի տարբերություններն ու կապերը, մատուցում է տեսական եզրակացություններ ժանրի զարգացման, առանձնահատկությունների և զարգացման հեռանկարների վերաբերյալ, և նախատեսված է գրականագետների, ուսուցիչների, ուսանողների և հայ գրականության պատմությամբ հետաքրքրված ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ռաֆայել Պատկանյանի գեղարվեստական արձակի ստեղծագործություններին՝ ընդգծելով նրա գրական ժառանգության էության, ոճի և թեմատիկայի առանձնահատկությունները։ Գրքում վերլուծվում են Պատկանյանի գլխավոր գեղարվեստական մոտիվները, կերպարների հոգեբանական վերլուծությունը, սյուժետային կառուցվածքը և ժամանակաշրջանի սոցիալական ու մշակութային համատեքստում ստեղծագործությունների ընկալումը։ Հեղինակը դիտարկում է նաև նրա արձակի լեզվաոճային առանձնահատկությունները, վերլուծում է գրական-հարաբերական միջոցների օգտագործումը, որոնք նպաստում են իմաստի խտացմանն ու ընթերցողի ներգրավվածությանը։ Աշխատությունում ընդգրկվում են քննություններ նրա ստեղծագործությունների հիմնական հատկանիշների, ստեղծագործական զարգացման փուլերի և ժամանակակից ընթերցողական արձագանքների վերաբերյալ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է գրականագետների, հայագետների, քննադատների և ուսուցիչների համար՝ նպաստելով Ռաֆայել Պատկանյանի գեղարվեստական ժառանգության համակողմանի ընկալմանը և հայ ժամանակակից գրականության ուսումնասիրության զարգացմանը։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Օսիպ Մանդելշտամի ստեղծագործության մեջ հայկական թեմայի արտահայտություններին՝ ընդգծելով նրա ուղևորության (1930 թ.) և «Հայաստանյան ցիկլի» ազդեցությունը բանաստեղծի գեղարվեստական աշխարհայացքի ձևավորման վրա։ Դիտարկվում է, որ հայկական թեման Մանդելշտամի ստեղծագործության մեջ հանդես է գալիս որպես առանձնահատուկ մշակութային և պատմական տարածք, որտեղ բնությունը, քարային լանդշաֆտը, ճարտարապետությունը և պատմական հիշողությունը միահյուսվում են՝ ձևավորելով նոր գեղագիտական ընկալման համակարգ։ Աշխատանքում վերլուծվում է Մանդելշտամի «Արմենիա» բանաստեղծական շարքը և «Ճանապարհորդություն դեպի Հայաստան» արձակ-էսսեիստական գործը, որտեղ Հայաստանը ներկայացվում է ոչ միայն որպես իրական աշխարհագրական տարածք, այլև որպես մշակութային հիշողության և քաղաքակրթական խորքային շերտերի խորհրդանշական տարածք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բանաստեղծի մոտ «քարը» դառնում է կենտրոնական պատկեր, որը մարմնավորում է պատմության կուտակումը, ժամանակի շերտավորումը և մարդկային փորձի նյութականացումը, ինչն էլ ձևավորում է նրա այսպես կոչված «քարային պոետիկան»։ Նշվում է նաև, որ հայկական թեման Մանդելշտամի ստեղծագործության մեջ կապված է նրա անցման հետ ակմեիստական հստակ ձևերից դեպի ավելի բարդ, պատմականորեն ծանրաբեռնված և հիշողության վրա հիմնված պատկերային համակարգ, որտեղ լեզուն դառնում է պատմության կրող և դիմադրության ձև։ Հայաստանը նրա համար հանդես է գալիս որպես մշակութային ինտենսիվության բարձր աստիճան ունեցող տարածք, որտեղ քաղաքների, հատկապես Երևանի և հնագույն հուշարձանների պատկերները դառնում են գեղարվեստական մտածողության խթանիչներ։

Սա գրականագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Իոսիվ Բրոդսկի-ի գեղարվեստական անհատականության առանձնահատկություններին, որտեղ վերլուծվում են նրա պոեզիայի գաղափարական, լեզվական և ոճական շերտերը, ինչպես նաև այն յուրահատուկ ստեղծագործական համակարգը, որի միջոցով ձևավորվում է նրա լիրիկական «ես»-ը, աշխատանքը ընդգծում է Բրոդսկու պոեզիայում ինտելեկտուալ խորության և փիլիսոփայական խորհրդածության համադրությունը, ժամանակի, տարածության և մարդկային գոյության թեմաների մշտական ներկայությունը, ինչպես նաև նրա լեզվի բարդ սինտաքսային կառուցվածքները և պատկերային մտածողության առանձնահատկությունները, միաժամանակ դիտարկվում է նրա ստեղծագործության կապը ռուսական դասական ավանդույթի և 20-րդ դարի մոդեռնիստական հոսանքների հետ, ինչպես նաև նրա ազդեցությունը համաշխարհային պոեզիայի զարգացման վրա։

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է Սանկտ Պետերբուրգի կերպարը XX դարի 60-ականների ռուսական պոեզիայում՝ վերլուծելով, թե ինչպես է քաղաքը ներկայացվում որպես մշակութային, պատմական և հոգեբանական խորհրդանիշ տարբեր բանաստեղծների ստեղծագործություններում։ Այն ուշադրություն է դարձնում այն գրական միտումներին, որոնք ձևավորվել են այդ ժամանակաշրջանում՝ կապված հետստալինյան «ձնհալի» մշակութային մթնոլորտի հետ, երբ պոեզիան ավելի ազատ կերպով սկսեց արտահայտել անհատի ներաշխարհը, քաղաքային փորձառությունը և պատմական հիշողության թեմաները։ Գրքում դիտարկվում է, թե ինչպես է Պետերբուրգը (Լենինգրադը) պատկերվում որպես հակասությունների քաղաք՝ միաժամանակ հանդիսանալով և՛ կայսերական անցյալի խորհրդանիշ, և՛ խորհրդային իրականության կենսատարածք, որտեղ համադրվում են գեղեցկությունը, մռայլությունը, պատմական ծանրությունը և հոգևոր որոնումները։ Վերլուծվում են տարբեր հեղինակների պոետական պատկերները, քաղաքային լանդշաֆտի փոխակերպումները, ինչպես նաև քաղաք-մարդ հարաբերության արտացոլումը, որտեղ Պետերբուրգը հաճախ հանդես է գալիս որպես կենդանի կերպար՝ ազդելով մարդու զգացմունքների և աշխարհընկալման վրա։ Աշխատությունը կարևոր է գրականագիտության համար, քանի որ օգնում է հասկանալ ոչ միայն տվյալ ժամանակաշրջանի պոետական մտածողությունը, այլ նաև քաղաքի մշակութային ինքնության ձևավորման գործընթացը ռուսական գրականության մեջ։

Գերմանաբնակ թուրք միգրանտների սոցիալական և մշակութային խնդիրների արտացոլումը թուրքական արձակում 1960–2000-ական թվականներին ձևավորվել է որպես կարևոր գրական և սոցիալ-մշակութային ուղղություն, որը կապված է հատկապես «գաստարբայթեր» (Gastarbeiter) աշխատանքի միգրացիայի հետ՝ սկսած 1960-ականներից, երբ Թուրքիայից մեծ թվով աշխատուժ տեղափոխվեց Գերմանիա տնտեսական պայմանագրերի շրջանակում։ Այս երևույթը աստիճանաբար դարձավ գրական թեմա, որտեղ թուրք գրողները սկսեցին անդրադառնալ միգրանտների երկակի ինքնությանը, լեզվական և մշակութային օտարացմանը, սոցիալական մեկուսացմանը և հայրենիքի ու ընդունող երկրի միջև մշտական հոգեբանական լարվածությանը։ «Գաստարբայթերական գրականության» կայացումը պայմանավորված էր այն հանգամանքով, որ միգրանտների առաջին և երկրորդ սերունդները սկսեցին արտահայտել իրենց փորձառությունները գրականության միջոցով՝ ստեղծելով նոր թեմատիկ դաշտ, որտեղ կենտրոնական են դարձել ինքնության ճգնաժամը, ինտեգրման դժվարությունները, խտրականությունը և սոցիալական անհավասարությունը։

Հայկական և ռուսական հարսանեկան երգերի տիպահամեմատական ուսումնասիրությունը բացահայտում է երկու ժողովրդական երաժշտական ավանդույթների կառուցվածքային, գործառութային և գաղափարական ընդհանրություններն ու տարբերությունները՝ ընդգծելով հարսանեկան ծեսի երաժշտական արտահայտման դերը որպես սոցիալական անցման (transition ritual) կարևոր բաղադրիչ։ Հայկական հարսանեկան երգերում գերակշռում են քնարական-ծիսական բնույթ ունեցող ստեղծագործությունները, որոնք կապված են հարսի հրաժեշտի, ծնողական տան լքման, նոր ընտանիք մտնելու և համայնքային օրհնության գաղափարների հետ, որտեղ հաճախ արտահայտվում է ցավի և ուրախության միաժամանակյա զգացմունքային համադրություն։ Ռուսական հարսանեկան երգերում նույնպես առկա է ծիսական բազմաստիճան կառուցվածք՝ «փեսայի գալուստ», «հարսի լաց», «օրհնության և խրախճանքի» փուլեր, սակայն դրանցում ավելի ընդգծված է համայնքային խաղային և ծիսական-դրամատիկ տարրը՝ հաճախ ուղեկցված երգ-պարային ձևերով և երկխոսական կառուցվածքներով։ Երկու ավանդույթներում էլ հարսանեկան երգերը կատարում են սոցիալական կարգավորման և դերաբաշխման ֆունկցիա՝ ամրապնդելով ընտանեկան և համայնքային կապերը, ինչպես նաև փոխանցելով ավանդական արժեքներ՝ կապված ամուսնության, կնոջ դերի և ընտանիքի կառուցվածքի հետ։ Տիպաբանական առումով հայկական երգերում հաճախ հանդիպում են մոնոֆոնիկ կառուցվածքներ և ավելի խիստ լադային մտածողություն, մինչդեռ ռուսական ավանդույթում ավելի հաճախ են հանդիպում բազմաձայնության տարրեր և խմբային կատարողական ձևեր։ Համեմատական վերլուծությունը ցույց է տալիս նաև, որ երկու մշակույթներում էլ հարսանեկան երգերը կրում են անցման ծեսի խորհրդանշական իմաստ, որտեղ անհատի սոցիալական կարգավիճակի փոփոխությունը արտահայտվում է երաժշտական լեզվով։ Ընդհանուր առմամբ, հայկական և ռուսական հարսանեկան երգերի տիպահամեմատական ուսումնասիրությունը բացահայտում է ինչպես ընդհանուր ինդոեվրոպական ծիսական-երաժշտական շերտեր, այնպես էլ յուրաքանչյուր մշակույթի ինքնատիպ գեղարվեստական և սոցիալական առանձնահատկություններ, որոնք ձևավորվել են պատմական և էթնոմշակութային զարգացման ընթացքում։

Այս թեման վերաբերում է Վահան Տերյանի ստեղծագործական ժառանգության այն հատվածին, որը երկար ժամանակ մնացել է գրական շրջանառությունից դուրս կամ հայտնի է դարձել հետագայում՝ որպես անտիպ և քիչ ուսումնասիրված նյութ։ Այդ էջերը ներառում են նրա նամակագրությունը, մամուլի հոդվածները, գրական գրախոսությունները և տարբեր ձեռագրային նյութեր, որոնք բացահայտում են Տերյանի ոչ միայն բանաստեղծական, այլ նաև մտավոր-հասարակական գործունեությունը։ Նամակներում երևում է նրա անձնական ու ստեղծագործական որոնումների ընթացքը, կապերը ժամանակի գրական և քաղաքական գործիչների հետ, ինչպես նաև հոգեբանական վիճակը տարբեր փուլերում։ Հոդվածներն ու գրախոսությունները վկայում են Տերյանի ակտիվ մասնակցությունը գրական կյանքի քննարկումներին, նրա գեղագիտական դիրքորոշումները և նոր գրական ուղղությունների նկատմամբ վերաբերմունքը։ Անտիպ նյութերը կարևոր են նաև այն պատճառով, որ լրացնում են նրա հրապարակված ստեղծագործությունների գաղափարական և կենսագրական ենթատեքստը՝ ցույց տալով բանաստեղծի մտածողության զարգացումը և ժամանակի մշակութային միջավայրը։ Այս աղբյուրները հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Տերյանի՝ որպես ոչ միայն քնարերգու, այլ նաև մտավորական և գրական քննադատի մասին, ինչպես նաև վերարժևորել նրա դերը հայ գրականության պատմության մեջ։

Այս գիրքը ուսումնասիրում է գրողի և գրական կերպարի անհատականության փոխհարաբերությունները՝ կենտրոնանալով Մուրացանի և Նար-Դոսի ստեղծագործությունների վրա։ Աշխատությունում վերլուծվում է, թե ինչպես են հեղինակների աշխարհայացքը, սոցիալական միջավայրը և գաղափարական դիրքորոշումները արտացոլվում նրանց ստեղծած կերպարների հոգեբանական կառուցվածքում և վարքագծում։ Հեղինակը համեմատական մոտեցմամբ դիտարկում է Մուրացանի պատմահայրենասիրական և բարոյական գաղափարները, ինչպես նաև Նար-Դոսի քաղաքային կյանքի ռեալիստական և հոգեբանական պատկերումները։ Նյութում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կերպարի ձևավորման մեխանիզմներին, ներքին մոնոլոգին և անհատականության դրսևորման ձևերին։ Գիրքը համադրում է գրականագիտության և հոգեբանական վերլուծության մոտեցումները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով խորապես հասկանալ հեղինակի և կերպարի փոխազդեցությունը հայ արձակում։

Արշակ Չոպանյանը և վերածնված «Անահիտ» հանդեսը աշխատությունը գիտահետազոտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է հայ մշակութային և գրական կյանքի կարևորագույն դեմքերից մեկի՝ Արշակ Չոպանյանի գործունեությանը և նրա նախաձեռնությամբ վերականգնված «Անահիտ» հանդեսի դերին հայ մտավոր պատմության մեջ, այն ներկայացնում է Չոպանյանի գաղափարական աշխարհը, նրա գրական-հրապարակախոսական գործունեությունը, ինչպես նաև այն մշակութային միջավայրը, որտեղ ձևավորվել և զարգացել է հայ սփյուռքի ու հայրենի մտավորականության համագործակցությունը, գիրքը վերլուծում է «Անահիտ» հանդեսի նշանակությունը որպես գրական, պատմագիտական և հասարակական մտքի հարթակ, որը նպաստել է հայ ազգային ինքնության պահպանմանը և նոր գաղափարների տարածմանը, միաժամանակ դիտարկելով հանդեսի ազդեցությունը տարբեր ժամանակաշրջանների մշակութային գործընթացների վրա և դրա կապը եվրոպական մտավոր շարժումների հետ, ամբողջությամբ ներկայացնելով ինչպես անհատի, այնպես էլ պարբերականի դերակատարությունը հայ մշակույթի զարգացման մեջ։

Ջերոմ Քլապկա Ջերոմի «Երեքը նավում (առանց շանը հաշվելու)» ստեղծագործությունը հումորային նովել է, որը պատմում է երեք ընկերների և նրանց շան մասին՝ Թեմզա գետի վրա իրականացրած ճանապարհորդության ընթացքում տեղի ունեցող զվարճալի և երբեմն անհեթեթ իրավիճակների մասին։ Ստեղծագործության հիմնական գաղափարը ոչ թե պարզապես ճանապարհորդության նկարագրությունն է, այլ մարդկային բնավորությունների, առօրյա սովորությունների և փոքրիկ թերությունների հումորային բացահայտումը, որոնք արտահայտվում են ամենապարզ իրավիճակներում։ Նովելը առանձնանում է իր թեթև, սարկաստիկ և հումորով լի լեզվով, որտեղ հեղինակը հաճախ ծաղրում է չափազանց զգայունություն ունեցող մարդկանց, հիվանդությունների մասին ինքնահնար վախերը և առօրյա կյանքում մարդկանց չափազանցված արձագանքները։ Ստեղծագործության մեջ բնության նկարագրությունները համադրվում են հերոսների անփորձության և անգործնականության հետ, ինչը ստեղծում է բազմաթիվ կոմիկական դրվագներ։ Այս նովելը նաև ցույց է տալիս ընկերության արժեքը, մարդկային հարաբերությունների ջերմությունը և միասին անցկացված ժամանակի կարևորությունը, նույնիսկ եթե այդ ժամանակը լի է անսպասելի դժվարություններով ու ծիծաղելի սխալներով։

Ալբեր Քամյուը 20-րդ դարի ֆրանսիական գրականության և էքզիստենցիալիստական մտածողության կարևորագույն ներկայացուցիչներից է, թեև ինքը հաճախ չէր ընդունում իրեն որպես էքզիստենցիալիստ՝ ավելի շատ ընդգծելով աբսուրդի փիլիսոփայությունը։ Նա ծնվել է Ալժիրում և իր ստեղծագործություններում հաճախ անդրադարձել է մարդու և աշխարհի միջև հակասությանը, կյանքի իմաստի որոնմանը և այն գաղափարին, որ մարդը ապրում է մի իրականությունում, որտեղ վերջնական ու բացարձակ իմաստ չկա, սակայն նա պետք է շարունակի ապրել և գործել՝ պահպանելով իր բարոյական պատասխանատվությունը։ Քամյուի հայտնի ստեղծագործություններից են «Օտարը», «Ժանտախտը» և «Սիզիփոսի առասպելը», որոնցում նա ներկայացնում է մարդու միայնությունը, հասարակության օտարացումը և անհատի պայքարը անիմաստության դեմ։ Նրա փիլիսոփայական մոտեցման կենտրոնում աբսուրդի գաղափարն է, ըստ որի մարդու իմաստ փնտրելու ձգտումը բախվում է աշխարհի անտարբերությանը, սակայն հենց այդ հակասության գիտակցումն է տալիս մարդուն ազատություն և հնարավորություն ստեղծելու սեփական արժեքները։ Քամյուն նաև ակտիվորեն մասնակցել է իր ժամանակի հասարակական և քաղաքական քննարկումներին՝ պաշտպանելով արդարության, ազատության և մարդկային արժանապատվության գաղափարները։ 1957 թվականին նա ստացել է Նոբելյան մրցանակ գրականության ոլորտում իր ստեղծագործական կարևոր ավանդի համար։

Էռնեստ Հեմինգուեյը (1899–1961) 20-րդ դարի ամերիկյան և համաշխարհային գրականության ամենաազդեցիկ արձակագիրներից է, որի ստեղծագործությունները նոր մոտեցում բերեցին պատմողական արվեստին և մարդու ներքին աշխարհի պատկերմանը։ Նա հայտնի է իր պարզ, հակիրճ և ճշգրիտ գրական ոճով, որը հաճախ անվանում են «այսբերգի սկզբունք»․ տեքստում ներկայացվում է միայն երևացող մասը, իսկ խորքային իմաստներն ու զգացմունքները մնում են ենթատեքստում։ Հեմինգուեյի ստեղծագործությունների հիմնական թեմաներն են պատերազմը, մարդկային արժանապատվությունը, սիրո և կորստի ցավը, անհատի պայքարը կյանքի դժվարությունների դեմ և ներքին ուժի կարևորությունը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի փորձը մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա աշխարհընկալման վրա, ինչի արտացոլումն է հատկապես «Հրաժեշտ զենքին» վեպում, որտեղ ներկայացվում են պատերազմի դաժանությունը և մարդու հոգեբանական կոտրվածքը։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից է նաև «Ծերունին և ծովը», որտեղ պարզ պատմության միջոցով բացահայտվում է մարդու և բնության հավերժական պայքարը։ Այստեղ ծեր ձկնորս Սանտյագոն խորհրդանշում է մարդու տոկունությունը, համառությունը և արժանապատվությունը՝ նույնիսկ պարտության պայմաններում։ Հեմինգուեյի կյանքը նույնպես լի էր արկածներով․ նա մասնակցել է պատերազմների, ճանապարհորդել է տարբեր երկրներում և եղել է լրագրող, ինչը հարստացրել է նրա գրական փորձը։ 1954 թվականին նա արժանացել է Նոբելյան մրցանակի գրականության բնագավառում։ Այսպիսով, Էռնեստ Հեմինգուեյը համարվում է ժամանակակից արձակի նորարարներից մեկը, որի ստեղծագործությունները ընդգծում են մարդու ուժը, տոկունությունը և կյանքի իմաստի որոնումը՝ պարզ, բայց խորապես ազդեցիկ գեղարվեստական լեզվով։

«Джон Кройф: Мне нравится футбол» — это биография легендарного голландского футболиста и тренера Джона Кройфа, раскрывающая его футбольную философию, страсть к игре и творческий подход. Книга подробно описывает юность Кройфа, его первые шаги в мире футбола, его развитие как атакующего игрока, его технические навыки, креативный стиль игры и исключительную командную работу, а также его вклад в «Тоттенхэм», «Аякс» и «Барселону», а также в национальную сборную. Автор размышляет о тренерской карьере Кройфа, где он разработал концепцию «тотального футбола», продемонстрировал инновационные подходы к методам тренировок и командной стратегии и повлиял на целостное мышление в футболе. Работа включает в себя личные истории, анализ игр, свидетельства товарищей по команде и соперников, подчеркивая влияние Кройфа на футбольную культуру и будущих игроков. Книга будет интересна футбольным болельцам, тренерам и молодым спортсменам, которые хотят изучить нюансы игры, достичь высокого уровня и вдохновиться страстью и принципами Кройфа.

Աշխատությունը նվիրված է Շավարշ Նարդունու գեղարվեստական արձակի բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով հեղինակի ստեղծագործական աշխարհը, գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները և հայ արձակի զարգացման մեջ նրա ունեցած ներդրումը։ Վերլուծվում են արձակ ստեղծագործությունների թեմատիկ շրջանակը, կերպարների համակարգը, սյուժետային կառուցվածքը, պատմողական եղանակները, լեզվաոճական առանձնահատկությունները և հոգեբանական պատկերավորման միջոցները։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է հեղինակի ստեղծագործություններում արտացոլված ազգային, հասարակական և բարոյական խնդիրները, մարդու ներաշխարհի պատկերումը, պատմական ու մշակութային իրողությունների գեղարվեստական մեկնաբանությունը, ինչպես նաև նրա արձակի կապը ժամանակի գրական գործընթացների և հայ գրական ավանդույթի հետ։ Գրքում ներկայացված են գրականագիտական հիմնավորված վերլուծություններ և ընդհանրացումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Շավարշ Նարդունու արձակ ժառանգության գեղարվեստական արժեքի, գաղափարական ուղղվածության և ժանրային առանձնահատկությունների մասին։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրականագետների, հայ բանասիրության մասնագետների, դասախոսների, ուսանողների և հայ դասական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս ուսումնական ձեռնարկը նախատեսված է զբոսաշրջության ոլորտը ուսումնասիրող ուսանողների համար և ներկայացնում է զբոսաշրջության հիմնական հասկացությունները, կառուցվածքը և ժամանակակից զարգացման միտումները։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում զբոսաշրջության տեսակներին՝ ներառյալ մշակութային, էկոլոգիական, գործարար և զվարճային զբոսաշրջությունը, ինչպես նաև դրանց կազմակերպման և կառավարման հիմնական սկզբունքներին։ Հեղինակը բացատրում է զբոսաշրջային արդյունաբերության բաղադրիչները՝ տրանսպորտ, հյուրանոցային սպասարկում, տուրօպերատորական գործունեություն և հաճախորդների սպասարկման որակի ապահովում։ Նյութում ներկայացվում են նաև միջազգային զբոսաշրջության զարգացման գործոնները, շուկայի պահանջարկի ձևավորումը և ոլորտի տնտեսական ազդեցությունը տարբեր երկրների վրա։ Գիրքը համադրում է տեսական նյութը և գործնական օրինակները՝ նպաստելով ուսանողների մասնագիտական գիտելիքների և կիրառական հմտությունների զարգացմանը։

Այս գործնական ձեռնարկը նախատեսված է գրադարանավարների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացման համար և նվիրված է գրադարաններում ընթերցողների սպասարկման կազմակերպման երկրորդ մակարդակի (պրակտիկ փուլ 2) առանձնահատկություններին։ Նյութում մանրամասն ներկայացվում են ընթերցողների տեղեկատվական կարիքների բացահայտման և դրանց արդյունավետ սպասարկման մեթոդները՝ ընդգծելով գրադարանային ծառայությունների որակի բարձրացման կարևորությունը ժամանակակից տեղեկատվական միջավայրում։ Քննարկվում են սպասարկման տարբեր ձևերը՝ անհատական խորհրդատվություն, թեմատիկ գրականության առաջարկում, տեղեկատու-բիբլիոգրաֆիական օգնություն և ընթերցողական խմբերի հետ աշխատանքների կազմակերպում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գրադարանավարի հաղորդակցական հմտություններին, ընթերցողի հետ վստահելի փոխհարաբերությունների ձևավորմանը և տեղեկատվության մատչելի ներկայացմանը։ Ձեռնարկում ընդգծվում է նաև տեխնոլոգիական միջոցների կիրառումը՝ էլեկտրոնային կատալոգների, տվյալների բազաների և ավտոմատացված գրադարանային համակարգերի օգտագործումը սպասարկման գործընթացում։ Բացի այդ, դիտարկվում են ընթերցողների տարբեր խմբերի հետ աշխատանքի առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով նրանց տարիքը, հետաքրքրությունները և տեղեկատվական պահանջները։ Նյութի նպատակն է զարգացնել գրադարանավարների գործնական հմտությունները և նպաստել ընթերցողների սպասարկման համակարգված, արդյունավետ և ժամանակակից պահանջներին համապատասխան կազմակերպմանը։