Литература

Բանասիրական և բանահյուսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է իրանական գրական-մշակութային միջավայրում ձևավորված բանահյուսական նյութերի ուսումնասիրմանն ու դրանց գրական և մշակութային նշանակության բացահայտմանը։ Քննության են առնվում ժողովրդական հավատալիքների, ավանդությունների, սովորույթների, առածների, ասացվածքների, երգերի և բանավոր մշակույթի այլ դրսևորումների հավաքագրման ու մեկնաբանման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանահյուսական նյութի և գրական ստեղծագործության փոխհարաբերությանը, ժողովրդական մտածողության արտացոլմանը և ազգային մշակութային ինքնության պահպանման խնդիրներին։ Վերլուծվում են բանավոր ավանդույթից վերցված մոտիվների, կերպարների, խորհրդանիշների և լեզվական արտահայտչամիջոցների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց դերը գրական աշխարհընկալման ձևավորման մեջ։ Քննարկվում են նաև ժողովրդական մշակույթի նկատմամբ հեղինակային հետաքրքրության ուղղությունները և բանահյուսական նյութերի գրառման ու մշակման սկզբունքները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու իրանական բանահյուսության և նոր շրջանի գրականության փոխազդեցության մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրանագիտության, բանահյուսագիտության, գրականագիտության և մշակութաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Ռափայել Պատկանյանի արձակ ժառանգության այն հատվածի ուսումնասիրությանը, որն առնչվում է Նոր Նախիջևանի հայ համայնքի կյանքին, կենցաղին և հասարակական հարաբերություններին։ Քննության են առնվում պատմվածքների թեմատիկ շրջանակը, սյուժետային կառուցվածքը, կերպարների համակարգը և հեղինակի գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքային ու ընտանեկան միջավայրի պատկերմանը, մարդկային փոխհարաբերություններին, բարքերին, սովորույթներին և ժամանակի հասարակական խնդիրների գրական արտացոլմանը։ Վերլուծվում են կերպարների խոսքային բնութագրերը, երգիծական ու հումորային տարրերը, պատմողական եղանակները և լեզվաոճական առանձնահատկությունները։ Քննարկվում է նաև Նոր Նախիջևանի միջավայրի դերը ստեղծագործությունների գաղափարական և գեղարվեստական համակարգի ձևավորման մեջ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու գրողի արձակի առանձնահատկությունների և նրա ստեղծագործություններում համայնքային կյանքի արտացոլման մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, գրականագիտության, մշակութաբանության և նորնախիջևանահայության մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է գերմանական հետպատերազմյան գրականության կարևոր երևույթներից մեկի գեղարվեստական ու գեղագիտական սկզբունքների և Հանս Վերներ Ռիխտերի արձակ ստեղծագործության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գրական միավորման ձևավորման գաղափարական ու մշակութային նախադրյալները, նրա ներկայացուցիչների գեղարվեստական մտածողությունը և նոր գրական լեզվի ձևավորման ձգտումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրականության հասարակական նշանակության, իրականության արտացոլման, հեղինակային դիրքորոշման և գեղարվեստական նորարարության վերաբերյալ ձևավորված մոտեցումներին։ Վերլուծվում են Ռիխտերի արձակի թեմատիկ ուղղությունները, պատումի կառուցվածքը, կերպարային համակարգը, լեզվաոճական միջոցները և հետպատերազմյան իրականության գեղարվեստական ներկայացման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների, պատմական հիշողության, պատերազմի հետևանքների և բարոյական պատասխանատվության թեմաների գրական մեկնաբանման եղանակները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գրական խմբավորման գեղագիտական սկզբունքների և առանձին հեղինակի ստեղծագործական փորձի փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գերմանական գրականության, գրականության պատմության, գրական ուղղությունների և հետպատերազմյան եվրոպական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 20-րդ դարասկզբի հայ գրական մտածողության մեջ արդիապաշտ ուղղությունների ընկալման, մեկնաբանման և գնահատման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ժամանակաշրջանի գրական-գեղագիտական հայացքները, նոր գեղարվեստական սկզբունքների շուրջ ձևավորված մոտեցումները և դրանց հարաբերակցությունը նախորդ գրական ավանդույթների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արդիապաշտ գեղագիտության վերաբերյալ քննադատական արձագանքներին, գրական նորարարության ընկալմանը, ինչպես նաև տարբեր ուղղությունների գաղափարական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունների մեկնաբանմանը։ Վերլուծվում են գրական քննադատության մեջ արտահայտված տեսակետները, նոր ձևերի ու արտահայտչամիջոցների գնահատման չափանիշները և ազգային գրականության զարգացման վերաբերյալ պատկերացումները։ Քննարկվում են նաև եվրոպական գրական շարժումների ազդեցության, ազգային մշակութային միջավայրում դրանց յուրացման և հայ գրական գործընթացի նորացման հետ կապված հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու դարասկզբի հայ գրական-քննադատական մտքի զարգացման և արդիապաշտության նկատմամբ ձևավորված վերաբերմունքների մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, գրական քննադատության, գրականության տեսության և արդիապաշտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Մատենագիտական բնույթի այս հրատարակությունը ներկայացնում է հայ գեղարվեստական գրականության մեջ Վլադիմիր Իլյիչ Լենինի կերպարին և թեմատիկ արտացոլմանը վերաբերող ստեղծագործությունների համակարգված ցանկ։ Ներառված գրականությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե խորհրդային ժամանակաշրջանի հայ հեղինակների ստեղծագործություններում ինչպես են ներկայացվել նրա կերպարը, գործունեությունը և տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական պատկերացումները։ Ցանկում ընդգրկվող նյութերը կարող են ներառել պոեզիայի, արձակի, դրամատուրգիայի և գեղարվեստական այլ ժանրերի ստեղծագործություններ, որոնք մատենագիտական սկզբունքներով դասակարգված են՝ անհրաժեշտ աղբյուրների որոնումը հեշտացնելու նպատակով։ Հրատարակությունն արտացոլում է նաև խորհրդային շրջանի հայ գրականության թեմատիկ ուղղություններից մեկը և հնարավորություն տալիս ուսումնասիրելու գրականության ու ժամանակի հասարակական-քաղաքական միջավայրի փոխհարաբերությունները։ Մատենագիտական նյութերի համակարգումը նպաստում է համապատասխան ստեղծագործությունների հայտնաբերմանը, համեմատական ուսումնասիրմանը և գրական գործընթացի պատմական համատեքստի բացահայտմանը։ Այն կարող է ծառայել որպես օժանդակ աղբյուր հայ խորհրդային գրականության և թեմատիկ մատենագիտության ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մատենագետների, գրադարանավարների, գրականագետների, պատմաբանների և հայ գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Գիտաժողովային նյութերի այս ժողովածուն ընդգրկում է հայ-ֆրանսիական պատմական, մշակութային և գիտական առնչություններին նվիրված ուսումնասիրություններ ու զեկուցումներ։ Ներկայացված նյութերում քննության են առնվում երկու ժողովուրդների միջև տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված քաղաքական, հասարակական, կրթական, գրական և մշակութային կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական փոխհարաբերությունների զարգացմանը, մշակութային արժեքների փոխանակմանը, գրական ու գեղարվեստական ազդեցություններին և գիտակրթական համագործակցության տարբեր դրսևորումներին։ Հոդվածներում կարող են լուսաբանվել նաև հայ համայնքների դերը, մտավորականների ու մշակույթի գործիչների գործունեությունը, թարգմանական կապերը և փոխադարձ մշակութային ընկալման առանձնահատկությունները։ Ժողովածուն հնարավորություն է տալիս տարբեր գիտակարգերի տեսանկյունից դիտարկելու հայ-ֆրանսիական երկխոսության ձևավորման ու զարգացման ընթացքը և բացահայտելու դրա պատմամշակութային նշանակությունը։ Նյութերի բազմաբնույթ ընդգրկումը նպաստում է երկու երկրների ու ժողովուրդների փոխհարաբերությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը և հետագա ուսումնասիրությունների համար նոր ուղղությունների առանձնացմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, մշակութաբանների, գրականագետների, ֆրանսագետների, հայագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Մշակութային և ցուցահանդեսային բնույթի այս հրատարակությունը պատրաստվել է Սայաթ-Նովայի ծննդյան 250-ամյակին նվիրված հոբելյանական ցուցադրության նյութերը ներկայացնելու և այցելուներին դրանց բովանդակությանը ծանոթացնելու նպատակով։ Ուղեցույցում համակարգված կերպով ներկայացվում են մեծ աշուղի կյանքին, ստեղծագործական ժառանգությանը և մշակութային գործունեությանը վերաբերող ցուցանմուշները, գրականությունը և պատկերագրական նյութերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա բանաստեղծական ու երաժշտական ժառանգությանը, ստեղծագործությունների տարածմանը և հետագա սերունդների մշակույթի վրա ունեցած ազդեցությանը։ Ներկայացվող նյութերը կարող են ներառել գրքեր, ձեռագրային ու տպագիր աղբյուրներ, լուսանկարներ, գեղարվեստական աշխատանքներ, երաժշտական նյութեր և հոբելյանական հրատարակություններ։ Ցուցադրության կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս հետևելու ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրման, հրատարակման և հանրայնացման տարբեր փուլերին։ Ուղեցույցը միաժամանակ կատարում է տեղեկատվական և մատենագիտական գործառույթ՝ օգնելով կողմնորոշվել ցուցադրության բաժիններում և համապատասխան նյութերի շրջանակում։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, երաժշտագետների, թանգարանային և գրադարանային ոլորտների մասնագետների, ինչպես նաև հայ աշուղական արվեստով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գրականագիտական և մշակութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ամերիկյան ռոմանտիկական վեպում գրական ու մշակութային դեկոլոնիզացիայի դրսևորումների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ազգային գրական ինքնության ձևավորման գործընթացները, եվրոպական գրական ավանդույթների ազդեցության վերաիմաստավորումը և ինքնուրույն գեղարվեստական մտածողության հաստատման միտումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն թեմաներին, կերպարներին, խորհրդանիշներին և պատմողական ձևերին, որոնց միջոցով արտահայտվում են մշակութային ինքնուրույնության, ազգային հիշողության և ինքնության խնդիրները։ Վերլուծվում է ռոմանտիկական վեպի դերը նոր մշակութային պատկերացումների ձևավորման, տեղական պատմական փորձի և հասարակական արժեքների գեղարվեստական ներկայացման գործընթացում։ Քննարկվում են նաև գաղութային մշակութային ժառանգության վերագնահատման, կենտրոնի և ծայրամասի հարաբերությունների, ինչպես նաև սեփական գրական ավանդույթի ստեղծման հետ կապված հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գրական դեկոլոնիզացիայի գեղագիտական և գաղափարական առանձնահատկությունները և դրանց նշանակությունը ամերիկյան գրականության ինքնուրույն զարգացման համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գրականագիտության, ամերիկագիտության, համեմատական գրականության և մշակութային ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական և միջնադարագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ միջնադարյան գանձերի՝ որպես հոգևոր բանաստեղծության առանձնահատուկ ժանրի, ինչպես նաև դրանց ժողովածուային ավանդույթի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գանձերի ծագման ու զարգացման առանձնահատկությունները, ժանրային կառուցվածքը, թեմատիկ շրջանակը և հայ միջնադարյան գրականության համակարգում դրանց զբաղեցրած տեղը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գանձերի լեզվաոճական, բանաստեղծական և գաղափարական առանձնահատկություններին, դրանցում կիրառվող պատկերավորման միջոցներին և հոգևոր բովանդակության արտահայտման ձևերին։ Վերլուծվում են առանձին ստեղծագործությունների կառուցվածքային սկզբունքները, հեղինակային ավանդույթները և տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված գրական առանձնահատկությունները։ Քննարկվում է նաև գանձերի հավաքման, համակարգման և ձեռագրային ժողովածուներում պահպանման ավանդույթը՝ կարևորելով «Գանձարան» տիպի ժողովածուների նշանակությունը միջնադարյան գրական ժառանգության փոխանցման գործում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գանձերի կապը հայ հոգևոր մշակույթի, եկեղեցական ավանդույթի և միջնադարյան բանաստեղծական մտածողության հետ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ միջնադարյան գրականության, բանասիրության, ձեռագրագիտության, աստվածաբանության և մշակույթի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Վարդան Հակոբյանի պոեզիայի գեղագիտական համակարգի, բանաստեղծական մտածողության և գեղարվեստական աշխարհի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում նրա ստեղծագործություններում արտահայտված հիմնական թեմաները, գաղափարական շեշտադրումները, պատկերային համակարգը և քնարական հերոսի առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծական լեզվին, փոխաբերություններին, խորհրդանշաններին, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներին, ինչպես նաև ստեղծագործությունների կառուցվածքային և ոճական հատկանիշներին։ Վերլուծվում են ազգային մշակութային ավանդույթի և ժամանակակից բանաստեղծական մտածողության փոխհարաբերությունները, բնության, մարդու, հայրենիքի, ժամանակի և գոյության թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությունները։ Քննարկվում են նաև բանաստեղծի անհատական ոճի ձևավորման սկզբունքները, քնարական խոսքի հուզական և փիլիսոփայական շերտերը, ինչպես նաև գեղագիտական արժեքների արտահայտման եղանակները։ Ստեղծագործությունների համակարգային ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հեղինակի պոետիկայի բնորոշ հատկանիշները և նրա բանաստեղծական աշխարհի ներքին ամբողջականությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ժամանակակից հայ գրականությամբ, պոեզիայի տեսությամբ և անհատական հեղինակային ոճի ուսումնասիրությամբ զբաղվող գրականագետների, բանասերների ու համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Գրականագիտական և պատմագրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Եղիշե Չարենցի ստեղծագործական ու գրաքննադատական գործունեության ուսումնասիրմանը 1927–1937 թվականների գրական կյանքի համատեքստում։ Քննության են առնվում գրականության նշանակության, գրողի հասարակական դերի, ստեղծագործական ազատության, գեղարվեստական նորարարության և ազգային գրական ավանդույթների վերաբերյալ նրա պատկերացումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Չարենցի գրական հայացքների զարգացմանը, ժամանակակից գրական երևույթների նկատմամբ նրա վերաբերմունքին և հայ գրականության զարգացման ուղիների վերաբերյալ արտահայտած տեսակետներին։ Վերլուծվում են այդ շրջանի ստեղծագործությունները, հոդվածները, ելույթները և գրական հարցերին վերաբերող այլ նյութերը՝ բացահայտելու համար հեղինակի գեղագիտական սկզբունքներն ու գրական ըմբռնումները։ Քննարկվում են նաև ավանդույթի և նորարարության, ազգային ու համաշխարհային գրականության փոխհարաբերության, գրական լեզվի, ժանրերի և ստեղծագործական մեթոդների վերաբերյալ հարցադրումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս Չարենցի գրական գործունեությունը դիտարկել ժամանակաշրջանի մշակութային և հասարակական միջավայրի հետ փոխկապակցված՝ բացահայտելով նրա դերը հայ գրական մտքի զարգացման մեջ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ զբաղվող գրականագետների, բանասերների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է թուրք բանաստեղծ, գրող և մտավորական Թևֆիք Ֆիքրեթի կյանքի, գրական գործունեության և ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հեղինակի կենսագրության հիմնական փուլերը, նրա կրթական և հասարակական գործունեությունը, ինչպես նաև այն պատմամշակութային միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել են նրա աշխարհայացքն ու գեղարվեստական մտածողությունը։ Վերլուծվում են բանաստեղծական ստեղծագործությունների հիմնական թեմաները, գաղափարական ուղղվածությունը, լեզվական և ոճական առանձնահատկությունները, պատկերային համակարգը և արտահայտչամիջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անհատի և հասարակության հարաբերությունների, ազատության, արդարության, կրթության, մարդկային արժանապատվության, սոցիալական խնդիրների և բարոյական արժեքների արտացոլմանը նրա ստեղծագործություններում։ Դիտարկվում են նաև բնության, անձնական ապրումների և հասարակական կյանքի պատկերները, ինչպես նաև քնարական ու հասարակական մոտիվների փոխկապակցվածությունը։ Քննարկվում է հեղինակի ստեղծագործական զարգացման ընթացքը և նրա գեղարվեստական հայացքների փոփոխությունը տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Կարևորվում է գրողի դերը օսմանյան շրջանի վերջին տասնամյակների թուրքական գրականության նորացման գործընթացներում և նոր բանաստեղծական արտահայտչաձևերի զարգացման մեջ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև նրա խմբագրական, կրթական և մտավորական գործունեությանը՝ գրական ստեղծագործությունը դիտարկելով ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի լայն համատեքստում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու Թևֆիք Ֆիքրեթի գրական ժառանգության, ստեղծագործական անհատականության և թուրքական գրականության զարգացման մեջ նրա ունեցած նշանակության մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել թուրքական գրականության, արևելագիտության, համեմատական գրականագիտության և XIX–XX դարերի սահմանագծի գրական գործընթացների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ջոն Ապդայքի ստեղծագործության և 1950–1970-ական թվականների ամերիկյան վեպի զարգացման հիմնական միտումների գրականագիտական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հետպատերազմյան ամերիկյան հասարակության սոցիալական, մշակութային և հոգեբանական փոփոխությունների արտացոլումները գեղարվեստական արձակում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը վեպի թեմատիկ և կառուցվածքային առանձնահատկությունների վրա։ Վերլուծվում են անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունները, ընտանեկան ու կենցաղային միջավայրը, միջին խավի առօրյան, անձնական ընտրության, ինքնության, բարոյական արժեքների և հոգևոր որոնումների խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ապդայքի արձակի գեղարվեստական աշխարհին, կերպարների կառուցման սկզբունքներին, պատմողական եղանակներին, լեզվաոճական առանձնահատկություններին և առօրյա իրականության գեղարվեստական մեկնաբանությանը։ Նրա ստեղծագործությունը դիտարկվում է ժամանակաշրջանի ամերիկյան գրականության ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու ինչպես ընդհանուր գրական միտումները, այնպես էլ հեղինակի անհատական ստեղծագործական առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են ռեալիստական ավանդույթի վերափոխումները, հոգեբանական պատկերման միջոցները, հեգնանքի և խորհրդանշական տարրերի կիրառությունը, ինչպես նաև արդիականության խնդիրների արտացոլումը վիպական կառուցվածքում։ Անդրադարձ է կատարվում հետպատերազմյան հասարակության արժեքային փոփոխություններին, սպառողական մշակույթի տարածմանը, անձնական ազատության և սոցիալական պայմանականությունների միջև հակասություններին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու XX դարի երկրորդ կեսի ամերիկյան վեպի գաղափարագեղարվեստական զարգացումների և այդ գործընթացներում Ջոն Ապդայքի ստեղծագործության նշանակության մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել ամերիկյան գրականության, վեպի տեսության և համեմատական գրականագիտության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի առաջին կեսի ամերիկյան էքսպերիմենտալ պոեզիայի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ժամանակաշրջանի գրական և մշակութային գործընթացները, որոնց պայմաններում բանաստեղծները ձգտում էին վերանայել ավանդական բանաստեղծական ձևերը և ստեղծել արտահայտչական նոր միջոցներ։ Վերլուծվում են չափածոյի կառուցվածքի, ռիթմի, տաղաչափության, շարահյուսության, բառապաշարի և բանաստեղծական պատկերի հետ կապված փորձարարական մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազատ չափածոյի տարածմանը, լեզվական նորարարություններին, տեքստի տեսողական կազմակերպմանը, բառերի և հնչյունների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև բանաստեղծական խոսքի ավանդական կառուցվածքի վերափոխմանը։ Դիտարկվում է ամերիկյան պոեզիայի կապը մոդեռնիզմի, ավանգարդային գեղարվեստական որոնումների և ժամանակաշրջանի հասարակական ու մշակութային փոփոխությունների հետ։ Քննարկվում է եվրոպական գրական և գեղարվեստական ուղղությունների ազդեցությունը ամերիկյան բանաստեղծական միջավայրի վրա՝ միաժամանակ կարևորելով ազգային գրականության ինքնուրույն զարգացման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում բանաստեղծական տեքստում հեղինակի անհատական ձայնի, առօրյա խոսքի, քաղաքային միջավայրի, տեխնոլոգիական փոփոխությունների և նոր իրականության ընկալման արտահայտման ձևերին։ Ուսումնասիրվում են նաև ժանրային սահմանների ընդլայնման, լեզվական պայմանականությունների վերանայման և ընթերցողի ընկալման նոր եղանակների ձևավորման խնդիրները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամերիկյան էքսպերիմենտալ պոեզիան դիտարկել որպես XX դարի գրական նորարարությունների կարևոր բաղադրիչ և բացահայտել դրա ազդեցությունը հետագա բանաստեղծական ուղղությունների զարգացման վրա։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, ամերիկյան գրականության, պոեզիայի տեսության և համեմատական գրականագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ նշանավոր գրող Րաֆֆու գրական գործունեության, ստեղծագործական զարգացման և հայ գրականության մեջ նրա ունեցած նշանակության ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են գրողի ստեղծագործական ուղու հիմնական փուլերը, նրա աշխարհայացքի ձևավորումը, գրական հետաքրքրությունների շրջանակը և այն պատմական ու հասարակական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել է նրա գրական ժառանգությունը։ Վերլուծվում են արձակ ստեղծագործությունների թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկությունները, կերպարների կառուցման սկզբունքները, պատմական նյութի գեղարվեստական մշակումը և հասարակական խնդիրների արտացոլումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային ինքնագիտակցության, ազատության, կրթության, հասարակական առաջընթացի, հայրենասիրության և ժողովրդի պատմական ճակատագրի թեմաներին, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում գրողի ստեղծագործական աշխարհում։ Քննարկվում են նրա գեղարվեստական մեթոդի, պատմողական ոճի, լեզվի և կերպարային համակարգի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև պատմավեպի ու հասարակական վեպի զարգացման գործում ունեցած ներդրումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գրողի ստեղծագործությունների կապին XIX դարի հայ հասարակական և մշակութային կյանքի հետ՝ ցույց տալով գրականության միջոցով ժամանակաշրջանի կարևոր խնդիրների արտահայտման ձևերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Րաֆֆու գրական ժառանգության զարգացման, գաղափարական ուղղվածության և հետագա հայ գրականության վրա ունեցած ազդեցության մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագետների, բանասերների, ուսուցիչների, ուսանողների և հայ դասական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է առասպելական մտածողության և առասպելական կերպարների դրսևորումների համեմատական ուսումնասիրությանը ժամանակակից հայկական և սիրիական արաբական թատերագրության մեջ։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում այն եղանակները, որոնց միջոցով հին առասպելները, ավանդական սյուժեները, խորհրդանիշները և մշակութային հիշողության մեջ պահպանված կերպարները վերաիմաստավորվում են ժամանակակից դրամատիկական ստեղծագործություններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում առասպելի և արդիականության փոխհարաբերությանը՝ պարզելու համար, թե ինչպես են տարբեր մշակութային միջավայրերի դրամատուրգները առասպելական նյութն օգտագործում ժամանակակից մարդու, հասարակության, պատմական հիշողության, ազգային ինքնության և բարոյահոգեբանական խնդիրների արտահայտման նպատակով։ Քննության են առնվում առասպելական կերպարների կերպափոխման, ավանդական սյուժեների նոր մեկնաբանությունների, ժամանակի և տարածության խորհրդանշական կազմակերպման, ինչպես նաև դրամատիկական գործողության մեջ առասպելական ու իրական շերտերի համադրման սկզբունքները։ Հայկական և սիրիական արաբական թատերագրությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես ընդհանուր գեղարվեստական օրինաչափություններ, այնպես էլ յուրաքանչյուր գրական ավանդույթի ազգային ու մշակութային առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պատմական փորձի և հավաքական հիշողության ազդեցությանը, քանի որ առասպելը ժամանակակից թատերագրության մեջ կարող է հանդես գալ որպես անցյալի և ներկայի միջև կապ ստեղծող գեղարվեստական միջոց։ Ուսումնասիրվում է նաև առասպելական խորհրդանիշների գործառույթը մարդու գոյության, կյանքի ու մահվան, իշխանության, ազատության, զոհաբերության, հայրենիքի և ինքնության վերաբերյալ գաղափարների արտահայտման գործում։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել արևելյան և արևմտյան դրամատուրգիական ավանդույթների ազդեցությանը, ազգային բանահյուսության և գրական ժառանգության կիրառմանը, ինչպես նաև առասպելի վերափոխմանը նոր գեղարվեստական ձևերի պայմաններում։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե մշակութային տարբերությունների պայմաններում ինչպես են նմանատիպ առասպելական կառուցվածքները ստանում տարբեր գաղափարական և գեղարվեստական նշանակություններ։ Աշխատությունն արժեքավոր է գրականագիտության, թատերագիտության, արաբագիտության և համեմատական մշակութաբանության համար՝ նպաստելով ժամանակակից հայկական և սիրիական արաբական դրամատուրգիայի գեղարվեստական առանձնահատկությունների և առասպելի՝ որպես մշակութային հիշողության ու ստեղծագործական վերաիմաստավորման միջոցի առավել ամբողջական ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Լևոն Բաշալյանի գրական, հրապարակախոսական և խմբագրական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ XIX դարի 80-ական թվականներին արևմտահայ գրականության մեջ ձևավորված իրապաշտական շարժման ընդհանուր համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում գրողի ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորումն է, նրա մասնակցությունը նոր գրական սկզբունքների հաստատմանը և այն գաղափարագեղարվեստական առանձնահատկությունները, որոնցով նրա արձակը կապվում է ժամանակաշրջանի արևմտահայ գրական զարգացումների հետ։ 80-ականների իրապաշտական շարժումը համախմբել էր մի շարք նշանավոր գրողների ու մտավորականների, այդ թվում՝ Արփիար Արփիարյանին, Գրիգոր Զոհրապին, Տիգրան Կամսարականին, Մելքոն Կյուրճյանին և Լևոն Բաշալյանին, իսկ «Արևելք», «Մասիս» և հետագայում «Հայրենիք» պարբերականները կարևոր հարթակ էին նոր գրական մտածողության տարածման համար։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում գրողի արձակին, նրա պատմվածքներին, նորավեպերին, պատկերներին և հրապարակախոսական ժառանգությանը՝ բացահայտելով իրական կյանքի դիտարկման, հասարակական միջավայրի պատկերման և մարդու առօրյա խնդիրների ներկայացման առանձնահատկությունները։ Նրա ստեղծագործական մեթոդի կարևոր հատկանիշներից է դիտողականությունը և կյանքի բազմակողմանի պատկերման ձգտումը, որը բնորոշ էր արևմտահայ իրապաշտական արձակի զարգացման այդ փուլին։ Քննության են առնվում կերպարների հոգեբանական նկարագրությունը, սոցիալական միջավայրի դերը, հասարակ մարդու ճակատագիրը, քաղաքային կյանքի պատկերները, բարոյական հակասությունները և անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունները։ Միաժամանակ վերլուծվում է գրողի լեզուն ու ոճը, պատմողական եղանակը, մանրամասների ընտրությունը և փոքր արձակ ժանրերի կիրառման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև նրա գործունեությունը արևմտահայ մամուլում, քանի որ Բաշալյանը ոչ միայն ստեղծագործող էր, այլև ակտիվ խմբագիր ու հրապարակագիր, որը մասնակցում էր ժամանակի գրական կյանքի կազմակերպմանը և նոր սերնդի ձևավորմանը։ Գրողի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել արևմտահայ իրապաշտական արձակի ձևավորման, գրական մամուլի նշանակության և XIX դարավերջի արևմտահայ մտավոր ու մշակութային կյանքի զարգացման մասին։

Աշխատությունը նվիրված է պարսկական և հին հունական էպիկական ավանդույթների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով տարբեր մշակութային միջավայրերում ձևավորված խոշորածավալ հերոսական պատումների գաղափարական, կառուցվածքային, կերպարային և գեղարվեստական ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հետազոտության առանցքում էպիկական աշխարհի կառուցման սկզբունքներն են՝ հերոսի և հասարակության հարաբերությունը, պատերազմի ու խաղաղության պատկերումը, պատվի, փառքի, ճակատագրի, հայրենիքի, իշխանության, ընտանիքի և մահկանացու մարդու սահմանափակ հնարավորությունների թեմաները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել հերոսական կերպարների տիպաբանությանը՝ ուսումնասիրելով ռազմիկի ուժի, քաջության, պատասխանատվության, բարոյական ընտրության և ողբերգական ճակատագրի արտահայտման տարբեր եղանակները։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու նաև պատերազմի նկարագրության առանձնահատկությունները, մենամարտերի նշանակությունը, հերոսի վերադարձի կամ երկարատև ճանապարհորդության մոտիվները, ընտանեկան կապերի դերը և անհատի գործողությունների ազդեցությունը ավելի լայն հասարակական ու քաղաքական միջավայրի վրա։ Կարևոր ուղղություն է գերբնական աշխարհի և մարդկային գործողությունների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը․ տարբեր ավանդույթներում աստվածային կամ գերբնական ուժերի ներկայությունը կարող է տարբեր ձևերով պայմանավորել հերոսների ճակատագիրը և պատմողական գործողության զարգացումը։ Միաժամանակ քննության առարկա կարող են դառնալ մարգարեությունների, երազների, ճակատագրական նախանշանների և խորհրդանշական դրվագների գործառույթները։ Գեղարվեստական մակարդակում հետաքրքրություն են ներկայացնում էպիկական համեմատությունները, կրկնությունները, նկարագրական բանաձևերը, երկխոսությունները, մարտական տեսարանների կառուցումը և հերոսների բնութագրման միջոցները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանավոր էպիկական ավանդույթի և գրավոր մշակույթի փոխհարաբերությանը՝ պարզաբանելով, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջանների պատմական հիշողությունը, առասպելաբանական պատկերացումները և ազգային ինքնընկալումը վերածվել գրական պատումի։ Առնչությունների քննությունը պարտադիր չէ մեկնաբանել որպես անմիջական փոխառությունների ապացույց․ նմանությունները կարող են դիտարկվել նաև համեմատական գրականագիտության տեսանկյունից՝ որպես հերոսական էպոսին բնորոշ ընդհանուր տիպաբանական երևույթներ։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ ընդգծելու յուրաքանչյուր ավանդույթի ինքնատիպությունը և բացահայտելու համաշխարհային էպիկական մտածողության ընդհանուր օրինաչափությունները։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը նպաստում է պարսկական և հին հունական գրականությունների միջև համեմատական կապերի խորքային ընկալմանը՝ էպիկական ժառանգությունը դիտարկելով որպես տարբեր քաղաքակրթությունների պատմական հիշողության, արժեքային համակարգերի և գեղարվեստական մտածողության արտահայտություն։

Աշխատությունը նվիրված է ֆրանսիական էկզիստենցիալիստական փիլիսոփայության գաղափարների և ուրուգվայցի գրողի արձակ ստեղծագործությունների միջև առկա գաղափարական ու գեղարվեստական առնչությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու գոյության, ազատության, ընտրության, պատասխանատվության, օտարման, միայնության, անհեթեթության և ինքնության խնդիրների գրական արտահայտությունն է՝ դիտարկված XX դարի եվրոպական փիլիսոփայական մտքի և լատինաամերիկյան արձակի փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում այն գեղարվեստական իրավիճակները, որոնցում կերպարները բախվում են սեփական գոյության իմաստավորման, հասարակության հետ հարաբերությունների և անհատական ընտրության հետևանքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հերոսների ներաշխարհի կառուցմանը, նրանց հոգեբանական մեկուսացմանը, իրականության նկատմամբ անվստահությանը և արտաքին աշխարհի հետ բարդ փոխհարաբերություններին։ Ֆրանսիական էկզիստենցիալիզմի հիմնական հասկացությունները կիրառվում են որպես համեմատական և մեկնաբանական շրջանակ՝ պարզելու համար, թե դրանց հետ համադրելի գաղափարներն ինչպիսի ինքնատիպ արտահայտություն են ստանում լատինաամերիկյան գրական միջավայրում։ Միաժամանակ կարևոր է տարբերակել անմիջական գաղափարական ազդեցությունը և ընդհանուր ժամանակաշրջանին բնորոշ մտավոր ու գեղարվեստական զուգահեռները՝ խուսափելով ստեղծագործությունների ամբողջ աշխարհայացքը միայն մեկ փիլիսոփայական ուղղությամբ բացատրելուց։ Վերլուծվում են նաև պատմողական կառուցվածքը, ժամանակի ընկալումը, ներքին խոսքը, կերպարների տեսանկյունների փոփոխությունը և իրական ու երևակայական տարածությունների հարաբերակցությունը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են գոյաբանական հարցադրումները վերափոխվում գեղարվեստական պատումի և դառնում կերպարների հոգեբանական ու բարոյական հակասությունների հիմք։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև եվրոպական և լատինաամերիկյան մշակութային միջավայրերի տարբերություններին, որոնք նույն փիլիսոփայական խնդիրներին կարող են հաղորդել տարբեր իմաստային երանգներ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է համեմատական գրականագիտության, գրականության փիլիսոփայության և տեքստային վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելով XX դարի արձակում մարդու գոյության և ինքնության խնդիրների բազմաշերտ գեղարվեստական մեկնաբանությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկյան տրանսցենդենտալիզմի գաղափարական, փիլիսոփայական և գեղագիտական հիմնախնդիրների դրսևորմանը Հենրի Դեյվիդ Թորոյի գրական ու հրապարակախոսական ժառանգության մեջ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում մարդու, բնության, հասարակության և անհատական ազատության փոխհարաբերությունների այն ըմբռնումն է, որը բնորոշ էր XIX դարի ամերիկյան տրանսցենդենտալիստական մտքին և յուրահատուկ զարգացում ստացավ գրողի ստեղծագործություններում։ Քննության է առնվում բնության ընկալումը ոչ միայն որպես մարդու գոյության միջավայր, այլև որպես ինքնաճանաչման, հոգևոր կատարելագործման և աշխարհի խորքային օրինաչափությունների ճանաչման միջոց։ Կարևոր տեղ է հատկացվում անհատի ինքնուրույնության, ներքին ազատության, պարզ կենսակերպի և հասարակության կողմից պարտադրվող պայմանականություններից անկախ լինելու գաղափարներին։ Հետազոտությունը բացահայտում է, թե ինչպես է Թորոն հակադրում անհատի բարոյական համոզմունքները հասարակական ընդունված նորմերին և ինչ նշանակություն է տալիս անձնական պատասխանատվությանը, խղճին ու ինքնուրույն դատողությանը։ Ուսումնասիրվում է նաև քաղաքակրթության զարգացման նկատմամբ նրա քննադատական վերաբերմունքը, հատկապես նյութական բարեկեցության, սպառողական ձգտումների և մարդու բնական միջավայրից հեռացման խնդիրների համատեքստում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բնության նկարագրությունների գեղարվեստական գործառույթին, խորհրդանշական պատկերներին, փիլիսոփայական խորհրդածություններին և ինքնակենսագրական տարրերին, որոնց համադրությամբ ձևավորվում է հեղինակի յուրահատուկ արձակային աշխարհը։ Թորոյի գաղափարները դիտարկվում են ամերիկյան տրանսցենդենտալիստական շարժման ընդհանուր մտավոր միջավայրում՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու նրա հայացքների կապերը շարժման մյուս ներկայացուցիչների գաղափարների հետ և միաժամանակ առանձնացնելու նրա ինքնատիպ մոտեցումները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև մարդու և պետական իշխանության հարաբերության, բարոյական ընտրության ու քաղաքացիական պատասխանատվության թեմաների գրական-փիլիսոփայական արտահայտությանը՝ դրանք ներկայացնելով որպես անհատի ազատության վերաբերյալ հեղինակի ընդհանուր աշխարհայացքի բաղադրիչներ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են տրանսցենդենտալիզմի հիմնական գաղափարները գրողի ստեղծագործություններում վերածվում գեղարվեստական և փիլիսոփայական ամբողջական համակարգի՝ միավորելով բնության հանդեպ վերաբերմունքը, անհատական ինքնուրույնությունը, բարոյական ինքնագիտակցությունը և հասարակության քննադատական ընկալումը։

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայ գրականության մեջ պատմական ողբերգության ժանրի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում այն դրամատիկական ստեղծագործությունները, որոնցում ազգային պատմության նշանակալի իրադարձությունները, հասարակական հակասությունները և պատմական անհատների ճակատագրերը վերածվում են ողբերգական բախումների գեղարվեստական հիմքի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմական փաստի և գրական երևակայության հարաբերակցությանը՝ պարզաբանելով, թե հեղինակներն ինչպես են սկզբնաղբյուրներից, պատմագրական ավանդույթից և ազգային հիշողությունից վերցված նյութը վերափոխել դրամատիկական գործողության։ Ուսումնասիրվում են սյուժեի կառուցման, կերպարների ստեղծման, հակամարտությունների զարգացման և ողբերգական հանգուցալուծման սկզբունքները, ինչպես նաև պատմական միջավայրի վերարտադրման լեզվաոճական միջոցները։ Կարևորվում է անհատի և պատմական անհրաժեշտության, անձնական ընտրության և հասարակական պարտքի, իշխանության և բարոյական պատասխանատվության փոխհարաբերությունների քննությունը, որոնք ժանրի գաղափարական կառուցվածքում հաճախ ստանում են առանցքային նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայրենիքի, ազգային ինքնության, ազատության, պատմական հիշողության և հասարակական պատասխանատվության թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությանը։ Պատմական հերոսների կերպարները դիտարկվում են ոչ միայն իրենց ժամանակաշրջանի իրադարձությունների մասնակիցներ, այլև որոշակի բարոյական ու գաղափարական խնդիրներ մարմնավորող գրական կերպարներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում եվրոպական դրամատուրգիական ավանդույթների և հայկական պատմագրական ու գրական ժառանգության փոխազդեցությանը՝ բացահայտելով դրանց նշանակությունը արևմտահայ դրամայի ժանրային զարգացման մեջ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու նաև պատմական նյութի գեղարվեստական մեկնաբանության փոփոխություններին տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում և հասկանալու, թե ինչպես է անցյալի վերաիմաստավորումը ծառայել ժամանակակից հասարակական ու մշակութային հարցերի արտահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, ժանրաբանական և պատմամշակութային մոտեցումները՝ նպաստելով արևմտահայ դրամատուրգիայի զարգացման, պատմական թեմատիկայի և ազգային գրական հիշողության փոխհարաբերությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Պարույր Սևակի ստեղծագործական ժառանգության այն հատվածների ուսումնասիրությանը, որոնք կապված են նրա չհրատարակված կամ երկար ժամանակ լայն ընթերցողական շրջանառությունից դուրս մնացած գեղարվեստական արձակի և գրականագիտական նյութերի հետ։ Հետազոտության կենտրոնում ձեռագիր ու արխիվային նյութերի քննությունն է, դրանց բնագրային առանձնահատկությունների բացահայտումը, ստեղծման հնարավոր համատեքստի վերականգնումը և գրողի ընդհանուր ստեղծագործական համակարգում դրանց տեղի որոշումը։ Գեղարվեստական արձակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդլայնելու Սևակի՝ առավելապես որպես բանաստեղծ ճանաչված ստեղծագործական դիմանկարը և բացահայտելու նրա պատմողական մտածողության, կերպարակերտման, սյուժետային կազմակերպման, հոգեբանական դիտարկումների ու արձակ լեզվի առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է արձակ նյութերի և բանաստեղծական ժառանգության միջև թեմատիկ, գաղափարական և ոճական ընդհանրությունների բացահայտումը՝ պարզելու համար, թե հեղինակի աշխարհընկալման հիմնական խնդիրներն ինչպես են դրսևորվում տարբեր գրական ձևերում։ Գրականագիտական նյութերի քննության միջոցով հնարավոր է ներկայացնել Սևակի պատկերացումները գրականության բնույթի, ստեղծագործական գործընթացի, գրողի հասարակական ու մշակութային դերի, ազգային գրական ավանդույթի և ժամանակակից գրականության զարգացման վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հեղինակային տարբերակների, սևագրությունների, խմբագրումների և հնարավոր վերամշակումների համեմատությունը, քանի որ դրանք կարող են ցույց տալ ստեղծագործական մտահղացման ձևավորման ու փոփոխման ընթացքը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև տեքստաբանական աշխատանքը՝ ձեռագրերի ընթերցման, տարբերակների համադրման, բնագրերի ճշգրտման և դրանց գիտական ներկայացման խնդիրներով։ Արխիվային նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս լրացնելու գրողի ստեղծագործական կենսագրության առանձին դրվագներ և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու նրա մտավոր հետաքրքրությունների մասին։ Միաժամանակ անտիպ նյութերը դիտարկվում են ոչ թե մեկուսացված, այլ հրապարակված ստեղծագործությունների և ժամանակաշրջանի հայ գրական գործընթացի հետ փոխհարաբերության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, տեքստաբանական, աղբյուրագիտական և արխիվագիտական մոտեցումները՝ նպաստելով Պարույր Սևակի ստեղծագործական անհատականության և բազմաժանր գրական ժառանգության առավել ամբողջական ուսումնասիրմանը։

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի դրամատուրգիայի երկու նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործություններում անձի ներքին երկվության, ինքնության ճգնաժամի և մարդու հոգեբանական ու գոյաբանական հակասությունների գեղարվեստական արտահայտման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն կերպարներն են, որոնց վարքագծում, խոսքում և փոխհարաբերություններում բացահայտվում է անհատի ներքին աշխարհի անկայունությունը, ինքնաճանաչման դժվարությունը և սեփական գոյության իմաստը հասկանալու ձգտումը։ Քննվում է մարդու ներքին և արտաքին իրականությունների հակադրությունը, երբ կերպարի ինքնընկալումը հաճախ չի համապատասխանում շրջապատի կողմից նրա ընկալմանը, իսկ հիշողությունը, անցյալը և ներկան ձևավորում են միմյանց հակասող պատկերացումներ անձի ինքնության վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երկխոսության կառուցվածքին, լռությանը, դադարներին, կրկնություններին և լեզվական անորոշությանը, որոնք դրամատիկական տեքստում դառնում են կերպարների ներքին վիճակը բացահայտող կարևոր արտահայտչամիջոցներ։ Լեզուն դիտարկվում է ոչ միայն հաղորդակցության միջոց, այլև մարդու մեկուսացման, փոխըմբռնման դժվարության և ինքնության անկայունության արտահայտություն։ Ուսումնասիրվում են նաև կերպարների միջև իշխանության, կախվածության, օտարման և հաղորդակցական անհաջողության հարաբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում աբսուրդի գեղագիտության և ժամանակակից դրամայի նորարարական սկզբունքների քննությունը, որոնց միջոցով ավանդական սյուժետային զարգացումը հաճախ փոխարինվում է կրկնվող իրավիճակներով, անորոշ ժամանակատարածական միջավայրով և մարդու գոյության վերաբերյալ բաց հարցադրումներով։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու դրամատուրգների ստեղծագործական մտածողության ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Մի դեպքում անձի երկատվածությունը կարող է առավել ընդգծված դրսևորվել գոյաբանական անորոշության, ժամանակի և ինքնության քայքայման միջոցով, մյուս դեպքում՝ հիշողության, խոսքի, սոցիալական հարաբերությունների և հոգեբանական լարվածության փոխազդեցությամբ։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև բեմական տարածության, կերպարների գործողությունների և դրամատիկական ենթատեքստի նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, համեմատական և դրամատուրգիական վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելով անձի ներքին հակասությունների և ինքնության խնդրի նշանակությունը ժամանակակից անգլալեզու դրամայի գեղարվեստական համակարգում։

Աշխատությունը նվիրված է Գյունթեր Գրասի արձակում մեղքի, պատասխանատվության, հիշողության և ապաշխարության գաղափարների գրականագիտական քննությանը՝ դրանք դիտարկելով Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի, նացիստական անցյալի և հետպատերազմյան գերմանական հասարակության ինքնագիտակցության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում անհատական և հավաքական մեղքի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես է մարդը գնահատում սեփական վարքը պատմական աղետի պայմաններում և ինչ ճանապարհով է փորձում վերաիմաստավորել անցյալի նկատմամբ իր պատասխանատվությունը։ Գրական կերպարների կենսագրությունները, հիշողությունները և բարոյական ընտրությունները դիտարկվում են որպես պատմական փորձառության գեղարվեստական արտահայտություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հիշողության խնդրին, քանի որ անցյալի վերականգնումը Գրասի ստեղծագործական աշխարհում հաճախ կապված է ինքնարդարացման, լռության, մեղքի գիտակցման և պատասխանատվության ընդունման հակասական գործընթացների հետ։ Քննվում է նաև այն սահմանը, որը բաժանում է անձնական մեղքը հասարակական և պատմական պատասխանատվությունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են անհատի առօրյա որոշումները առնչվել ավելի լայն քաղաքական ու բարոյական գործընթացների հետ։ Ապաշխարությունը ներկայացվում է ոչ միայն կրոնական կամ բարոյագիտական հասկացություն, այլև որպես անցյալի ճանաչման, հիշողության պահպանման և սեփական ինքնության վերագնահատման բարդ գործընթաց։ Հետազոտության մեջ կարևոր դեր ունեն Գրասին բնորոշ գրոտեսկը, հեգնանքը, խորհրդանշական պատկերները, պատմողական տեսանկյունների փոփոխությունը և իրականության ու երևակայության միահյուսումը, որոնց միջոցով բացահայտվում են կերպարների ներքին հակասությունները։ Ուշադրություն է դարձվում նաև Դանցիգի տարածական և պատմական կերպարին, որը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գործողությունների միջավայր, այլև որպես կորուսյալ աշխարհի, բազմաշերտ հիշողության և պատմական հակամարտությունների խորհրդանշական տարածություն։ Երեք ստեղծագործությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու նույն պատմական ժամանակաշրջանի և բարոյական խնդիրների տարբեր գեղարվեստական մեկնաբանություններին՝ բացահայտելով թեմատիկ ու պատկերային կապերը դրանց միջև։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է գրականագիտական, պատմամշակութային և բարոյափիլիսոփայական մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես է գեղարվեստական գրականությունը մասնակցում անցյալի վերաիմաստավորմանը և պատմական հիշողության ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ մանկական բանաստեղծության զարգացման հիմնական օրինաչափությունների, թեմատիկ ուղղությունների, ժանրային փոփոխությունների և գեղարվեստական որոնումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում մանկական պոեզիայի վերափոխումն է մի քանի տասնամյակների ընթացքում՝ հաշվի առնելով ինչպես գրական գործընթացի ներքին զարգացումները, այնպես էլ հասարակական ու մշակութային միջավայրի փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երեխայի կերպարի, նրա ներաշխարհի, երևակայության, բնության ընկալման, ընտանիքի, ընկերության, դպրոցի և բարոյական արժեքների գեղարվեստական ներկայացմանը։ Քննվում է, թե ինչպես է ժամանակի ընթացքում փոխվում երեխային ուղղված հեղինակային խոսքը՝ առավել խրատական և ուսուցողական մոտեցումներից շարժվելով դեպի մանկական հոգեբանության, անհատականության, հումորի, խաղային մտածողության և ինքնուրույն աշխարհընկալման ավելի բազմակողմ արտահայտություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բանաստեղծական լեզվի ուսումնասիրությունը՝ բառապաշարի, պատկերավորման միջոցների, ռիթմի, հանգավորման, հնչյունական կազմակերպման և կրկնությունների տեսանկյունից։ Մանկական բանաստեղծության երաժշտականությունն ու լեզվական խաղը դիտարկվում են որպես փոքր տարիքի ընթերցողի ընկալման հետ սերտորեն կապված գեղարվեստական հատկանիշներ։ Ուսումնասիրվում են նաև քնարական, պատմողական, հումորային, բնապատկերային և խաղային ստեղծագործությունների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև ժողովրդական բանահյուսության ազդեցությունը՝ հաշվելուկների, հանելուկների, խաղիկների և այլ ձևերի ստեղծագործական վերաիմաստավորման միջոցով։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում տարբեր սերունդների հեղինակների գեղարվեստական մոտեցումների համեմատությանը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտել շարունակականությունն ու նորարարությունը մանկական գրականության մեջ։ Առանձին նշանակություն ունի 1980–1990-ական թվականների հասարակական և մշակութային փոփոխությունների ազդեցության դիտարկումը, երբ գրականության մեջ վերանայվում էին թեմատիկ ու արժեքային մի շարք շեշտադրումներ։ Քննվում է նաև մանկական պոեզիայի երկակի գործառույթը՝ միաժամանակ գեղարվեստական հաճույք հաղորդելու և երեխայի լեզվական, հուզական ու արժեքային զարգացմանը նպաստելու տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է հայ մանկական բանաստեղծությունը որպես ինքնուրույն և զարգացող գրական համակարգ՝ բացահայտելով դրա թեմատիկ ընդլայնումը, գեղարվեստական լեզվի փոփոխությունները և երեխայի աշխարհի ներկայացման նոր ձևերի ձևավորումը։

Հրատարակությունը տեղեկատվական-մատենագիտական բնույթի պարբերական կամ ընթացիկ տեղեկատու նյութ է, որի հիմնական նպատակը տվյալ ժամանակահատվածում գրադարանային հավաքածուն համալրած կամ հրատարակչական շրջանառության մեջ հայտնված նոր գրքերի վերաբերյալ համակարգված տեղեկությունների ներկայացումն է։ Այն նախատեսված է ընթերցողներին, գրադարանավարներին, մատենագետներին, հետազոտողներին և տեղեկատվական ծառայությունների աշխատակիցներին նոր հրատարակությունների մասին արագ ու հարմար տեղեկություն տրամադրելու համար։ Նյութերը սովորաբար կազմակերպվում են որոշակի դասակարգման սկզբունքով՝ ըստ գիտության, մշակույթի, հասարակական կյանքի, գրականության, արվեստի, կրթության, տեխնիկայի և այլ թեմատիկ ոլորտների, ինչը հեշտացնում է անհրաժեշտ գրականության հայտնաբերումն ու ընտրությունը։ Առանձին մատենագիտական գրառումները կարող են ներառել հեղինակային տվյալներ, հրատարակության մասին հիմնական տեղեկություններ, լեզուն, ծավալը և նյութի նույնականացման համար անհրաժեշտ այլ նկարագրական տարրեր։ Այդ կառուցվածքի շնորհիվ տեղեկագիրը կատարում է ոչ միայն նոր գրքերի մասին իրազեկման, այլև տեղեկատվական որոնման ու գրադարանային սպասարկման օժանդակ գործառույթ։ Այն կարող է օգտագործվել ընթերցանության ուղղորդման, թեմատիկ գրականության ընտրության, նոր ստացումների ցուցադրությունների կազմակերպման և մասնագիտական տեղեկատու աշխատանքի ընթացքում։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև հրատարակությունների ժամանակագրական գրանցումը, քանի որ նման նյութերի հաջորդական թողարկումները հնարավորություն են տալիս հետագայում ուսումնասիրել որոշակի ժամանակաշրջանի հրատարակչական արտադրանքը, գրադարանային համալրման ուղղությունները և ընթերցողական հետաքրքրությունների համար առաջարկվող գրականության թեմատիկ շրջանակը։ Տեղեկագիրը կարող է օգտակար լինել նաև մատենագիտական հետազոտությունների համար՝ որպես տվյալ ժամանակաշրջանի գրքային հոսքի մասին տեղեկատվություն պահպանող աղբյուր։ Հրատարակությունների թեմատիկ և լեզվական կազմի դիտարկումը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել գրադարանային հավաքածուի համալրման բնույթի և տարբեր գիտական ու մշակութային ոլորտների ներկայացվածության մասին։ Այսպիսի տեղեկատու նյութերի պարբերական կազմումը կարևոր բաղադրիչ է գրադարանի ընթացիկ մատենագիտական գործունեության մեջ, քանի որ ապահովում է նոր ստացված գրականության վերաբերյալ տեղեկատվության շարունակական տարածումը։ Ընդհանուր առմամբ այն միավորում է մատենագիտական հաշվառման, տեղեկատվական սպասարկման և գրադարանային հավաքածուների ներկայացման գործառույթները՝ ծառայելով որպես նոր գրականության բացահայտման և որոնման գործնական միջոց։

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայ գրականության նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործական ժառանգության բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ համադրելով նրա գեղարվեստական արձակը, բանաստեղծական մտածողությունը և գրական-քննադատական գործունեությունը։ Հեղինակի ստեղծագործական աշխարհը դիտարկվում է ժամանակի արևմտահայ գրական ու մշակութային կյանքի համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով նրա աշխարհայացքի ձևավորմանը, ազգային և հասարակական խնդիրների ընկալմանը, ինչպես նաև գրական նոր միտումների հետ ունեցած առնչություններին։ Արձակի քննության ընթացքում կարևորվում են թեմատիկ շրջանակը, կերպարների կառուցման սկզբունքները, բնության և մարդու փոխհարաբերության պատկերումը, հոգեբանական դիտարկումները, պատմողական եղանակները և լեզվաոճական առանձնահատկությունները։ Նրա արձակ աշխարհում կարող են առանձնացվել անհատի ներաշխարհի, հայրենի միջավայրի, մարդկային ճակատագրի, ազգային ինքնության, բարոյական ընտրության և հասարակական իրականության հետ կապված հարցադրումներ։ Ուշադրություն է հատկացվում նաև քնարականությանը, որը կարող է դրսևորվել ոչ միայն չափածո ստեղծագործություններում, այլև արձակի պատկերային համակարգում, ռիթմում և հուզական կառուցվածքում։ Բանաստեղծական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու զգացմունքային և խորհրդանշական պատկերների, բնության մոտիվների, հայրենիքի և մարդու հոգևոր աշխարհի արտահայտման առանձնահատկությունները։ Գրական-քննադատական գործունեությունը դիտարկվում է որպես ստեղծագործական ժառանգության կարևոր բաղադրիչ, քանի որ դրա միջոցով բացահայտվում են հեղինակի գեղագիտական սկզբունքները, գրականության հասարակական ու մշակութային դերի վերաբերյալ պատկերացումները և ժամանակակից գրական երևույթների գնահատման չափանիշները։ Կարևորվում է նրա մասնակցությունը արևմտահայ մտավոր և գրական միջավայրին, ինչպես նաև գրական մամուլի հետ ունեցած կապը, որի միջոցով ձևավորվել և տարածվել են ժամանակաշրջանի գեղարվեստական ու քննադատական գաղափարները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր ժանրերի միջև առկա փոխազդեցությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են արձակագրի պատկերային մտածողությունը, բանաստեղծի զգայական ընկալումը և քննադատի վերլուծական մոտեցումները լրացնում միմյանց։ Այսպիսի համալիր քննությունը հնարավորություն է տալիս գրական ժառանգությունը դիտարկել ոչ թե առանձին ստեղծագործությունների շրջանակում, այլ որպես ամբողջական գեղարվեստական և գաղափարական համակարգ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի արևմտահայ գրականության զարգացման ընթացքի, գրողի անհատական ոճի և նրա գրական-մշակութային դերի ըմբռնման համար՝ միաժամանակ նպաստելով տվյալ ժամանակաշրջանի հայ գրական կյանքի առավել ամբողջական ներկայացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ռուսական սիմվոլիզմի պոետիկայում ձևավորված յուրահատուկ սինթետիկ ժանրային երևույթի ուսումնասիրությանը, որի կառուցվածքում գրական խոսքը փոխազդում է երաժշտական մտածողության սկզբունքների հետ։ Հետազոտության առանցքում գրական ստեղծագործության այնպիսի կազմակերպումն է, երբ երաժշտական սիմֆոնիայի կառուցվածքային, ռիթմական, հնչերանգային և կոմպոզիցիոն առանձնահատկությունները վերաիմաստավորվում են խոսքային արվեստի միջոցներով։ Քննվում է գրականության և երաժշտության փոխհարաբերությունը ռուսական սիմվոլիզմի գեղագիտական համակարգում՝ ուշադրություն դարձնելով այն գաղափարին, որ տարբեր արվեստների սահմանների մերձեցումը հնարավորություն է տալիս ստեղծելու բազմաշերտ և ներքին կապերով միավորված գեղարվեստական ամբողջություն։ Սիմֆոնիկ սկզբունքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երաժշտությունից փոխառված արտաքին ձև, այլև որպես ստեղծագործության կառուցման եղանակ, որտեղ կրկնությունները, թեմաների զարգացումը, մոտիվների փոխակերպումները, հակադրությունները և ռիթմային շարժումը ձևավորում են տեքստի ներքին միասնությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում լեզվի հնչյունական կազմակերպմանը, բառերի և պատկերների կրկնությանը, լեյտմոտիվների համակարգին, շարահյուսական ռիթմին և տարբեր իմաստային շերտերի զուգահեռ զարգացմանը։ Հետազոտությունը բացահայտում է նաև ժանրային սինթեզի առանձնահատկությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են արձակի, պոեզիայի, երաժշտական կոմպոզիցիայի և երբեմն դրամատիկական արտահայտչականության հատկանիշները միավորվել մեկ ստեղծագործական համակարգում։ Կարևորվում է ռուս սիմվոլիստների գեղագիտական հայացքների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ երաժշտության նկատմամբ նրանց հետաքրքրությունը և երաժշտականությունը որպես աշխարհի ու արվեստի խորքային կապերը բացահայտող սկզբունք ընկալելու միտումը։ Այս համատեքստում կարող է ուսումնասիրվել նաև Անդրեյ Բելիի ստեղծագործական փորձը, որտեղ սիմֆոնիկ կառուցվածքի սկզբունքները կարևոր դեր են ստանում նոր գրական ձևերի որոնման գործընթացում։ Վերլուծության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում խորհրդանիշների, գունային և ձայնային պատկերների, ասոցիատիվ կապերի ու կրկնվող թեմատիկ միավորների գործառույթներին։ Ժանրի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լայնորեն հասկանալ ռուսական սիմվոլիզմի փորձարարական բնույթը, արվեստների համադրության ձգտումը և ավանդական ժանրային սահմանները վերափոխելու միտումները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի գրական ժանրերի տեսության, ռուսական մոդեռնիզմի և միջարվեստային փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես է երաժշտական մտածողությունը վերածվում գրական տեքստի կառուցվածքային և իմաստաստեղծ սկզբունքի։

Աշխատությունը նվիրված է Լեհաստանի և պատմական լեհական պետության տարածքներում ձևավորված հայկական համայնքների բազմադարյա մշակութային ու գրական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով այն հայկական սփյուռքի, հայ-լեհական փոխհարաբերությունների և եվրոպական մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են հայկական գաղթօջախների ձևավորման պատմական պայմանները, համայնքների սոցիալական կառուցվածքը, ինքնակառավարման ավանդույթները և այն հաստատությունները, որոնք նպաստել են ազգային ու մշակութային ինքնության պահպանմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում եկեղեցու, դպրոցի, ձեռագրական կենտրոնների, կրթական ու հասարակական կառույցների գործունեությանը՝ որպես համայնքային հիշողության, լեզվի և մշակութային ժառանգության փոխանցման հիմնական օղակներ։ Քննվում է գրավոր մշակույթի զարգացումը՝ ընդգրկելով ձեռագրերի ընդօրինակումը, պատմագրությունը, ժամանակագրությունները, հիշատակարանները, կրոնական և աշխարհիկ բնույթի երկերը, թարգմանական գործունեությունն ու այլ գրական ժանրեր։ Կարևորվում է հայերենից բացի լեհահայերի միջավայրում գործածված այլ լեզուների և գրային ավանդույթների նշանակությունը, որոնք արտացոլում են համայնքի բազմալեզու միջավայրը և տարբեր մշակույթների հետ երկարատև շփումները։ Ուսումնասիրվում են Լվովի և լեհահայ այլ կենտրոնների դերը համայնքային կյանքի կազմակերպման, կրթության, գրչության և գրական գործունեության զարգացման գործում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայկական եկեղեցական կառույցների մշակութային նշանակությանը, ինչպես նաև կրոնական ու ծիսական կյանքի փոփոխությունների ազդեցությանը համայնքի ինքնության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է լեհական, հայկական և տարածաշրջանի այլ մշակութային ավանդույթների փոխազդեցության բացահայտումը՝ լեզվի, գրականության, արվեստի, կրթության և առօրյա մշակույթի մակարդակներում։ Քննվում է նաև այն գործընթացը, որի ընթացքում համայնքի անդամները աստիճանաբար ինտեգրվել են տեղական հասարակությանը՝ միաժամանակ տարբեր ժամանակաշրջաններում պահպանելով հայկական ծագման, պատմական հիշողության և մշակութային պատկանելության տարրերը։ Գրական ժառանգությունը դիտարկվում է ոչ միայն գեղարվեստական արժեքի, այլև որպես պատմական աղբյուր, որը տեղեկություններ է հաղորդում համայնքների ներքին կյանքի, հասարակական հարաբերությունների, տնտեսական գործունեության, կրոնական պատկերացումների և այլ ժողովուրդների հետ կապերի մասին։ Տարբեր դարաշրջանների նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեհահայ մշակույթի զարգացման, փոխակերպման և աստիճանական ինտեգրման գործընթացներին՝ բացահայտելով դրանց շարունակականությունն ու փոփոխությունները։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայկական սփյուռքի պատմության, հայ գրականության, հայ-լեհական մշակութային հարաբերությունների, ձեռագրագիտության և արևելաեվրոպական հայկական համայնքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հակոբ Օշականի ծավալուն արձակ ժառանգության կարևոր հատվածներից մեկի գրականագիտական քննությանը՝ այն դիտարկելով հեղինակի գեղարվեստական մտածողության, պատմության ընկալման և արևմտահայ իրականության պատկերման համատեքստում։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է հատկացվում ստեղծագործության կառուցվածքին, պատումի կազմակերպմանը, կերպարային համակարգին, ժամանակի և տարածության գեղարվեստական ներկայացմանը, ինչպես նաև անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունների մեկնաբանությանը։ Կարևորվում է պատմական իրականության և գեղարվեստական հորինվածքի հարաբերակցությունը, քանի որ հեղինակի արձակում հասարակական ու ազգային կյանքի երևույթները հաճախ բացահայտվում են առանձին մարդկանց ճակատագրերի, հոգեբանական ապրումների և միջանձնային հարաբերությունների միջոցով։ Քննվում է արևմտահայ հասարակության ներքին կառուցվածքը, ավանդական կենսակերպի փոփոխությունները, ընտանիքի, համայնքի, բարոյական արժեքների և սոցիալական հարաբերությունների արտացոլումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կերպարների հոգեբանական խորությանը և նրանց ներաշխարհի բացահայտման միջոցներին, որոնք Օշականի արձակի բնորոշ հատկանիշներից են։ Ուսումնասիրվում են նաև պատումի լեզվաոճական առանձնահատկությունները, հեղինակային խոսքի և կերպարների լեզվի հարաբերակցությունը, բարբառային ու ժողովրդախոսակցական տարրերի գործածությունը, պատկերավորման միջոցները և շարադրանքի ռիթմը։ Ստեղծագործության եռամաս կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել առանձին հատվածների ներքին կապերը, թեմատիկ շարունակականությունը և պատմական ժամանակի զարգացման տրամաբանությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հիշողության և անցյալի գեղարվեստական վերակազմության խնդիրը, որի միջոցով անհատական պատմությունները միավորվում են ժողովրդի հավաքական փորձառության հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև սոցիալական հակասություններին, մշակութային ինքնությանը, ավանդույթի և նոր իրականության բախմանը, ինչպես նաև պատմական փոփոխությունների պայմաններում մարդու հոգեբանական ու բարոյական ընտրություններին։ Գրականագիտական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ստեղծագործության ժանրային բնույթը, վիպական մտածողության առանձնահատկությունները և դրա տեղը XX դարի հայ արձակի զարգացման գործընթացում։ Համեմատական դիտարկումները կարող են նաև ցույց տալ հեղինակի ստեղծագործական կապերը արևմտահայ գրական ավանդույթի և ժամանակակից եվրոպական արձակի գեղարվեստական որոնումների հետ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ գրականության պատմության, սփյուռքահայ գրականության, վիպագիտության, գրականության տեսության և Օշականի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսի և XX դարի առաջին տասնամյակների հայ մշակութային ու հասարակական կյանքի ինքնատիպ ներկայացուցիչներից մեկի կենսագրության և բազմակողմ գործունեության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են նրա կյանքի հիմնական փուլերը, կրթական միջավայրը, աշխարհայացքի ձևավորման պայմանները և հասարակական գործունեության ուղղությունները՝ դրանք դիտարկելով ժամանակաշրջանի պատմամշակութային իրողությունների համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մանկավարժական և գյուղատնտեսական գործունեությանը, ինչպես նաև հասարակական կյանքում ունեցած մասնակցությանը։ Լուսաբանվում է նրա գրական ժառանգությունը՝ հատկապես երգիծական ստեղծագործությունները, որոնց միջոցով արտացոլվել են ժամանակի կենցաղային, հասարակական և մշակութային երևույթները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Շուշիի հասարակական կյանքի և իրականության պատկերումը, քանի որ հեղինակի ստեղծագործական ժառանգության մի մասը սերտորեն կապված է այդ միջավայրի, նրա մարդկանց, բարքերի և լեզվական առանձնահատկությունների հետ։ Քննվում է նաև մանկագրության և թարգմանական գործունեության բնագավառում ունեցած ներդրումը՝ բացահայտելով նրա հետաքրքրությունների լայն շրջանակը և գրական աշխատանքի տարբեր ուղղությունները։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա է ժողովրդագիտական գործունեությունը, որի շնորհիվ պահպանվել և գրանցվել են ժողովրդական մշակույթին, կենցաղին, բանավոր ավանդույթներին ու լեզվին վերաբերող արժեքավոր նյութեր։ Կարևորվում է Ղարաբաղի բարբառի օգտագործումը ստեղծագործություններում և դրա նշանակությունը ոչ միայն գեղարվեստական խոսքի անհատականացման, այլև ժամանակաշրջանի կենդանի լեզվական միջավայրի արտացոլման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս նրա գործունեությունը դիտարկել գրականության, բանահյուսության, ազգագրության, մանկավարժության և հասարակական կյանքի փոխկապակցվածության մեջ։ Կենսագրական տվյալների, ձեռագիր աղբյուրների, մամուլի նյութերի և գրական ժառանգության ուսումնասիրության միջոցով ձևավորվում է գործչի մտավոր ու ստեղծագործական դիմանկարը։ Նրա գործունեության բազմակողմ քննությունը կարևոր է նաև XIX–XX դարերի սահմանագծի արևելահայ մշակութային կյանքի, Շուշիի մտավոր միջավայրի և հայ երգիծական գրականության զարգացման պատմությունը հասկանալու համար։ Աշխատության մեջ ներկայացված մատենագիտական և աղբյուրագիտական նյութերը հնարավորություն են տալիս համակարգելու նրա ստեղծագործական ժառանգությունը և գնահատելու այն հայ մշակույթի պատմության ընդհանուր համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ գրականության, ազգագրության, բանահյուսության, մշակույթի պատմության և հայագիտական ուսումնասիրությունների խնդիրներով զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Հրատարակությունը նվիրված է Դիլիջանում գործող քաղաքային գրադարանի գործունեության փորձի ուսումնասիրմանն ու ընդհանրացմանը՝ ներկայացնելով գրադարանային աշխատանքի կազմակերպման հիմնական ուղղությունները, կիրառված մեթոդները և ընթերցողների սպասարկման առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գրադարանի՝ որպես բնակչության կրթական, տեղեկատվական և մշակութային սպասարկման կենտրոնի գործունեության վրա։ Ներկայացվում են գրքային ֆոնդի ձևավորման, համալրման, պահպանման և օգտագործման սկզբունքները, ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրման եղանակները, ինչպես նաև գրականության արդյունավետ շրջանառության կազմակերպման փորձը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տարբեր տարիքի և մասնագիտական խմբերի ընթերցողների հետ տարվող աշխատանքին, նրանց հետաքրքրությունների բացահայտմանը և համապատասխան գրականության առաջարկման մեթոդներին։ Քննության են առնվում գրքի և ընթերցանության տարածման նպատակով կազմակերպվող միջոցառումները՝ թեմատիկ ցուցահանդեսները, գրական քննարկումները, հանդիպումները, ընթերցողական միջոցառումները և մշակութային-լուսավորչական աշխատանքի այլ ձևերը։ Կարևորվում է գրադարանավարի դերը ոչ միայն գրականության տրամադրման, այլև ընթերցողին անհրաժեշտ տեղեկատվության որոնման, համապատասխան աղբյուրների ընտրության և ընթերցողական հետաքրքրությունների զարգացման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում տեղեկատու-մատենագիտական աշխատանքին, գրադարանային կատալոգների և քարտարանների կիրառմանը, մատենագիտական տեղեկությունների տրամադրմանը և ընթերցողների տեղեկատվական հարցումների սպասարկմանը։ Ներկայացված գործնական փորձը հնարավորություն է տալիս գնահատել աշխատանքի պլանավորման, հաշվառման, վիճակագրական ցուցանիշների վերլուծության և գրադարանային ծառայությունների արդյունավետության բարձրացման մեթոդները։ Ուշադրություն է դարձվում նաև գրադարանի կապերին կրթական հաստատությունների, մշակութային կազմակերպությունների և տեղական հասարակության հետ՝ ընդգծելով համագործակցության նշանակությունը ընթերցանության խթանման և մշակութային կյանքի ակտիվացման գործում։ Քաղաքային գրադարանի աշխատանքային փորձի ընդհանրացումը կարող է ծառայել որպես մեթոդական օրինակ այլ գրադարանների համար՝ հնարավորություն տալով կիրառել արդյունավետ կազմակերպչական լուծումներ, զարգացնել ընթերցողների հետ աշխատանքի ձևերը և կատարելագործել մատուցվող ծառայությունները։ Միաժամանակ հրատարակությունը պատմական արժեք ունի, քանի որ արտացոլում է որոշակի ժամանակաշրջանում Հայաստանի քաղաքային գրադարանների գործունեության պայմանները, մասնագիտական մոտեցումները, հասարակական գործառույթները և գրադարանային աշխատանքի առաջնահերթությունները։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել նաև տեղական մշակութային միջավայրում գրադարանի ունեցած նշանակության և բնակչության կրթական ու տեղեկատվական պահանջների բավարարման գործում նրա դերի մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գրադարանագիտության, մատենագիտության և մշակութային հաստատությունների գործունեության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, գրադարանավարների, մեթոդիստների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկացի գրող Սինքլեր Լուիսի ստեղծագործական համակարգի, գեղարվեստական մտածողության և գրական արտահայտչամիջոցների առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հեղինակի արձակում ամերիկյան հասարակության սոցիալական, բարոյական և մշակութային խնդիրների գեղարվեստական արտացոլման սկզբունքների վրա։ Քննության են առնվում ռեալիստական պատկերման մեթոդները, երգիծանքի և հեգնանքի կիրառումը, կերպարների կառուցման եղանակները, պատմողական կառուցվածքը և հասարակական միջավայրի նկարագրման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ գրողի ստեղծագործություններում անհատի կյանքը հաճախ ներկայացվում է հասարակական հաստատությունների, ընդունված արժեքների, մասնագիտական միջավայրի և զանգվածային մտածողության հետ ունեցած հարաբերությունների միջոցով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սոցիալական քննադատությանը, որի օգնությամբ բացահայտվում են հասարակական կարծրատիպերը, նյութական հաջողության գերարժևորումը, առևտրայնացված մտածողությունը, հասարակական հեղինակության ձգտումը և անհատի ինքնուրույնության սահմանափակման տարբեր դրսևորումները։ Ուսումնասիրվում է կերպարների հոգեբանական ու սոցիալական բնութագրման փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև այն եղանակները, որոնց միջոցով անհատական ճակատագրերը վերածվում են ավելի լայն հասարակական երևույթների արտահայտման միջոցի։ Հատուկ նշանակություն ունի երգիծական տիպականացման մեթոդը, երբ առանձին հերոսի վարքագծի, խոսքի և աշխարհընկալման միջոցով ներկայացվում են որոշակի սոցիալական խմբի կամ միջավայրի բնորոշ հատկանիշները։ Դիտարկվում են նաև երկխոսության, հեղինակային գնահատականի, մանրամասների, հակադրությունների և կենցաղային նկարագրությունների գործառույթները գեղարվեստական ամբողջության ձևավորման մեջ։ Գրողի մեթոդը վերլուծվում է ամերիկյան քննադատական ռեալիզմի զարգացման համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով իրականության դիտարկման և դրա գեղարվեստական վերաիմաստավորման հարաբերակցությանը։ Կարևորվում է նաև լեզվաոճական միջոցների դերը կերպարների անհատականացման, սոցիալական միջավայրի վերարտադրման և երգիծական ազդեցության ուժեղացման գործում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես են գեղարվեստական ձևը, սոցիալական դիտարկումը և քննադատական վերաբերմունքը միավորվում միասնական ստեղծագործական համակարգում։ Միաժամանակ ներկայացվում է հեղինակի տեղը XX դարի ամերիկյան գրականության զարգացման գործընթացում և նրա ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը հասարակության ու անհատի փոխհարաբերությունների գեղարվեստական ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գրականագիտության, ամերիկյան գրականության պատմության, համեմատական գրականագիտության և գեղարվեստական մեթոդի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է բարոյական զգացողության և պատասխանատվության գաղափարների քննությանը Նաթանիել Հոթորնի գրական ժառանգության մեջ։ Աշխատության կենտրոնում մարդու ներաշխարհի, խղճի, մեղքի, բարոյական ընտրության և սեփական արարքների հետևանքների նկատմամբ պատասխանատվության խնդիրներն են։ Հեղինակի ստեղծագործություններում բարոյական հակասությունները հաճախ ներկայացվում են որպես մարդու ներքին պայքարի դրսևորումներ, որտեղ անձնական ցանկությունները բախվում են հասարակական նորմերին, կրոնական պատկերացումներին և սեփական խղճի պահանջներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է Հոթորնը գեղարվեստականորեն ներկայացնում մեղքի գիտակցումը, ամոթի և մեղավորության զգացումները, գաղտնիքի ազդեցությունը մարդու հոգեբանության վրա և բարոյական պատասխանատվությունից խուսափելու կամ այն ընդունելու հետևանքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անհատի և հասարակության փոխհարաբերությանը, քանի որ հերոսների բարոյական ընտրությունները հաճախ պայմանավորված են ոչ միայն անձնական համոզմունքներով, այլև հասարակական դատողությամբ ու միջավայրի ճնշմամբ։ Աշխատության մեջ բարոյականությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես միանշանակ և պարզ համակարգ, այլ որպես բարդ ներքին գործընթաց, որի ընթացքում մարդը ստիպված է վերանայել սեփական արժեքները, որոշումները և հարաբերությունները շրջապատի հետ։ Հոթորնի խորհրդանշական և հոգեբանական պատկերավորման միջոցով ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են մեղքը, խիղճը, պատասխանատվությունը և բարոյական վերափոխումը դառնում ստեղծագործությունների գաղափարական առանցքային թեմաներ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ամերիկյան գրականության, գրականության տեսության և հոգեբանական արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև փիլիսոփայության, բարոյագիտության և գրականագիտության ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու Հոթորնի ստեղծագործությունների գաղափարական աշխարհը և դրանցում մարդու բարոյական բնույթի, ազատ ընտրության ու պատասխանատվության վերաբերյալ բարձրացված հարցերը։

Աշխատանքը նվիրված է հայի ճակատագրի և ազգային կեցության գաղափարների ուսումնասիրությանը Լևոն-Զավեն Սյուրմելյանի գեղարվեստական երկերում։ Հետազոտության կենտրոնում հայ անհատի և ազգային հավաքականության գոյության խնդիրներն են, որոնք գրողի ստեղծագործություններում արտահայտվում են պատմական հիշողության, հայրենիքի, ինքնության, տեղահանության, կորստի և ազգային պատկանելության թեմաների միջոցով։ Սյուրմելյանի գրական աշխարհում անհատի ճակատագիրը հաճախ սերտորեն կապված է հայ ժողովրդի պատմական փորձությունների հետ, ինչի շնորհիվ անձնական հիշողությունը վերածվում է ազգային հիշողության արտահայտության։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել այն կերպարներն ու իրավիճակները, որոնց միջոցով ներկայացվում են հայրենիքի կորուստը, օտար միջավայրում ինքնությունը պահպանելու դժվարությունը, սփյուռքյան գոյության առանձնահատկությունները և ազգային արմատների հետ կապը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայրենիքի գաղափարին, որը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես աշխարհագրական տարածք, այլև որպես մշակութային հիշողության, լեզվի, պատմության և հոգևոր պատկանելության խորհրդանիշ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ազգային կեցության գաղափարի դրսևորումը՝ լեզվի, ավանդույթների, ընտանեկան հիշողության, մշակութային արժեքների և պատմական անցյալի պահպանման միջոցով։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են այն ներքին հակասությունները, որոնք առաջանում են ազգային ինքնության և նոր սոցիալական միջավայրին հարմարվելու անհրաժեշտության միջև։ Սյուրմելյանի գեղարվեստական երկերը հնարավորություն են տալիս դիտարկելու, թե ինչպես է անհատական կենսագրությունը միահյուսվում ժողովրդի պատմության հետ, և ինչպես են անձնական տառապանքը, հիշողությունն ու կորուստը վերածվում ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման գործոնների։ Աշխատանքը կարևորում է նաև հեղինակի գեղարվեստական լեզուն, կերպարակերտման առանձնահատկությունները և հուշագրական ու վիպական տարրերի փոխազդեցությունը՝ ազգային թեմատիկան առավել ամբողջական ներկայացնելու տեսանկյունից։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել Սյուրմելյանի ստեղծագործության գաղափարական և գեղարվեստական համակարգի ավելի խոր ըմբռնմանը և բացահայտել նրա գրականության նշանակությունը հայ ժողովրդի պատմական հիշողության, ազգային ինքնության և սփյուռքյան գոյության խնդիրների ներկայացման գործում։

Հրատարակությունը տեղեկատու-մատենագիտական բնույթի աշխատանք է, որի հիմնական նպատակը տարբեր հեղինակների մասին կենսագրական և մասնագիտական տեղեկությունների համակարգված ներկայացումն է։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալ գրականության մեջ ընդգրկված հեղինակների անձնական և մասնագիտական տվյալներին, նրանց գործունեության հիմնական ուղղություններին, ստեղծագործական կամ գիտական ժառանգությանը և գրական ոլորտում ունեցած ներդրմանը։ Նման տեղեկատուները կարևոր նշանակություն ունեն հատկապես գրադարանային, կրթական և հետազոտական աշխատանքներում, քանի որ օգնում են ոչ միայն բացահայտել որևէ ստեղծագործության հեղինակային պատկանելությունը, այլև ավելի լայն պատկերացում կազմել տվյալ անձի մասնագիտական ճանապարհի և գործունեության մասին։ Նյութի բովանդակությունը կարող է ընդգրկել հեղինակների անուն-ազգանունները, կենսագրական հիմնական տվյալները, կրթությունը, մասնագիտությունը, աշխատանքային կամ ստեղծագործական գործունեությունը, ինչպես նաև նրանց առավել նշանակալի աշխատությունների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Հեղինակների մասին տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին հասկանալ նրանց գործունեության պատմական և մշակութային համատեքստը, տեսնել մասնագիտական հետաքրքրությունների շրջանակը և անհրաժեշտության դեպքում շարունակել ուսումնասիրությունը նրանց այլ աշխատությունների միջոցով։ Այսպիսի տեղեկատու գրականությունը հատկապես օգտակար է ուսանողների, ուսուցիչների, գրադարանավարների, հետազոտողների և ընթերցողների համար, ովքեր զբաղվում են գրականության, մշակույթի, գիտության կամ տվյալ ժամանակաշրջանի մտավոր կյանքի ուսումնասիրությամբ։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նաև տեղեկությունների համակարգված մատուցմամբ․ հեղինակների վերաբերյալ տարբեր աղբյուրներից ստացված տվյալները մեկտեղվում են մեկ հրատարակության մեջ՝ ընթերցողին խնայելով առանձին աղբյուրներում երկար որոնումներ կատարելու անհրաժեշտությունը։ Կենսագրական տեղեկությունները կարող են կարևոր լինել նաև մատենագիտական հետազոտությունների ժամանակ, երբ անհրաժեշտ է տարբերակել նույնանուն հեղինակներին, պարզել հեղինակի գործունեության ժամանակաշրջանը կամ հասկանալ որևէ աշխատության ստեղծման մասնագիտական և պատմական միջավայրը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես հեղինակների մասին տեղեկություններ արագ գտնելու և հետագա ուսումնասիրությունը կազմակերպելու համար նախատեսված օգտակար տեղեկատու աղբյուր, որը միավորում է կենսագրական, մասնագիտական և մատենագիտական բնույթի տվյալներ և կարող է ծառայել ինչպես ուսումնական, այնպես էլ հետազոտական նպատակների։

Հրատարակությունը նվիրված է գրադարաններում ընթերցողների հետ անհատական աշխատանքի կազմակերպման և իրականացման մեթոդական հիմքերի ներկայացմանը։ Այն նախատեսված է գրադարանավարների և ընթերցողների սպասարկմամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ օգնելու նրանց ավելի արդյունավետ կազմակերպել անհատական շփումը ընթերցողների հետ, բացահայտել նրանց տեղեկատվական ու ընթերցողական պահանջները և համապատասխանեցնել առաջարկվող գրականությունը յուրաքանչյուր ընթերցողի հետաքրքրություններին ու կարիքներին։ Մեթոդական հանձնարարականներում կարող են ներկայացվել ընթերցողների ուսումնասիրության, նրանց հետաքրքրությունների բացահայտման, ընթերցանության ուղղորդման և անհատական խորհրդատվության հիմնական սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ընթերցողի հետ զրույցի, հարցումների, գրականության ընտրության, գրքի վերաբերյալ քննարկումների և ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրության խթանման մեթոդներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ տարբեր տարիքային, կրթական և մասնագիտական խմբերի հետ աշխատանքի առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով նրանց ընթերցողական պահանջների տարբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել անհատական սպասարկման ձևերի ճիշտ ընտրությանը, ընթերցողի նախասիրությունների պարբերական ուսումնասիրմանը և գրադարանային ֆոնդի հնարավորությունների արդյունավետ օգտագործմանը։ Նյութը կարող է ներառել նաև գրականության հանձնարարականների կազմման, թեմատիկ և անհատական ընթերցանության պլանների մշակման, ընթերցողների հետ հետադարձ կապի ապահովման և իրականացված աշխատանքի արդյունքների գնահատման վերաբերյալ գործնական ցուցումներ։ Հրատարակության մեթոդական բնույթը այն դարձնում է կիրառական ուղեցույց, որը կարող է օգնել գրադարաններին բարելավել ընթերցողների սպասարկման որակը և ձևավորել ավելի անհատականացված ու արդյունավետ հաղորդակցություն։ Աշխատանքը հատկապես օգտակար է հանրային, դպրոցական և այլ տիպի գրադարանների աշխատակիցների, գրադարանագիտության մասնագետների, մեթոդիստների և համապատասխան կրթական ծրագրերի ուսանողների համար։

Այս գրականագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է XX դարի ամերիկյան վեպում բարոյաիրավական պատասխանատվության և կամքի ազատության խնդիրների քննությանը՝ տարբեր հեղինակների ստեղծագործությունների համադրական վերլուծության միջոցով։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու անհատական ընտրության, բարոյական պատասխանատվության, օրենքի և հասարակական նորմերի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե որքանով է մարդը ազատ իր որոշումների մեջ, երբ նրա վարքագծի վրա ազդում են սոցիալական միջավայրը, ընտանիքը, տնտեսական պայմանները, իշխանությունը և հանցավոր աշխարհի օրենքները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբեր գեղարվեստական աշխարհներում դիտարկել անհատի և հասարակության բախումը՝ բացահայտելով այն իրավիճակները, երբ անձնական շահը հակադրվում է բարոյական սկզբունքներին կամ իրավական պահանջներին։ Թեոդոր Դրայզերի ստեղծագործական համակարգում այս խնդիրը սերտորեն կապված է սոցիալական միջավայրի և մարդու ճակատագրի փոխհարաբերության հետ․ նրա հերոսների ընտրությունները հաճախ պայմանավորվում են նյութական կարիքներով, հասարակական դիրքի ձգտումով և միջավայրի ազդեցությամբ, ինչը հարցականի տակ է դնում անհատի լիակատար ազատության գաղափարը։ Մարիո Պյուզոյի ստեղծագործություններում բարոյաիրավական հակասությունները հիմնականում դրսևորվում են ընտանիքի, հավատարմության, պատվի, իշխանության և հանցավոր աշխարհի չգրված օրենքների բախման մեջ, որտեղ իրավական և բարոյական պատասխանատվության սահմանները հաճախ դառնում են հարաբերական։ Հարրի Գրեյի ստեղծագործական աշխարհում ևս կարևոր տեղ է զբաղեցնում հանցավոր միջավայրը և այն սոցիալական պայմանների ուսումնասիրությունը, որոնցում ձևավորվում է անհատի վարքագիծը։ Աշխատանքում այս հեղինակների համադրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր գեղարվեստական մոտեցումներ նույն հիմնախնդրի նկատմամբ և ցույց տալու, թե ինչպես է ամերիկյան վեպը պատկերել մարդու պատասխանատվության ու ազատ ընտրության սահմանները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև իրավական և բարոյական պատասխանատվության տարբերակման հարցը, քանի որ գրական կերպարը կարող է օրենքի տեսանկյունից մեղավոր լինել, սակայն իր գործողությունները ընկալել որպես բարոյապես արդարացված կամ պարտադրված։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ մեղքի, պատժի, խղճի, ընտրության և ճակատագրի գաղափարներին՝ դիտարկելով դրանց հոգեբանական ու հասարակական դրսևորումները։ Հեղինակների ստեղծագործություններում անհատը հաճախ հայտնվում է այնպիսի իրավիճակներում, որտեղ ցանկացած որոշում ունի բարոյական կամ իրավական հետևանքներ, իսկ ազատ կամքը սահմանափակվում է արտաքին հանգամանքներով և ներքին հակասություններով։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը միավորում է գրականագիտության, բարոյագիտության և սոցիալական փիլիսոփայության խնդիրները՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես է գեղարվեստական գրականությունը ներկայացնում մարդու պատասխանատվության և ազատության բարդ հարաբերությունը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ XX դարի ամերիկյան վեպում բարոյաիրավական պատասխանատվության և կամքի ազատության խնդիրը հանդես է գալիս որպես մարդու և հասարակության փոխհարաբերությունների կարևորագույն հարցերից մեկը, իսկ տարբեր հեղինակների ստեղծագործությունները հնարավորություն են տալիս բացահայտելու դրա սոցիալական, հոգեբանական և փիլիսոփայական բազմաթիվ կողմերը։

Աշխատանքը նվիրված է Նոր Ջուղայի գրական-մշակութային կյանքի ուսումնասիրությանը XVII–XVIII դարերում՝ ներկայացնելով այդ ժամանակաշրջանում հայկական համայնքի ձևավորած հարուստ հոգևոր, կրթական, գրական և մշակութային միջավայրը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է Նոր Ջուղան որպես հայկական սփյուռքի կարևոր մշակութային կենտրոն, որտեղ ձևավորվել և զարգացել են գրական ստեղծագործությունը, ձեռագրական ավանդույթը, կրթությունը, տպագրությունը և եկեղեցական մշակույթը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրական կյանքի հիմնական ուղղություններին, ստեղծագործողների գործունեությանը, ձեռագիր և տպագիր գրականության տարածմանը, ինչպես նաև հայկական մտավոր ավանդույթի պահպանման ու փոխանցման գործընթացներին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ Նոր Ջուղայի դպրոցներին, կրթական հաստատություններին, գրատներին, ձեռագրերի ստեղծման և ընդօրինակման կենտրոններին, ինչպես նաև համայնքի հոգևոր ու կրթական կառույցների ունեցած դերակատարությանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև տպագրական գործունեության ուսումնասիրությունը, քանի որ գիրքը և տպագրությունը կարևոր միջոցներ էին հայ մշակութային ինքնության պահպանման, գիտելիքի տարածման և տարբեր հայկական համայնքների միջև կապերի ամրապնդման համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել ժամանակաշրջանի գրական ժանրերը, կրոնական և աշխարհիկ երկերը, պատմագրական ու բարոյախրատական ստեղծագործությունները, ինչպես նաև դրանցում արտացոլված հասարակական, հոգևոր և ազգային գաղափարները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել Նոր Ջուղայի մշակութային կապերին Հայաստանի, Պարսկաստանի և հայկական այլ գաղթօջախների հետ, ինչպես նաև տարածաշրջանի այլ ժողովուրդների մշակութային միջավայրի ազդեցությանը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, թե ինչպես է XVII–XVIII դարերում հայկական համայնքը պահպանել և զարգացրել իր լեզվական, կրոնական ու ազգային ինքնությունը՝ միաժամանակ ձևավորելով նոր մշակութային արժեքներ և ներգրավվելով տարածաշրջանի հասարակական ու առևտրական կյանքում։ Նոր Ջուղայի գրական-մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայկական սփյուռքի մշակույթի պատմության, հայ գրականության զարգացման և վաղ նոր շրջանի հայկական մտավոր կյանքի առանձնահատկությունների բացահայտման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, պատմաբաններին, հայագետներին, մշակութաբաններին, ձեռագրագետներին և հայկական սփյուռքի պատմությամբ ու մշակույթով հետաքրքրվող հետազոտողներին։

Материал посвящён позднему периоду творчества Михаила Дудина, охватывающему конец 1970-х — начало 1990-х годов, когда в его поэзии особенно заметны изменения художественного мировосприятия, тематики и авторской интонации. Этот этап позволяет проследить дальнейшее развитие поэтической манеры автора и понять, как личный жизненный опыт, исторические события и общественные перемены отражались в его произведениях. В центре внимания находятся основные тематические направления поздней лирики, среди которых особое место занимают память о войне, осмысление прошлого, судьба человека, ответственность перед современниками и будущими поколениями, любовь к родной земле и размышления о нравственных ценностях. Военная тема в позднем творчестве приобретает более глубокое философское звучание: пережитое осмысляется не только как личная или историческая память, но и как предупреждение о цене человеческих потерь и необходимости сохранения мира. Существенную роль играет тема исторической памяти, поскольку поэт обращается к прошлому как к источнику нравственных уроков и стремится сохранить связь между поколениями. Одновременно в произведениях этого периода усиливаются мотивы времени, старения, человеческой судьбы и внутренней ответственности личности. Поздняя поэзия характеризуется стремлением к более глубокому философскому обобщению, при этом автор сохраняет эмоциональную выразительность, гражданскую направленность и внимание к конкретным человеческим переживаниям. Важным объектом анализа становится художественный язык, система образов, особенности композиции, ритмика и интонация стихотворений, а также взаимодействие лирического начала с публицистическими и гражданскими мотивами. Рассмотрение произведений в историко-литературном контексте позволяет увидеть, каким образом изменения общественной атмосферы конца советского периода и начала нового исторического этапа отражались в мировоззрении поэта. Особый интерес представляет соотношение традиционных для его творчества мотивов и новых интонаций, связанных с переоценкой исторического опыта и изменением общественных представлений. Исследование позднего периода творчества позволяет также проследить преемственность между различными этапами литературной деятельности автора и определить место этих произведений в русской поэзии второй половины XX века. В целом материал раскрывает позднюю лирику как значимый этап художественной эволюции Михаила Дудина, в котором личная память, историческое сознание, гражданская позиция и философские размышления о человеке и времени объединяются в стремлении осмыслить сложный опыт современности.

Ստեղծագործությունը ներկայացնում է մարդու ներաշխարհի, հասարակական հարաբերությունների և կյանքի դժվարությունների խոր ուսումնասիրություն՝ անդրադառնալով այնպիսի թեմաների, ինչպիսիք են արժանապատվությունը, արդարության որոնումը, բարոյական ընտրությունը և անհատի պայքարը շրջապատող իրականության հետ։ Հեղինակը պատկերում է հասարակության տարբեր շերտերի կյանքը՝ բացահայտելով մարդկանց հոգեբանական հակասությունները, նրանց երազանքները, հիասթափությունները և ներքին ապրումները։ Պատմության ընթացքում ընթերցողը հանդիպում է կերպարների, որոնց ճակատագրերը ձևավորվում են ոչ միայն անձնական որոշումներով, այլև ժամանակաշրջանի սոցիալական պայմաններով ու մարդկային հարաբերությունների բարդությամբ։ Գործը առանձնանում է իր իրատեսական պատկերներով, խոր զգացմունքայնությամբ և կյանքի նկատմամբ քննադատական հայացքով՝ ստիպելով խորհել մարդու դերի, պատասխանատվության և արժեքների մասին։ Հեղինակի լեզուն արտահայտիչ է և հարուստ, իսկ կերպարների հոգեբանական նկարագրությունները ստեղծում են կենդանի ու ազդեցիկ մթնոլորտ, որը ստեղծագործությանը տալիս է մնայուն նշանակություն հայ գրականության մեջ։

Ստեղծագործության կենտրոնում Վարսենկայի կերպարն է՝ Աղվանից իշխանուհին, որի պատմությունը ներկայացվում է վիպական ձևով՝ միահյուսելով անձնական ճակատագիրը, պատմական միջավայրը և հասարակական հարաբերությունները։ Վերնագիրը հուշում է, որ պատումը կապված է Աղվանքի պատմական ու մշակութային աշխարհի հետ՝ ընթերցողին տեղափոխելով մի ժամանակաշրջան, երբ իշխանական տոհմերի հարաբերությունները, քաղաքական իրադարձությունները և հասարակական սովորույթները մեծ ազդեցություն ունեին անհատի կյանքի վրա։ Գլխավոր հերոսուհու կերպարը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու կնոջ դիրքն ու դերակատարությունը ավանդական հասարակության մեջ, ինչպես նաև անձնական ընտրության, արժանապատվության, հավատարմության և պարտքի փոխհարաբերությունները։ Պատմական միջավայրի գեղարվեստական վերակերտումը կարող է ընդգրկել իշխանական կյանքի առանձնահատկությունները, ընտանեկան ու տոհմական կապերը, հասարակական կարգերը և ժամանակի բարոյական պատկերացումները։ Վիպական ժանրը թույլ է տալիս պատմական թեման ներկայացնել ոչ միայն իրադարձությունների նկարագրությամբ, այլև կերպարների ապրումների, փոխհարաբերությունների և ներքին հակասությունների միջոցով։ Այսպիսի ստեղծագործությունները նպաստում են անցյալի նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը և պատմական հիշողության պահպանմանը՝ գեղարվեստական պատումի միջոցով ներկայացնելով տարածաշրջանի մշակութային ժառանգությունը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ պատմական արձակի զարգացման, Աղվանքի պատմության գեղարվեստական ընկալման և հայկական համայնքներում ազգային անցյալի նկատմամբ հետաքրքրության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև պատմական թեմաներով գեղարվեստական գրականություն ընթերցողների համար՝ որպես անցյալի հասարակական ու մշակութային միջավայրն ընկալելու գրական հնարավորություն։

Աշխատությունը չափածո ձևով անդրադառնում է մարդկային կենցաղի բազմազանությանը, հասարակական հարաբերություններին և առօրյա կյանքի բարոյական կողմերին։ Այն վերագրվում է Կոստանդնուպոլսի հոգելույս աստվածաբան պատրիարք Հակոբին, ինչն ընդգծում է ստեղծագործության կապը հոգևոր մտքի և եկեղեցական դաստիարակության ավանդույթների հետ։ Վերնագրի բովանդակությունից կարելի է ենթադրել, որ հեղինակը դիտարկում է մարդկանց վարքագծի, սովորույթների, հասարակական փոխհարաբերությունների և կյանքի տարբեր դրսևորումների բազմազանությունը՝ դրանք ներկայացնելով բանաստեղծական ու խրատական եղանակով։ Չափածո շարադրանքը հնարավորություն է տալիս բարոյական դիտարկումները փոխանցելու պատկերավոր, հիշվող և ընթերցողի համար մատչելի ձևով։ Նման ստեղծագործություններում կենցաղային երևույթները հաճախ դառնում են մարդկային բնավորության, առաքինությունների և թերությունների, խոհեմության ու անխոհեմության, չափավորության և պատասխանատվության մասին խորհրդածությունների առիթ։ Հատուկ ուշադրության կարող են արժանանալ անձնական վարքի, մարդկանց միջև հարգանքի, հասարակական պարտականությունների և հոգևոր արժեքների պահպանման հարցերը։ Գործը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև իր գրական ձևով, քանի որ չափածո խրատական խոսքը հայ գրականության մեջ ծառայել է ոչ միայն գեղարվեստական արտահայտման, այլև գիտելիքի, բարոյական գաղափարների և կենսափորձի փոխանցման նպատակին։ Այն արժեքավոր է հայ հոգևոր-բարոյախոսական գրականության, չափածո դաստիարակչական ստեղծագործությունների և Կոստանդնուպոլսի հայ մտավոր ու եկեղեցական կյանքի պատմության ուսումնասիրության համար։

Ստեղծագործությունը ներկայացնում է Ֆելիչե Ռոպոլիի կյանքի վերջին շրջանը՝ կենտրոնանալով նրա ճակատագրի, ապրումների և կյանքի ավարտին նախորդող իրադարձությունների վրա։ Վերնագրից կարելի է ենթադրել, որ պատումը կառուցված է անհատի կյանքի եզրափակիչ փուլի շուրջ՝ անդրադառնալով մահվան, մարդկային խոցելիության, անցած ուղու վերաիմաստավորման և հիշողության թեմաներին։ Նման կենսագրական կամ պատմողական երկերում գլխավոր հերոսի անձնական պատմությունը հաճախ դառնում է ավելի լայն բարոյական ու փիլիսոփայական խորհրդածությունների առիթ՝ բացահայտելով նրա հարաբերությունները շրջապատի հետ, կյանքի ընթացքում կատարած ընտրությունները և դրանց հետևանքները։ Վերջին օրերի նկարագրությունը կարող է ընդգծել ժամանակի սղության գիտակցումը, մարդկային կապերի արժեքը, զղջման, հաշտության և հոգևոր մխիթարության որոնումները։ Ստեղծագործության հուզական ազդեցությունը պայմանավորված է կյանքի ավարտի թեմայի և անհատական ճակատագրի ներկայացմամբ, որոնք ընթերցողին մղում են խորհելու կյանքի իմաստի, հիշողության և մարդկային արժանապատվության մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել 19-րդ դարի հայերեն թարգմանական գրականության, կենսագրական պատումի և եվրոպական գրական թեմաների հայ ընթերցողական միջավայրում տարածման ուսումնասիրությամբ։ Հրատարակությունն արժեքավոր է նաև որպես ժամանակի գրական ճաշակի և անհատի կյանքի պատմության միջոցով բարոյական ու հոգևոր հարցեր քննարկելու ավանդույթի արտահայտություն։

Հրատարակության վերնագիրը ներկայացված է թուրքերեն՝ հայատառ գրությամբ, ինչը բնորոշ է Օսմանյան կայսրության հայ համայնքի գրական և տպագրական միջավայրին։ «Չըզտան» բառը կարող է մատնանշել հանելուկային, առեղծվածային կամ ժողովրդական պատմողական նյութի հետ կապված ժանրային առանձնահատկություն, սակայն վերնագրի ճշգրիտ իմաստն ու ստեղծագործության բնույթը հաստատելու համար անհրաժեշտ է բնագրի ուսումնասիրություն։ Երկրորդ հատորի առկայությունը վկայում է շարունակական կամ բազմահատոր հրատարակության մասին, որի նյութը կարող է ներառել տարբեր պատումներ, պատմություններ, երկխոսություններ կամ այլ գրական ձևեր։ Հայատառ թուրքերեն գրականությունը կարևոր տեղ է զբաղեցրել հայ համայնքի մշակութային կյանքում՝ հնարավորություն տալով թուրքերեն խոսող հայ ընթերցողներին օգտվելու իրենց լեզվական միջավայրին համապատասխան գրականությունից՝ հայկական տառերով։ Այսպիսի հրատարակությունները միաժամանակ արտացոլում են լեզվական բազմազանությունը, գրագիտության տարածման ուղիները և տարբեր մշակութային ավանդույթների փոխազդեցությունը։ Ծավալուն երկրորդ հատորը կարող է հետաքրքրել օսմանյան շրջանի գրականության, հայատառ թուրքերենի, հայ համայնքի ընթերցողական մշակույթի և տպագրության պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Այն արժեքավոր նյութ է հայատառ թուրքերեն գրավոր ժառանգության պահպանման և այդ գրական ավանդույթի լեզվական ու մշակութային առանձնահատկությունների ճանաչման համար։