Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է մ.թ.ա. VI–IV դարերում Հայաստանի տարածքում ձևավորված և զարգացած նյութական մշակույթի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով Հայաստանի Հանրապետությունում իրականացված հնագիտական պեղումների արդյունքների վրա։ Ուսումնասիրության հիմնական աղբյուրները հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված նյութական մնացորդներն են, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու այդ ժամանակաշրջանի հասարակության տնտեսական գործունեությունը, կենցաղը, արհեստները, բնակավայրերի կառուցվածքը, թաղման սովորույթները և մշակութային կապերը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում պեղումների արդյունքում հայտնաբերված կավե, քարե և մետաղական առարկաների, զենքերի, աշխատանքային գործիքների, խեցեղենի, զարդերի և կենցաղային իրերի ուսումնասիրությանը։ Դրանց ձևը, պատրաստման տեխնիկան, տարածվածությունը և գործառույթները հնարավորություն են տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի արհեստագործության մակարդակը, արտադրական ավանդույթներն ու բնակչության առօրյա կյանքի առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն ունի բնակավայրերի և հնագիտական համալիրների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք պատկերացում են տալիս բնակչության տեղաբաշխման, բնակարանաշինության, տնտեսական կազմակերպման և հասարակական հարաբերությունների մասին։ Թաղման հուշարձանների ու դրանցում հայտնաբերված նյութերի վերլուծությունը լրացնում է ժամանակաշրջանի հոգևոր և սոցիալական մշակույթի վերաբերյալ պատկերացումները՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու թաղման ծեսերը, սոցիալական տարբերությունները և հավատալիքների որոշ դրսևորումներ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև Հայաստանի տարածքի մշակութային զարգացումները հարակից տարածաշրջանների հետ համադրելու տեսանկյունից, քանի որ հնագիտական նյութերը կարող են վկայել տարբեր մշակույթների միջև առևտրական, տնտեսական և մշակութային շփումների մասին։ Պեղումների տվյալների համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու մ.թ.ա. VI–IV դարերի Հայաստանի հասարակության և նրա նյութական ժառանգության մասին։ Գիրքը հատկապես արժեքավոր է հնագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, արևելագետների և Հայաստանի հին պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների ու ուսանողների համար, քանի որ հիմնվում է ոչ թե միայն գրավոր տեղեկությունների, այլև անմիջական հնագիտական վկայությունների վրա և նպաստում է տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային գործընթացների գիտական վերակազմությանը։

Աշխատությունը նվիրված է Տրանսիլվանիայում հայկական համայնքի ձևավորման, զարգացման և պատմական ճակատագրի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով տարածաշրջանում հայերի ներկայության բազմադարյա պատմությունը։ Հետազոտության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում հայերի՝ Տրանսիլվանիա տեղափոխվելու գործընթացներին, բնակության հաստատման հիմնական կենտրոններին, համայնքային կյանքի կազմակերպմանը և տեղի հասարակության մեջ նրանց ունեցած դերին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքի սոցիալ-տնտեսական գործունեությանը, առևտրական կապերին, արհեստներին, քաղաքային կյանքի զարգացմանը և տարածաշրջանի տնտեսական հարաբերություններում հայերի ունեցած նշանակությանը։ Աշխատությունը կարող է ընդգրկել նաև հայ համայնքի կրոնական և մշակութային կյանքի ուսումնասիրությունը՝ անդրադառնալով եկեղեցական կառույցներին, կրթական նախաձեռնություններին, հայկական ինքնության պահպանման մեխանիզմներին և համայնքային կազմակերպվածությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայերի և Տրանսիլվանիայի մյուս ժողովուրդների միջև ձևավորված հարաբերություններին, փոխադարձ մշակութային ազդեցություններին և ինտեգրման գործընթացներին։ Ուսումնասիրության միջոցով ներկայացվում է նաև այն, թե ինչպես են պատմական, քաղաքական և հասարակական փոփոխություններն անդրադարձել համայնքի թվաքանակի, տնտեսական դիրքի, ինքնության և կազմակերպական կառուցվածքի վրա։ Հատուկ հետաքրքրություն կարող են ներկայացնել ձուլման գործընթացները, լեզվական և մշակութային փոփոխությունները, ինչպես նաև հայկական ժառանգության պահպանման խնդիրները։ Աշխատանքը արժեքավոր է Տրանսիլվանիայի պատմության և հայկական սփյուռքի ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն է տալիս դիտարկել հայերի պատմական ներկայությունը եվրոպական միջավայրում և հասկանալ նրանց ներդրումը տարածաշրջանի տնտեսական, հասարակական ու մշակութային զարգացման մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սփյուռքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, մշակութաբաններին, ինչպես նաև հայ ժողովրդի պատմության և Կենտրոնական Եվրոպայի տարածաշրջանային պատմության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է մ.թ.ա. III-II հազարամյակներում Հայաստանի տարածքում պատրաստված կերամիկական նյութի տեխնիկական և տեխնոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հնագիտական պեղումներից հայտնաբերված խեցեղենի պատրաստման եղանակներն են, օգտագործված հումքի բնույթը, կավի մշակման գործընթացը, խառնուրդների կիրառումը, ձևավորման տեխնիկան, մակերեսի մշակումը, զարդարման եղանակները և թրծման պայմանները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի վաղ բրոնզի և միջին բրոնզի դարաշրջանների նյութական մշակույթի վերակազմության համար, քանի որ կերամիկական առարկաները ոչ միայն կենցաղային նշանակություն ունեցող իրեր են, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի տեխնոլոգիական գիտելիքների, արտադրական ավանդույթների և մշակութային կապերի կարևոր վկայություններ։ Աշխատանքում տեխնոլոգիական հատկանիշների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպիսի հմտություններ էին անհրաժեշտ տարբեր տեսակի անոթների պատրաստման համար, ինչպիսի արտադրական փուլերով էր իրականացվում դրանց ստեղծումը և ինչպես էին վարպետները հարմարեցնում տեխնոլոգիաները տարբեր գործառույթներ ունեցող առարկաների համար։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել կավի բաղադրությանը և դրա նախապատրաստմանը, քանի որ հումքի ընտրությունն ու մշակումը մեծապես ազդում էին պատրաստի արտադրանքի ամրության, կառուցվածքի, գույնի և արտաքին տեսքի վրա։ Կարևոր է նաև թրծման տեխնոլոգիայի ուսումնասիրությունը, որը կարող է տեղեկություններ տալ օգտագործված վառարանների, ջերմային պայմանների և արտադրական գործընթացի վերահսկման մակարդակի մասին։ Կերամիկական նյութի տեխնիկատեխնոլոգիական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել տեղական արտադրական ավանդույթները, բացահայտել հնարավոր տեխնոլոգիական ընդհանրություններն ու տարբերությունները և ուսումնասիրել տարբեր հնագիտական մշակույթների միջև փոխազդեցությունները։ Նման մոտեցումը կարող է նաև նպաստել արտադրության մասնագիտացման, արհեստագործական հմտությունների փոխանցման և տնտեսական կյանքի որոշ առանձնահատկությունների վերականգնմանը։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնագիտական կերամիկան դիտարկում է ոչ միայն ձևաբանական կամ գեղարվեստական տեսանկյունից, այլև որպես տեխնոլոգիական գործընթացների արդյունք՝ ուսումնասիրելով առարկաների ստեղծման ամբողջ շղթան։ Այսպիսի հետազոտությունը կարող է կարևոր նյութ տրամադրել Հայաստանի տարածքի հնագույն բնակչության կենցաղի, արհեստագործության, նյութերի մշակման գիտելիքների և տարածաշրջանային մշակութային կապերի վերաբերյալ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու մ.թ.ա. III-II հազարամյակների Հայաստանի կերամիկական արտադրության տեխնիկական մակարդակը, արտադրական ավանդույթները և տեխնոլոգիական զարգացումը՝ միաժամանակ լրացնելով Հայաստանի հնագույն պատմության և նյութական մշակույթի վերաբերյալ գիտական պատկերացումները։

Աշխատությունը ներկայացնում է Անիի հնագիտական արշավախմբի 1907 թվականի՝ վեցերորդ արշավի ընթացքում հայտնաբերված հնագիտական առարկաների գրանցամատյանը։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Անիի հնավայրի նյութական մշակույթի, հնագիտական ուսումնասիրության պատմության և քաղաքի բազմաշերտ անցյալի հետազոտության համար։ Գրքում համակարգված կերպով ներկայացվում են պեղումների ընթացքում հայտնաբերված հնության առարկաները՝ դրանց վերաբերյալ հնարավոր նկարագրություններով և նույնականացման տվյալներով, ինչը թույլ է տալիս պատկերացում կազմել արշավախմբի աշխատանքի արդյունքների և հավաքված հնագիտական նյութի բնույթի մասին։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկություններից է հնագիտական գտածոների գրանցման և դասակարգման սկզբունքը, քանի որ նման կատալոգները հնարավորություն են տալիս ոչ միայն պահպանել առանձին առարկաների մասին տեղեկությունը, այլև հետագայում դրանք համադրել այլ պեղումների նյութերի, թանգարանային հավաքածուների և Անիի հնագիտական ուսումնասիրությունների հետ։ Նյութը հատկապես կարևոր է Անիի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ քաղաքը միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն կենտրոններից էր և իր տարածքում պահպանել է տարբեր ժամանակաշրջանների մշակութային շերտեր։ Գրանցամատյանը կարող է տեղեկություններ տրամադրել առարկաների ձևի, նյութի, նշանակության, հայտնաբերման հանգամանքների և հնագիտական համատեքստի վերաբերյալ՝ այդպիսով լրացնելով Անիի նյութական մշակույթի մասին պատկերացումները։ Տեքստում ներառված տասը պատկերները ևս էական նշանակություն ունեն, քանի որ դրանք տեսողականորեն լրացնում են նկարագրվող հնագիտական նյութը և հնարավորություն են տալիս ավելի հստակ պատկերացնել որոշ առարկաների արտաքին տեսքն ու առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն հնագետների և պատմաբանների, այլև մշակութաբանների, արվեստաբանների, թանգարանագետների և Անիի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Այն նաև կարևոր է հնագիտական փաստագրության պատմության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին 20-րդ դարի սկզբին իրականացվում պեղումների արդյունքների գրանցումը, նյութերի նկարագրությունն ու գիտական շրջանառության մեջ ներառումը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես մասնագիտացված հնագիտական կատալոգ և սկզբնաղբյուր, որը պահպանել է Անիի 1907 թվականի պեղումների ընթացքում ձեռք բերված նյութական վկայությունների մասին տեղեկություններ և կարող է օգտագործվել քաղաքի հնագիտական ժառանգության, նյութական մշակույթի և ուսումնասիրության պատմության հետագա հետազոտություններում։

Այս հրատարակությունը պատմական-վարչական բնույթի հիշատակագիր է, որը վերաբերում է Էրիվանի նահանգում գյուղատնտեսության զարգացմանը, բնակչության արտադրական կարողությունների բարձրացմանը և այդ նպատակով նախատեսված օժանդակ միջոցառումներին։ Փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի Արևելյան Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական վիճակի ուսումնասիրության համար, քանի որ այն ներկայացնում է տարածաշրջանի գյուղատնտեսական տնտեսության առկա խնդիրները և դրանց հաղթահարման ուղղությամբ առաջարկվող կամ իրականացվող վարչական ու տնտեսական միջոցները։ Հիշատակագրի կենտրոնում գյուղատնտեսությունն է՝ որպես նահանգի բնակչության տնտեսական գործունեության և եկամտի հիմնական աղբյուրներից մեկը։ Դրա միջոցով կարելի է ուսումնասիրել հողօգտագործման, մշակաբույսերի արտադրության, գյուղատնտեսական տեխնիկայի, ոռոգման, անասնապահության, գյուղական բնակչության տնտեսական վիճակի և արտադրողականության բարձրացման հետ կապված խնդիրները։ Նման փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե տվյալ ժամանակաշրջանի վարչական մարմիններն ինչպես էին գնահատում գյուղատնտեսական արտադրության զարգացման խոչընդոտները և ինչպիսի միջոցներ էին համարում առավել նպատակահարմար դրանց լուծման համար։ Հիշատակագրի կարևոր թեմաներից մեկը գյուղատնտեսության տեխնիկական և կազմակերպական բարելավումն է։ Տարածաշրջանի արտադրողականության բարձրացման համար կարող էին առաջարկվել ավելի կատարելագործված գյուղատնտեսական գործիքների և մեքենաների կիրառություն, մշակության մեթոդների բարելավում, բարձրորակ սերմերի տարածում, հողի արդյունավետ օգտագործում և գյուղատնտեսական գիտելիքների տարածում։ Այսպիսի միջոցառումները ցույց են տալիս, որ գյուղատնտեսության զարգացման խնդիրը դիտարկվում էր ոչ միայն հողի կամ աշխատանքի քանակի ավելացման, այլև արտադրության տեխնոլոգիական կատարելագործման տեսանկյունից։ Էրիվանի նահանգի պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ուներ ոռոգումը։ Բնակլիմայական պայմանների պատճառով գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետությունը մեծապես կախված էր ջրային ռեսուրսների հասանելիությունից և ոռոգման համակարգերի վիճակից։ Հետևաբար ջրանցքների, ոռոգման կառույցների և ջրի բաշխման համակարգերի բարելավումը կարող էր դիտարկվել որպես գյուղատնտեսական արտադրության ընդլայնման առանցքային նախապայման։ Փաստաթուղթը կարող է արժեքավոր տվյալներ պարունակել նաև գյուղական բնակավայրերի ենթակառուցվածքների և արտադրական պայմանների մասին։ Գյուղատնտեսության զարգացման համար կարևոր էին ճանապարհները, շուկաների հասանելիությունը, արտադրանքի իրացման հնարավորությունները, պահեստավորման պայմանները և գյուղացիական տնտեսությունների կապը առևտրային կենտրոնների հետ։ Այս խնդիրների լուծումը կարող էր նպաստել ոչ միայն արտադրանքի ծավալի ավելացմանը, այլև գյուղատնտեսական ապրանքների շուկայական արժեքի բարձրացմանը և գյուղական տնտեսությունների եկամուտների աճին։ Հիշատակագրի սոցիալ-տնտեսական նշանակությունն առավել լայն է, քանի որ այնտեղ գյուղատնտեսության զարգացումը կապվում է «բնակչության արտադրողական ուժերի» բարձրացման գաղափարի հետ։ Սա ենթադրում է, որ տնտեսության առաջընթացը դիտարկվում էր որպես բնակչության աշխատանքի արդյունավետության, հողի և բնական ռեսուրսների օգտագործման, տեխնիկական միջոցների և տեղական տնտեսական հնարավորությունների համատեղ բարելավման արդյունք։ Այդ տեսանկյունից փաստաթուղթը կարող է օգտագործվել տվյալ ժամանակաշրջանի տնտեսական մտածողության և պետական տնտեսական քաղաքականության ուսումնասիրության համար։ Կարևոր ուղղություն կարող է լինել նաև գյուղացիական տնտեսությունների ֆինանսական և նյութական աջակցության հարցը։ Գյուղատնտեսության տեխնիկական վերազինումը, սերմերի և գյուղատնտեսական գործիքների ձեռքբերումը, ոռոգման կառույցների բարելավումը և արտադրության ընդլայնումը պահանջում էին ֆինանսական ռեսուրսներ։ Այդ պատճառով օժանդակ միջոցառումների համակարգում կարող էին կարևոր տեղ զբաղեցնել վարկավորման, փոխօգնության, պետական աջակցության կամ այլ ֆինանսական մեխանիզմների հարցերը։ Փաստաթուղթը արժեքավոր է նաև պատմական աշխարհագրության տեսանկյունից։ Էրիվանի նահանգը ներառում էր բազմաթիվ գյուղական տարածքներ, որոնք միմյանցից տարբերվում էին բնական պայմաններով, հողային ռեսուրսներով, ջրային ապահովվածությամբ և տնտեսական մասնագիտացմամբ։ Այդ պատճառով հիշատակագրում ներկայացված խնդիրները կարող են օգտագործվել տարբեր գավառների գյուղատնտեսական պայմանների և արտադրական ներուժի համեմատական ուսումնասիրության համար։ Հետազոտողի համար կարևոր է նաև այն, որ վարչական փաստաթուղթը ներկայացնում է ոչ միայն իրավիճակի նկարագրություն, այլև ժամանակի պետական կառավարման տեսանկյունը։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչ խնդիրներ էին համարվում առաջնահերթ, ինչպիսի միջամտություն էր նախատեսվում գյուղատնտեսական ոլորտում և ինչ հարաբերություն էր ձևավորվում պետական կառույցների ու գյուղական բնակչության տնտեսական գործունեության միջև։ Այդ պատճառով աղբյուրը կարող է ուսումնասիրվել նաև Ռուսական կայսրության տարածաշրջանային տնտեսական քաղաքականության համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարևոր պատմական սկզբնաղբյուր է Էրիվանի նահանգի գյուղատնտեսական և սոցիալ-տնտեսական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել գյուղատնտեսության զարգացման խոչընդոտների, բնակչության արտադրական ներուժի, ոռոգման և գյուղատնտեսական տեխնիկայի խնդիրների, արտադրանքի իրացման պայմանների և տնտեսական աջակցության հնարավոր մեխանիզմների մասին։ Միաժամանակ այն արժեքավոր է որպես պետական տնտեսական մտածողության և տարածաշրջանային զարգացման քաղաքականության վկայություն՝ ցույց տալով, թե ինչպես էր տվյալ ժամանակաշրջանում պատկերացվում գյուղատնտեսության վերելքը և դրա միջոցով բնակչության տնտեսական բարեկեցության ու արտադրողականության բարձրացումը։

Այս աշխատությունը վերաբերում է Հայաստանի համար միջազգային մանդատի գաղափարին և դրա շուրջ ձևավորված քաղաքական ու դիվանագիտական քննարկումներին՝ հատկապես Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ստեղծված միջազգային նոր իրավիճակի պայմաններում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն քաղաքական պատկերացումն է, որի համաձայն Հայաստանը պետք է անցներ միջազգային հովանավորության կամ կառավարման հատուկ համակարգի ներքո՝ նպատակ ունենալով ապահովել երկրի անվտանգությունը, պետական կառույցների կայացումը, տարածքային ամբողջականությունը և բնակչության պաշտպանությունը։ Աշխատությունը կարող է դիտարկել մանդատի գաղափարի առաջացման պատմական նախադրյալները, որոնք ձևավորվեցին Օսմանյան կայսրության պարտությունից, կայսրության փլուզումից և Հայկական հարցի միջազգային քաղաքականության օրակարգում նոր փուլ մտնելուց հետո։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ պատերազմի ավարտից հետո Հայաստանի ապագայի հարցը քննարկվում էր ոչ միայն հայ քաղաքական և հասարակական շրջանակներում, այլև հաղթող տերությունների, միջազգային կազմակերպությունների և դիվանագիտական շրջանակների մակարդակներում։ Մանդատային համակարգը դիտարկվում է որպես այդ ժամանակաշրջանի միջազգային քաղաքականության գործիք, որի միջոցով նախատեսվում էր որոշ տարածքների կառավարումն ու պետականաշինության գործընթացը վստահել ավելի զարգացած պետություններին՝ մինչև տեղական կառավարման լիարժեք ինքնուրույնության հասնելը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի նկատմամբ մանդատ ստանձնելու հնարավոր թեկնածուների և նրանց քաղաքական շահերի ուսումնասիրությունը։ Այդ համատեքստում կարող են քննարկվել ԱՄՆ-ի, եվրոպական տերությունների և այլ միջազգային դերակատարների դիրքորոշումները, ինչպես նաև այն պատճառները, որոնք ազդեցին Հայաստանի մանդատի գաղափարի իրականացման հնարավորությունների վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայաստանի անվտանգության խնդրին, սահմանների որոշմանը, հայ փախստականների և ցեղասպանությունից վերապրածների պաշտպանության հարցերին, տնտեսական վերականգնմանը և պետական կառավարման ինստիտուտների ձևավորմանը։ Մանդատի կողմնակիցների տեսանկյունից միջազգային հովանավորությունը կարող էր դիտարկվել որպես Հայաստանի պետականության ամրապնդման և արտաքին վտանգներից պաշտպանության միջոց, մինչդեռ դրա հակառակորդները կարող էին մտահոգություններ ունենալ ինքնիշխանության սահմանափակման, ֆինանսական ծախսերի և տարածաշրջանային քաղաքական բարդությունների վերաբերյալ։ Հետազոտության կարևոր աղբյուրագիտական ուղղություն կարող են կազմել դիվանագիտական փաստաթղթերը, միջազգային համաժողովների նյութերը, քաղաքական գործիչների հայտարարությունները, մամուլի հրապարակումները և Հայաստանի ապագայի վերաբերյալ միջազգային քննարկումները։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր ձևավորվում Հայաստանի նկատմամբ միջազգային պատասխանատվության գաղափարը և ինչպիսի քաղաքական ու իրավական սահմանափակումների էր այն բախվում։ Աշխատությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ նաև Սևրի պայմանագրի, Հայաստանի Հանրապետության միջազգային կարգավիճակի և ԱՄՆ-ի կողմից Հայաստանի մանդատը ստանձնելու վերաբերյալ քննարկումների ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ այն թույլ է տալիս գնահատել, թե ինչու այդ նախագիծը չվերածվեց երկարաժամկետ գործող միջազգային կառավարման համակարգի և ինչպես հետագա աշխարհաքաղաքական զարգացումները փոխեցին Հայաստանի հարցի միջազգային ընկալումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել Հայկական հարցի, Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո միջազգային հարաբերությունների, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության, դիվանագիտության պատմության և միջազգային իրավունքի պատմության մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու Հայաստանի համար միջազգային մանդատի գաղափարի քաղաքական էությունը, դրա առաջացման պատճառները, միջազգային դերակատարների դիրքորոշումները և իրականացման խոչընդոտները՝ այն դիտարկելով Առաջին աշխարհամարտից հետո ձևավորված միջազգային համակարգի և Հայկական հարցի լայն համատեքստում։

Մատենագիտական ցանկը նվիրված է հայերի ցեղասպանության վերաբերյալ գրականության համակարգված ներկայացմանը և կազմված է Մեծ եղեռնի 75-ամյակի առիթով։ Այն ընդգրկում է թեմային վերաբերող տարբեր բնույթի հրատարակություններ՝ պատմագիտական աշխատություններ, մենագրություններ, ժողովածուներ, հոդվածներ, փաստաթղթերի և վկայությունների հրապարակումներ, ինչպես նաև այլ մատենագիտական նյութեր, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել հայ ժողովրդի ողբերգական պատմության այս կարևորագույն էջը։ Նյութերի ընտրությունն ու դասակարգումը նպաստում են ցեղասպանության նախապատմության, իրականացման ընթացքի, հայ բնակչության զանգվածային տեղահանությունների և կոտորածների, մարդկային կորուստների, բռնությունների հետևանքների և միջազգային արձագանքի վերաբերյալ առկա գրականության կողմնորոշմանը։ Ցանկը արժեքավոր է նաև նրանով, որ մեկտեղում է տարբեր ժամանակաշրջաններում և տարբեր հեղինակների կողմից ստեղծված ուսումնասիրություններ՝ հնարավորություն տալով հետազոտողին համեմատել պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ տարբեր մոտեցումներ և աղբյուրագիտական նյութեր։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես գործնական ուղեցույց գիտական հետազոտությունների, ուսումնական աշխատանքների, գրադարանային որոնումների և Հայոց ցեղասպանության թեմայով հետագա ուսումնասիրությունների համար։ Այն հատկապես օգտակար է պատմաբանների, մատենագետների, գրադարանավարների, ուսանողների, դասախոսների, հետազոտողների և թեմայով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ հեշտացնելով անհրաժեշտ գրականության բացահայտումը, ընտրությունը և օգտագործումը։ Մատենագիտական բնույթը հրատարակությանը հաղորդում է նաև տեղեկատու նշանակություն՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում ցեղասպանության ուսումնասիրությանը նվիրված գրականության ծավալի և հիմնական ուղղությունների մասին։

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության՝ ԱՊՀ շրջանակներում 1995-2001 թվականներին իրականացված գործունեության և այդ ժամանակահատվածում ձևավորված ռազմաքաղաքական ու սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են Հայաստանի՝ ԱՊՀ-ի ձևավորման և հետագա զարգացման գործընթացներում ունեցած մասնակցության առանձնահատկությունները, կազմակերպության անդամ պետությունների հետ քաղաքական, ռազմավարական, տնտեսական և սոցիալական փոխհարաբերությունների հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրներին, Հայաստանի ռազմաքաղաքական դիրքորոշմանը, հավաքական անվտանգության մեխանիզմներին և ԱՊՀ շրջանակներում համագործակցության ձևաչափերին։ Ուսումնասիրվում են նաև Հայաստանի և ԱՊՀ մյուս երկրների միջև տնտեսական կապերի զարգացումը, առևտրատնտեսական հարաբերությունները, էներգետիկ և տրանսպորտային փոխգործակցությունը, արտադրական ու ֆինանսատնտեսական կապերի պահպանման և վերականգնման գործընթացները։ Աշխատանքում դիտարկվում են Հայաստանի անկախության առաջին տարիների սոցիալ-տնտեսական բարդությունները, տարածաշրջանային և միջազգային իրավիճակի ազդեցությունը երկրի զարգացման վրա, ինչպես նաև ԱՊՀ շրջանակներում համագործակցության հնարավորություններն ու սահմանափակումները։ Վերլուծության միջոցով ներկայացվում է այն քաղաքական և տնտեսական միջավայրը, որի պայմաններում Հայաստանը ձգտում էր համատեղել ազգային շահերի պաշտպանությունը, տարածաշրջանային անվտանգության ապահովումը և նախկին խորհրդային հանրապետությունների հետ փոխշահավետ հարաբերությունների զարգացումը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու նշված ժամանակաշրջանում Հայաստանի արտաքին և ներքին զարգացման գործընթացների փոխկապակցվածության, ԱՊՀ-ի դերի և Հայաստանի համար դրա շրջանակներում ձևավորված հնարավորությունների ու մարտահրավերների մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների և տնտեսագիտության մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և Հայաստանի նորագույն պատմությամբ ու հետխորհրդային տարածաշրջանի զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Սամցխե-Ջավախք-Թռեղք տարածաշրջանի պատմաքաղաքական և հասարակական զարգացումների ուսումնասիրությանը Հայաստանի և Վրաստանի հարաբերությունների համատեքստում՝ 1980-ական թվականների վերջից մինչև 2003 թվականը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են տարածաշրջանի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և ազգային-մշակութային առանձնահատկությունները, Խորհրդային Միության փլուզման հետևանքով առաջացած փոփոխությունները և անկախ Հայաստանի ու Վրաստանի միջև հարաբերությունների ձևավորման գործընթացը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանում բնակվող հայության սոցիալական և մշակութային խնդիրներին, ազգային ինքնության պահպանմանը, կրթական ու լեզվական հարցերին, տեղական ինքնակառավարման առանձնահատկություններին և այդ խնդիրների ազդեցությանը միջպետական հարաբերությունների վրա։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև Հայաստանի և Վրաստանի արտաքին ու ներքին քաղաքականության փոխազդեցությունները, սահմանային և տնտեսական համագործակցության հարցերը, տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրները և երկու երկրների միջև հարաբերությունների զարգացման հիմնական փուլերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու տարածաշրջանի դերը հայ-վրացական հարաբերությունների ձևավորման և զարգացման գործընթացում, ինչպես նաև բացահայտելու այն գործոնները, որոնք ազդել են երկու պետությունների քաղաքական ու հասարակական կապերի վրա։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, տարածաշրջանագետների, դիվանագիտության և միջազգային հարաբերությունների ոլորտի մասնագետների, ինչպես նաև Հարավային Կովկասի նորագույն պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Բյուզանդական կայսրության և Եվրոպայի միջև ձևավորված քաղաքական, տնտեսական, մշակութային և կրոնական փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության շրջանակում Բյուզանդիան դիտարկվում է ոչ միայն որպես միջնադարյան հզոր պետություն, այլև որպես այնպիսի քաղաքակրթական կենտրոն, որը կարևոր դեր է ունեցել Եվրոպայի քաղաքական և մշակութային զարգացման գործընթացներում։ Ուսումնասիրվում են կայսրության հարաբերությունները եվրոպական տարբեր պետությունների և ժողովուրդների հետ, դիվանագիտական կապերը, ռազմական փոխազդեցությունները, առևտրական հարաբերությունները և քաղաքական ազդեցության տարածման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեական աշխարհի ձևավորման և զարգացման գործընթացներին, Արևելյան և Արևմտյան քրիստոնեական ավանդույթների փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև կրոնական և մշակութային կապերի ազդեցությանը եվրոպական հասարակությունների զարգացման վրա։ Աշխատության մեջ կարող են քննության առնվել Բյուզանդիայի ազդեցությունը եվրոպական պետական կառավարման, իրավական մշակույթի, կրթության, արվեստի, ճարտարապետության և գրավոր մշակույթի վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև միջնադարյան առևտրային ուղիներին և այն տնտեսական կապերին, որոնց միջոցով Բյուզանդական կայսրությունը կապված էր եվրոպական տարածքների հետ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև Խաչակրաց արշավանքներին, դրանց հետևանքով ձևավորված հարաբերություններին և այն քաղաքական ու մշակութային փոփոխություններին, որոնք ազդեցություն ունեցան ինչպես Բյուզանդիայի, այնպես էլ Եվրոպայի զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում Բյուզանդիայի և եվրոպական աշխարհի փոխադարձ ընկալումների ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ հարաբերությունները ձևավորվում էին ոչ միայն քաղաքական շահերի, այլև քաղաքակրթական ինքնության, կրոնի և մշակույթի տարբեր պատկերացումների ազդեցությամբ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու այն բազմաշերտ կապերի մասին, որոնց միջոցով Բյուզանդական ավանդույթները փոխանցվել և վերաիմաստավորվել են Եվրոպայում։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, բյուզանդագետների, միջնադարի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, քաղաքագետների, մշակութաբանների, միջազգային հարաբերությունների պատմության մասնագետների, ուսանողների և եվրոպական ու բյուզանդական քաղաքակրթությունների փոխազդեցությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիրքը նվիրված է Մեծ Հայքի Այրարատ աշխարհի պատմաաշխարհագրական ուսումնասիրությանը՝ հիմնված «Աշխարհացույց» աշխատության տվյալների և տեղեկությունների վրա։ Այն ներկայացնում է Այրարատ աշխարհի աշխարհագրական դիրքը, վարչական բաժանումը, բնակավայրերը, բնական պայմանները, պատմական նշանակությունը և դերը հայկական պետականության ու մշակույթի զարգացման մեջ։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են տվյալ ժամանակաշրջանի տարածքային առանձնահատկությունները, գավառների նկարագրությունները, պատմական տեղանունները և դրանց կապը Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային կյանքի հետ։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև «Աշխարհացույց»-ի՝ որպես հայկական միջնադարյան աշխարհագրական գիտելիքի կարևոր աղբյուրի նշանակությանը և դրա միջոցով Այրարատ աշխարհի վերաբերյալ պահպանված տեղեկությունների վերլուծությանը։ Գիրքը արժեքավոր է պատմաբանների, աշխարհագետների, հայագիտությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների և ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի պատմական աշխարհագրությամբ, հնագույն վարչատարածքային կառուցվածքով և հայկական ժառանգության ուսումնասիրությամբ։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Երևանի հանրային տարածքների ձևավորման, զարգացման և փոխակերպման գործընթացների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով քաղաքային միջավայրում տեղի ունեցած սոցիալական, մշակութային, պատմական և քաղաքաշինական փոփոխություններին։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես են տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում վերափոխվել քաղաքի հրապարակները, զբոսայգիները, փողոցները և հանրային օգտագործման այլ տարածքները, ինչպես նաև ուսումնասիրում է այդ փոփոխությունների ազդեցությունը քաղաքացիների առօրյա կյանքի, հասարակական փոխհարաբերությունների և քաղաքային ինքնության ձևավորման վրա։ Աշխատությունում ներկայացվում են հանրային տարածքների գործառույթների, խորհրդանշական նշանակության և օգտագործման ձևերի փոփոխությունները՝ դիտարկելով պետական քաղաքականության, տնտեսական գործընթացների, շուկայական հարաբերությունների, մշակութային միտումների և բնակչության սոցիալական վարքագծի փոխազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հետխորհրդային շրջանի վերափոխումներին, որոնց ընթացքում հանրային տարածքները ձեռք են բերել նոր նշանակություններ և կիրառություններ՝ արտացոլելով հասարակական, քաղաքական և մշակութային փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է ազգագրական դիտարկումների, դաշտային հետազոտությունների, պատմական աղբյուրների և տեսական վերլուծությունների վրա՝ ներկայացնելով Երևանի քաղաքային տարածքների զարգացման բազմաշերտ պատկերը։ Գիրքը նախատեսված է ազգագրության, քաղաքագիտության, քաղաքաշինության, մշակութաբանության և սոցիոլոգիայի մասնագետների, բուհերի ուսանողների, ինչպես նաև բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Երևանի քաղաքային միջավայրի, հանրային տարածքների և դրանց պատմամշակութային փոխակերպումների ուսումնասիրությամբ։

Այս հրապարակումը գրախոսական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Յա. Ա. Մանանդյանի պատմագիտական աշխատության բովանդակության, գիտական արժեքի և մեթոդաբանական առանձնահատկությունների քննադատական վերլուծությանը։ Հեղինակը ներկայացնում է գրքում արտահայտված հիմնական գաղափարները, գնահատում պատմական փաստերի մեկնաբանությունը, օգտագործված սկզբնաղբյուրները և հետազոտական մոտեցումները՝ անդրադառնալով աշխատության ուժեղ կողմերին և հնարավոր վիճահարույց հարցերին։ Գրախոսության մեջ քննարկվում է նաև աշխատության նշանակությունը հայ ժողովրդի պատմության ուսումնասիրման, պատմագրության զարգացման և գիտական մտքի ձևավորման համատեքստում՝ դիտարկելով այն ժամանակաշրջանի պատմագիտական չափանիշների լույսի ներքո։ Նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել ոչ միայն վերլուծվող աշխատության բովանդակության, այլև դրա ընդունման և գնահատման մասին մասնագիտական շրջանակներում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, հայագետների, պատմագրության հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և հայ ժողովրդի պատմության գիտական ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է Բաքվի հայկական մշակութային միության գործունեության վերաբերյալ հաշվետվական նյութ, որտեղ ամփոփվում են կազմակերպության իրականացրած աշխատանքները, մշակութային նախաձեռնությունները, կրթական ծրագրերը և համայնքային գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Նյութում արտացոլվում են միության նպատակները, կազմակերպչական կառուցվածքը, իրականացված միջոցառումները, մշակութային կյանքի պահպանմանն ու զարգացմանը նպաստող ծրագրերը, ինչպես նաև համայնքի անդամների մասնակցությունը տարբեր նախաձեռնություններին։ Հաշվետվությունը կարևոր տեղեկություններ է տրամադրում տվյալ ժամանակաշրջանում հայկական մշակութային կազմակերպության դերի, հասարակական գործունեության և ազգային մշակութային արժեքների պահպանմանն ուղղված ջանքերի մասին։ Այն կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ ուսումնասիրելու համար Բաքվի հայ համայնքի պատմությունը, հայկական մշակութային կազմակերպությունների գործունեությունը, սփյուռքյան կառույցների զարգացումը և հասարակական կյանքի առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել պատմաբանների, ազգագրագետների, մշակույթի ուսումնասիրողների, սփյուռքագիտության մասնագետների և հայկական համայնքների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1915–1916 թվականներին Օսմանյան կայսրությունում հայ ժողովրդի նկատմամբ իրականացված զանգվածային բռնությունների և դրանց պատմական, քաղաքական ու իրավական գնահատականների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ մեկ դար անց ձևավորված գիտական մոտեցումների լույսի ներքո։ Ներկայացվում են իրադարձությունների նախադրյալները, ընթացքը և հետևանքները՝ հիմնվելով պատմական փաստաթղթերի, արխիվային աղբյուրների, վկայությունների և միջազգային գիտական հետազոտությունների համադրության վրա։ Քննարկվում են հիշողության քաղաքականության, պատմական արդարության, միջազգային ճանաչման, ժխտողականության և մարդու իրավունքների պաշտպանության հետ կապված հարցերը, ինչպես նաև իրադարձությունների ազդեցությունը հայ ժողովրդի պատմական հիշողության, ինքնության և սփյուռքի ձևավորման վրա։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է պատմագիտության և ցեղասպանագիտության ոլորտներում՝ նպաստելով թեմայի բազմակողմանի գիտական վերլուծությանը և միջազգային ակադեմիական քննարկումների խորացմանը։

Այս գիրքը նվիրված է Խորհրդային Հայաստանի սահմանային-տարածքային խնդիրների ուսումնասիրությանը 1922-1936 թվականների ժամանակահատվածում՝ ներկայացնելով այդ շրջանի քաղաքական, վարչատարածքային և միջազգային հարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Աշխատանքում վերլուծվում են սահմանների ձևավորման գործընթացները, տարածքային փոփոխությունների հետ կապված հարցերը, խորհրդային իշխանության քաղաքական որոշումները և դրանց ազդեցությունը Հայաստանի պետական ու հասարակական զարգացման վրա։ Գրքում ուսումնասիրվում են պատմական փաստաթղթեր, քաղաքական գործընթացներ և վարչական վերափոխումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել խորհրդային շրջանի տարածքային քաղաքականության և տարածաշրջանային հարաբերությունների մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, աշխարհագրագետների, հետազոտողների, ուսանողների և Հայաստանի նորագույն պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը ներկայացնում է 1971 թվականի հունվար, փետրվար և մարտ ամիսների ընթացքում նշվող նշանավոր և հիշարժան տարեթվերի համահավաքը՝ ընդգրկելով պատմական իրադարձություններ, հասարակական, մշակութային, գիտական և ազգային նշանակություն ունեցող ամսաթվեր։ Հրատարակությունը կազմված է որպես տեղեկատու նյութ, որը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին արագորեն գտնել տարբեր ժամանակաշրջանների կարևոր իրադարձությունների, նշանավոր գործիչների ծննդյան և մահվան տարեթվերի, ինչպես նաև հիշարժան օրերի վերաբերյալ տեղեկատվություն։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես օգտակար աղբյուր գրադարանների, կրթական հաստատությունների, մշակութային կազմակերպությունների և հետազոտողների համար՝ նպաստելով պատմական հիշողության պահպանմանը և հասարակական-մշակութային միջոցառումների կազմակերպմանը։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, գրադարանագետների, ուսուցիչների, ուսանողների, մշակույթի ոլորտի աշխատակիցների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են օրացուցային տեղեկատուներով ու պատմական նշանակություն ունեցող ամսաթվերով։

Գիրքը ներկայացնում է Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ ձևավորված երկարատև քաղաքական, պատմական և հասարակական գործընթացների մանրամասն ուսումնասիրություն՝ անդրադառնալով ինքնորոշման ձգտումներին, պետականության գաղափարին, հակամարտության զարգացման փուլերին և տարածաշրջանում տեղի ունեցած կարևոր փոփոխություններին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են տասնամյակներ շարունակ ընթացած քաղաքական պայքարը, տարբեր կողմերի դիրքորոշումները, միջազգային դերակատարների ազդեցությունը և այն հանգամանքները, որոնք ձևավորել են տարածաշրջանի ներկա իրադրությունը։ Հեղինակը ներկայացնում է ոչ միայն քաղաքական իրադարձությունների հաջորդականությունը, այլև դրանց ազդեցությունը մարդկանց կյանքի, ինքնության, անվտանգության և ապագայի վերաբերյալ պատկերացումների վրա։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ բարդ հակամարտության պատճառները, դրա պատմական արմատները և այն գործընթացները, որոնք հանգեցրել են նախկին քաղաքական նպատակների փոփոխության։ Այն նախատեսված է ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հարավային Կովկասի պատմությամբ, ազգային շարժումներով, տարածքային հակամարտություններով և ժամանակակից միջազգային հարաբերությունների խնդիրներով։

Այս աշխատությունը ներկայացնում է Հարավային Կովկասում ծավալված քաղաքական և ռազմական զարգացումների համապարփակ վերլուծություն՝ կենտրոնանալով տարածքային հակամարտությունների, տարածաշրջանային ուժերի շահերի, դիվանագիտական գործընթացների և անվտանգության հարցերի վրա։ Հեղինակը դիտարկում է հակամարտության պատմական նախադրյալները, տարբեր կողմերի դիրքորոշումները, միջազգային դերակատարների ներգրավվածությունը, ինչպես նաև ռազմական գործողությունների և դրանց հետևանքների ազդեցությունը բնակչության, ենթակառուցվածքների և տարածաշրջանի ապագայի վրա։ Նյութը ներառում է փաստերի, քաղաքական գնահատականների և աշխարհաքաղաքական դիտարկումների համադրություն՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ հակամարտության պատճառները, դրա զարգացման ընթացքը և հնարավոր հեռանկարները։ Այն նախատեսված է պատմությամբ, միջազգային հարաբերություններով և տարածաշրջանային քաղաքականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Կերոպե Պետրոսի Պատկանյանի կյանքին, գիտական գործունեությանը և նրա ներդրմանը հայագիտության, արևելագիտության ու պատմական ուսումնասիրությունների զարգացման գործում։ Հեղինակը ներկայացնում է անվանի գիտնականի կենսագրական ուղին, կրթությունը, գիտական հետաքրքրությունների շրջանակը և այն կարևորագույն աշխատությունները, որոնք նշանակալի դեր են ունեցել հայոց պատմության, լեզվի, գրականության և մշակույթի ուսումնասիրության մեջ։ Աշխատությունում վերլուծվում են Պատկանյանի գիտական մեթոդները, աղբյուրագիտական մոտեցումները, հայագիտական և արևելագիտական հետազոտությունները, ինչպես նաև նրա կապը ժամանակի գիտական միջավայրի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա ներդրմանը հայկական ձեռագրերի, պատմական աղբյուրների, լեզվաբանական նյութերի և արևելյան ժողովուրդների մշակույթի ուսումնասիրման ոլորտներում։ Ներկայացվում է գիտնականի ժառանգության նշանակությունը ժամանակակից հայագիտության համար և նրա գաղափարների ազդեցությունը հետագա հետազոտությունների զարգացման վրա։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայագետներին, պատմաբաններին, արևելագետներին, բանասերներին, գիտական աշխատողներին, ուսանողներին և հայ մշակույթի ու գիտության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Գիրքը ներկայացնում է հայ ժողովրդի պատմությունը, մշակույթը, կենցաղը, ազգային ավանդույթները և հասարակական կյանքը՝ անդրադառնալով Հայաստանի աշխարհագրական միջավայրին, պատմական իրադարձություններին և տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված ազգային ինքնությանը։ Հեղինակը նկարագրում է ժողովրդի ծագման վերաբերյալ պատմական պատկերացումները, կրոնական և մշակութային ժառանգությունը, հասարակական հարաբերությունները, կրթությունը, սովորույթներն ու առօրյա կյանքը՝ փորձելով ամբողջական պատկերացում կազմել երկրի և նրա բնակիչների մասին։ Աշխատությունում նաև քննարկվում են տարածաշրջանի քաղաքական զարգացումները, հարևան ժողովուրդների հետ փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև Հայաստանի պատմական նշանակությունը միջազգային համատեքստում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, հայագիտությամբ զբաղվող մասնագետների, մշակութային ժառանգության ուսումնասիրողների, ուսանողների և հայ ժողովրդի պատմությամբ ու մշակույթով հետաքրքրվող լայն ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց ավանդական հասարակության մեջ երաժշտության և երաժշտի դերի բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով երաժշտական մշակույթի տեղն առտնին կենցաղում, ընտանեկան ավանդույթներում և ծիսական արարողություններում։ Հեղինակը վերլուծում է ժողովրդական երաժշտության գործառույթները կյանքի տարբեր փուլերում՝ ծննդյան, հարսանեկան, աշխատանքային, տոնական, կրոնական և սգո արարողությունների համատեքստում՝ ներկայացնելով երաժշտության սոցիալական, հոգևոր և մշակութային նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երաժշտի հասարակական կարգավիճակին, նրա մասնագիտական գործունեությանը, ստեղծագործական ավանդույթներին և համայնքային կյանքում ունեցած դերակատարությանը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են նաև հայկական ժողովրդական երաժշտական գործիքները, կատարողական ավանդույթները, երգացանկի ժանրային բազմազանությունը, ինչպես նաև երաժշտության և ծիսակարգերի փոխազդեցությունը՝ հիմնվելով ազգագրական, բանահյուսական և պատմական սկզբնաղբյուրների վրա։ Գիրքը համադրում է երաժշտագիտական, ազգագրական և մշակութաբանական մոտեցումները՝ ներկայացնելով հայ ժողովրդի ոչ նյութական մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչներից մեկը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է երաժշտագետների, ազգագրագետների, մշակութաբանների, պատմաբանների, արվեստաբանների, ուսանողների և հայկական ավանդական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է համընդհանուր խաղաղության գաղափարի ձևավորման և դրա արտացոլման ուսումնասիրությանը Վուդրո Վիլսոնի արտաքին քաղաքական հայեցակարգում։ Վերլուծվում են խաղաղության, միջազգային համագործակցության և կոլեկտիվ անվտանգության սկզբունքները, որոնք ձևավորվեցին Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտին և դարձան նոր միջազգային քաղաքական համակարգի հիմքերից մեկը։ Ուսումնասիրությունում ներկայացվում են Վիլսոնի արտաքին քաղաքականության գաղափարական հիմքերը, ինքնորոշման իրավունքի, միջազգային իրավունքի ամրապնդման, դիվանագիտական հարաբերությունների և միջազգային կազմակերպությունների դերի վերաբերյալ նրա պատկերացումները։ Քննարկվում է այդ հայեցակարգի ազդեցությունը հետպատերազմյան աշխարհակարգի ձևավորման, միջազգային հարաբերությունների զարգացման և փոքր ժողովուրդների քաղաքական իրավունքների ընկալման վրա։ Աշխատությունը բացահայտում է համընդհանուր խաղաղության գաղափարի պատմական նշանակությունը և Վիլսոնի քաղաքական մտածողության ազդեցությունը XX դարի միջազգային քաղաքականության հետագա զարգացման գործընթացներում։

Գիրքը ներկայացնում է Հնդկաստանում հայկական համայնքի ձևավորման, զարգացման և բազմադարյա գործունեության պատմությունը՝ անդրադառնալով հայ վաճառականների, հոգևորականների, մտավորականների և հասարակական գործիչների ներդրմանը տարածաշրջանի տնտեսական, մշակութային և հասարակական կյանքում։ Ուսումնասիրության մեջ լուսաբանվում են հայկական գաղթօջախների առաջացման պատճառները, առևտրային ցանցերի ձևավորումը, հայկական եկեղեցիների, դպրոցների, տպարանների և բարեգործական հաստատությունների գործունեությունը, ինչպես նաև համայնքի կապերը Հայաստանի և աշխարհի այլ հայկական կենտրոնների հետ։ Հեղինակը հիմնվում է պատմական փաստաթղթերի, արխիվային նյութերի, հուշագրությունների և այլ սկզբնաղբյուրների վրա՝ ներկայացնելով Հնդկաստանի հայության հասարակական կազմակերպվածությունը, մշակութային ինքնության պահպանման ուղիները և նրանց նշանակալի դերակատարությունը տարածաշրջանի պատմության ու հայ սփյուռքի ձևավորման գործընթացում։

Այս աշխատությունը ներկայացնում է համառոտ ուսումնասիրություն «ամքար» հասկացության և դրա պատմական նշանակության վերաբերյալ՝ անդրադառնալով հայկական հասարակության մեջ արհեստավորների մասնագիտական միավորումների ձևավորմանը, գործունեությանը և սոցիալական դերին։ Նյութում քննարկվում են ամքարական կազմակերպությունների կառուցվածքը, ներքին կանոնակարգերը, մասնագիտական ավանդույթները և վարպետների, աշակերտների ու ենթավարպետների միջև ձևավորված հարաբերությունները, որոնք կարևոր դեր են ունեցել արհեստների զարգացման, մասնագիտական գիտելիքների փոխանցման և արտադրական մշակույթի պահպանման գործում։ Առանձնացվում է նաև ամքարների նշանակությունը քաղաքային կյանքի, առևտրի, տնտեսական կազմակերպման և համայնքային ինքնակառավարման համակարգերում, ինչպես նաև նրանց մասնակցությունը բարեգործական, կրթական և հասարակական նախաձեռնություններին։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են ամքարական ավանդույթները նպաստել հայկական արհեստագործության և քաղաքային մշակույթի զարգացմանը՝ ներկայացնելով թեմայի պատմական և մշակութային համատեքստի համառոտ, սակայն բովանդակալից վերլուծություն։

Աշխատությունը ներկայացնում է հայ զորավարների և ռազմական գործիչների ուսումնասիրությանը նվիրված հանձնարարական գրականության համակարգված ցանկ՝ նպատակ ունենալով աջակցել ուսումնական, գիտահետազոտական և ինքնակրթական աշխատանքներին։ Նյութում ընդգրկված են հայ ռազմական պատմությանը, նշանավոր զորավարների կենսագրություններին, ռազմական արշավանքներին, ճակատամարտերին և ռազմարվեստի զարգացմանը վերաբերող կարևոր հրատարակություններ, մենագրություններ, հոդվածներ և պատմական աղբյուրներ։ Գրականությունն ընտրված է այնպես, որ ընթերցողը կարողանա համակողմանի պատկերացում կազմել տարբեր ժամանակաշրջաններում հայ զորահրամանատարների գործունեության, նրանց ռազմավարական մտածողության, հայրենիքի պաշտպանության գործում ունեցած ներդրման և ռազմական ժառանգության մասին։ Ցանկը կարող է ներառել ինչպես դասական, այնպես էլ ժամանակակից ուսումնասիրություններ՝ հնարավորություն տալով համեմատել տարբեր հեղինակների մոտեցումները և գնահատականները։ Հրատարակությունը օգտակար է պատմության, ռազմական գործի, հայագիտության և միջազգային հարաբերությունների ոլորտների ուսանողների, դասախոսների, հետազոտողների, ինչպես նաև հայ ռազմական պատմությամբ հետաքրքրվող բոլոր ընթերցողների համար՝ ծառայելով որպես թեմայի խորացված ուսումնասիրության ուղեցույց։

Աշխատությունը նվիրված է Վանի հայկական ապստամբության պատմական իրադարձությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի քաղաքական ու սոցիալական համատեքստը Van շրջանում։ Գրքում վերլուծվում են տարածաշրջանի ժողովրդագրական կառուցվածքը, Օսմանյան կայսրության վարչական քաղաքականությունը և հայ բնակչության հասարակական-քաղաքական կազմակերպվածության ձևերը, որոնք ձևավորեցին դիմադրական շարժման նախադրյալները։ Հեղինակը ներկայացնում է ապստամբության ընթացքը, դրա կազմակերպչական առանձնահատկությունները, ռազմական գործողությունների փուլերը և տեղական բնակչության մասնակցությունը՝ ընդգծելով նաև արտաքին քաղաքական գործոնների ազդեցությունը։ Քննարկվում են ապստամբության պատճառները, ներքին և արտաքին դերակատարների դիրքորոշումները, ինչպես նաև դրա հետևանքները տարածաշրջանի հայ բնակչության ճակատագրի և Օսմանյան իշխանությունների քաղաքականության վրա։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայոց նորագույն պատմության, ազգային շարժումների և տարածաշրջանային հակամարտությունների ուսումնասիրության համար՝ առաջարկելով բազմակողմանի վերլուծություն և փաստագրական նյութերի համադրում։

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանում և Թուրքիայի Հանրապետության ձևավորման նախաշեմին հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և կոտորածների պատմական ներկայացմանը և դրա շուրջ ձևավորված պատմագիտական ու քաղաքական մեկնաբանություններին։ Նյութում վերլուծվում են այն իրադարձությունները, որոնք կապված են Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակաշրջանի հետ, երբ պետական քաղաքականության, ռազմական գործողությունների և տեղական վարչական կառույցների համադրությամբ իրականացվել են լայնածավալ տեղահանություններ և մարդկային մեծ կորուստներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր պատմագիտական դպրոցների մոտեցումներին՝ մի կողմից փաստագրական աղբյուրների, դիվանագիտական հաղորդագրությունների և ականատեսների վկայությունների վրա հիմնված ուսումնասիրություններին, մյուս կողմից՝ պաշտոնական պետական մեկնաբանություններին և դրանց միջև առկա հակասություններին։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է հիշողության քաղաքականության, միջազգային ճանաչման գործընթացների և պատմական իրադարձությունների գնահատման շուրջ շարունակվող գիտական և քաղաքական բանավեճերի նշանակությունը։ Միաժամանակ դիտարկվում է, թե ինչպես են այս իրադարձությունները ազդեցություն ունեցել հայ համայնքների ձևավորման վրա սփյուռքում և միջազգային հարաբերություններում պատմական արդարության հարցերի քննարկման վրա։

Մեթոդական ձեռնարկը նվիրված է ԽՄԿԿ Կենտկոմի 1987 թվականի հունվարյան պլենումի ուսումնասիրությանը և դրա նյութերի կիրառմանը գրադարանային տեղեկատվական աշխատանքի գործընթացում։ Գրքում ներկայացվում է պլենումի պատմաքաղաքական համատեքստը՝ ընդգծելով 1980-ականների կեսերին Խորհրդային Միությունում սկսված վերակառուցման (պերեստրոյկա) և հրապարակայնության (գլասնոստ) քաղաքական գործընթացները, որոնք ազդել են պետական կառավարման և հասարակական կյանքի տարբեր ոլորտների վրա։ Հեղինակը վերլուծում է պլենումի որոշումների հիմնական ուղղությունները՝ տնտեսական կառավարման բարեփոխումներ, կուսակցական կարգապահության հարցեր և սոցիալ-քաղաքական համակարգի արդիականացման փորձեր։ Աշխատության մեջ հատուկ ուշադրություն է դարձվում գրադարանավարների համար տեղեկատվական սպասարկման կազմակերպման մեթոդներին՝ ինչպես օգտագործել պլենումի նյութերը ընթերցողների քաղաքական և պատմական իրազեկվածության բարձրացման նպատակով։ Ներկայացվում են մեթոդական ցուցումներ՝ թեմատիկ ցուցադրությունների, մատենագիտական ցանկերի, տեղեկատու նյութերի և կրթական միջոցառումների կազմակերպման համար։ Գիրքը նաև առաջարկում է աղբյուրների ընտրության և տեղեկատվության համակարգման ուղիներ՝ ապահովելու համար պատմաքաղաքական նյութերի արդյունավետ մատուցումը գրադարանային միջավայրում։ Աշխատությունը նախատեսված է գրադարանավարների, մեթոդիստների, տեղեկատվական մասնագետների, ուսանողների և խորհրդային պատմության թեմայով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի ավանդական հավատալիքների համակարգի, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների և ծիսական դրսևորումների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են ժողովրդական աշխարհընկալման ձևավորման պատմական նախադրյալները, հնագույն կրոնական պատկերացումների պահպանման ու վերափոխման գործընթացները, ինչպես նաև հավատալիքների դերը հայ հասարակության հոգևոր և մշակութային կյանքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնության ուժերի, երկնային մարմինների, կենդանիների, բույսերի, սրբազան վայրերի և գերբնական էակների վերաբերյալ պատկերացումներին, դրանց խորհրդանշական նշանակությանը և ժողովրդական մտածողության մեջ ունեցած տեղին։ Ուսումնասիրվում են նախաքրիստոնեական հավատալիքների և քրիստոնեական ավանդույթների փոխազդեցությունները, ժողովրդական կրոնական պատկերացումների շարունակականությունը և տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում դրանց կրած փոփոխությունները։ Անդրադարձ է կատարվում ընտանեկան, կենցաղային, երկրագործական և տոնական ծեսերին, դրանց կատարման կարգին, խորհրդանշական գործողություններին, ավանդական արարողություններին և հասարակական նշանակությանը։ Կարևորվում են ծննդյան, ամուսնության, մահվան, բերքահավաքի, բնության զարթոնքի և տարվա եղանակային շրջափուլերի հետ կապված հավատալիքներն ու ծիսական սովորույթները։ Դիտարկվում են նաև ժողովրդական հմայությունները, պահպանական պատկերացումները, գուշակությունները, օրհնանքներն ու անեծքները, դրանց գործառույթները և բանավոր ավանդության հետ ունեցած փոխկապակցվածությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել ազգագրական գրառումները, բանահյուսական նյութերը, պատմական աղբյուրները և տարբեր տարածաշրջաններում պահպանված սովորույթները՝ բացահայտելու հավատալիքների համակարգի ընդհանրություններն ու տեղական առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ ժողովրդի հոգևոր մշակույթի, ավանդական աշխարհայացքի, ծիսակարգերի և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել ազգագրագետների, բանագետների, կրոնագետների, մշակութաբանների, պատմաբանների, հայագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Հայագիտական և պատմամշակութային բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Գեղամա երկրում VIII–XIX դարերի ընթացքում ձևավորված ու գործած գրչության կենտրոնների պատմության, գործունեության և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարբեր ժամանակաշրջաններում ձեռագրերի ընդօրինակման, ստեղծման, պահպանման և տարածման հետ կապված գործընթացները, ինչպես նաև այդ գործում եկեղեցական ու կրթական հաստատությունների ունեցած դերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրչության կենտրոնների տեղադրությանը, գրիչների, ծաղկողների և ձեռագրաստեղծ այլ վարպետների գործունեությանը, ձեռագրերի հիշատակարաններին ու դրանց հաղորդած պատմական տեղեկություններին։ Վերլուծվում են ձեռագրերի բովանդակային, գրչագրական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի հոգևոր ու մշակութային կյանքի համատեքստում։ Քննարկվում են նաև տարբեր կենտրոնների միջև մշակութային կապերը, ձեռագրական ավանդույթների շարունակականությունը և դրանց զարգացման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի դերի մասին հայ ձեռագրական մշակույթի պահպանման և զարգացման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագիտության, ձեռագրագիտության, միջնադարագիտության, պատմության և հայկական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1921–1945 թվականներին Իրանում բնակվող հայության հասարակական, քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով ինչպես Իրանի ներքին զարգացումների, այնպես էլ տարածաշրջանային ու միջազգային իրադարձությունների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում հայկական բնակավայրերի և համայնքային կառույցների վիճակը, բնակչության տեղաբաշխումը, սոցիալական կազմը, տնտեսական գործունեությունը և համայնքի ներսում գործող կազմակերպությունների դերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթական ու մշակութային կյանքին, հայկական դպրոցների, եկեղեցական հաստատությունների, բարեգործական և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությանը, ինչպես նաև մամուլի, գրականության և ազգային մշակույթի պահպանման գործընթացներին։ Վերլուծվում են Իրանի պետական քաղաքականության փոփոխությունների ազդեցությունները հայ բնակչության իրավական ու հասարակական դրության վրա, հատկապես Ռեզա շահ Փահլավիի իշխանության տարիներին իրականացված կենտրոնացման և արդիականացման քաղաքականության պայմաններում։ Քննության են առնվում նաև համայնքի հարաբերությունները իրանական հասարակության և պետական կառույցների հետ, հայերի մասնակցությունը երկրի տնտեսական ու հասարակական կյանքին և ազգային ինքնության պահպանման մեխանիզմները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Խորհրդային Հայաստանի հետ իրանահայության կապերին, ներգաղթի գաղափարին, հայրենիքի հետ մշակութային ու հասարակական հարաբերություններին և այդ գործընթացների նկատմամբ տարբեր քաղաքական ու հասարակական շրջանակների վերաբերմունքին։ Անդրադարձ է կատարվում հայկական քաղաքական կազմակերպությունների և համայնքային հաստատությունների գործունեությանը, նրանց միջև գոյություն ունեցող գաղափարական տարբերություններին և համայնքի հասարակական կյանքի կազմակերպման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում է նաև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ազդեցությունը իրանահայության վրա՝ հաշվի առնելով Իրանի ռազմավարական դիրքը, արտաքին ուժերի ներկայությունը և պատերազմի հետևանքով առաջացած քաղաքական ու տնտեսական փոփոխությունները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել երկու համաշխարհային պատերազմների միջև և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին իրանահայության պատմական զարգացման, ազգային ինքնության պահպանման, կրթամշակութային գործունեության և հասարակական կազմակերպվածության մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի հյուսիսարևելյան շրջաններում բնակվող քրդական համայնքների պատմության, էթնիկական կազմի, ավանդական մշակույթի և հասարակական կյանքի համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բնակչության ձևավորման պատմական գործընթացներն են, տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած վերաբնակեցումները, ցեղային և տոհմային կառուցվածքները, բնակավայրերի աշխարհագրական տարածվածությունը և հարակից ժողովուրդների հետ երկարատև փոխհարաբերությունները։ Քննվում են այն պատմական հանգամանքները, որոնց ազդեցությամբ քրդական խմբեր հաստատվեցին Խորասանում, ինչպես նաև նրանց դերը տարածաշրջանի քաղաքական, սոցիալական և տնտեսական կյանքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում համայնքների ներքին կազմակերպմանը, ազգակցական կապերին, ընտանիքի կառուցվածքին, ավանդական զբաղմունքներին, գյուղատնտեսությանը, անասնապահությանը և կենցաղային տնտեսության տարբեր ձևերին։ Ազգագրական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են բնակարանային մշակույթը, հագուստը, սննդային ավանդույթները, տոները, ընտանեկան և հասարակական ծեսերը, երաժշտությունը, պարերը, բանահյուսությունը և ժողովրդական հավատալիքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում լեզվական միջավայրի ուսումնասիրությունը՝ քրդերենի տեղական խոսվածքների, բազմալեզու հաղորդակցության և հարևան լեզուների հետ շփումների համատեքստում։ Դիտարկվում են նաև կրոնական ավանդույթների, համայնքային ինքնագիտակցության և պատմական հիշողության դերը խմբային ինքնության պահպանման գործում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե աշխարհագրական հեռավորությունը քրդաբնակ մյուս խոշոր տարածքներից և երկարատև փոխգործակցությունը իրանական բազմազգ միջավայրի հետ ինչպես են անդրադարձել տեղական մշակույթի առանձնահատկությունների ձևավորման վրա։ Աղբյուրագիտական հիմք կարող են կազմել պատմական գրավոր վկայությունները, ազգագրական դաշտային նյութերը, բանավոր պատմությունները, ժողովրդագրական տվյալները և լեզվական նյութերը, որոնց համադրումը նպաստում է համայնքների անցյալի և մշակութային զարգացման բազմակողմանի վերականգնմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պատմության, ազգագրության, ժողովրդագրության և մշակութային մարդաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Խորասանի քրդական բնակչությունը որպես Իրանի էթնոմշակութային բազմազանության պատմականորեն ձևավորված բաղադրիչ։

Աշխատությունը նվիրված է Աքեմենյան տերության վարչատարածքային կազմակերպման համակարգի, դրա ձևավորման սկզբունքների և կառավարման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում հսկայական տարածքներ ընդգրկող բազմազգ պետության կառավարումը դիտարկվում է կենտրոնական իշխանության և տեղական վարչական միավորների փոխհարաբերությունների տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սատրապությունների համակարգին, դրանց տարածքային սահմաններին, կառավարման առանձնահատկություններին և կենտրոնական իշխանության հետ ունեցած հարաբերություններին։ Քննվում է սատրապների դերը՝ որպես արքայական իշխանությունը տարբեր երկրամասերում ներկայացնող բարձրաստիճան պաշտոնյաների, ինչպես նաև նրանց վարչական, հարկային և քաղաքական գործառույթների շրջանակը։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ տարբեր ժողովուրդներ և պատմական երկրամասեր ընդգրկող տերության կառավարումը պահանջում էր կենտրոնացված վերահսկողության և տեղական կառավարման ձևերի համադրություն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է վարչական բաժանման և հարկային համակարգի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ առանձին տարածքներից ստացվող հարկերն ու տուրքերը կարևոր նշանակություն ունեին պետական կառավարման և ռազմական համակարգի գործունեության համար։ Քննվում են նաև արքայական ճանապարհների, հաղորդակցության և պետական ծառայությունների նշանակությունը կենտրոնի ու հեռավոր վարչական շրջանների միջև կապի պահպանման գործում։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել վարչական միավորների սահմանների և ավելի վաղ գոյություն ունեցած քաղաքական ու աշխարհագրական կազմավորումների հարաբերությանը՝ պարզելու համար, թե որքանով էին նոր կառավարման համակարգում պահպանվում տեղական ավանդույթները։ Ուսումնասիրվում են վարչական համակարգի վերաբերյալ տեղեկություններ պարունակող արքայական արձանագրությունները, հին հեղինակների հաղորդումները և այլ պատմական ու հնագիտական աղբյուրներ՝ հաշվի առնելով դրանց բնույթի և տեղեկատվական հնարավորությունների տարբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հայաստանի և Հայկական լեռնաշխարհի դիրքի ուսումնասիրությունը տերության վարչական կառուցվածքում՝ այն դիտարկելով ընդհանուր կայսերական համակարգի համատեքստում։ Վարչատարածքային կազմակերպումը քննվում է նաև որպես տարբեր լեզուներ, մշակույթներ և տնտեսական համակարգեր ունեցող բնակչության նկատմամբ պետական իշխանություն իրականացնելու միջոց։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր կազմակերպվում կենտրոնական իշխանության վերահսկողությունը հեռավոր երկրամասերի նկատմամբ, ինչ դեր էին կատարում տեղական իշխանական և վարչական կառույցները և ինչպես էին համադրվում կայսերական ու տարածաշրջանային կառավարման սկզբունքները։ Նման ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն հին Իրանի պետական համակարգի, այլև Հին Արևելքի կայսերական կառավարման ձևերի, վարչական ինստիտուտների և պատմական աշխարհագրության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է քրդերի պատմական դերին, Հայկական հարցի ձևավորման ու զարգացման գործընթացներին և հայերի ու քրդերի միջև հարաբերությունների բազմաշերտ պատմությանը՝ դրանք դիտարկելով Օսմանյան կայսրության, Մերձավոր Արևելքի քաղաքական զարգացումների և միջազգային հարաբերությունների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հատկապես XIX դարի և XX դարի սկզբի իրադարձությունների վրա, երբ Օսմանյան կայսրությունում իրականացվող վարչական, սոցիալական և քաղաքական փոփոխությունները, ազգային շարժումների զարգացումը և եվրոպական տերությունների աճող ներգրավվածությունը նոր նշանակություն հաղորդեցին ինչպես Հայկական հարցին, այնպես էլ տարածաշրջանի տարբեր ժողովուրդների փոխհարաբերություններին։ Քննության են առնվում հայ և քուրդ բնակչության համակեցության պատմական պայմանները, բնակեցման տարածքները, տնտեսական կապերը, գյուղական և քաղաքային հարաբերությունները, տեղական իշխանական համակարգերը և սոցիալական կառուցվածքները։ Հայ-քրդական հարաբերությունները ներկայացվում են ոչ միայն հակամարտությունների, այլև առօրյա համագործակցության, տնտեսական փոխկախվածության, հարևանության և տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված փոխգործակցության համատեքստում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խուսափել երկու ժողովուրդների հարաբերությունները միայն առճակատման պատմության վերածելուց և բացահայտել դրանց ներքին բազմազանությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգների սոցիալ-քաղաքական կառուցվածքին, որտեղ հայկական և քրդական համայնքների հարաբերությունների վրա ազդեցություն էին գործում պետական վարչական համակարգը, տեղական իշխանությունները, ցեղային կազմակերպությունները, հողատիրական հարաբերությունները և հարկային քաղաքականությունը։ Քննության են առնվում հողի, սեփականության, հարկերի, անվտանգության և տեղական իշխանության հետ կապված խնդիրները, որոնք որոշ ժամանակաշրջաններում հանգեցնում էին լարվածության և բախումների։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են այն պայմանները, որոնցում տարբեր համայնքներ պահպանել են տնտեսական և հասարակական համագործակցության ձևեր։ Կարևորվում է քրդական հասարակության ներքին բազմազանությունը։ Տարբեր ցեղային, կրոնական, սոցիալական և քաղաքական խմբերի դիրքորոշումները նույնական չեն ներկայացվում, և ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ տարբեր տարածաշրջաններում ու պատմական փուլերում հայերի նկատմամբ վերաբերմունքը կարող էր էապես տարբերվել։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել անհատական և խմբային գործողությունները կոնկրետ պատմական պայմանների շրջանակում՝ խուսափելով ամբողջ ժողովրդի վարքագծի ընդհանրացված գնահատականներից։ Հայկական հարցը դիտարկվում է որպես Օսմանյան կայսրության ներքին քաղաքականության և միջազգային դիվանագիտության կարևոր խնդիր։ Քննության են առնվում հայկական բնակչության անվտանգության, իրավական կարգավիճակի և բարեփոխումների պահանջները, ինչպես նաև եվրոպական պետությունների և միջազգային քաղաքականության ազդեցությունը հարցի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես էին պետական բարեփոխումների ծրագրերը և դրանց իրականացման դժվարությունները անդրադառնում հայերի և քրդերի հարաբերությունների վրա արևելյան նահանգներում։ Առանձին տեղ է հատկացվում XIX դարի վերջին Օսմանյան իշխանությունների կողմից ստեղծված քրդական հեծելազորային կազմավորումներին և դրանց ազդեցությանը տարածաշրջանի ուժային հարաբերությունների վրա։ Դիտարկվում է պետական իշխանության, տեղական ցեղային առաջնորդների և բնակչության տարբեր խմբերի միջև ձևավորված հարաբերությունների համակարգը։ Քննության են առնվում նաև XIX դարի վերջի հակահայկական բռնությունների և XX դարի սկզբի քաղաքական ճգնաժամերի հետևանքները՝ առանց պատմական գործընթացները մեկ պատճառի կամ մեկ դերակատարի գործողություններով բացատրելու։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին տեղի ունեցած իրադարձություններին և հայ բնակչության զանգվածային տեղահանության ու բնաջնջման քաղաքականությանը։ Քրդական տարբեր խմբերի և անհատների վարքագիծը դիտարկվում է տարբերակված կերպով. որոշ ուժերի մասնակցությունը բռնություններին ուսումնասիրվում է պետական քաղաքականության և տեղական շահերի համատեքստում, մինչդեռ այլ դեպքերում ուշադրություն է դարձվում հայերին պաշտպանելու, ապաստան տրամադրելու կամ օգնություն ցուցաբերելու օրինակներին։ Այս տարբերակումը կարևոր է պատմական պատասխանատվության, պետական քաղաքականության և առանձին համայնքների կամ անհատների գործողությունների միջև սահմանները պահպանելու համար։ Քննության է առնվում նաև պատերազմի և Օսմանյան կայսրության փլուզման հետևանքով տարածաշրջանի ժողովրդագրական ու քաղաքական կառուցվածքի փոփոխությունը։ Նոր սահմանների ձևավորումը, բնակչության տեղաշարժերը, հայկական և քրդական ազգային շարժումների զարգացումը ստեղծեցին հարաբերությունների նոր միջավայր։ Ուսումնասիրվում են հայկական և քրդական քաղաքական կազմակերպությունների նպատակները, դրանց ծրագրերի նմանություններն ու հակասությունները, ինչպես նաև ինքնավարության, անկախության և տարածքային հարցերի շուրջ ձևավորված դիրքորոշումները։ Առանձին նշանակություն է տրվում միջազգային պայմանագրերին և հետպատերազմյան կարգավորման ծրագրերին, որոնց շրջանակում հայկական և քրդական քաղաքական պահանջները տարբեր ձևերով հայտնվեցին միջազգային դիվանագիտության օրակարգում։ Դիտարկվում է նաև Թուրքիայի Հանրապետության ձևավորման գործընթացի ազդեցությունը երկու ժողովուրդների քաղաքական շարժումների և պատմական հիշողության վրա։ Հետագա ժամանակաշրջանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչպես են Օսմանյան շրջանի իրադարձությունները շարունակել ազդել հայ-քրդական հարաբերությունների, ինքնության և պատմական անցյալի մեկնաբանությունների վրա։ Կարևորվում է պատմական հիշողության խնդիրը՝ հատկապես այն հարցը, թե տարբեր հասարակություններ և քաղաքական շարժումներ ինչպես են գնահատել XX դարի սկզբի իրադարձությունները և սեփական դերակատարների գործողությունները։ Քննության են առնվում պատմագրական տարբեր մոտեցումներ, վկայություններ, պաշտոնական փաստաթղթեր, հուշագրություններ և այլ աղբյուրներ՝ իրադարձությունների բազմակողմանի վերակազմության նպատակով։ Աղբյուրագիտական մոտեցումը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ Հայկական հարցի և հայ-քրդական հարաբերությունների պատմությունը հաճախ ներկայացվել է ազգային կամ քաղաքական տարբեր մեկնաբանությունների շրջանակներում։ Տարբեր ծագման աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել դրանց հնարավոր կողմնակալությունները, տարբերությունները և փոխլրացնող տեղեկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սոցիալ-տնտեսական գործոններին։ Հողային հարաբերությունները, գյուղատնտեսական արտադրությունը, անասնապահությունը, առևտուրը, հարկային պարտավորությունները և տեղական ռեսուրսների վերահսկողությունը դիտարկվում են որպես համայնքների հարաբերությունների վրա ազդեցություն ունեցող կարևոր գործոններ։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս քաղաքական հակամարտությունների կողքին հասկանալ նաև այն առօրյա տնտեսական պայմանները, որոնք կարող էին նպաստել ինչպես համագործակցությանը, այնպես էլ լարվածությանը։ Ուսումնասիրվում է նաև կրոնական և մշակութային տարբերությունների նշանակությունը՝ միաժամանակ հաշվի առնելով երկարատև հարևանության արդյունքում ձևավորված փոխազդեցությունները։ Լեզվական, կենցաղային և մշակութային շփումները ցույց են տալիս, որ հայերի և քրդերի պատմական հարաբերությունները չեն սահմանափակվել քաղաքական հակամարտություններով։ Երկարատև համակեցությունը ստեղծել է փոխադարձ ազդեցությունների, տեղական սովորույթների և սոցիալական կապերի բարդ համակարգ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ազգային շարժումների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Հայկական և քրդական քաղաքական ինքնագիտակցության ձևավորումը դիտարկվում է Օսմանյան կայսրության վերափոխումների, կենտրոնացման քաղաքականության և տարածաշրջանային զարգացումների համատեքստում։ Քննության են առնվում այն դեպքերը, երբ երկու ժողովուրդների քաղաքական շահերը հակադրվել են, ինչպես նաև համագործակցության կամ ընդհանուր քաղաքական դիրքորոշումների ձևավորման փորձերը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ-քրդական հարաբերությունների պատմությունը լայն սոցիալական, քաղաքական և միջազգային համատեքստում դիտարկելու հնարավորությամբ։ Այն նպաստում է Հայկական հարցի զարգացման պատճառների, Օսմանյան կայսրության արևելյան շրջանների հասարակական կառուցվածքի, ազգային շարժումների և տարածաշրջանային հակամարտությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։ Միաժամանակ նյութը կարևոր է պատմական հիշողության և ժամանակակից հայ-քրդական երկխոսության նախադրյալները հասկանալու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, քրդագիտության, Օսմանյան կայսրության պատմության, Հայկական հարցի, միջազգային հարաբերությունների, ցեղասպանագիտության և Մերձավոր Արևելքի ուսումնասիրությունների ոլորտների հետազոտողների, պատմաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Օրբելյան իշխանական տոհմի պատմությանը՝ ներկայացնելով նրա ծագումը, քաղաքական գործունեությունը, տարածքային ազդեցությունը և դերը միջնադարյան Հայաստանի հասարակական ու մշակութային կյանքում։ Ուսումնասիրության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում տոհմի ձևավորման պատմական պայմաններին, իշխանական դիրքի ամրապնդմանը և տարբեր ժամանակաշրջաններում տարածաշրջանի քաղաքական գործընթացներին նրա ներկայացուցիչների մասնակցությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սյունիքի հետ Օրբելյանների կապին, քանի որ նրանց իշխանությունը կարևոր դեր է ունեցել այդ տարածաշրջանի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային զարգացման գործում։ Ներկայացվում են իշխանական տոհմի առանձին ներկայացուցիչների գործունեությունը, նրանց հարաբերությունները հարևան իշխանությունների և քաղաքական կենտրոնների հետ, ինչպես նաև ռազմական և վարչական դերակատարությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու միջնադարյան Հայաստանի իշխանական համակարգի, ֆեոդալական հարաբերությունների և տարածքային կառավարման առանձնահատկությունների մասին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Օրբելյանների մշակութային և եկեղեցական գործունեությանը, նրանց հովանավորությամբ իրականացված շինարարական, կրթական և հոգևոր նախաձեռնություններին, որոնք նշանակալի հետք են թողել հայկական պատմամշակութային ժառանգության մեջ։ Տոհմի պատմության ուսումնասիրությունը զուգակցվում է տվյալ ժամանակաշրջանի ավելի լայն քաղաքական իրադարձությունների վերլուծության հետ՝ հնարավորություն տալով հասկանալ, թե ինչպես էին արտաքին քաղաքական փոփոխությունները, ռազմական բախումները և տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցությունը ազդում իշխանական տների դիրքի և գործունեության վրա։ Աշխատությունը կարևոր սկզբնաղբյուրագիտական և պատմագիտական նշանակություն ունի Օրբելյանների պատմական ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից և նպաստում է միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական ու մշակութային պատմության ամբողջական ընկալմանը։ Նյութը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, միջնադարյան Հայաստանի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, մշակութաբաններին, դասախոսներին, ուսանողներին և հայկական պատմական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2011 թվականներին Իրաքի ներքին քաղաքականության մեջ քրդական գործոնի դերին և նշանակությանը՝ ուսումնասիրելով այդ ժամանակահատվածում քրդական քաղաքական ուժերի, ինքնավարության ինստիտուտների և կենտրոնական իշխանության միջև ձևավորված հարաբերությունները։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու այն քաղաքական փոփոխություններին, որոնք տեղի ունեցան Իրաքի քրդաբնակ տարածքներում Պարսից ծոցի պատերազմից հետո և հատկապես 1990-ական թվականներին քրդական ինքնավար կառավարման համակարգի ձևավորման ու ամրապնդման ընթացքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քրդական հիմնական քաղաքական ուժերի գործունեությանը, նրանց միջև մրցակցությանը և համագործակցությանը, ինչպես նաև Բաղդադի կենտրոնական իշխանության հետ ունեցած հարաբերությունների զարգացմանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են նաև 2003 թվականի Իրաքի պատերազմից և Սադամ Հուսեյնի վարչակարգի տապալումից հետո տեղի ունեցած քաղաքական վերափոխումները, որոնց արդյունքում քրդական քաղաքական ուժերը ստացան ավելի մեծ ազդեցություն երկրի պետական կառավարման և քաղաքական գործընթացների վրա։ Քննարկվում են դաշնային համակարգի ձևավորման, Քրդստանի տարածաշրջանային կառավարության կարգավիճակի, սահմանների, բնական ռեսուրսների և հատկապես նավթային հարստությունների շուրջ առաջացած հակասությունները։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է քրդական հարցը աստիճանաբար վերածվել Իրաքի ներքաղաքական օրակարգի առանցքային խնդիրներից մեկի՝ միաժամանակ առնչվելով երկրի տարածքային ամբողջականության, իշխանության բաշխման, ազգային ինքնության և տարածաշրջանային անվտանգության հարցերին։ Նյութը կարող է հետաքրքրել Իրաքի նորագույն պատմությամբ, քրդական հարցով, Մերձավոր Արևելքի քաղաքականությամբ, ազգային փոքրամասնությունների խնդիրներով և դաշնային կառավարման համակարգերի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է բույսերի խորհրդանշական, ծիսական և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը Իրանի ժողովուրդների հավատալիքներում՝ բացահայտելով բնության և մարդու աշխարհընկալման փոխհարաբերության տարբեր դրսևորումները։ Գրքում ուսումնասիրվում են բույսերի մասին պատկերացումները, որոնք ձևավորվել են հնագույն կրոնական, դիցաբանական և ժողովրդական ավանդույթների ազդեցությամբ և պահպանվել տարբեր ժողովուրդների ու համայնքների բանավոր մշակույթում, ծեսերում, սովորույթներում և հավատալիքներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն բույսերին, որոնք ընկալվել են որպես սրբազան, պաշտպանիչ, բուժիչ կամ չար ուժերից զերծ պահող միջոցներ, ինչպես նաև նրանց, որոնց վերագրվել են պտղաբերության, կյանքի, մահվան, վերածննդի և մաքրագործման հետ կապված խորհրդանշական իմաստներ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու բուսական աշխարհի արտացոլումը ժողովրդական ծեսերում, տոնական սովորույթներում, հմայական պատկերացումներում, ժողովրդական բժշկության մեջ և կենցաղային մշակույթում։ Բույսերի նկատմամբ վերաբերմունքի ուսումնասիրության միջոցով հեղինակը բացահայտում է տարբեր համայնքների բնության ընկալման առանձնահատկությունները և այն մշակութային պատկերացումները, որոնց շրջանակում բուսական աշխարհը վերածվում է ոչ միայն կենսաբանական, այլև հոգևոր ու խորհրդանշական իրականության։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տարբեր ժողովուրդների հավատալիքների ընդհանրությունների և տարբերությունների բացահայտմանը, ինչպես նաև հնագույն պատկերացումների պահպանման և ժամանակի ընթացքում դրանց վերափոխման գործընթացներին։ Աշխատությունը արժեքավոր նյութ է ներկայացնում Իրանի ժողովուրդների հոգևոր մշակույթի, ժողովրդական կրոնական պատկերացումների, դիցաբանական համակարգերի և բանահյուսության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ազգագրագետներին, բանագետներին, իրանագետներին, մշակութաբաններին, դիցաբանության և կրոնի պատմության մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Այս տեղեկատու հրատարակությունը նվիրված է 1981 թվականի ապրիլ, մայիս և հունիս ամիսների հիշարժան տարեթվերին ու նշանակալի իրադարձություններին։ Այն համախմբում է տվյալ ժամանակահատվածին վերաբերող պատմական, հասարակական, մշակութային, գիտական և քաղաքական բնույթի կարևոր տարեթվեր՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով մեկտեղված ձևով ծանոթանալ տվյալ ամիսներին համապատասխանող նշանակալի դեպքերին, տարելիցներին և հիշատակի օրերին։ Նյութը կարող է ներառել ինչպես ազգային ու հայաստանյան պատմության կարևոր դրվագներ, այնպես էլ համաշխարհային պատմության, մշակույթի, գիտության և հասարակական կյանքի նշանավոր իրադարձություններ։ Հրատարակության կառուցվածքը նախատեսված է արագ կողմնորոշման և անհրաժեշտ տեղեկության որոնման համար՝ յուրաքանչյուր ամսվա շրջանակում առանձնացնելով համապատասխան հիշարժան ամսաթվերը։ Նման տեղեկատուն կարող է օգտակար լինել գրադարանների, կրթական հաստատությունների, մշակութային կազմակերպությունների, լրագրողների և միջոցառումների կազմակերպիչների համար՝ տարբեր պատմական տարելիցներին ու նշանակալի օրերին նվիրված միջոցառումներ, ցուցահանդեսներ, դասախոսություններ կամ տեղեկատվական նյութեր պատրաստելիս։ Այն նաև արժեքավոր օժանդակ աղբյուր է պատմական հիշողության պահպանման և տարբեր ժամանակաշրջանների կարևոր իրադարձությունների համակարգված ներկայացման համար։ Hրատարակությունը կարող է հետաքրքրել պատմությամբ, մշակույթով և տարեգրությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսուցիչներին, ուսանողներին, գրադարանավարներին և ընդհանուր ընթերցողին։

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի և Քրդստանի պատմական, քաղաքական, աշխարհագրական և հասարակական փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում ունենալով տարածաշրջանի ժողովուրդների, տարածքների և քաղաքական գործընթացների փոխկապակցվածությունը։ Աշխատությունը դիտարկում է Հայկական բարձրավանդակի և Քրդստանի հետ առնչվող պատմական տարածքների ու բնակչության զարգացման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այն քաղաքական իրադարձություններն ու փոփոխությունները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում ազդեցություն են ունեցել հայերի և քրդերի հարաբերությունների վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է տարածաշրջանի էթնիկ և ժողովրդագրական պատկերը, որի միջոցով փորձ է արվում հասկանալ տարբեր համայնքների բնակեցման տարածքները, սոցիալական կառուցվածքը և պատմական փոխազդեցությունները։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև Օսմանյան կայսրության և հարակից տարածաշրջանների քաղաքական իրավիճակին, վարչական վերափոխումներին, ազգային շարժումների զարգացմանը և այն հանգամանքներին, որոնք ձևավորել են հայ-քրդական հարաբերությունների բարդ ու բազմաշերտ բնույթը։ Աշխատությունը կարող է կարևոր աղբյուր լինել Հայկական հարցի, քրդական հարցի, Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի պատմության, Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեի և հետագա քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Հատկապես արժեքավոր է այն տեսանկյունից, որ Հայաստանի և Քրդստանի թեմաները դիտարկվում են փոխկապակցված տարածաշրջանային համատեքստում՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել սահմանների, բնակչության, ինքնության, քաղաքական ձգտումների և տարածքային հարցերի փոխազդեցությունը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, հայագետներին, քրդագետներին և Մերձավոր Արևելքի պատմությամբ ու աշխարհաքաղաքականությամբ զբաղվող հետազոտողներին՝ որպես հայ-քրդական հարաբերությունների և տարածաշրջանի քաղաքական պատմության վերաբերյալ ուսումնասիրության նյութ։

Աշխատանքը պատմավիմագրագիտական ուսումնասիրություն է, որի կենտրոնում 9-14-րդ դարերի հայկական վիմագրերն են՝ որպես Հայաստանի քաղաքական պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրներ։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է քարերի, շինությունների, եկեղեցիների, վանական համալիրների, ամրոցների և այլ պատմական հուշարձանների վրա պահպանված արձանագրությունների քննության վրա՝ դրանք դիտարկելով ոչ միայն որպես epigraphic նյութ, այլև որպես իրենց ժամանակաշրջանի քաղաքական, վարչական, սոցիալական և մշակութային իրողությունների անմիջական վկայություններ։ Աշխատանքի կարևորագույն նպատակներից է ցույց տալ, թե ինչպես կարող են վիմագրական աղբյուրները լրացնել, ճշգրտել կամ վերաիմաստավորել միջնադարյան Հայաստանի պատմության վերաբերյալ գրավոր այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում արձանագրությունների թվագրմանը, ընթերցմանը, բովանդակության մեկնաբանությանը, տեղագրական կապերին և դրանցում հիշատակվող անձանց, իշխանական տների, թագավորական ու վարչական կառույցների նույնականացմանը։ Վիմագրերի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել իշխանության տարածքային կազմակերպումը, տարբեր իշխանական և թագավորական տների հարաբերությունները, վարչական կենտրոնների գոյությունը, հողատիրական հարաբերությունները, նվիրատվությունները և շինարարական գործունեությունը։ Առանձին կարևորություն ունի արձանագրություններում հիշատակվող աշխարհիկ և հոգևոր գործիչների ուսումնասիրությունը, քանի որ նրանց անունները, տիտղոսները և պաշտոնները կարող են արժեքավոր տեղեկություններ հաղորդել միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական կառուցվածքի և իշխանական հարաբերությունների մասին։ Աշխատանքը նաև ընդգծում է վիմագրերի տեղագրական նշանակությունը․ արձանագրության գտնվելու վայրը հաճախ հնարավորություն է տալիս կապել կոնկրետ քաղաքական կամ վարչական իրադարձությունը որոշակի բնակավայրի, գավառի, ամրոցի կամ վանական կենտրոնի հետ։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է այն ժամանակաշրջանների ուսումնասիրության համար, երբ գրավոր պատմիչների տեղեկությունները սահմանափակ են կամ մասնատված։ 9-14-րդ դարերի ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու Հայաստանի քաղաքական կյանքի փոփոխություններին՝ տարբեր թագավորությունների, իշխանությունների և օտար տերությունների գերիշխանության պայմաններում։ Վիմագրական նյութը կարող է անդրադառնալ ինչպես հայկական պետականության և տեղական իշխանական համակարգերի գոյությանը, այնպես էլ արտաքին քաղաքական ազդեցություններին, տարածքային փոփոխություններին և ռազմական ու վարչական իրադարձություններին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արձանագրությունների լեզվական և բանաձևային առանձնահատկություններին, քանի որ դրանցում օգտագործվող տիտղոսները, ձևակերպումները և իրավական արտահայտությունները կարող են կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունենալ։ Նվիրատվական և շինարարական արձանագրությունները, օրինակ, կարող են տեղեկություններ հաղորդել հողի և սեփականության վերաբերյալ, իսկ եկեղեցական կառույցների հետ կապված գրությունները՝ հոգևոր իշխանության, հովանավորության և հասարակական հարաբերությունների մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Մեծ Մերձավոր Արևելքի նախագծի քաղաքական և աշխարհաքաղաքական բովանդակության ուսումնասիրությանը և դրա նկատմամբ արաբական հասարակությունների ու քաղաքական ուժերի վերաբերմունքի վերլուծությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարածաշրջանի վերափոխմանն ուղղված արտաքին քաղաքական նախաձեռնությունների, դրանց նպատակների, հնարավոր հետևանքների և արաբական աշխարհի կողմից դրանց ընկալման խնդիրներն են։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նախագծի ձևավորման պատմաքաղաքական նախադրյալները, դրա առաջացմանը նպաստած միջազգային և տարածաշրջանային գործընթացները, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքի քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական միջավայրի առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գաղափարներին և քաղաքական մոտեցումներին, որոնց միջոցով նախատեսվում էր տարածաշրջանի երկրների կառավարման, տնտեսական զարգացման, ժողովրդավարական ինստիտուտների և անվտանգության համակարգերի փոփոխություն։ Ուսումնասիրվում է նաև արտաքին դերակատարների ազդեցությունը տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացների վրա և այն հանգամանքը, թե ինչպես են այդ նախաձեռնությունները փոխկապակցվում Մերձավոր Արևելքում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունների հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է արաբական երկրների և հասարակությունների վերաբերմունքի ուսումնասիրությունը։ Այդ վերաբերմունքը դիտարկվում է որպես միասնական երևույթ չներկայացվող բազմաշերտ գործընթաց, որի վրա ազդում են պետությունների ազգային շահերը, քաղաքական ռեժիմների առանձնահատկությունները, հասարակական տրամադրությունները, կրոնական և գաղափարական գործոնները, ինչպես նաև տարածաշրջանային հակամարտությունները։ Քննարկվում են նախագծի նկատմամբ դրական, քննադատական և բացասական դիրքորոշումների ձևավորման պատճառները, մասնավորապես՝ արտաքին միջամտության ընկալումը, ինքնիշխանության պահպանման հարցը, տարածաշրջանի քաղաքական ապագայի նկատմամբ մտահոգությունները և տնտեսական ու սոցիալական փոփոխությունների հնարավոր հետևանքները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Իրաքում, Պաղեստինում, Եգիպտոսում, Սիրիայում, Լիբանանում, Հորդանանում և տարածաշրջանի այլ երկրներում ձևավորված քաղաքական ու հասարակական արձագանքների տարբերություններին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արաբական մամուլի, քաղաքական հայտարարությունների և հասարակական-քաղաքական դիսկուրսի նշանակությանը՝ տարածաշրջանային նախաձեռնությունների ընկալումը բացահայտելու համար։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե ինչու արտաքին նախաձեռնությունները կարող են տարբեր արձագանքներ առաջացնել նույն տարածաշրջանի տարբեր հասարակություններում և ինչպես են պատմական փորձը, ազգային ինքնությունը և քաղաքական շահերը ձևավորում այդ վերաբերմունքը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, արևելագետների, տարածաշրջանային հետազոտողների, պատմաբանների, դիվանագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով ուսանողների համար։ Հետազոտության նշանակությունը կայանում է Մերձավոր Արևելքի վերափոխման ծրագրերի և դրանց նկատմամբ արաբական աշխարհի արձագանքի փոխկապակցված ուսումնասիրության մեջ՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել տարածաշրջանի քաղաքական գործընթացների, արտաքին ազդեցությունների և հասարակական դիրքորոշումների մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի եզդիական համայնքի շրջանում նոր բողոքականության տարածման գործընթացի և դրա հետևանքով տեղի ունեցող ինքնության փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են կրոնական փոփոխությունների սոցիալական, մշակութային և համայնքային դրսևորումները, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել նոր կրոնական գաղափարների և կազմակերպված համայնքային ձևերի տարածմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրոնական պատկանելիության և էթնիկ ինքնության փոխհարաբերությանը՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես կարող են նոր կրոնական ընտրությունները ազդել անհատի և համայնքի ինքնընկալման, ավանդույթների պահպանման, սոցիալական կապերի և մշակութային արժեքների վերաիմաստավորման վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև եզդիական ավանդական կրոնական և մշակութային համակարգի առանձնահատկություններին, համայնքի ներսում ինքնության ձևավորման մեխանիզմներին և ժամանակակից սոցիալական միջավայրի ազդեցությանը դրանց փոփոխության վրա։ Քննարկվում են կրոնափոխության հնարավոր դրդապատճառները, նոր կրոնական համայնքներին ներգրավվելու գործընթացները, ընտանիքի և համայնքի արձագանքները, ինչպես նաև կրոնական նոր պատկանելիության և նախկին մշակութային ինքնության համատեղման կամ հակադրման տարբեր ձևերը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են կրոնական փոփոխությունները փոխազդում էթնիկ պատկանելիության, լեզվի, ավանդույթների, սոցիալական հարաբերությունների և համայնքային համերաշխության հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է ինքնության տրանսֆորմացիան որպես բազմաշերտ և շարունակական գործընթաց՝ ցույց տալով, որ կրոնական փոփոխությունը կարող է անդրադառնալ ոչ միայն անհատի հավատքային պատկերացումներին, այլև նրա սոցիալական դիրքին, մշակութային կողմնորոշումներին և համայնքի հետ հարաբերություններին։

Այս տեղեկատու բնույթի հրատարակությունը ներկայացնում է Լեռնային Ղարաբաղի վերաբերյալ ընդհանուր բնութագրական և վերլուծական տեղեկատվություն՝ անդրադառնալով տարածաշրջանի աշխարհագրական դիրքին, պատմական զարգացմանը, բնակչությանը, քաղաքական իրավիճակին և սոցիալ-տնտեսական առանձնահատկություններին։ Նյութը կարող է ընթերցողին ծանոթացնել տարածաշրջանի պատմական ձևավորմանը, տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխություններին և այն գործընթացներին, որոնք հանգեցրել են երկարատև հակամարտության ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բնակչության կազմին, բնակավայրերին, վարչական կառուցվածքին և տարածաշրջանի սոցիալ-տնտեսական պայմաններին։ Հրատարակությունը կարող է ներկայացնել նաև հակամարտության հիմնական փուլերը, ներգրավված կողմերի դիրքորոշումները, ռազմական և քաղաքական զարգացումները, ինչպես նաև միջազգային կառույցների ու տարբեր պետությունների արձագանքը։ Կարևորվում են տարածաշրջանի պատմամշակութային ժառանգության, կրոնական և մշակութային հուշարձանների, ինչպես նաև տեղական բնակչության կյանքի հետ կապված հարցերը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել տարածաշրջանի վերաբերյալ ընդհանուր պատկերացում կազմելու, պատմական և քաղաքական գործընթացները համատեքստում դիտարկելու և հակամարտության բազմաշերտ բնույթը հասկանալու համար։ Տեղեկատվության համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն տարածաշրջանի պատմական անցյալը, այլև դրա քաղաքական նշանակությունը և տարածաշրջանային հարաբերությունների վրա ունեցած ազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը Լեռնային Ղարաբաղը ներկայացնում է որպես պատմական, աշխարհագրական և քաղաքական առանձնահատկություններով տարածաշրջան՝ ընդգրկելով դրա վերաբերյալ հիմնական տեղեկությունները և ձևավորելով ամբողջական պատկեր տարածաշրջանի զարգացման, բնակչության և հակամարտության հետ կապված գործընթացների մասին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1982 թվականի հոկտեմբեր, նոյեմբեր և դեկտեմբեր ամիսներին համապատասխանող հիշարժան տարեթվերի և նշանակալի իրադարձությունների վերաբերյալ համակարգված տեղեկություններ։ Այն նախատեսված է որպես տեղեկատու նյութ՝ տարբեր ժամանակաշրջանների պատմական, հասարակական, մշակութային, գիտական և քաղաքական կարևոր իրադարձությունները, նշանավոր գործիչների ծննդյան կամ մահվան տարեթվերը և այլ նշանակալի ամսաթվեր արագ գտնելու ու օգտագործելու համար։ Նման հրատարակությունները հնարավորություն են տալիս մեկտեղված ձևով պատկերացում կազմել տվյալ ամիսների ընթացքում նշվող հոբելյանների և պատմական հիշատակի օրերի մասին՝ դրանք կապելով համապատասխան անձանց, իրադարձությունների և մշակութային երևույթների հետ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գրադարանների և մշակութային հաստատությունների աշխատակիցներին՝ ցուցահանդեսներ, գրական-երաժշտական երեկոներ, թեմատիկ միջոցառումներ, հիշատակի օրեր և տեղեկատվական անկյուններ կազմակերպելիս։ Այն կարող է կիրառվել նաև ուսուցիչների, դասախոսների, ուսանողների և աշակերտների կողմից՝ պատմության, գրականության, արվեստի, գիտության և հասարակական կյանքի վերաբերյալ թեմատիկ աշխատանքների ու միջոցառումների նախապատրաստման ժամանակ։ Հրատարակության մատենագիտական-տեղեկատու բնույթը այն դարձնում է գործնական աղբյուր, որտեղ ժամանակագրական սկզբունքով համախմբված տեղեկությունները կարող են ծառայել ինչպես արագ տեղեկություն ստանալու, այնպես էլ հետագա ուսումնասիրության համար անհրաժեշտ թեմաների և անձանց ընտրության հիմք։ 1982 թվականի վերջին երեք ամիսներին նվիրված այս թողարկումը, հետևաբար, կարող է դիտարկվել որպես ժամանակաշրջանի հիշարժան ամսաթվերի և մշակութային-պատմական հիշողության կազմակերպման համար նախատեսված մասնագիտացված տեղեկատու։