Литература

Աշխատությունը նվիրված է XI դարի հայ միջնադարյան պատմագրական արձակի գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ պատմական շարադրանքը դիտարկելով ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձությունների մասին տեղեկություններ պահպանող աղբյուր, այլև որպես ինքնուրույն գրական կառուցվածք ունեցող ստեղծագործություն։ Հետազոտության առանցքում պատմական նյութի գեղարվեստական կազմակերպման սկզբունքներն են, հեղինակի պատմողական եղանակը, կերպարաստեղծման միջոցները, լեզվաոճական համակարգը և իրադարձությունների հեղինակային մեկնաբանության ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմագրության և գեղարվեստական գրականության փոխհարաբերությանը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են իրական պատմական դեպքերի նկարագրությանը միանում հուզական գնահատականները, պատկերավոր խոսքը, խորհրդանշական շերտերը և բարոյափիլիսոփայական ընդհանրացումները։ Քննվում է պատմողի կերպարը, նրա վերաբերմունքը ներկայացվող իրադարձություններին և այն եղանակները, որոնց միջոցով պատմական ժամանակաշրջանի ողբերգական իրողությունները վերածվում են գրականորեն ամբողջական պատումի։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ողբերգականության և դրամատիզմի դրսևորումներին, որոնք պայմանավորում են պատմողական նյութի հուզական լարվածությունը և նպաստում պատմական իրադարձությունների մարդկային հետևանքների ընդգծմանը։ Ուսումնասիրվում են կերպարների բնութագրման սկզբունքները, անհատական ու հավաքական կերպարների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև հասարակության տարբեր խմբերի ներկայացման առանձնահատկությունները։ Լեզվաոճական վերլուծության շրջանակում դիտարկվում են պատկերավոր արտահայտությունները, համեմատությունները, փոխաբերությունները, հակադրությունները, կրկնությունները և հռետորական կառուցվածքները՝ որպես պատմողական ազդեցությունն ուժեղացնող միջոցներ։ Առանձին ուշադրության է արժանանում աստվածաշնչյան ու քրիստոնեական պատկերային համակարգի ազդեցությունը, որի միջոցով պատմական իրադարձությունները կարող են ստանալ բարոյական և խորհրդանշական մեկնաբանություն։ Հետազոտվում են նաև ժամանակի, տարածության և պատմական հիշողության գեղարվեստական կազմակերպման առանձնահատկությունները՝ պարզելու համար, թե ինչպես է պատմիչը կառուցում իր դարաշրջանի ամբողջական պատկերը։ Կարևորվում է ստեղծագործության ժանրային բնույթի հարցը, քանի որ պատմագրական փաստագրությունը, վկայությունը, ողբերգական պատումը և գրական պատկերավորությունը հանդես են գալիս փոխկապակցված ձևով։ Գրականագիտական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հեղինակի անհատական ոճը և նրա տեղը հայ միջնադարյան արձակի զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ նպաստում է հայ միջնադարյան պատմագրության գեղարվեստական արժեքի առավել ամբողջական ընկալմանը՝ ցույց տալով պատմական հիշողության, հեղինակային աշխարհընկալման և գրական արտահայտչամիջոցների սերտ փոխազդեցությունը։

Աշխատությունը նվիրված է հայ գրողի գրական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական աշխարհը դիտարկելով թեմատիկ, գաղափարական, ժանրային և գեղարվեստական առանձնահատկությունների փոխկապակցվածության մեջ։ Ուսումնասիրության առանցքում հեղինակի արձակ ստեղծագործությունների գաղափարական բովանդակությունը, կերպարային համակարգը, պատմական և ժամանակակից իրականության գեղարվեստական մեկնաբանությունը, ինչպես նաև ազգային ինքնության ու պատմական հիշողության արտահայտման ձևերն են։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմական թեմատիկային, որի միջոցով գրողը կարող է անդրադառնալ հայ ժողովրդի անցյալի նշանակալի իրադարձություններին, հասարակական հարաբերություններին, ազգային արժեքների պահպանման խնդիրներին և անհատի ու պատմական ժամանակաշրջանի փոխհարաբերությանը։ Քննվում է պատմական փաստի և գեղարվեստական երևակայության հարաբերակցությունը՝ բացահայտելով, թե ինչպես է փաստագրական կամ պատմական նյութը վերածվում գրական պատումի և ծառայում կերպարների հոգեբանական ու գաղափարական աշխարհների կառուցմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հերոսների բնութագրման սկզբունքների ուսումնասիրությունը․ ուշադրություն է դարձվում նրանց բարոյական ընտրություններին, ներքին հակասություններին, հասարակության և միջավայրի հետ հարաբերություններին, ինչպես նաև անհատական ճակատագրի ու հավաքական պատմական փորձի կապին։ Վերլուծվում են պատումի կազմակերպման ձևերը, սյուժետային կառուցվածքը, ժամանակի և տարածության գեղարվեստական ընկալումը, հեղինակային խոսքի առանձնահատկությունները, երկխոսությունների դերը և լեզվաոճական միջոցների կիրառությունը։ Կարևորվում են նաև հայրենիքի, մշակութային ժառանգության, մարդկային արժանապատվության, հիշողության, սերունդների շարունակականության և բարոյական պատասխանատվության թեմաները։ Ստեղծագործական ժառանգությունը կարող է դիտարկվել իր ժամանակաշրջանի հայ գրական գործընթացի համատեքստում՝ պարզելու գրողի կապերը գրական ավանդույթի և ժամանակակից գեղարվեստական որոնումների հետ։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել նրա արձակի բնորոշ գծերը և գնահատել պատմական նյութի մշակման անհատական սկզբունքները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև գրողի ստեղծագործություններում արտահայտված ազգային և համամարդկային արժեքների փոխհարաբերության բացահայտման համար։ Այսպիսով, գրական ժառանգության քննությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել հեղինակի գեղարվեստական մտածողության, թեմատիկ հետաքրքրությունների, ոճական առանձնահատկությունների և հայ գրականության զարգացման համատեքստում նրա ստեղծագործական գործունեության նշանակության մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի անկախության առաջին երկու տասնամյակներին ձևավորված և զարգացած հայ դրամատուրգիական գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով հասարակական, մշակութային և գեղագիտական փոփոխությունների ազդեցությունը դրամատիկական ստեղծագործության թեմատիկայի, ժանրային համակարգի, կերպարաստեղծման, բախման կառուցվածքի և բեմական մտածողության վրա։ Քննության առարկա են դառնում այն հիմնական միտումները, որոնց միջոցով դրամատուրգիան արձագանքում է խորհրդային համակարգի փլուզումից հետո ստեղծված նոր իրականությանը, արժեքային համակարգերի փոփոխությանը, հասարակական հարաբերությունների վերակազմավորմանը, անհատի ինքնության որոնումներին և ժամանակակից մարդու հոգեբանական ու բարոյական խնդիրներին։ Գրական գործընթացը դիտարկվում է պատմամշակութային լայն համատեքստում, քանի որ անկախության շրջանի հասարակական փոփոխությունները էականորեն փոխում են ոչ միայն ստեղծագործությունների թեմատիկ շրջանակը, այլև հեղինակ–հասարակություն, գրականություն–թատրոն և անհատ–իրականություն հարաբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում անցումային շրջանի մարդու կերպարին։ Դրամատիկական ստեղծագործություններում անհատը հաճախ հայտնվում է նախկին արժեքային համակարգի և նոր իրականության միջև՝ փորձելով վերաիմաստավորել իր տեղը հասարակության մեջ։ Կերպարների ներքին հակասությունները, սոցիալական անորոշությունը, միայնությունը, օտարացումը, փոխհարաբերությունների ճգնաժամը և բարոյական ընտրության խնդիրները կարող են դառնալ դրամատիկական բախման հիմնական աղբյուրներ։ Այս պայմաններում արտաքին իրադարձությունը հաճախ զուգակցվում է ներքին հոգեբանական բախման հետ, իսկ հերոսի անձնական պատմությունը ձեռք է բերում ավելի լայն հասարակական նշանակություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում արժեքային փոփոխությունների արտացոլումը։ Հասարակական կառուցվածքի փոփոխությունը կարող է վերափոխել աշխատանքի, ընտանիքի, սոցիալական հաջողության, պատասխանատվության, հայրենիքի, անձնական ազատության և մարդկային հարաբերությունների մասին պատկերացումները։ Դրամատուրգիան հնարավորություն է տալիս այդ փոփոխությունները ներկայացնել ոչ թե վերացական դատողությունների, այլ կոնկրետ կերպարների ընտրությունների և հարաբերությունների միջոցով։ Բեմական բախումը դառնում է տարբեր արժեքային դիրքորոշումների հանդիպման տարածք, որտեղ հեղինակն ուսումնասիրում է ոչ միայն դրանց հակադրությունը, այլև մարդու՝ փոփոխվող պայմաններին հարմարվելու դժվարությունները։ Առանձին ուղղություն է ազգային և անհատական ինքնության խնդիրը։ Անկախ պետականության պայմաններում ազգային պատմության, մշակութային հիշողության և ժամանակակից ինքնագիտակցության հարցերը ստանում են նոր մեկնաբանություններ։ Դրամատիկական ստեղծագործությունը կարող է դիմել պատմական թեմաներին՝ դրանք ժամանակակից մարդու փորձառության հետ կապելու նպատակով։ Պատմական կերպարները և իրադարձությունները այս դեպքում կարող են ծառայել ոչ միայն անցյալի վերարտադրությանը, այլև ներկայի արժեքային հարցադրումների քննարկմանը։ Այսպիսով պատմական նյութը վերածվում է մշակութային հիշողության և արդիականության երկխոսության միջոցի։ Կարևորվում է սոցիալական թեմատիկայի զարգացումը։ Տնտեսական դժվարությունները, հասարակական շերտավորումը, արտագաղթը, աշխատանքի և սոցիալական դիրքի փոփոխությունները, ընտանեկան հարաբերությունների վերափոխումը և առօրյա անորոշությունը կարող են ներթափանցել դրամատիկական ստեղծագործության մեջ՝ ձևավորելով նոր բախումներ ու կերպարային տիպեր։ Սոցիալական խնդիրը հաճախ ներկայացվում է անհատի առօրյա փորձառության միջոցով, ինչի շնորհիվ լայն հասարակական երևույթը ձեռք է բերում անձնական և հոգեբանական չափում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում արտագաղթի և հեռացման թեմային։ Ընտանիքի անդամների բաժանումը, հայրենի տարածքի և նոր միջավայրի միջև ընտրությունը, հեռացած և մնացած մարդկանց հարաբերությունները կարող են դառնալ ժամանակաշրջանի դրամատուրգիական մտածողության կարևոր բաղադրիչներ։ Այս թեման հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ պատկանելության, հիշողության, տան, մշակութային ինքնության և մարդկային կապերի պահպանման խնդիրներին։ Դրամատիկական երկխոսության մեջ նման հակասությունները կարող են արտահայտվել տարբեր սերունդների և տարբեր կենսափորձ ունեցող կերպարների դիրքորոշումների միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում ընտանիքի թեման։ Հասարակական մեծ փոփոխությունները դրամատուրգիայում հաճախ արտացոլվում են ընտանեկան փոքր միջավայրում։ Ծնող–զավակ, ամուսիններ, տարբեր սերունդներ և հարազատներ հարաբերությունները հնարավորություն են տալիս ցույց տալ արժեքային հակասությունները առավել անմիջական ձևով։ Ընտանիքը կարող է հանդես գալ որպես հասարակության փոքր մոդել, որտեղ արտաքին փոփոխությունները վերածվում են անձնական ընտրությունների, փոխադարձ անհասկացողության կամ հարաբերությունների վերաիմաստավորման։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սերունդների բախմանը։ Ավագ սերունդը կարող է պահպանել նախկին հասարակական համակարգում ձևավորված պատկերացումները, մինչդեռ երիտասարդ կերպարները գործում են նոր պայմաններում և ունեն այլ սպասումներ։ Այս տարբերությունը ստեղծում է ոչ միայն կենցաղային, այլև աշխարհայացքային հակադրություն։ Սերունդների հարաբերությունների միջոցով դրամատուրգիան հնարավորություն է ստանում ուսումնասիրելու պատմական հիշողության փոխանցումը, անցյալի գնահատումը և ապագայի նկատմամբ տարբեր պատկերացումները։ Կարևոր ուղղություն է մարդու օտարման խնդիրը։ Ժամանակակից դրամատիկական հերոսը կարող է իրեն օտարված զգալ հասարակությունից, ընտանիքից, աշխատանքային միջավայրից կամ նույնիսկ սեփական անցյալից։ Այդ վիճակը հաճախ արտահայտվում է ոչ միայն գործողությունների, այլև խոսքի կառուցվածքի միջոցով։ Կիսատ երկխոսությունները, լռությունները, միմյանց չլսող կերպարների խոսակցությունները և հաղորդակցության խզումները կարող են դառնալ հոգեբանական օտարման գեղարվեստական արտահայտություններ։ Այս տեսանկյունից դրամատիկական խոսքը ձեռք է բերում ինքնուրույն կառուցվածքային նշանակություն։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երկխոսության փոփոխությունը։ Ավանդական դրամատիկական կառուցվածքում երկխոսությունը հիմնականում ծառայում է գործողության զարգացմանը և բախման բացահայտմանը, մինչդեռ ժամանակակից ստեղծագործություններում այն կարող է լինել մասնատված, ենթատեքստային և բազմիմաստ։ Կերպարի ասածի և իրական մտադրության միջև տարբերությունը ստեղծում է ենթատեքստ, իսկ լռությունը երբեմն դառնում է նույնքան նշանակալի, որքան արտասանված խոսքը։ Նման կառուցվածքը պահանջում է ընթերցողի և բեմադրողի ակտիվ մեկնաբանություն։ Կարևորվում է մենախոսության դերը։ Ներքին հակասություններով բնութագրվող կերպարի համար մենախոսությունը հնարավորություն է տալիս արտահայտելու այն, ինչը չի կարող հաղորդվել մյուս կերպարների հետ անմիջական հարաբերության մեջ։ Ժամանակակից դրամատուրգիայում մենախոսությունը կարող է դուրս գալ ավանդական ձևից՝ միավորվելով հիշողության, ներքին խոսքի կամ տարբեր ժամանակային շերտերի հետ։ Դրա միջոցով դրամատիկական գործողությունը տեղափոխվում է նաև հերոսի ներաշխարհ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դրամատիկական բախման կառուցվածքային փոփոխություններին։ Բախումը միշտ չէ, որ կառուցվում է երկու հստակ հակադիր ուժերի միջև։ Այն կարող է տարածվել տարբեր հարաբերությունների վրա կամ տեղափոխվել հերոսի ներքին աշխարհ։ Որոշ ստեղծագործություններում արտաքին գործողությունը նվազագույնի է հասցվում, իսկ լարվածությունը ստեղծվում է հոգեբանական սպասման, չարտահայտված հակասության կամ անցյալի իրադարձության ազդեցությամբ։ Այս երևույթը կապված է ժամանակակից դրամատուրգիայի այն միտումների հետ, որոնցում սյուժետային զարգացումը կարող է զիջել իրավիճակի, հոգեբանական վիճակի և լեզվական կառուցվածքի նշանակությանը։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է ժանրային փոփոխությունների ուսումնասիրությունը։ Դասական ողբերգության և կատակերգության կողքին ժամանակակից ստեղծագործություններում հնարավոր են տրագիկոմիկական, աբսուրդային, հոգեբանական, սոցիալական, պատմական և այլ տարրերի համադրություններ։ Ժանրային սահմանների շարժունությունը հնարավորություն է տալիս նույն ստեղծագործության մեջ համատեղել ծիծաղելին և ցավալին, առօրյան և խորհրդանշականը, իրականն ու պայմանականը։ Այսպիսի համադրությունները կարող են արտահայտել ժամանակակից իրականության հակասական բնույթը։ Առանձին նշանակություն ունի տրագիկոմիկական մտածողությունը։ Դրամատիկական իրավիճակը կարող է միաժամանակ ունենալ ողբերգական և ծիծաղելի կողմեր, իսկ հումորը՝ հանդես գալ որպես սոցիալական և հոգեբանական խնդիրների բացահայտման միջոց։ Հեգնանքը և ինքնահեգնանքը հնարավորություն են տալիս հեղինակին պահպանել քննադատական հեռավորություն իրադարձությունների նկատմամբ՝ առանց կերպարների ապրումները պարզունակ գնահատականների վերածելու։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում աբսուրդի գեղարվեստական տարրերի կիրառումը։ Հաղորդակցության խզումը, կրկնվող գործողությունները, անհասկանալի իրավիճակները և տրամաբանական կապերի դիտավորյալ թուլացումը կարող են արտահայտել մարդու անկայունության և իրականության նկատմամբ օտարման զգացումը։ Այսպիսի միջոցները չեն սահմանափակվում միայն ձևական փորձարարությամբ, այլ կարող են ծառայել հասարակական և գոյաբանական խնդիրների ներկայացմանը։ Առանձին ուղղություն է պայմանականության և խորհրդանշականության զարգացումը։ Բեմական տարածքը միշտ չէ, որ կառուցվում է իրական միջավայրի մանրամասն վերարտադրության սկզբունքով։ Այն կարող է դառնալ խորհրդանշական տարածություն, որտեղ առարկաները, լուսավորությունը, ձայնը կամ գործողության կրկնվող տարրերը ձեռք են բերում լրացուցիչ իմաստ։ Դրամատուրգիական տեքստում նման պայմանականությունը ընդլայնում է բեմադրական մեկնաբանության հնարավորությունները և ուժեղացնում ռեժիսորի ստեղծագործական դերը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է դրամատիկական ժամանակի և տարածության կազմակերպումը։ Ժամանակակից պիեսներում ժամանակը կարող է զարգանալ ոչ գծային ձևով՝ միավորելով ներկան, հիշողությունը և անցյալի վերապրումը։ Տարբեր ժամանակային շերտերի համադրումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, թե անցյալը ինչպես է շարունակում գործել հերոսի ներկայի մեջ։ Տարածությունը նույնպես կարող է կորցնել միայն ֆիզիկական վայրի նշանակությունը և վերածվել հոգեբանական կամ խորհրդանշական միջավայրի։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատմական հիշողության գեղարվեստական վերաիմաստավորմանը։ Հեղինակները կարող են դիմել ազգային պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններին՝ ներկայի հետ երկխոսություն ստեղծելու համար։ Պատմական թեման այս դեպքում հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել իշխանության, պատասխանատվության, անձնական ընտրության, ազգային հիշողության և հասարակության ինքնընկալման հարցերը։ Կարևոր է տարբերակել պատմագիտական վերականգնումը և գեղարվեստական մեկնաբանությունը, քանի որ դրամատուրգիական ստեղծագործության նպատակը պատմական փաստերի պարզապես վերարտադրումը չէ, այլ դրանց միջոցով գեղարվեստական խնդիրների ձևակերպումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պատերազմի և դրա հասարակական հետևանքների թեմատիկ ներկայությունը։ Ժամանակաշրջանի պատմական փորձառությունը կարող է դրամատիկական ստեղծագործություններում արտահայտվել ոչ միայն անմիջական իրադարձությունների պատկերմամբ, այլև մարդկանց հիշողությունների, կորուստների, ընտանիքների փոփոխված հարաբերությունների և հետպատերազմյան իրականության միջոցով։ Այս մոտեցմամբ հասարակական մեծ իրադարձությունը ներկայացվում է անհատի կենսափորձի տեսանկյունից՝ առանց դրամատուրգիական նյութը միայն փաստագրական պատմության վերածելու։ Առանձին ուղղություն է քաղաքային կյանքի արտացոլումը։ Փոփոխվող քաղաքային միջավայրը, նոր սոցիալական հարաբերությունները, առօրյա լեզուն և հասարակական վարքի նոր ձևերը կարող են դառնալ դրամատիկական նյութ։ Քաղաքը երբեմն հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գործողության վայր, այլև որպես կերպարների հոգեբանական վիճակի և հասարակական փոփոխությունների արտահայտիչ միջավայր։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում ժամանակակից խոսակցական լեզվի ներթափանցումը դրամատիկական տեքստ։ Կարևորվում է լեզվաոճական նորարարությունների ուսումնասիրությունը։ Կերպարների խոսքում կարող են համադրվել գրական լեզուն, խոսակցական բառապաշարը, տարբեր սոցիալական շերտերին բնորոշ արտահայտությունները և մասնագիտական լեզվական տարրերը։ Այս բազմաձայնությունը նպաստում է կերպարների անհատականացմանը և ժամանակաշրջանի լեզվական միջավայրի արտացոլմանը։ Միաժամանակ լեզուն կարող է դառնալ ինքնուրույն գեղարվեստական խնդիր, երբ հեղինակն օգտագործում է բառախաղ, կրկնություն, լռություն կամ խոսքային անհամապատասխանություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կերպարաստեղծման նոր սկզբունքներին։ Ժամանակակից դրամատիկական կերպարը հաճախ չի բաժանվում միանշանակ դրական և բացասական տիպերի։ Նրա վարքը կարող է լինել հակասական, իսկ ընտրությունների պատճառները՝ բազմաշերտ։ Նման կերպարային կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս հեղինակին խուսափել պատրաստի բարոյական եզրակացություններից և հանդիսատեսին կամ ընթերցողին ներգրավել իրավիճակի մեկնաբանման մեջ։ Կարևոր ուղղություն է կանանց կերպարների և ընտանիքում ու հասարակության մեջ նրանց փոփոխվող դերերի ուսումնասիրությունը։ Նոր հասարակական հարաբերությունների պայմաններում կնոջ ինքնուրույնության, մասնագիտական գործունեության, ընտանեկան պատասխանատվության և անձնական ընտրության խնդիրները կարող են նոր ձևով արտահայտվել դրամատիկական ստեղծագործություններում։ Այս կերպարների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հասարակական փոփոխությունների ազդեցությունը ոչ միայն ընդհանուր գաղափարների, այլև առօրյա հարաբերությունների մակարդակում։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երիտասարդության կերպարը։ Երիտասարդ հերոսների միջոցով հաճախ ներկայացվում են ապագայի որոնման, կրթության, աշխատանքի, արտագաղթի, ինքնահաստատման և ավագ սերնդի հետ հարաբերությունների խնդիրները։ Նրանց ընտրությունները կարող են արտահայտել անցումային հասարակության հնարավորությունների և սահմանափակումների հակասությունը։ Այս տեսանկյունից երիտասարդ կերպարը դառնում է ժամանակաշրջանի փոփոխությունների նկատմամբ առավել զգայուն գեղարվեստական տիպերից մեկը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է դրամատուրգիական տեքստի և բեմադրության հարաբերությունը։ Պիեսը միաժամանակ գրական ստեղծագործություն և թատերական ներկայացման հիմք է, ուստի դրա ուսումնասիրությունը պահանջում է հաշվի առնել բեմական իրացման հնարավորությունները։ Հեղինակի ռեմարկները, գործողության տարածքը, կերպարների շարժումները, լռությունները և երկխոսության ռիթմը կարող են տարբեր կերպ մեկնաբանվել բեմադրության ընթացքում։ Ռեժիսորական ընթերցումը կարող է ընդգծել տեքստի այն շերտերը, որոնք միայն գրական վերլուծության դեպքում ամբողջությամբ տեսանելի չեն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դրամատուրգի և թատրոնի համագործակցության խնդրին։ Ժամանակակից դրամատուրգիայի զարգացումը կախված է ոչ միայն նոր տեքստերի ստեղծումից, այլև դրանց բեմական կյանքից։ Պիեսի հրապարակումը դեռևս չի նշանակում դրա ընդգրկում ակտիվ թատերական գործընթացում։ Հետևաբար ուսումնասիրվում են նաև նոր ստեղծագործությունների բեմադրման, թատրոնների խաղացանկում ժամանակակից հեղինակների ներկայության և հանդիսատեսի հետ հաղորդակցության խնդիրները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հանդիսատեսի գործոնը։ Ժամանակակից թատրոնի պայմաններում դրամատուրգը կարող է հրաժարվել պատրաստի պատասխաններ առաջարկելուց և կառուցել այնպիսի իրավիճակներ, որոնք հանդիսատեսին ստիպում են ինքնուրույն գնահատել կերպարների վարքն ու բախումը։ Բաց ավարտը, բազմիմաստ խորհրդանիշները և հակասական կերպարները մեծացնում են հանդիսատեսի մեկնաբանական մասնակցությունը։ Այսպիսով ներկայացումը դառնում է ոչ միայն պատմության դիտում, այլև իմաստավորման գործընթաց։ Առանձին ուղղություն է դասական գրական և դրամատուրգիական ավանդույթի հետ հարաբերությունը։ Նոր շրջանի հեղինակները կարող են շարունակել նախորդ հայ դրամատուրգիայի թեմատիկ և ժանրային ավանդույթները կամ գիտակցաբար վերափոխել դրանք։ Դասական սյուժեների, կերպարների և մշակութային խորհրդանիշների նոր մեկնաբանությունները ստեղծում են անցյալի և ներկայի երկխոսություն։ Ավանդույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե որ տարրերն են պահպանվում, որոնք են փոփոխվում և ինչ նոր գեղագիտական սկզբունքներ են առաջանում։ Կարևորվում է նաև համաշխարհային դրամատուրգիական գործընթացների ազդեցությունը։ Ժանրային խառնուրդը, աբսուրդային տարրերը, ոչ գծային կառուցվածքը, մետաթատերական միջոցները և պայմանական բեմական տարածությունը ժամանակակից թատրոնի լայն տարածում ունեցող գեղարվեստական հնարավորություններից են։ Հայ հեղինակների ստեղծագործություններում դրանց յուրացումը կարող է տեղի ունենալ ազգային գրական ավանդույթի և տեղական հասարակական փորձառության հետ համադրությամբ։ Այս հանգամանքը թույլ է տալիս արդի հայ դրամատուրգիան դիտարկել ինչպես ազգային գրական գործընթացի, այնպես էլ ավելի լայն թատերական զարգացումների համատեքստում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դրամատուրգիական ստեղծագործությունների հրատարակման և տարածման խնդիրներին։ Պիեսը հաճախ ունի ավելի սահմանափակ ընթերցողական շրջանառություն, քան արձակ կամ բանաստեղծական ստեղծագործությունը, իսկ դրա ամբողջական մշակութային կյանքը մեծապես կապված է բեմադրության հետ։ Այդ պատճառով ժամանակակից դրամատուրգիայի զարգացման համար կարևոր են գրական մամուլը, ժողովածուները, մրցույթները, թատերական նախաձեռնությունները և հեղինակների ու բեմադրիչների համագործակցությունը։ Հետազոտության մեջ կարող են քննության առնվել նաև գրական քննադատության և թատերական արձագանքի առանձնահատկությունները։ Քննադատական հոդվածները, ներկայացումների վերաբերյալ հրապարակումները և գրականագիտական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանում ստեղծագործությունների ընդունելության պատկերը։ Դրանք օգնում են հասկանալ, թե ժամանակակիցների կողմից որ խնդիրներն են ընկալվել որպես առավել կարևոր և ինչպես են փոփոխվել դրամատուրգիայի գնահատման չափանիշները։ Մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել պատմագրական, համեմատական, տեքստաբանական, կառուցվածքային, ժանրաբանական և մեկնաբանական մոտեցումները։ Առանձին ստեղծագործությունների մանրամասն վերլուծությունը կարող է զուգակցվել ամբողջ ժամանակաշրջանի ընդհանուր միտումների բացահայտման հետ։ Թեմատիկ, կերպարային և լեզվաոճական առանձնահատկությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս տարբեր հեղինակների ստեղծագործությունների մեջ առանձնացնել ինչպես ընդհանուր օրինաչափությունները, այնպես էլ անհատական գեղարվեստական լուծումները։ Ժամանակագրական մոտեցումը, իր հերթին, թույլ է տալիս դիտարկել դրամատուրգիական գործընթացի փոփոխությունները ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի տարբեր փուլերում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է անկախության շրջանի հայ գրականության կարևոր ոլորտներից մեկի համակարգված ուսումնասիրության անհրաժեշտությամբ։ Դրամատուրգիայի քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել այն մասին, թե հասարակական մեծ փոփոխությունները ինչպես են արտահայտվում գրական ձևերի, կերպարների, լեզվի և բեմական մտածողության մեջ։ Միաժամանակ դրամատիկական ստեղծագործությունները արժեքավոր նյութ են ժամանակաշրջանի մշակութային ինքնագիտակցության, սոցիալական տրամադրությունների և մարդու ներաշխարհի գեղարվեստական ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է հետխորհրդային առաջին տասնամյակների հայ դրամատուրգիական գործընթացի բազմակողմանի վերլուծություն՝ ընդգրկելով հասարակական և արժեքային փոփոխությունները, ազգային ու անհատական ինքնության որոնումները, սոցիալական և ընտանեկան խնդիրները, արտագաղթի ու օտարման թեմաները, պատմական հիշողությունը, ժանրային վերափոխումները, կերպարաստեղծման նոր սկզբունքները, դրամատիկական խոսքի և բախման կառուցվածքը, պայմանականության ու խորհրդանշականության զարգացումը, ինչպես նաև գրական տեքստի և բեմական արվեստի փոխհարաբերությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, արդի դրամատուրգիայով, գրականագիտությամբ, թատերագիտությամբ և մշակութաբանությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Ժողովածուն ներկայացնում է Վիլյամ Սարոյանի դրամատուրգիական ժառանգության փոքրածավալ ստեղծագործությունների մի հատվածը՝ հնարավորություն տալով բացահայտել հեղինակի թատերական մտածողության, կերպարակերտման և երկխոսության առանձնահատկությունները։ Այս գործերում մարդկային առօրյան, անհատի ներաշխարհը և հասարակության հետ նրա հարաբերությունները հաճախ ներկայացվում են համեմատաբար սեղմ գործողության և սահմանափակ թվով կերպարների միջոցով։ Հեղինակի ուշադրության կենտրոնում սովորական մարդիկ են՝ իրենց ցանկություններով, անհանգստություններով, հույսերով, հիասթափություններով և կյանքի իմաստը հասկանալու փորձերով։ Արտաքուստ պարզ իրավիճակների միջոցով բացահայտվում են մարդկային հարաբերությունների առավել խոր շերտերը՝ ընկերությունը, ընտանիքը, միայնությունը, փոխըմբռնման անհրաժեշտությունը, անհատի ազատության ձգտումը և շրջապատող աշխարհի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Փոքր ձևաչափը նպաստում է գործողության խտացմանը և երկխոսության նշանակության մեծացմանը։ Խոսքը դառնում է ոչ միայն իրադարձությունների զարգացման միջոց, այլև կերպարների հոգեբանական վիճակը, աշխարհայացքը և միմյանց նկատմամբ վերաբերմունքը բացահայտող հիմնական գործիք։ Երկխոսությունները հաճախ կառուցվում են բնական խոսակցական ընթացքով, սակայն դրանց պարզության ներքո կարող են արտահայտվել կյանքի, երջանկության, ժամանակի, մարդկային արժանապատվության և գոյության վերաբերյալ ավելի լայն հարցադրումներ։ Սարոյանական դրամատուրգիայի կարևոր առանձնահատկություններից է հումորի և թախծի համադրությունը։ Կատակային կամ առօրյա իրավիճակը կարող է աստիճանաբար ձեռք բերել զգացմունքային և փիլիսոփայական խորություն, իսկ լուրջ թեմաները հաճախ ներկայացվում են առանց ծանրաբեռնվածության՝ մարդկային ջերմության և նուրբ հեգնանքի միջոցով։ Կերպարները սովորաբար չեն ներկայացվում որպես միանշանակ դրական կամ բացասական տիպեր։ Նրանք մարդկային հակասություններով օժտված անհատներ են, որոնց վարքագիծը պայմանավորված է անձնական փորձով, միջավայրով, հիշողություններով և կյանքի նկատմամբ սեփական վերաբերմունքով։ Կարևորվում է նաև սովորական մարդու արժանապատվության թեման։ Հեղինակը հետաքրքրվում է հասարակության տարբեր շերտերի ներկայացուցիչներով և նույնիսկ ամենապարզ առօրյա իրավիճակում փորձում է բացահայտել անհատի ներքին արժեքը։ Փոքր թատերական ձևը հնարավորություն է տալիս մեկ հանդիպման, զրույցի կամ կարճատև իրադարձության շրջանակում ներկայացնել կերպարի ամբողջական հոգեբանական աշխարհը։ Առանձին նշանակություն ունի ենթատեքստը, երբ գործող անձանց արտահայտած խոսքերը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համապատասխանում են նրանց իրական զգացմունքներին։ Լռությունները, կրկնությունները, անավարտ մտքերը և խոսակցության անսպասելի շրջադարձերը կարող են նույնքան կարևոր լինել կերպարների ընկալման համար, որքան ուղղակի արտահայտված մտքերը։ Դրամատիկական իրավիճակների կառուցման մեջ հաճախ նկատելի է պայմանականության տարրը։ Հեղինակը միշտ չէ, որ ձգտում է իրականությունը ներկայացնել մանրամասն կենցաղային ճշգրտությամբ․ առանձին իրավիճակներ կարող են ձեռք բերել խորհրդանշական կամ ընդհանրացնող նշանակություն՝ կենտրոնացնելով ուշադրությունը մարդու ներաշխարհի և բարոյական ընտրությունների վրա։ Կարևորվում է նաև անհատի և հասարակական միջավայրի հարաբերությունը։ Կերպարները կարող են բախվել ընդունված կանոնների, սոցիալական պայմանների կամ շրջապատի ակնկալիքների հետ, սակայն հեղինակային ուշադրության կենտրոնում հիմնականում մնում է մարդու ներքին ազատության և սեփական ինքնությունը պահպանելու խնդիրը։ Սարոյանի ստեղծագործական աշխարհին բնորոշ մարդասիրական մոտեցումը արտահայտվում է մարդկանց միջև հաղորդակցության, փոխադարձ աջակցության և կարեկցանքի կարևորության ընդգծմամբ։ Նույնիսկ հակասությունների և հիասթափությունների պայմաններում պահպանվում է մարդու նկատմամբ հետաքրքրությունն ու հավատը նրա բարոյական ներուժի հանդեպ։ Դրամատուրգիական կառուցվածքի տեսանկյունից փոքրածավալ գործերը հետաքրքիր են գործողության տնտեսված կազմակերպմամբ։ Սահմանափակ ժամանակահատվածում և տարածության մեջ հեղինակը ստեղծում է ավարտուն կամ դիտավորյալ բաց թողնված իրավիճակներ, որոնք ընթերցողին և հանդիսատեսին հնարավորություն են տալիս ինքնուրույն շարունակել կերպարների ճակատագրերի կամ բարձրացված խնդիրների մասին մտորումները։ Ստեղծագործություններում կարող են արտացոլվել նաև ամերիկյան հասարակական միջավայրի, ներգաղթյալների կյանքի և տարբեր մշակութային փորձառությունների որոշ առանձնահատկություններ։ Հայկական ծագումն ու ամերիկյան մշակութային իրականության մեջ ձևավորված գրական փորձը Սարոյանի ստեղծագործությանը հաղորդում են ինքնատիպ բազմամշակութային բնույթ, որի շրջանակում ազգային փորձառությունը հաճախ միավորվում է համամարդկային թեմաների հետ։ Ժողովածուն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել հեղինակի դրամատուրգիական լեզուն, փոքր թատերական ձևի կառուցման սկզբունքները, կերպարների հոգեբանական ներկայացման եղանակները և հումորի ու դրամատիկական լարվածության փոխհարաբերությունը։ Այն կարևոր է նաև Սարոյանի արձակի և դրամատուրգիայի համեմատական ուսումնասիրության համար, քանի որ երկու ոլորտներում էլ նկատելի են սովորական մարդու նկատմամբ հետաքրքրությունը, կենդանի խոսքի նշանակությունը, մարդասիրական աշխարհընկալումը և առօրյա իրադարձությունների մեջ ավելի լայն կենսական իմաստներ բացահայտելու ձգտումը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայ և ամերիկյան գրականության, դրամատուրգիայի, թատրոնի պատմության, սփյուռքահայ գրականության և Վիլյամ Սարոյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, գրականագետների, թատերագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Վահան Թեքեյանի քնարական ժառանգության մեջ սիրո թեմայի գեղարվեստական մարմնավորման, գաղափարական բովանդակության և բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է սիրային քնարերգության հոգեբանական խորության, զգացմունքային բազմազանության և քնարական հերոսի ներաշխարհի բացահայտման վրա։ Սերը դիտարկվում է ոչ միայն որպես անհատական զգացմունք, այլև որպես մարդու հոգևոր աշխարհի, հիշողության, կարոտի, երջանկության, բաժանման և ժամանակի անցողիկության հետ կապված բազմաշերտ ապրում։ Քննության են առնվում այն բանաստեղծությունները, որոնցում սիրային զգացումը դրսևորվում է տարբեր հոգեվիճակներով՝ հիացմունքից ու մտերմության ձգտումից մինչև հեռավորություն, կորուստ, միայնություն և անցյալի վերապրում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քնարական հերոսի հոգեբանական կերպարին, նրա ներքին երկխոսությանը և զգացմունքների աստիճանական զարգացմանը։ Բանաստեղծական խոսքի զուսպ և ներանձնային բնույթը հնարավորություն է տալիս սիրային ապրումները ներկայացնել առանց արտաքին իրադարձությունների գերակշռության՝ առաջնային դարձնելով մարդու ներաշխարհում կատարվող փոփոխությունները։ Կարևորվում է հիշողության դերը, քանի որ անցած զգացմունքը հաճախ վերածվում է ներկա հոգեվիճակը ձևավորող ուժի, իսկ ժամանակային հեռավորությունը սիրո ապրումին հաղորդում է նոր իմաստային երանգներ։ Ուսումնասիրվում է սիրո և գեղեցկության փոխկապակցվածությունը, սիրելիի կերպարի բանաստեղծական իդեալականացումը, ինչպես նաև իրականության և երազանքի հարաբերակցությունը։ Առանձին նշանակություն է տրվում բնապատկերների, գույների, լույսի, երաժշտականության և խորհրդանշական պատկերների կիրառմանը, որոնց միջոցով արտաքին աշխարհը համահունչ է դառնում քնարական հերոսի ներքին ապրումներին։ Գրականագիտական վերլուծության շրջանակում դիտարկվում են բառապաշարի ընտրությունը, պատկերավորման միջոցները, համեմատությունները, փոխաբերությունները, կրկնությունները, հակադրությունները, տողի ռիթմական կազմակերպումը և բանաստեղծական խոսքի հնչերանգը։ Կարևորվում է նաև արևմտահայերենի գեղարվեստական հնարավորությունների օգտագործումը, լեզվի նրբությունը և արտահայտչականությունը, որոնք նպաստում են զգացմունքային ու հոգեբանական բարդ վիճակների փոխանցմանը։ Սիրային քնարերգությունը դիտարկվում է հեղինակի ընդհանուր աշխարհայացքի և ստեղծագործական համակարգի շրջանակում՝ ցույց տալով դրա կապերը կյանքի, մարդու, ժամանակի, անցյալի և հոգևոր արժեքների վերաբերյալ պատկերացումների հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև արևմտահայ գրական միջավայրին և այն գեղագիտական ուղղություններին, որոնց պայմաններում ձևավորվել է բանաստեղծի ստեղծագործական անհատականությունը։ Համադրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ավանդական սիրային քնարերգությունից ժառանգված հատկանիշներն ու այն նորարարական գծերը, որոնց շնորհիվ զգացմունքի արտահայտությունը ձեռք է բերում անհատական և հոգեբանական խորություն։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի Վահան Թեքեյանի ստեղծագործական աշխարհի, արևմտահայ բանաստեղծության զարգացման և հայ սիրային քնարերգության գեղարվեստական առանձնահատկությունների ընկալման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, պոետիկայով և քնարերգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող գրականագետների, բանասերների, հետազոտողների, ուսուցիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Կովկասյան Աղվանքի պատմության, մշակութային ժառանգության, եկեղեցական ավանդույթների և պատմական աշխարհագրության վերաբերյալ գիտական բանավեճերի քննությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով հայագիտական ուսումնասիրություններում վիճարկվող պատմագիտական մեկնաբանություններին։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն տեսակետների և պնդումների վերլուծության վրա, որոնք վերաբերում են տարածաշրջանի հին և միջնադարյան պատմությանը, հայկական մշակութային ժառանգության պատկանելությանը, պատմական բնակչության կազմին, եկեղեցական կառույցներին, ձեռագրական ավանդույթներին և նյութական մշակույթի հուշարձաններին։ Քննության են առնվում պատմական սկզբնաղբյուրների օգտագործման և մեկնաբանման խնդիրները՝ ցույց տալով, թե աղբյուրների ընտրությունը, թարգմանությունը, ժամանակագրական տվյալների ներկայացումը կամ պատմական հասկացությունների տարբեր մեկնաբանությունները ինչպես կարող են հանգեցնել հակադիր պատմագիտական եզրակացությունների։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայկական միջնադարյան մատենագրությանը, վիմագրական նյութերին, ձեռագրերին, եկեղեցական փաստաթղթերին, հնագիտական տվյալներին և պատմական քարտեզագրությանը՝ որպես տարածաշրջանի անցյալի վերականգնման համար կարևոր աղբյուրների։ Ներկայացվում են հայագետների կողմից առաջադրված հակափաստարկները և գիտական քննադատության մեթոդները, որոնց միջոցով փորձ է արվում ստուգել վիճահարույց պնդումների աղբյուրագիտական հիմնավորվածությունը և համապատասխանությունը պատմական փաստերին։ Կարևորվում է Կովկասյան Աղվանքի և միջնադարյան հայկական պետական ու եկեղեցական կազմավորումների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև տարբեր պատմական ժամանակաշրջանների վարչական և աշխարհագրական սահմանների ճիշտ տարբերակումը։ Անդրադարձ է կատարվում պատմական տեղանունների, էթնանունների և քաղաքական հասկացությունների կիրառման առանձնահատկություններին, քանի որ դրանց ժամանակակից նշանակությունների մեխանիկական տեղափոխումը հին և միջնադարյան իրողությունների վրա կարող է առաջացնել պատմագիտական հակասություններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև մշակութային ժառանգության վերաբերյալ տեսակետների համեմատությունը՝ ճարտարապետական հուշարձանների, արձանագրությունների, եկեղեցական կառույցների և ձեռագրական նյութերի ծագումն ու պատմական միջավայրը գնահատելու նպատակով։ Գիտական բանավեճերը դիտարկվում են ավելի լայն պատմաքաղաքական և գաղափարական համատեքստում՝ ընդգծելով պատմության ուսումնասիրության ընթացքում աղբյուրագիտական քննադատության, փաստերի համադրման և գիտական մեթոդաբանության պահպանման անհրաժեշտությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել նաև այն մասին, թե ինչպես է հայագիտությունը արձագանքել տարածաշրջանի պատմության վերաբերյալ վիճահարույց տեսություններին և ինչպիսի փաստարկային ու աղբյուրագիտական միջոցներ են կիրառվել դրանց քննադատական գնահատման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայագետների, պատմաբանների, կովկասագետների, աղբյուրագետների, հնագետների, մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար՝ միաժամանակ նպաստելով Հարավային Կովկասի պատմության շուրջ ձևավորված պատմագիտական բանավեճերի առավել համակարգված ընկալմանը։

Այս աշխատությունը նվիրված է պերուացի նշանավոր գրող Մարիո Վարգաս Լյոսայի ստեղծագործական էվոլյուցիայի ուսումնասիրությանը՝ նրա գրական գործունեության տարբեր փուլերի, գեղարվեստական մտածողության փոփոխությունների և թեմատիկ ու ոճական զարգացումների համակողմանի վերլուծությամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում է հեղինակի ստեղծագործական ուղին՝ վաղ շրջանի գործերից մինչև հասուն և ուշ շրջանի վեպերն ու հրապարակախոսական երկերը՝ բացահայտելով այն փոփոխությունները, որոնք տեղի են ունեցել նրա գրական աշխարհայացքում և գեղարվեստական մեթոդներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա ստեղծագործություններում հասարակության, իշխանության, քաղաքականության, բռնության, անհատի ազատության, բարոյական ընտրության և մարդկային հարաբերությունների թեմաների զարգացմանը։ Նրա գրականության կարևոր առանձնահատկություններից է հասարակական և քաղաքական իրականության վերլուծությունը, որը հաճախ զուգորդվում է բազմաշերտ պատմողական կառուցվածքների, տարբեր ժամանակային հարթությունների և մի քանի պատմողական ձայների կիրառմամբ։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև այն ճանապարհը, որով հեղինակի ստեղծագործություններում փոխվում է իրականության և գեղարվեստական երևակայության հարաբերակցությունը՝ վաղ շրջանի սոցիալական քննադատությունից դեպի ավելի բարդ, բազմաշերտ և երբեմն երգիծական կամ փիլիսոփայական մոտեցումներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում լատինաամերիկյան գրական գործընթացների և համաշխարհային գրականության զարգացման համատեքստում նրա ստեղծագործական դիրքավորմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև գրողի արձակի լեզվական և ոճական առանձնահատկություններին, կերպարակերտման սկզբունքներին, երկխոսությունների կառուցմանը, ժամանակի և տարածության կազմակերպմանը և վեպային կառուցվածքի նորարարական լուծումներին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քաղաքական ու հասարակական հայացքների փոփոխությանը և դրանց արտացոլմանը տարբեր ժամանակաշրջանների ստեղծագործություններում, ինչը թույլ է տալիս գրական էվոլյուցիան դիտարկել նաև հեղինակի մտավոր զարգացման համատեքստում։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նրա գրական ժառանգության ներքին ամբողջականությունը՝ միաժամանակ ցույց տալով թեմատիկ, գաղափարական և ձևական փոփոխությունները, որոնք բնորոշ են տարբեր փուլերին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների վերլուծության, այլև ժամանակակից լատինաամերիկյան արձակի զարգացման և համաշխարհային գրականության մեջ հեղինակի ունեցած նշանակության գնահատման տեսանկյունից։

Այս աշխատությունը նվիրված է մանկության թեմայի ուսումնասիրությանը Վիլյամ Սարոյանի ստեղծագործություններում՝ բացահայտելով մանկական աշխարհի գեղարվեստական պատկերման առանձնահատկությունները, երեխայի ներաշխարհը և մանկության նկատմամբ հեղինակի յուրահատուկ վերաբերմունքը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն կերպարներն ու իրավիճակներն են, որոնց միջոցով Սարոյանը ներկայացնում է մանկության անմիջականությունը, երևակայությունը, հետաքրքրասիրությունը, ազատության ձգտումը և կյանքի նկատմամբ անկեղծ վերաբերմունքը։ Մանկությունը նրա ստեղծագործություններում հաճախ հանդես է ոչ միայն որպես կենսագրական կամ տարիքային փուլ, այլև որպես մարդու գոյության այն վիճակը, որտեղ առավել ուժեղ են մաքրությունը, բարությունը, զարմանալու կարողությունը և աշխարհի նկատմամբ վստահությունը։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում նաև երեխաների և մեծահասակների աշխարհների հակադրությանը, ընտանիքի, ընկերության, աղքատության, միայնության, սիրո և մարդկային հարաբերությունների ազդեցությանը երեխայի ձևավորման վրա։ Սարոյանի հերոսների մանկական հայացքը հաճախ հնարավորություն է տալիս այլ կերպ ընկալելու առօրյա իրականությունը և բացահայտելու մեծահասակների աշխարհի հակասություններն ու անհեթեթությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ինքնակենսագրական տարրերին և հեղինակի հիշողությունների ազդեցությանը նրա մանկական կերպարների ու իրավիճակների ստեղծման վրա։ Մանկության պատկերումը սերտորեն կապված է նրա ստեղծագործություններին բնորոշ մարդասիրության, կյանքի նկատմամբ լավատեսության և նույնիսկ դժվարին պայմաններում մարդկային արժանապատվությունը պահպանելու գաղափարի հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ մանկական կերպարների լեզվական ու հոգեբանական բնութագրմանը, պատմողական եղանակներին, հումորի և քնարականության կիրառմանը, ինչպես նաև այն գեղարվեստական միջոցներին, որոնց շնորհիվ մանկության աշխարհը ստանում է կենդանի և համոզիչ արտահայտություն։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է Սարոյանի ստեղծագործական աշխարհը, նրա մարդասիրական փիլիսոփայությունը և մանկության գեղարվեստական ընկալումը ավելի ամբողջական հասկանալու համար։

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկացի նշանավոր դրամատուրգ Թենեսի Ուիլյամսի ստեղծագործության և 1930–1960-ական թվականների ամերիկյան թատերագրության զարգացման փոխկապակցված ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Ուիլյամսի դրամատուրգիական ժառանգությունն է՝ դիտարկված իր ժամանակաշրջանի հասարակական, մշակութային, գեղագիտական և գրական գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են XX դարի կեսերի ամերիկյան հասարակության փոփոխությունները, սոցիալական հակասությունները, անհատի և հասարակության հարաբերությունները, ընտանեկան ճգնաժամերը, միայնության զգացումը և ամերիկյան երազանքի հակասական կողմերը արտացոլվել դրամատուրգի ստեղծագործություններում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ամերիկյան թատրոնի զարգացման այն փուլին, երբ ավանդական թատերական ձևերը աստիճանաբար փոխակերպվում էին, իսկ դրամատուրգները ձգտում էին բեմականացնել մարդու ներաշխարհը, հոգեբանական բարդությունները և ժամանակակից հասարակության հակասությունները։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել Ուիլյամսի դրամաների թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկությունները, կերպարների հոգեբանական կառուցվածքը, ընտանեկան և սոցիալական հարաբերությունների ներկայացումը, ինչպես նաև հիշողության, ցանկության, միայնության, օտարացման և իրականությունից փախուստի մոտիվները։ Կարևորվում է նաև նրա ստեղծագործության լեզվական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ խորհրդանիշների, պատկերային համակարգի, երկխոսության, բեմական արտահայտչամիջոցների և հոգեբանական դրամատիզմի կիրառությունը։ Ուիլյամսի դրամատուրգիան դիտարկվում է ամերիկյան թատրոնի ընդհանուր զարգացման ֆոնին՝ համադրելով այն նույն ժամանակաշրջանի այլ հեղինակների ստեղծագործական որոնումների և դրամատուրգիական նորարարությունների հետ։ Այդ համատեքստում հնարավոր է բացահայտել, թե ինչպիսի ազդեցություն են ունեցել եվրոպական դրամատուրգիայի ավանդույթները, հատկապես հոգեբանական և սիմվոլիստական թատրոնի սկզբունքները, ամերիկյան դրամատուրգիայի ձևավորման վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև 1930-ականների սոցիալական ու քաղաքական միջավայրին, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիների հասարակական փոփոխություններին, հետպատերազմյան Ամերիկայի մշակութային մթնոլորտին և 1950–1960-ական թվականներին ձևավորված նոր գեղագիտական միտումներին։ Հատուկ նշանակություն ունի Ուիլյամսի ստեղծագործության և ամերիկյան թատրոնի փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ նրա դրամաները նպաստեցին ամերիկյան բեմի թեմատիկ և հոգեբանական հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են քննարկվել նաև նրա պիեսների բեմական առանձնահատկությունները, կերպարների դերասանական մեկնաբանության հնարավորությունները և դրամատուրգիական կառուցվածքի ազդեցությունը թատերական ներկայացման վրա։ Աշխատությունը կարևոր է նաև ամերիկյան գրականության մեջ անհատի ներաշխարհի և սոցիալական միջավայրի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է դրամատուրգիական ստեղծագործությունը միաժամանակ հանդես գալ որպես անձնական հոգեբանական փորձառության արտահայտություն և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական իրականության քննադատական արտացոլում։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, թատերագետներին, ամերիկագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, դրամատուրգիայի հետազոտողներին, արվեստաբաններին, ուսանողներին և XX դարի ամերիկյան մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը Թենեսի Ուիլյամսի ստեղծագործությունը ներկայացնում է որպես 1930–1960-ական թվականների ամերիկյան թատերագրության զարգացման կարևոր երևույթ՝ բացահայտելով նրա դրամատուրգիայի թեմատիկ, գաղափարական, հոգեբանական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները և ցույց տալով դրա նշանակությունը ժամանակակից ամերիկյան թատրոնի ձևավորման գործընթացում։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է 20-րդ դարի 10-ական թվականների ռուս գրական և մշակութային գործիչների՝ հայկական իրականության նկատմամբ ունեցած հետաքրքրություններին, վերաբերմունքին և կապերին։ Աշխատության մեջ հայ-ռուսական գրական ու մշակութային հարաբերությունները դիտարկվում են տվյալ ժամանակաշրջանի պատմաքաղաքական և հասարակական իրադարձությունների համատեքստում՝ բացահայտելով այն միջավայրը, որտեղ ձևավորվել և զարգացել են երկու ժողովուրդների մտավոր ու մշակութային փոխառնչությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ռուս գրական գործիչների այցելություններին, հրապարակումներին, ստեղծագործական արձագանքներին և հասարակական դիրքորոշումներին, որոնց միջոցով արտացոլվել են Հայաստանի, հայ ժողովրդի կյանքի, մշակույթի և ազգային խնդիրների վերաբերյալ նրանց պատկերացումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են հայկական իրականության տարբեր դրսևորումները՝ պատմական իրադարձությունները, հասարակական կյանքը, մշակութային ժառանգությունը և ազգային հարցերը, ընկալվել ռուս մտավորական միջավայրում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև փոխադարձ մշակութային ազդեցությունների ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով ռուսական գրականության և մտավոր կյանքի ազդեցությունը հայ մշակույթի վրա և, հակառակ ուղղությամբ, հայկական թեմաների ու իրադարձությունների արձագանքը ռուսական գրական ու հասարակական շրջանակներում։ Ժամանակաշրջանի նյութերի քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հայ-ռուսական մշակութային կապերի զարգացման, գրական երկխոսության ձևավորման և երկու մշակույթների փոխճանաչման գործընթացների մասին։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, ռուսագիտության և հայագիտության մասնագետներին, ինչպես նաև հայ-ռուսական գրական ու մշակութային հարաբերությունների պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Գիրքը նվիրված է XVII դարի հայկական ուղեգրությունների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով հայ հեղինակների ճանապարհորդական գրառումները որպես գրական, պատմական, աշխարհագրական և ազգագրական արժեքավոր աղբյուրներ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են հայ ճանապարհորդների ու ուղեգիրների նկարագրությունները, նրանց այցելած վայրերը, ճանապարհորդությունների նպատակները և այն հասարակական ու մշակութային միջավայրը, որն արտացոլված է այդ երկերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուղեգրությունների՝ որպես պատմական սկզբնաղբյուրների նշանակությանը, քանի որ դրանք հաճախ պարունակում են անմիջական դիտարկումներ քաղաքների, բնակավայրերի, առևտրական ճանապարհների, ժողովուրդների կենցաղի, սովորույթների, տնտեսական կյանքի և քաղաքական իրադրության վերաբերյալ։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու XVII դարի հայկական աշխարհընկալման և ճանապարհորդական փորձառության մասին՝ միաժամանակ բացահայտելով այդ ժամանակաշրջանի հայ համայնքների ու տարբեր երկրների միջև գոյություն ունեցող կապերը։ Ուսումնասիրվում են նաև ուղեգրությունների լեզվական և գրական առանձնահատկությունները, պատմողական ձևերը, նկարագրական մեթոդները, հեղինակների վերաբերմունքը տարբեր ժողովուրդների ու մշակույթների նկատմամբ և օտար միջավայրի ընկալման եղանակները։ Առանձին տեղ է հատկացվում Հայաստանից դուրս գտնվող հայկական համայնքների կյանքին, առևտրական ու մշակութային փոխհարաբերություններին և հայերի միջազգային կապերին։ Ուղեգրությունների միջոցով ներկայացվում են տարբեր տարածաշրջանների քաղաքային կյանքը, պատմական հուշարձանները, կրոնական հաստատությունները, տեղական սովորույթներն ու հասարակական հարաբերությունները՝ դրանք համադրելով XVII դարի ընդհանուր պատմական իրողությունների հետ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայ ճանապարհորդական գրականության զարգացման ընթացքն ուսումնասիրելու համար, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես է ճանապարհորդական նկարագրությունը միավորում փաստագրական տեղեկությունը, անձնական տպավորությունը և գրական պատումը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, աշխարհագրագետներին, ազգագրագետներին, մշակութաբաններին, մատենագետներին, ինչպես նաև հայ միջնադարյան և վաղ նոր շրջանի գրական-պատմական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Գիրքը նվիրված է ժամանակի գաղափարի և դրա գեղարվեստական իմաստավորման ուսումնասիրությանը Մարսել Պրուստի վիպական ստեղծագործության մեջ՝ բացահայտելով ժամանակի ընկալման, հիշողության, անցյալի վերապրման և մարդկային ինքնության ձևավորման փոխկապակցվածությունը։ Աշխատության կենտրոնում ժամանակը ներկայացվում է ոչ միայն որպես իրադարձությունների հաջորդականություն, այլև որպես մարդու ներաշխարհում ապրող, փոփոխվող և վերաիմաստավորվող փորձառություն։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես է անցյալը վերականգնվում հիշողության միջոցով, ինչպես են պատահական զգայական ազդակները՝ հոտը, համը, ձայնը կամ տեսողական տպավորությունը, կարողանում արթնացնել վաղուց մոռացված ապրումներ և միավորել ներկան անցյալի հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հիշողության տարբեր ձևերի, ժամանակի սուբյեկտիվ ընկալման, կորստի և վերականգնման, փոփոխության ու անցողիկության թեմաներին։ Գրքում ուսումնասիրվում է նաև այն, թե ինչպես է ժամանակի ընթացքը փոխակերպում մարդու հարաբերությունները, սոցիալական միջավայրը, արժեքները և սեփական անձի մասին պատկերացումները։ Պրուստյան վիպական աշխարհի շրջանակում ժամանակը հանդես է գալիս միաժամանակ որպես կորստի պատճառ և գեղարվեստական վերականգնման հնարավորություն․ անցողիկ կյանքի փորձառությունները գրական ստեղծագործության միջոցով կարող են վերածվել պահպանվող և նոր իմաստ ձեռք բերող հիշողության։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են նաև պատմողական կառուցվածքի, ժամանակային հաջորդականության խախտման, ներքին մենախոսության և հոգեբանական նկարագրության այն առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով հեղինակը փոխանցում է ժամանակի բարդ և ոչ գծային բնույթը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս Պրուստի գրականությունը դիտարկել ոչ միայն որպես անհատի հիշողության և ներաշխարհի նկարագրություն, այլև որպես ժամանակի, արվեստի և մարդկային գոյության փոխհարաբերությունների փիլիսոփայական ուսումնասիրություն։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, փիլիսոփաներին, ֆրանսիական գրականության մասնագետներին, մշակութաբաններին, ուսանողներին և ժամանակակից եվրոպական վեպի տեսական ու գեղագիտական խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Գործնական ձեռնարկը նախատեսված է մասսայական գրադարանների աշխատակիցների համար և նվիրված է գրականության ճիշտ դասավորման, պահպանման ու գրադարանային ֆոնդի արդյունավետ կազմակերպման հիմնահարցերին։ Նյութում ներկայացվում են գրքային ֆոնդի դասակարգման և տեղաբաշխման հիմնական սկզբունքները, գրականության տարբեր տեսակների առանձնացման, հաշվառման և համակարգված պահպանման մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրքերի ֆիզիկական վիճակի պահպանմանը, դրանց ճիշտ տեղադրմանը, գրադարակների օգտագործման կազմակերպմանը և այնպիսի պայմանների ապահովմանը, որոնք նպաստում են գրականության երկարատև պահպանությանը։ Ձեռնարկը միաժամանակ անդրադառնում է գրադարանային ֆոնդի ամենօրյա սպասարկման և վերահսկման գործնական խնդիրներին՝ օգնելով գրադարանավարին արդյունավետ կազմակերպել գրքերի որոնումը, դասավորումը, վերադարձը և կրկնակի տեղադրումը։ Ներկայացված մեթոդական ցուցումները նպատակ ունեն պարզեցնել գրադարանային աշխատանքի ընթացքը, նվազեցնել ֆոնդի պահպանման ընթացքում առաջացող խնդիրները և ապահովել ընթերցողների համար գրականության հասանելի ու հարմարավետ օգտագործումը։ Հրատարակությունը հատկապես օգտակար է մասսայական գրադարանների գրադարանավարների, գրադարանային գործի մասնագետների և ոլորտի ուսանողների համար՝ որպես գործնական աշխատանքի ընթացքում կիրառելի մեթոդական ուղեցույց։

Այս տեղեկատու հրատարակությունը ներկայացնում է 2015 թվականի ընթացքում հրատարակված նոր գրքերի վերաբերյալ համակարգված մատենագիտական տեղեկատվություն՝ ընթերցողներին, գրադարաններին, հետազոտողներին և գրքի ոլորտի մասնագետներին հնարավորություն տալով ծանոթանալու տվյալ տարվա նոր հրատարակություններին։ Նյութը կարող է ներառել տարբեր գիտական, կրթական, մշակութային, հասարակական և գեղարվեստական ուղղություններով լույս տեսած գրքերի մատենագիտական նկարագրություններ՝ ներկայացնելով հեղինակների, հրատարակությունների վերնագրերի, հրատարակման տվյալների և այլ անհրաժեշտ bibliographic տեղեկությունների ամբողջությունը։ Տեղեկատուի տարեկան բնույթը հնարավորություն է տալիս դիտարկել 2015 թվականի գրահրատարակչական գործընթացների ընդհանուր պատկերը և հետևել այդ ժամանակահատվածում հրատարակչական գործունեության հիմնական ուղղություններին։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանային ֆոնդերի համալրման, գրականության որոնման և ընտրության, մատենագիտական սպասարկման, գիտական հետազոտությունների և ընթերցողական պահանջների բավարարման համար։ Հրատարակության համակարգված կառուցվածքը հեշտացնում է անհրաժեշտ գրքերի վերաբերյալ տեղեկությունների հայտնաբերումը և կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր հետագա մատենագիտական կամ գրադարանագիտական աշխատանքների համար։ Նման տեղեկատուները կարևոր դեր ունեն նաև գրքի տարածման և ընթերցանության խթանման գործում, քանի որ մեկտեղում են որոշակի ժամանակահատվածում հրապարակված նոր գրականության մասին տեղեկատվությունը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը հանդես է գալիս որպես 2015 թվականի գրահրատարակչական նորույթների փաստագրական և մատենագիտական ուղեցույց՝ ապահովելով նոր գրքերի վերաբերյալ տեղեկատվության կազմակերպված, հասանելի և գործնական ներկայացում։

Այս ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես բարոյական արժեքների, մարդկային արժանիքների և առաքինության գաղափարի շուրջ կառուցված գրական-փիլիսոփայական ուսումնասիրություն, որի կենտրոնում մարդու բարոյական վարքի, ներքին աշխարհին և հասարակության մեջ նրա դերին վերաբերող հարցերն են։ Ստեղծագործության բովանդակային առանցքը բարության, ազնվության, պատասխանատվության, կարեկցանքի, անձնազոհության և մարդկային արժանապատվության գաղափարների բացահայտումն է։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում այն հանգամանքին, որ առաքինությունը միայն առանձին բարեգործական արարքների ամբողջություն չէ, այլ մարդու բնավորության և աշխարհայացքի ձևավորման երկարատև գործընթաց, որն արտահայտվում է ինչպես առօրյա հարաբերություններում, այնպես էլ դժվարին իրավիճակներում կայացվող որոշումներում։ Նյութը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ մարդու և հասարակության փոխհարաբերություններին՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես են անհատական բարոյական ընտրությունները ներգործում շրջապատի և հասարակական միջավայրի վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև հիշողության և ժամանակի գաղափարներին, քանի որ մարդկային բարի գործերը կարող են պահպանվել որպես արժեքավոր փորձ և փոխանցվել հաջորդ սերունդներին։ Ստեղծագործության մեջ առաքինությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես անձնական հատկանիշ, այլև որպես հասարակական կյանքի բարելավման հնարավոր հիմք։ Բարոյական արժեքների մասին մտորումները կարող են ընթերցողին մղել սեփական վարքի, համոզմունքների և այլ մարդկանց նկատմամբ վերաբերմունքի վերաիմաստավորմանը։ Ստեղծագործության գաղափարական բովանդակությունը կարող է հետաքրքրել հատկապես այն ընթերցողներին, ովքեր կարևորում են մարդկային հարաբերություններում բարության, փոխօգնության և բարոյական պատասխանատվության նշանակությունը։ Այն կարող է դիտարկվել նաև որպես արժեքների և բարոյական դաստիարակության վերաբերյալ նյութ, որն ընդգծում է դրական օրինակների պահպանման և տարածման կարևորությունը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գրականության և փիլիսոփայության ընթերցողներին, բարոյագիտությամբ զբաղվողներին, մանկավարժներին, ուսանողներին և բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են մարդու բարոյական կերպարի, առաքինության և հասարակական պատասխանատվության թեմաներով։

Աշխատությունը նվիրված է գրադարանի գրքային ֆոնդերի ուսումնասիրության կազմակերպմանը և գրադարանավարներին այդ գործընթացում անհրաժեշտ մեթոդական աջակցության տրամադրմանը։ Գրքային ֆոնդը գրադարանի գործունեության հիմնական հիմքերից է, քանի որ դրա բովանդակային կազմը, ամբողջականությունը, արդիականությունը, պահպանվածության աստիճանը և ընթերցողների պահանջներին համապատասխանությունը անմիջականորեն ազդում են գրադարանի ծառայությունների որակի վրա։ Այդ պատճառով ֆոնդի պարբերական ուսումնասիրությունը կարևոր միջոց է դրա զարգացման ուղղությունները որոշելու, առկա թերությունները բացահայտելու և գրականության ընտրության ու համալրման աշխատանքը կատարելագործելու համար։ Աշխատության հիմնական նպատակն է ներկայացնել գրքային ֆոնդի ուսումնասիրության մեթոդները և ցույց տալ, թե ինչպես կարող է գրադարանավարը համակարգված կերպով գնահատել ֆոնդի վիճակը։ Ուսումնասիրության ընթացքում անհրաժեշտ է ուշադրություն դարձնել ոչ միայն գրքերի քանակին, այլև դրանց թեմատիկ, լեզվական, ժանրային և ժամանակագրական կազմին, ընթերցողների պահանջներին համապատասխանությանը և օգտագործման հաճախականությանը։ Ֆոնդի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե որ գրականությունն է առավել պահանջված, որ բաժիններն են բավարար համալրված, որտեղ կան բացեր, իսկ որ նյութերը երկար ժամանակ չեն օգտագործվում։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում գրքային ֆոնդի վիճակագրական և բովանդակային վերլուծությանը։ Գրադարանավարը կարող է ուսումնասիրել գրքերի շրջանառությունը, ընթերցողների հարցումները, տրամադրումների հաճախականությունը, առանձին թեմատիկ բաժինների օգտագործման մակարդակը և ֆոնդի համալրման դինամիկան։ Այս տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված որոշումներ ընդունել գրականության ձեռքբերման, դասակարգման, տեղափոխման կամ պահպանման վերաբերյալ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրությունը։ Գրադարանը պետք է իր ֆոնդը ձևավորի ոչ միայն առկա գրականության ավանդույթի, այլև տվյալ համայնքի, ուսումնական հաստատության կամ ընթերցողների խմբերի իրական տեղեկատվական պահանջների հիման վրա։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել հարցումներ, զրույցներ, առաջարկությունների գրանցում, ընթերցողների նախասիրությունների դիտարկում և գրադարանային վիճակագրության վերլուծություն։ Ստացված տվյալները կարող են օգտագործվել ֆոնդի համալրման առաջնահերթությունները որոշելու համար։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ֆոնդի համալրման և թարմացման խնդիրներին։ Գրականության ընտրության ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել տվյալ ոլորտի զարգացման մակարդակը, նոր հրատարակությունների առկայությունը, ընթերցողների պահանջարկը և գրադարանի ֆինանսական հնարավորությունները։ Միաժամանակ կարևոր է պահպանել ֆոնդի թեմատիկ ամբողջականությունը և բացառել պատահական կամ չհիմնավորված համալրումները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ֆոնդի մաքրման և վերանայման գործընթացին։ Երկար ժամանակ չօգտագործվող, բովանդակային առումով հնացած, վնասված կամ կրկնվող օրինակների առկայությունը կարող է նվազեցնել ֆոնդի արդյունավետ օգտագործումը։ Սակայն նման գրականության դուրսբերումը պետք է իրականացվի մասնագիտական չափանիշների հիման վրա՝ հաշվի առնելով տվյալ նյութի պատմական, մշակութային կամ տեղագիտական արժեքը։ Գրքային ֆոնդի պահպանության հարցը ևս կարևոր բաղադրիչ է։ Գրադարանավարը պետք է հետևի գրքերի ֆիզիկական վիճակին, պահպանման պայմաններին, խոնավության, ջերմաստիճանի, լուսավորության և փոշու ազդեցությանը, ինչպես նաև վնասված գրականության ժամանակին վերականգնմանը։ Պատշաճ պահպանությունը երկարացնում է գրքային ֆոնդի օգտագործման ժամկետը և նվազեցնում նոր օրինակներ ձեռք բերելու անհրաժեշտությունը։ Մեթոդական օգնության տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է նրանով, որ կարող է գրադարանավարին տրամադրել ֆոնդի ուսումնասիրության կազմակերպման հաջորդական և գործնական մոտեցումներ։ Դրանք կարող են ներառել ուսումնասիրության նպատակի սահմանում, անհրաժեշտ տվյալների հավաքագրում, գրականության բովանդակային և վիճակագրական վերլուծություն, ընթերցողների պահանջների գնահատում, արդյունքների ամփոփում և հետագա աշխատանքների պլանավորում։ Նման համակարգված մոտեցումը թույլ է տալիս գրադարանավարին հիմնավորել ֆոնդի զարգացման վերաբերյալ որոշումները և ավելի արդյունավետ կազմակերպել առօրյա աշխատանքը։ Կարևոր է նաև ֆոնդի ուսումնասիրության արդյունքների փաստաթղթավորումը։ Հաշվետվությունները, վերլուծական տեղեկանքները, վիճակագրական աղյուսակները և դիտարկումների արդյունքները կարող են ծառայել որպես հետագա համալրման և կազմակերպչական աշխատանքների հիմք։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ժամանակի ընթացքում համեմատել ֆոնդի փոփոխությունները և գնահատել իրականացված միջոցառումների արդյունավետությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը գրքային ֆոնդի ուսումնասիրությունը ներկայացնում է որպես գրադարանային գործունեության շարունակական և նպատակային գործընթաց, որը միավորում է ֆոնդի բովանդակային գնահատումը, ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրությունը, վիճակագրական վերլուծությունը, համալրումը, մաքրումը և պահպանությունը։ Այն ունի գործնական-մեթոդական նշանակություն և կարող է օգնել գրադարանավարներին ավելի արդյունավետ կառավարել գրքային ռեսուրսները, բարելավել ընթերցողների սպասարկումը և ձևավորել տվյալ գրադարանի խնդիրներին ու օգտվողների պահանջներին համապատասխան, հավասարակշռված և կենսունակ գրքային ֆոնդ։

Ժողովածուն նվիրված է Հայկական ՍՍՀ-ում գրադարանների գործունեության փորձի ներկայացմանը, ընդհանրացմանը և տարածմանը՝ արտացոլելով խորհրդային ժամանակաշրջանում գրադարանային գործի կազմակերպման հիմնական ուղղություններն ու մեթոդները։ Նյութում կարևոր տեղ է հատկացվում գրադարանների աշխատանքի կազմակերպմանը, ընթերցողների սպասարկմանը, գրքային ֆոնդերի համալրմանն ու պահպանմանը, գրականության հանրահռչակմանը և բնակչության շրջանում ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը։ Ժողովածուն արժեքավոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ ներկայացնում է գրադարանային աշխատանքի գործնական փորձը և ցույց է տալիս, թե ինչպիսի մեթոդներ էին կիրառվում տարբեր տիպի գրադարաններում՝ աշխատանքը արդյունավետ կազմակերպելու և ընթերցողների պահանջներին համապատասխանեցնելու համար։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է առաջավոր փորձի բացահայտումն ու տարածումը։ Գրադարանների հաջողված աշխատանքային ձևերը դիտարկվում են որպես այլ գրադարաններում կիրառման ենթակա օրինակներ, իսկ փորձի փոխանակումը ներկայացվում է որպես մասնագիտական զարգացման և գրադարանային ծառայությունների կատարելագործման միջոց։ Այդ համատեքստում կարևորվում են գրադարանավարների վերապատրաստումը, գործնական պարապմունքները, փորձի փոխանակումը և մեթոդական աջակցությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում գյուղական և քաղաքային բնակչության գրադարանային սպասարկմանը, ընթերցողների տարբեր խմբերի հետ տարվող աշխատանքներին, երիտասարդների և երեխաների ընթերցանության կազմակերպմանը։ Գրադարանի գործունեությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գրքերի տրամադրման գործընթաց, այլև որպես մշակութային և կրթական աշխատանք, որի միջոցով հնարավոր էր նպաստել բնակչության ընդհանուր կրթական մակարդակի բարձրացմանը, մասնագիտական գիտելիքների տարածմանը և մշակութային հետաքրքրությունների զարգացմանը։ Ժողովածուում արտացոլվում են նաև գրադարանների մասսայական և տեղեկատվական աշխատանքի տարբեր ձևերը՝ գրքային ցուցահանդեսներ, գրական երեկոներ, ընթերցողների հետ հանդիպումներ, թեմատիկ միջոցառումներ, բանավոր և գրավոր տեղեկատվության տարածում։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև գրադարանների կապը դպրոցների, մշակութային հաստատությունների, արտադրական կազմակերպությունների և հասարակական կառույցների հետ, քանի որ այդ համագործակցությունը հնարավորություն էր տալիս ընդլայնելու գրադարանի հասարակական դերակատարությունը։ Գրքային ֆոնդերի արդյունավետ օգտագործման տեսանկյունից կարևորվում են գրականության ճիշտ ընտրությունը, դասակարգումը, հաշվառումը, պահպանությունը և ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրությունը։ Գրադարանային աշխատանքի որակի բարձրացման համար անհրաժեշտ էր ոչ միայն ավելացնել գրքային ֆոնդերը, այլև ապահովել դրանց նպատակային օգտագործումը և ընթերցողին անհրաժեշտ գրականության արագ ու հարմար հասանելիությունը։ Ժողովածուն նաև պատկերացում է տալիս այդ ժամանակաշրջանի գրադարանագիտության մեթոդական մոտեցումների մասին՝ ներկայացնելով աշխատանքի պլանավորման, հաշվառման, վերահսկման և արդյունքների ամփոփման նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ժողովածուն կարևոր աղբյուր է խորհրդային Հայաստանի գրադարանային համակարգի կազմակերպական և մեթոդական առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Այն ներկայացնում է գրադարանների աշխատանքը որպես կրթական, մշակութային և տեղեկատվական գործունեության ամբողջություն և հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանում ընթերցողների սպասարկման, գրքային ֆոնդերի կառավարման, առաջավոր փորձի տարածման և գրադարանավարների մասնագիտական աշխատանքի կազմակերպման ձևերը։

Աշխատանքը ներկայացնում է 2013 թվականի երկրորդ կիսամյակում հրատարակված նոր գրքերի վերաբերյալ համակարգված տեղեկատվական ցանկ, որի հիմնական նպատակն է ընթերցողներին, գրադարանների մասնագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և այլ շահագրգիռ անձանց ծանոթացնել տվյալ ժամանակահատվածում հասանելի նոր գրականությանը։ Այն կարող է ընդգրկել տարբեր գիտությունների, հումանիտար և հասարակագիտական ոլորտների, գեղարվեստական գրականության, մշակույթի, արվեստի, կրթության, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության և այլ բնագավառների հրատարակություններ՝ ներկայացնելով դրանց վերաբերյալ անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալները։ Նման տեղեկատվական ցանկերը կարևոր դեր են կատարում նոր հրատարակությունների մասին տեղեկության արագ տարածման և գրադարանային-տեղեկատվական սպասարկման կազմակերպման գործում։ Ցանկում գրքերի մատենագիտական նկարագրությունը հնարավորություն է տալիս նույնականացնել յուրաքանչյուր հրատարակություն, պարզել դրա հեղինակային, հրատարակչական և ծավալային տվյալները և անհրաժեշտության դեպքում օգտագործել այն հետագա ուսումնագիտական աշխատանքի համար։ Աշխատանքը արժեքավոր է նաև որպես որոշակի ժամանակաշրջանի գրահրատարակչական գործընթացի արտացոլում, քանի որ նոր հրատարակությունների ամբողջությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակահատվածում գիտական, կրթական, մշակութային և հասարակական թեմաների նկատմամբ առկա հետաքրքրությունների մասին։ Տեղեկատվական ցանկի համակարգված բնույթը նպաստում է գրականության որոնման գործընթացի պարզեցմանը և տարբեր թեմատիկ ուղղություններով աղբյուրների արագ հայտնաբերմանը։ Այն կարող է օգտագործվել ինչպես գրադարանների համալրման և մատենագիտական սպասարկման, այնպես էլ գիտական հետազոտությունների, ուսումնական աշխատանքների և ընթերցանության համար անհրաժեշտ գրականության ընտրության նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հանդես է գալիս որպես 2013 թվականի երկրորդ կիսամյակի նոր գրքային արտադրանքի վերաբերյալ կողմնորոշիչ մատենագիտական աղբյուր, որը միավորում է տվյալ ժամանակաշրջանի նոր հրատարակությունների մասին տեղեկատվությունը և նպաստում դրանց հասանելիությանն ու արդյունավետ օգտագործմանը։ Հայաստանի ազգային գրադարանի մատենագիտական նյութերում «Նոր գրքեր» շարքը ներկայացվում է որպես տեղեկատվական ցանկերի ձևաչափով հրատարակվող մատենագիտական աշխատանք, այդ թվում՝ նախորդ տարիների երկրորդ կիսամյակների համար։

Ստեղծագործությունը ներկայացնում է հայկական ազգային էպոսի ամենահայտնի հերոսներից մեկի՝ Սասունցի Դավթի կերպարը և նրա շուրջ ձևավորված հերոսական ու ժողովրդական պատումները։ Պատմության կենտրոնում Դավթի պայքարն է օտար բռնության և անարդարության դեմ, որի միջոցով ընդգծվում են ազատության, հայրենիքի պաշտպանության, արժանապատվության և արդարության գաղափարները։ Հերոսը ներկայացվում է որպես քաջ, ուժեղ, անկեղծ և ժողովրդին նվիրված կերպար, որի գործողություններում միահյուսվում են անձնական խիզախությունն ու համայնքի պաշտպանության ձգտումը։ Պատումում կարևոր դեր ունեն նաև Սասունի բնակիչների կյանքը, ընտանեկան և տոհմական հարաբերությունները, հերոսների փոխհարաբերությունները, ժողովրդական պատկերացումները և ավանդական արժեքները։ Դավթի կերպարի միջոցով արտահայտվում է ժողովրդի իդեալականացված պատկերացումը արդար առաջնորդի և հայրենի հողի պաշտպանի մասին։ Ստեղծագործությանը բնորոշ են դյուցազնական չափազանցությունները, մարտական դրվագները, բանահյուսական մոտիվները և ժողովրդական լեզվամտածողությանը հատուկ պատկերավոր արտահայտությունները։ Այն ոչ միայն պատմում է հերոսական պայքարի մասին, այլև արտացոլում է հայկական մշակույթի և ազգային ինքնագիտակցության կարևոր շերտեր՝ փոխանցելով սերնդեսերունդ ձևավորված պատկերացումներ քաջության, հավատարմության, ազատության և հայրենասիրության վերաբերյալ։ Նյութը կարող է հետաքրքրել հայ բանահյուսությամբ, էպոսագիտությամբ, ազգային գրականությամբ և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է նորահայտ հայերեն «Պարալիպոմենոն» բնագրի ուսումնասիրությանը՝ կարևորելով դրա լեզվական, բանասիրական, պատմական և գրական նշանակությունը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է հայերեն ձեռագրական կամ բնագրային նյութի գիտական քննությունը, որի միջոցով փորձ է արվում բացահայտելու ստեղծագործության ծագումը, բովանդակային առանձնահատկությունները, կազմավորման պատմությունը և հայ մատենագրության մեջ ունեցած տեղը։ Աշխատությունը կարող է ներառել բնագրի համեմատական ուսումնասիրություն՝ զուգադրելով այն համապատասխան հունարեն, ասորերեն կամ այլ ավանդույթների հետ և այդ ճանապարհով բացահայտելով թարգմանական, խմբագրական կամ փոխանցման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերեն տեքստի լեզվական կառուցվածքին, բառապաշարին, քերականական ձևերին և ոճական առանձնահատկություններին, որոնք կարող են արժեքավոր տեղեկություններ հաղորդել տվյալ ժամանակաշրջանի հայերենի զարգացման և գրական լեզվի պատմության վերաբերյալ։ Բնագրի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայ թարգմանական գրականության և ձեռագրական մշակույթի տեսանկյունից, քանի որ նորահայտ նյութերը հնարավորություն են տալիս լրացնելու նախկինում հայտնի աղբյուրների շրջանակը և վերանայելու որոշ պատմագրական ու բանասիրական պատկերացումներ։ Աշխատության մեջ կարող են քննարկվել տեքստի ձեռագրական ավանդույթը, պահպանված հատվածների ամբողջականությունը, հնարավոր ընդօրինակման կամ խմբագրման հետքերը, ինչպես նաև բնագրի հեղինակության և թվագրման հետ կապված հարցերը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ստեղծագործության պատմական բովանդակության վերլուծությունը, քանի որ նման բնագրերը կարող են տեղեկություններ պահպանել հին ժողովուրդների պատմության, թագավորական տոհմերի, քաղաքական իրադարձությունների, կրոնական պատկերացումների և հասարակական հարաբերությունների մասին։ Հայերեն տարբերակի գիտական ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև այն պատճառով, որ հայկական թարգմանական ավանդույթը հաճախ պահպանել է այնպիսի ընթերցումներ կամ բնագրային տարբերություններ, որոնք կարող են լրացնել այլ լեզուներով հայտնի վկայությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, բանասերներին, պատմաբաններին, ձեռագրագետներին, թարգմանական գրականության ուսումնասիրողներին և հին ու միջնադարյան տեքստերի քննությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Այն նաև արժեքավոր աղբյուր կարող է լինել հայոց լեզվի պատմության և հայկական գրավոր մշակույթի զարգացման ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է նորահայտ հայերեն բնագրի գիտական ուսումնասիրություն՝ ընդգծելով դրա նշանակությունը հայ մատենագրության հարստացման, հին գրական ժառանգության վերականգնման և պատմական ու լեզվաբանական նոր տվյալների բացահայտման տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է վրաց միջնադարյան մեծ բանաստեղծ Շոթա Ռուսթավելու կյանքին, ստեղծագործական ժառանգությանը և նրա համաշխարհային գրականության մեջ ունեցած նշանակությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով «Ընձենավոր»-ին։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում է հեղինակի ստեղծագործական և պատմամշակութային միջավայրը, XII դարի վրացական հասարակության ու մշակույթի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այն գաղափարական և գեղարվեստական պայմանները, որոնցում ձևավորվել է պոեմը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ստեղծագործության սյուժետային կառուցվածքին, կերպարների համակարգին, սիրո, ընկերության, հավատարմության, պատվի, արդարության և անձնական ազատության գաղափարներին։ Աշխատանքում կարող են քննության առնվել գլխավոր հերոսների բնավորությունների ձևավորումը, նրանց փոխհարաբերությունները և այն բարոյական արժեքները, որոնք արտահայտվում են գործողությունների ու երկխոսությունների միջոցով։ Կարևորվում են նաև պոեմի լեզվական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, բանաստեղծական ձևը, պատկերավորման միջոցները, փոխաբերությունները, խորհրդանիշներն ու արևելյան և քրիստոնեական մշակութային ազդեցությունների համադրությունը։ Ուսումնասիրությունը Ռուսթավելու ստեղծագործությունը դիտարկում է ոչ միայն որպես վրացական ազգային գրականության բարձրագույն նվաճում, այլև որպես միջնադարյան համաշխարհային գրականության նշանակալի հուշարձան, որն իր գաղափարական խորությամբ և գեղարվեստական կառուցվածքով շարունակում է հետաքրքրել տարբեր մշակույթների ընթերցողներին։ Հրատարակության հոբելյանական բնույթը հնարավորություն է տալիս ընդգծելու հեղինակի ժառանգության պատմական նշանակությունը և նրա ստեղծագործության տեղը վրացական գրականության զարգացման գործընթացում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, պատմաբաններին, վրացագիտության և համեմատական գրականության մասնագետներին, թարգմանիչներին, միջնադարյան մշակույթի հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և դասական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Այրիս Մերդոքի ստեղծագործություններում էքզիստենցիալիստական գաղափարների, մարդու գոյության խնդիրների և բարոյափիլիսոփայական հարցադրումների քննությանը։ Հետազոտության կենտրոնում անհատի ազատության, ընտրության, պատասխանատվության, ինքնաճանաչման և բարոյական կողմնորոշման խնդիրներն են, որոնք նրա վեպերում արտահայտվում են կերպարների ներքին հակասությունների, հարաբերությունների և կյանքի իմաստի որոնումների միջոցով։ Մերդոքի ստեղծագործական աշխարհը հետաքրքիր է նրանով, որ փիլիսոփայական գաղափարները սովորաբար չեն ներկայացվում որպես վերացական տեսություններ, այլ մարմնավորվում են մարդկային կոնկրետ իրավիճակներում՝ սիրային կապերում, բարեկամության ու թշնամանքի հարաբերություններում, խանդի, ինքնախաբեության, մեղքի և հոգևոր ճգնաժամի դրսևորումներում։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող է քննվել մարդու ազատության ընկալումը, հատկապես այն հարցը, թե որքանով է անհատը կարողանում ինքնուրույն ընտրություն կատարել սեփական ցանկությունների, վախերի, սոցիալական պայմանների և ուրիշների ազդեցության պայմաններում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև պատասխանատվության խնդիրը, քանի որ Մերդոքի կերպարները հաճախ ստիպված են առերեսվել սեփական գործողությունների հետևանքներին և վերանայել իրենց պատկերացումները սեփական անձի ու շրջապատի մասին։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ինքնախաբեության և եսակենտրոնության թեման․ մարդը հաճախ իրականությունը տեսնում է ոչ թե այնպիսին, ինչպիսին այն կա, այլ սեփական ցանկությունների և պատրանքների միջոցով, ինչն էլ հանգեցնում է բարոյական սխալների ու միջանձնային հակասությունների։ Այս համատեքստում սիրո գաղափարը նույնպես ձեռք է բերում կարևոր նշանակություն, քանի որ իսկական սերը կարող է ներկայացվել որպես սեփական եսակենտրոն սահմանները հաղթահարելու և մյուս մարդուն իրական կերպով տեսնելու հնարավորություն։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Մերդոքի փիլիսոփայական հայացքների և էքզիստենցիալիզմի դասական ներկայացուցիչների գաղափարների փոխհարաբերությանը՝ ցույց տալով ինչպես ընդհանրությունները, այնպես էլ տարբերությունները։ Նրա գրականությունը հաճախ միաժամանակ օգտագործում է էքզիստենցիալիստական խնդիրներ և քննադատաբար վերաիմաստավորում դրանց որոշ դրույթներ՝ ավելի մեծ տեղ հատկացնելով բարոյականությանը, սիրուն, բարությանը, ուշադրությանը և իրականության անշահախնդիր ընկալմանը։ Կարևոր է նաև կերպարների հոգեբանական վերլուծությունը, քանի որ նրանց ներքին աշխարհը դառնում է փիլիսոփայական հարցադրումների հիմնական դաշտը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Այրիս Մերդոքի գրական աշխարհը որպես մարդու գոյության և բարոյական ինքնորոշման բարդ տարածք, որտեղ ազատությունը, պատասխանատվությունը, սերը, ինքնախաբեությունը և բարոյական ընտրությունը փոխկապակցված են և հնարավորություն են տալիս բացահայտելու անհատի՝ սեփական անձը և ուրիշներին ճանաչելու դժվար, բայց անհրաժեշտ ճանապարհը։

Գիտական աշխատանքը նվիրված է Վահան Տերյանի ստեղծագործական ժառանգության և նրա ազդեցությամբ ձևավորված «տերյանական դպրոցի» ուսումնասիրությանը։ Տերյանը հայ նորագույն պոեզիայի ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է, որի ստեղծագործությունը կարևոր շրջադարձ արձանագրեց 20-րդ դարասկզբի հայ քնարերգության զարգացման մեջ։ Նրա պոեզիայում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում մենության, տխրության, կարոտի, սիրո, երազի, հոգևոր որոնումների և հայրենիքի նկատմամբ խոր զգացմունքի թեմաները։ Նրա բանաստեղծական աշխարհը կառուցվում է նուրբ հոգեբանական ապրումների, երաժշտականության, խորհրդանշական պատկերների և զգացմունքային ներքին լարվածության միջոցով։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է այն առանձնահատկությունների բացահայտումը, որոնք Տերյանի պոեզիան տարբերակում են նախորդ շրջանի հայ գրականությունից և դարձնում այն նոր գեղարվեստական մտածողության արտահայտություն։ Նրա ստեղծագործության մեջ բնապատկերը հաճախ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես արտաքին միջավայրի նկարագրություն, այլև որպես բանաստեղծի հոգեվիճակի արտացոլում։ Գիշերը, աշունը, մառախուղը, ճանապարհը, լռությունը և այլ պատկերներ վերածվում են ներքին աշխարհի խորհրդանիշների՝ ստեղծելով յուրահատուկ տերյանական մթնոլորտ։ «Տերյանական դպրոց» հասկացությունը կապված է այն գրական ազդեցության հետ, որը բանաստեղծը թողեց հետագա հայ քնարերգության վրա։ Նրա լեզուն, պատկերային համակարգը, երաժշտականությունը, ինտոնացիան և հոգեբանական քնարականությունը դարձան բազմաթիվ գրողների ու բանաստեղծների ստեղծագործական որոնումների կարևոր աղբյուր։ Այս ազդեցությունը չի սահմանափակվում միայն թեմատիկ նմանություններով․ այն արտահայտվում է նաև բանաստեղծական մտածողության, բառապաշարի, խորհրդանշական պատկերների և զգացմունքի արտահայտման ձևերի մեջ։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել, թե ինչպես են Տերյանի գեղարվեստական սկզբունքները ընկալվել, վերափոխվել և շարունակվել տարբեր ժամանակաշրջանների հայ գրականության մեջ։ Միաժամանակ կարևոր է տարբերակել անմիջական ընդօրինակումը և ստեղծագործական ազդեցությունը, քանի որ տերյանական ավանդույթի շարունակողները նրա ստեղծագործական փորձը հաճախ վերաիմաստավորել են՝ համապատասխանեցնելով սեփական ժամանակի հասարակական և մշակութային խնդիրներին։ Տերյանի գրական ժառանգության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև ազգայինի և համամարդկայինի համադրությունը։ Նրա քնարական հերոսի անձնական ապրումները հաճախ վերածվում են ավելի լայն հոգևոր ու մշակութային հարցերի, իսկ հայրենիքի և ժողովրդի թեմաները արտահայտվում են ոչ միայն հրապարակախոսական, այլև խորապես անձնական ու գեղարվեստական ձևով։ Այդ պատճառով նրա պոեզիան կարող է ուսումնասիրվել միաժամանակ որպես անհատական քնարերգության և ազգային գրական ինքնագիտակցության կարևոր դրսևորում։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև Տերյանի լեզվական և ոճական նորարարությունները, նրա վերաբերմունքը բանաստեղծական ձևին և հնչերանգին, ինչպես նաև ռուսական և եվրոպական գրական-գեղագիտական ազդեցությունների յուրացումը։ Այս ամենը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել այն գրական երևույթի մասին, որը ձևավորվեց Տերյանի շուրջ և շարունակեց իր ազդեցությունը հետագա տասնամյակներում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Տերյանին ոչ միայն որպես առանձին մեծ բանաստեղծի, այլև որպես գրական մտածողության մի ամբողջ ուղղության ձևավորող, որի ստեղծագործական սկզբունքները զգալիորեն փոխեցին հայ քնարերգության զարգացման ընթացքը։ «Տերյանական դպրոցի» ուսումնասիրությունը, հետևաբար, կարևոր է հայ պոեզիայի արդիականացման, 20-րդ դարի սկզբի գրական գործընթացների և հետագա բանաստեղծական ավանդույթների ձևավորման պատմությունը հասկանալու համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի պոեզիայի ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական ժառանգության հիմնական թեմաների, գաղափարների, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և բանաստեղծական մտածողության բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում բանաստեղծի քնարերգությունն է, որի միջոցով արտահայտվում են սիրո, կարոտի, հայրենիքի, մարդկային ճակատագրի, մենության, բնության և հոգևոր որոնումների թեմաները։ Ուսումնասիրվում է Իսահակյանի պոեզիայի ձևավորման ընթացքը, դրա կապը հայ ազգային գրական ավանդույթի, ժողովրդական բանահյուսության և համաշխարհային գրական-գեղագիտական ազդեցությունների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծական հերոսի ներաշխարհին, նրա զգացմունքային ապրումներին, հիշողություններին և կյանքի իմաստի որոնումներին։ Աշխատությունը բացահայտում է նաև հայրենիքի թեմայի կարևորությունը, որը բանաստեղծի ստեղծագործության մեջ հաճախ միահյուսվում է ժողովրդի պատմական ճակատագրի, կորստի, օտարության և վերադարձի գաղափարների հետ։ Սիրային քնարերգության ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են սիրո, բաժանման, սպասման և կարոտի հոգեբանական նրբերանգները, ինչպես նաև կնոջ կերպարի գեղարվեստական ներկայացումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում բնության պատկերներին, որոնք հաճախ ոչ միայն նկարագրական նշանակություն ունեն, այլև արտացոլում են քնարական հերոսի ներքին վիճակը և հոգեբանական ապրումները։ Հետազոտվում են բանաստեղծական լեզվի պարզությունն ու երաժշտականությունը, ժողովրդական խոսքի և պատկերավորման տարրերի կիրառությունը, կրկնությունները, խորհրդանիշները, մակդիրները, համեմատությունները և այլ գեղարվեստական միջոցները։ Իսահակյանի պոեզիան դիտարկվում է նաև ազգային ինքնության և համամարդկային արժեքների համադրության տեսանկյունից, քանի որ նրա ստեղծագործություններում հայկական պատմական ու մշակութային փորձառությունը հաճախ ստանում է համամարդկային հնչեղություն։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանաստեղծի անհատական ոճի ձևավորման առանձնահատկությունները և նրա տեղը հայ նորագույն քնարերգության զարգացման պատմության մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, բանասերներին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և հայ պոեզիայի սիրահարներին՝ որպես Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործական աշխարհի և գեղարվեստական մտածողության ուսումնասիրության նյութ։

Աշխատությունը նվիրված է 10-11-րդ դարերի հայ մշակութային կյանքի և գրականության զարգացման առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում միջնադարյան Հայաստանի մշակութային միջավայրն է, դրա ձևավորման պատմական պայմանները և այն գործընթացները, որոնք նպաստեցին գրական մտքի, կրթության, գիտության, արվեստի և հոգևոր մշակույթի զարգացմանը։ Ուսումնասիրվում են ժամանակաշրջանի քաղաքական ու հասարակական իրադարձությունների ազդեցությունը մշակութային կյանքի վրա, ինչպես նաև հայկական իշխանությունների, եկեղեցական կենտրոնների, վանքերի և կրթական օջախների դերը ազգային մշակույթի պահպանման ու տարածման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրականության զարգացման հիմնական ուղղություններին, ժանրային բազմազանությանը և գեղարվեստական մտածողության փոփոխություններին։ Քննարկվում են պատմագրության, աստվածաբանական գրականության, վարքագրության, ներբողագրության, մեկնողական գրականության և այլ ժանրերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց փոխազդեցությունը միջնադարյան հայ հասարակության հոգևոր և մտավոր կյանքի հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գրական ստեղծագործությունների լեզվական և ոճական հատկանիշներին, հեղինակների աշխարհայացքին, թեմատիկ նախասիրություններին և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներին։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են ժամանակաշրջանի հեղինակներն անդրադարձել հավատքի, բարոյականության, հայրենիքի, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և մարդու հոգևոր աշխարհի խնդիրներին։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է հայկական գրական ավանդույթի կապը նախորդ դարերի մշակութային ժառանգության հետ և նոր գաղափարների ու գեղարվեստական ձևերի ձևավորումը։ 10-11-րդ դարերի մշակութային դաշտը դիտարկվում է նաև տարածաշրջանային պատմամշակութային գործընթացների համատեքստում՝ հաշվի առնելով հարևան ժողովուրդների և քաղաքակրթական կենտրոնների հետ ունեցած փոխազդեցությունները։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ այս ժամանակաշրջանը հայկական միջնադարյան մշակույթի զարգացման նշանակալի փուլերից է, երբ գրական և հոգևոր ավանդույթները շարունակեցին զարգանալ՝ միաժամանակ արձագանքելով հասարակական ու քաղաքական փոփոխություններին։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, պատմաբաններին, միջնադարագետներին, մշակութաբաններին, բանասերներին, ուսանողներին և հայ միջնադարյան մշակույթի ու գրական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Գրիգոր Արծրունու գրական-հասարակական գործունեության և նրա ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ XIX դարի երկրորդ կեսի հայ մշակութային ու հասարակական կյանքի համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է Արծրունու՝ որպես գրական գործչի ձևավորման ընթացքը, նրա ստեղծագործական հայացքները, գրական-քննադատական գործունեությունը և հայ հասարակական մտքի զարգացման գործում ունեցած ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա հրապարակախոսական ու գրական գործունեությանը, հասարակական երևույթների նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքին և ժամանակի կարևոր խնդիրների արտացոլմանը նրա ստեղծագործություններում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ Արծրունու լեզվական և ոճական առանձնահատկություններին, գրական ժանրերի նկատմամբ նրա մոտեցումներին, կերպարների ու թեմաների ընտրությանը և հասարակական գաղափարների գեղարվեստական արտահայտությանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նրա գրական-քննադատական հայացքների ուսումնասիրությունը, քանի որ նա նշանակալի դեր է ունեցել ժամանակի գրական գործընթացների գնահատման, նոր գրական ուղղությունների տարածման և ընթերցող հասարակության ձևավորման գործում։ Հետազոտության մեջ կարող են դիտարկվել նաև Արծրունու կապերը ժամանակի հայ մտավորականների և գրական գործիչների հետ, ինչպես նաև նրա գործունեության ազդեցությունը արևելահայ հասարակական և մշակութային կյանքի վրա։ Նրա ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու XIX դարի հայ գրականության և հասարակական մտքի փոխկապակցված զարգացումը, երբ գրականությունը հաճախ հանդես էր գալիս ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության միջոց, այլև որպես հասարակական խնդիրների քննարկման և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման կարևոր հարթակ։ Աշխատությունը կարող է գնահատել Արծրունու տեղը հայ գրականության պատմության մեջ, նրա ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը և հետագա գրական ու հասարակական գործընթացների վրա թողած ազդեցությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, պատմաբաններին, լրագրության և հրապարակախոսության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայ գրականության պատմության մասնագետներին, ուսանողներին և XIX դարի հայ մշակութային կյանքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ գրող Գուրգեն Մահարու արձակի գեղարվեստական համակարգի առանձնահատկություններին՝ կենտրոնանալով նրա ստեղծագործությունների կառուցվածքային, լեզվական և գաղափարական շերտերի վերլուծության վրա։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է Մահարու արձակին բնորոշ պատկերային մտածողությունը, որի միջոցով առօրյա իրականությունը ներկայացվում է խորքային հոգեբանական և գեղարվեստական մեկնաբանություններով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա լեզվական ոճին՝ հարուստ փոխաբերություններով, նուրբ հեգնանքով և հուզական լարվածությամբ, որոնք ձևավորում են հեղինակային յուրօրինակ ձայն։ Վերլուծվում են նաև թեմատիկ հիմնական ուղղությունները՝ մարդու ներաշխարհի հակասությունները, պատմական և սոցիալական իրականության ազդեցությունը անհատի ճակատագրի վրա, ինչպես նաև հիշողության և փորձառության դերակատարությունը ստեղծագործական կառուցվածքում։ Աշխատությունը ընդգծում է Մահարու արձակի պոետիկայի բազմաշերտ բնույթը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ձևի և բովանդակության փոխազդեցությունները ստեղծում խորապես անհատական և միաժամանակ համամարդկային գրական աշխարհ։

Այս ստեղծագործությունը ներկայացնում է ֆրանսիացի գրող Ֆրանսուա-Ռընե դը Շատոբրիանի հայտնի երկերը՝ «Ատալան» և «Ռենեն», որոնք կարևոր տեղ ունեն եվրոպական ռոմանտիզմի ձևավորման պատմության մեջ։ Դրանցում կենտրոնական են մարդու ներաշխարհը, զգացմունքների ուժը, միայնության ապրումը, սիրո և պարտքի բախումը, ինչպես նաև անհատի հարաբերությունը հասարակության և բնության հետ։ «Ատալայի» պատմությունը ծավալվում է Հյուսիսային Ամերիկայի բնապատկերների ու բնիկ ժողովուրդների միջավայրում՝ ներկայացնելով սիրո, հավատքի, անձնազոհության և բարոյական ընտրության թեմաները։ «Ռենեում» առաջնային է հերոսի ներքին անհանգստությունը, հոգևոր մեկուսացումը, չբավարարված ձգտումները և կյանքի իմաստի որոնումը։ Երկու երկերում էլ բնությունը պարզապես գործողությունների միջավայր չէ․ այն արտացոլում է հերոսների հոգեվիճակները և ուժեղացնում ստեղծագործությունների հուզական ազդեցությունը։ Հեղինակը ռոմանտիկական գեղարվեստական լեզվով բացահայտում է մարդու զգացմունքների բարդությունը, անհատի և աշխարհի միջև առաջացող հակասությունները։ Հայերեն այս հրատարակությունը կարևոր է եվրոպական գրականության հայերեն թարգմանությունների պատմության և 19-րդ դարի հայ ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Աշխատության վերնագիրը մատնանշում է սիրո թեմային նվիրված գրական ստեղծագործություն, որի կենտրոնում կարող են լինել մարդկային զգացմունքները, կապվածությունը, հոգևոր մտերմությունը և սիրո մեջ ապաստան ու մխիթարություն գտնելու գաղափարը։ «Ապաստանարան» բառը խորհրդանշական իմաստով արտահայտում է ապահովության, հանգստության և հոգեկան ջերմության այն միջավայրը, որը մարդը փնտրում է սիրո և մարդկային հարաբերությունների մեջ։ Մեդասդասեի անվան հիշատակումը կարևոր է ստեղծագործության գրական ծագումն ու հեղինակային պատկանելությունը պարզելու համար, սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ վստահորեն որոշել սյուժեն կամ կերպարների փոխհարաբերությունները։ Գործը կարելի է դիտարկել 19-րդ դարի արևմտահայ ընթերցողական միջավայրում տարածված սիրային և զգացմունքային գրականության համատեքստում, որտեղ անձնական ապրումները, բարոյական ընտրությունները և մարդկային կապերը հաճախ դառնում էին գրական պատկերման նյութ։ Նման երկերը նպաստել են ընթերցողների հետաքրքրության ընդլայնմանը գեղարվեստական արձակի և սիրային թեմաների նկատմամբ՝ միաժամանակ ներկայացնելով ժամանակաշրջանի գրական ճաշակն ու զգացմունքային արտահայտչաձևերը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում արևմտահայ գրականության, սիրային թեմատիկայի և 19-րդ դարի հայերեն հրատարակությունների ուսումնասիրության համար։

Ռեթէոս Յ. Պերպերյանի այս աշխատությունը ներկայացնում է հեղինակի գրական ստեղծագործական ուղու վաղ շրջանի նյութերը՝ ընթերցողին ծանոթացնելով նրա մտավոր հետաքրքրություններին, լեզվական արտահայտչամիջոցներին և գրական մտածողությանը։ «Առաջին տերևներ» խորագիրը խորհրդանշում է ստեղծագործական առաջին քայլերը և ձևավորվող գրողի ներաշխարհը։ Այդպիսի ժողովածուները հնարավորություն են տալիս հետևելու հեղինակի թեմատիկ նախասիրություններին, գաղափարական մոտեցումներին և գեղարվեստական խոսքի առանձնահատկություններին։ Դրանցում կարևոր տեղ կարող են ունենալ մարդու ներաշխարհը, բարոյական արժեքները, կրթությունը, հասարակական հարաբերությունները, ազգային ինքնագիտակցությունն ու մշակութային կյանքը՝ արտահայտված ժամանակաշրջանին բնորոշ գրական լեզվով։ Պերպերյանի անունը կապված է արևմտահայ կրթական և մտավոր կյանքի հետ, ուստի նրա գրական ժառանգության ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն գեղարվեստական, այլև մշակութային ու հասարակական տեսանկյունից։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու 19-րդ դարի արևմտահայ գրական միջավայրում ձևավորվող հեղինակային ձայնը, գրական ճաշակը և կրթական գաղափարների ազդեցությունը ստեղծագործական մտածողության վրա։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում արևմտահայ գրականության պատմությամբ, հեղինակային ժառանգությամբ և հայ մտավորականության մշակութային գործունեությամբ զբաղվող ընթերցողների ու ուսումնասիրողների համար։

Ստեղծագործության վերնագրում Արաքսիայի կերպարը ներկայացվում է որպես վարժուհի՝ կրթական գործունեությամբ զբաղվող կին, ինչն արդեն իսկ ուշադրություն է հրավիրում կանանց կրթության և մանկավարժական աշխատանքի թեմաների վրա։ Վարժուհու կերպարը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու ուսուցչի դերը ոչ միայն գիտելիք փոխանցելու, այլև երեխաների մտածողության, վարքի և բարոյական արժեքների ձևավորման գործում։ Գործը կարելի է տեղադրել 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքում կանանց կրթության շուրջ ձևավորված քննարկումների համատեքստում, երբ աղջիկների ուսումը, մասնագիտական զբաղվածությունը և հասարակական մասնակցությունը աստիճանաբար ավելի մեծ ուշադրություն էին գրավում։ Արաքսիայի կերպարի միջոցով վերնագիրը կարող է ներկայացնել կրթված կնոջ անձնական և հասարակական պատասխանատվությունը, նրա մասնագիտական ձգտումները և միջավայրի հետ հարաբերությունները։ Այս թեմատիկան առնչվում է նաև ընտանիքի, դաստիարակության, կրթական հաստատությունների և հասարակության զարգացման փոխկապակցված հարցերին։ Ստեղծագործությունն արժեքավոր է արևմտահայ գրականության ու մտավոր կյանքի ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի հետաքրքրությունը կրթության, կնոջ դերի և նոր հասարակական արժեքների նկատմամբ։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էր գեղարվեստական գրականությունը մասնակցում կրթական գաղափարների տարածմանը և հասարակական պատկերացումների փոփոխությանը։

Ստեղծագործության վերնագիրը մատնանշում է աղջկա անձնական հիշողությունների և ապրումների գրավոր արձանագրությունը՝ ընթերցողին ուղղորդելով դեպի անհատական փորձառության, զգացմունքների և ինքնաճանաչման աշխարհը։ Հիշատակարանի ձևը գրականության մեջ հնարավորություն է տալիս ներկայացնելու իրադարձությունները ոչ թե արտաքին դիտորդի, այլ սեփական ապրումներն ու մտորումները գրի առնող անձի տեսանկյունից։ Այդպիսի պատումը կարող է բացահայտել հերոսուհու վերաբերմունքը ընտանիքի, ընկերական շրջապատի, սիրո, հասարակական միջավայրի և իր առջև ծառացած դժվարությունների նկատմամբ։ Աղջկա անձնական գրառումները կարևոր են նաև որպես կնոջ ձայնի և անհատականության արտահայտման միջոց․ դրանց միջոցով ընթերցողը կարող է հետևել ներքին հակասություններին, հույսերին, հիասթափություններին և կյանքի տարբեր փուլերում ձևավորվող պատկերացումներին։ Երկը կարելի է դիտարկել արևմտահայ գրականության մեջ անձնական պատումի և կանացի հոգեբանական աշխարհի ներկայացման համատեքստում։ Այն առնչվում է հիշողության, ինքնության, անձնական ազատության և հասարակական սպասումների փոխհարաբերությանը՝ ընդգծելով մարդու ներքին կյանքի գրական արժեքը։

Ստեղծագործության վերնագիրը կենտրոնացնում է ընթերցողի ուշադրությունը աղքատ մարդու կյանքի հանգամանքների, ճակատագրի և հասարակական միջավայրի ազդեցության վրա։ Աղքատության թեման 19-րդ դարի գրականության մեջ հաճախ ծառայում էր ոչ միայն նյութական զրկանքները ներկայացնելու, այլև մարդկային արժանապատվության, արդարության, կարեկցանքի և հասարակական պատասխանատվության հարցերը բարձրացնելու համար։ Այսպիսի պատմությունների առանցքում կարող են լինել առօրյա դժվարությունները, ապրուստի միջոցների պակասը, մարդկանց միջև անհավասար հարաբերությունները և բարեկեցության հասնելու սահմանափակ հնարավորությունները։ Վերնագրում ընդգծված «բախտ» հասկացությունը թույլ է տալիս դիտարկել նաև մարդու անձնական ջանքերի և արտաքին պայմանների փոխհարաբերությունը՝ արդյոք կյանքի ընթացքը պայմանավորվում է սեփական ընտրություններով, թե այնպիսի հանգամանքներով, որոնք անհատը չի կարող վերահսկել։ Ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել սոցիալական զգայունության տեսանկյունից՝ որպես աղքատության մարդկային կողմը ներկայացնող գրական նյութ, որը խթանում է ընթերցողի մտորումները կարեկցանքի, փոխօգնության և հասարակական արդարության մասին։

Ստեղծագործությունը ներկայացնում է կատակերգական և հումորային բնույթի գրական նյութ, որի վերնագրում ընդգծված անանունությունը կարող է մատնանշել հեղինակի անվան չնշումը կամ պատումի դիտավորյալ գաղտնապահ բնույթը։ Կատակերգական ժանրին բնորոշ են զվարճալի իրավիճակները, խոսքի սրամտությունը, անսպասելի շրջադարձերը և մարդկային վարքի հակասությունների հումորային ներկայացումը։ Կատակը գրականության մեջ ոչ միայն ընթերցողին զվարճացնելու միջոց է, այլև հնարավորություն՝ առօրյա կյանքի երևույթները դիտարկելու թեթև, երբեմն էլ քննադատական հայացքով։ Հումորի միջոցով կարող են բացահայտվել մարդկային թուլությունները, կենցաղային անհեթեթությունները, հասարակական սովորույթները և մարդկանց փոխհարաբերություններում առաջացող թյուրիմացությունները։ Նման ստեղծագործությունները կարևոր տեղ ունեն նաև բանավոր հումորային ավանդույթի և գրավոր երգիծանքի փոխազդեցության մեջ՝ պահպանելով ժամանակի խոսակցական լեզվի, սրամտության և հասարակական վերաբերմունքների որոշակի առանձնահատկություններ։ Հրատարակության փոքր ծավալը համապատասխանում է կարճ կատակերգական պատումի կամ սեղմ երգիծական նյութի ձևաչափին։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ հումորային գրականության, երգիծանքի և կենցաղային մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Ստեղծագործության վերնագիրը մատնանշում է գերության մեջ հայտնված Անուշավան անունով հերոսի պատմությունը՝ հիմք ստեղծելով ազատության, անձնական ճակատագրի, փորձությունների և մարդկային արժանապատվության թեմաների բացահայտման համար։ Գերության հանգամանքը գրականության մեջ հաճախ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես ֆիզիկական անազատության վիճակ, այլև որպես մարդու ներքին տոկունությունը, հավատարմությունն ու բարոյական համոզմունքները փորձության ենթարկող իրավիճակ։ Անուշավանի կերպարի շուրջ ձևավորվող պատմությունը կարելի է դիտարկել անհատի և արտաքին ուժերի հակադրության, ազատության ձգտման ու դժվարությունների պայմաններում սեփական ինքնությունը պահպանելու տեսանկյունից։ Վերնագրի պատմողական բնույթը ենթադրում է հերոսակենտրոն պատում, որտեղ կարևոր կարող են լինել կերպարի ապրումները, նրա անցած փորձությունները և շրջապատող միջավայրի հետ հարաբերությունները։ Ստեղծագործության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու նաև գերության մարդկային ու հասարակական հետևանքներին, ճակատագրի անկանխատեսելիությանը և դժվարին պայմաններում հույսը պահպանելու գաղափարին։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գեղարվեստական գրականության, հերոսական ու դրամատիկական պատումների և ազատության թեմայի գրական արտացոլման ուսումնասիրության համար։

Ժողովածուն պատկանում է առակագրական գրականության ժանրին, որի միջոցով գեղարվեստական պատումները միավորվում են խրատական և բարոյադաստիարակչական նպատակների հետ։ Առակներին բնորոշ է կյանքի տարբեր իրավիճակների ներկայացումը պարզ, պատկերավոր և հաճախ խորհրդանշական պատմությունների միջոցով։ Կերպարների գործողությունների, փոխհարաբերությունների և դրանց հետևանքների պատկերումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մարդկային բնավորության առանձնահատկությունները, հասարակական հարաբերությունների բարդությունները և բարոյական ընտրության նշանակությունը։ Այս ժանրի ստեղծագործություններում հաճախ քննարկվում են ազնվության, արդարության, խոհեմության, աշխատասիրության, համեստության, բարության և պատասխանատվության գաղափարները, ինչպես նաև քննադատվում են ագահությունը, խաբեությունը, մեծամտությունն ու անարդարությունը։ Առակի սեղմ կառուցվածքը, դիպուկ արտահայտությունները և եզրափակիչ խրատը նպաստում են հիմնական գաղափարի հեշտ ընկալմանն ու մտապահմանը։ Նման ժողովածուները կարևոր դեր են ունեցել ընթերցանության մշակույթի տարածման և բարոյական արժեքների փոխանցման գործում՝ հատկապես կրթական ու ընտանեկան միջավայրում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայալեզու գեղարվեստական և դաստիարակչական գրականության ուսումնասիրության համար՝ որպես առակագրության ավանդույթի պահպանման և տարածմանն առնչվող հրատարակություն։

Ժողովածուն ներառում է ֆրանսիացի գրող և մտածող Ֆրանսուա Ֆենելոնի առակները, որոնք համադրում են գեղարվեստական պատումը, կյանքի դիտարկումները և բարոյական խրատը։ Ֆենելոնի առակագրական ստեղծագործություններում կենդանիների, մարդկանց և տարբեր երևակայական կերպարների միջոցով ներկայացվում են մարդկային բնավորության գծերը, վարքի դրսևորումները և հասարակական հարաբերությունները։ Առակների հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ պարզ ու պատկերավոր պատմությունների միջոցով ընթերցողին մղում են խորհելու ազնվության, չափավորության, արդարության, համեստության, բարության և խոհեմության մասին։ Գեղարվեստական պատումի և դաստիարակչական նպատակի համադրությունը ստեղծագործությունները դարձնում է մատչելի տարբեր տարիքի ընթերցողների համար, հատկապես երեխաների և պատանիների, որոնց համար առակները կարող են ծառայել որպես բարոյական արժեքների ընկալման միջոց։ Ֆենելոնի գրական ժառանգությունը կարևոր տեղ ունի ֆրանսիական լուսավորական և դասական գրականության պատմության մեջ, իսկ նրա ստեղծագործությունների հայերեն տարածումը նպաստել է եվրոպական գրական ու դաստիարակչական գաղափարների հասանելիությանը հայ ընթերցողին։ Ժողովածուն հետաքրքրություն է ներկայացնում թարգմանական գրականության, առակագրության զարգացման և 19-րդ դարի հայ կրթական ու բարոյադաստիարակչական մտածողության ուսումնասիրության համար։

Ստեղծագործության վերնագիրը հուշում է սուլթանական միջավայրի և արևելյան հասարակական կյանքի հետ առնչվող գրական պատումի մասին։ Սուլթանի կերպարը արևելյան գրական ավանդույթում հաճախ հանդես է գալիս որպես իշխանության, հասարակական կարգերի, պալատական հարաբերությունների և մարդկային ճակատագրերի հետ կապված խորհրդանշական կերպար։ Նման թեմատիկ միջավայրում կարող են բացահայտվել իշխանության և անհատի փոխհարաբերությունները, հասարակական անհավասարությունը, մարդկային ձգտումները, պատիվը, հավատարմությունը և անձնական ընտրության հետևանքները։ Ստեղծագործության վերնագրում պահպանված անձնանունը կամ դիմելաձևը կարևոր դեր ունի պատումի ինքնատիպության և մշակութային միջավայրի ընկալման համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև արևմտահայ գրական ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես հայերեն գրավոր մշակույթի և ընթերցանության պատմական միջավայրի մաս։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, արևմտահայ գրականությամբ, արևելյան թեմատիկայով և հայ գրքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ժողովածուն ներկայացնում է «Սասնա ծռեր» հայկական ժողովրդական հերոսական էպոսի յոթ նորահայտ պատում՝ ընդլայնելով էպոսի գրավոր ու բանավոր տարբերակների մասին գիտական պատկերացումները։ Պատումները կարևոր նյութ են էպոսի սյուժետային բազմազանության, կերպարային համակարգի, պատմողական կառուցվածքի և բանավոր փոխանցման առանձնահատկությունների ուսումնասիրության համար։ Դրանց միջոցով հնարավոր է բացահայտել, թե ինչպես են տարբեր պատմողներ պահպանել, վերապատմել և իրենց միջավայրի մշակութային հիշողությանը համապատասխան փոփոխել էպոսի առանձին դրվագներն ու մոտիվները։ Էպոսի հերոսական աշխարհը միավորում է ազատության, արդարության, հայրենիքի պաշտպանության, քաջության, տոհմական հիշողության և համայնքային համերաշխության գաղափարները։ Նորահայտ պատումների ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս համեմատելու տարբերակների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ուսումնասիրելու հերոսների բնութագրերը, լեզվական արտահայտչամիջոցները, ժողովրդական պատկերացումները և ավանդական պատմողական ձևերը։ Ժողովածուն նշանակալի է հայ բանահյուսական ժառանգության պահպանման և գիտական շրջանառության տեսանկյունից, քանի որ լրացնում է էպոսի հայտնի տարբերակների շարքը և նոր հնարավորություններ է ստեղծում դրա համեմատական ու պատմամշակութային ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր է բանագետների, գրականագետների, էպոսագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների և հայկական ժողովրդական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Ստեղծագործության վերնագիրը կենտրոնացնում է ընթերցողի ուշադրությունը Մարգարիտ անունով կերպարի վրա, որի բնութագրական առանձնահատկությունը լռությունն է կամ խոսքի բացակայությունը։ «Անխոս» բնորոշումը կարող է ունենալ ինչպես ուղղակի, այնպես էլ խորհրդանշական նշանակություն՝ մատնանշելով ներքին ապրումները, չարտահայտված մտքերը, անձնական ցավը կամ հասարակության մեջ սեփական ձայնը լսելի դարձնելու դժվարությունը։ Այսպիսի կերպարի միջոցով գրական երկը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու մարդու ներաշխարհին, զգացմունքներին, մարդկային հարաբերություններին և անհատի ու շրջապատող միջավայրի փոխազդեցությանը։ Մարգարիտի կերպարը կարող է դիտարկվել որպես ստեղծագործության գեղարվեստական առանցք, որի շուրջ ձևավորվում են լռության, ինքնարտահայտման և մարդկային փոխըմբռնման հարցերը։ 19-րդ դարի հայ գրականության համատեքստում նման վերնագրով երկը հետաքրքրություն է ներկայացնում անհատական ճակատագրի և հասարակական միջավայրի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու կերպարի անվան, բնորոշման և խորհրդանշական իմաստների դերը գեղարվեստական պատմասության մեջ։

Աշխատությունը կենտրոնանում է աշնանային երեկոյի գեղարվեստական պատկերման և գյուղական միջավայրի առանձնահատկությունների ներկայացման վրա։ Աշնանային բնապատկերը գրական ստեղծագործության մեջ հնարավորություն է տալիս արտահայտելու բնության փոփոխականությունը, ժամանակի ընթացքը և մարդու կապը շրջապատող աշխարհի հետ։ Գյուղական երեկոյի պատկերն իր մեջ կարող է միավորել օրվա ավարտի խաղաղությունը, բնության գույների ու ձայների փոփոխությունը, գյուղի առօրյան և մարդկանց աշխատանքային կյանքի դրվագները։ Աշնանային եղանակին բնորոշ մթնոլորտը ստեղծագործությանը հաղորդում է խորհրդածական և քնարական երանգ՝ ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրելով բնության ու մարդկային ապրումների փոխադարձ կապի վրա։ Նման գործերում բնության նկարագրությունը հաճախ դառնում է ոչ միայն միջավայրի ներկայացման միջոց, այլև տրամադրություն ու ներքին զգացողություններ արտահայտելու գեղարվեստական հնարք։ Ստեղծագործությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության մեջ բնապատկերի և գյուղական կյանքի թեմաների ուսումնասիրման համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու 19-րդ դարի հայ գրական միջավայրում բնության, գյուղի և առօրյա կյանքի գեղարվեստական պատկերման ձևերը։

Աշխատանքը նվիրված է ազգային առածներին՝ ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության այն տեսակին, որի միջոցով սերունդների կուտակած կենսափորձը, իմաստությունը և աշխարհընկալումը փոխանցվում են կարճ, դիպուկ ու պատկերավոր խոսքի ձևով։ Առածները խտացված արտահայտություններ են, որոնք ամփոփում են կյանքի տարբեր իրավիճակների վերաբերյալ դիտարկումներ, բարոյական սկզբունքներ, հասարակական հարաբերությունների գնահատականներ և գործնական խորհուրդներ։ Դրանցում արտացոլվում են ժողովրդի կենցաղը, սովորույթները, աշխատանքի ու ընտանիքի մասին պատկերացումները, մարդկային բնավորության տարբեր կողմերը և հասարակական վարքի ընդունված չափանիշները։ Առածների լեզվական առանձնահատկություններն են հակիրճությունը, պատկերավորությունը, հաճախակի հանդիպող հակադրությունները, համեմատությունները և փոխաբերական իմաստները, որոնք խոսքը դարձնում են հիշվող ու ազդեցիկ։ Նման ժողովածուները կարևոր դեր ունեն ժողովրդական բանահյուսության պահպանման և ուսումնասիրության գործում, քանի որ գրավոր ձևով ամրագրում են բանավոր ավանդույթում ձևավորված արտահայտությունները։ Գիրքը արժեքավոր նյութ է հայ ժողովրդի լեզվամտածողության, մշակութային հիշողության, կենցաղային պատկերացումների և բարոյական արժեքների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև լեզվաբանների, բանահավաքների, ազգագրագետների և ժողովրդական իմաստությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատանքը պարունակում է առակներ՝ գրական այնպիսի ստեղծագործություններ, որոնցում կենդանիների, մարդկանց կամ պայմանական կերպարների միջոցով ներկայացվում են մարդկային բնավորության գծերը, հասարակական հարաբերությունները և կյանքի տարբեր իրավիճակներ։ Առակի հիմնական առանձնահատկությունը այլաբանական պատմությունն է, որի միջոցով ընթերցողին փոխանցվում է բարոյական կամ խրատական միտք։ Այս ժանրին բնորոշ են սեղմ սյուժեն, պարզ ու պատկերավոր լեզուն, հումորը, երգիծանքը և վերջում կամ պատմության ընթացքում բացահայտվող խրատական եզրահանգումը։ Ժողովածուի ստեղծագործությունները կարող են նպաստել ընթերցողի բարոյական դատողության, քննադատական մտածողության և մարդկային վարքի տարբեր դրսևորումները ճանաչելու կարողության զարգացմանը։ Առակները հատկապես կարևոր են կրթական ու դաստիարակչական առումով, քանի որ բարդ գաղափարներն ու հասարակական խնդիրները ներկայացնում են մատչելի պատմությունների միջոցով։ Այսպիսի գրականությունը միավորում է գեղարվեստական հաճույքն ու ուսուցողական նշանակությունը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով պատմությունների միջոցով խորհելու ազնվության, արդարության, խոհեմության, աշխատասիրության և մարդկային փոխհարաբերությունների մասին։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ առակագրության և 19-րդ դարի բարոյախոսական գրականության ուսումնասիրման համար։

Աշխատությունը ուսումնական բնույթի ձեռնարկ է, որը միավորում է մտավոր և խոսքային կարողությունների զարգացմանը նպաստող երեք կարևոր գիտակարգ՝ տրամաբանությունը, ճարտասանությունն ու բանաստեղծությունը։ Այն նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնելու ճիշտ մտածողության, փաստարկման, խոսքի կառուցման և գեղարվեստական արտահայտման հիմնական սկզբունքներին։ Տրամաբանության բաժինը վերաբերում է մտքի հետևողականությանը, հասկացությունների ձևավորմանը, դատողություններին և եզրակացությունների կառուցմանը՝ օգնելով տարբերակել հիմնավորված միտքը սխալ կամ հակասական դատողությունից։ Ճարտասանության բաժինն ընդգրկում է խոսքի կազմակերպման, մտքերի հստակ ու համոզիչ ներկայացման և լսարանի վրա ազդեցություն գործելու սկզբունքները։ Բանաստեղծության տեսական քննությունն անդրադառնում է գեղարվեստական խոսքի առանձնահատկություններին, ստեղծագործության կառուցվածքին, արտահայտչամիջոցներին և բանաստեղծական ձևերին։ Լը Ֆրանի աշխատությանը հետևող այս համառոտ դասընթացը ներկայացնում է նշված գիտելիքները փոխկապակցված ձևով՝ որպես ընդհանուր կրթության և մտավոր զարգացման բաղադրիչներ։ Այն կարևոր նշանակություն ունի նաև 19-րդ դարի հայ կրթական մտքի ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է տրամաբանական մտածողության, հռետորական հմտությունների և գրական ճաշակի ձևավորման նկատմամբ ցուցաբերված հետաքրքրությունը։

Այս փոքրածավալ հրատարակության վերնագիրը մատնանշում է հանցանքի ճանաչման և բանտարկյալների հետ կապված հարցերի քննարկումը։ Այն առնչվում է իրավական և հասարակական այն խնդիրներին, որոնք վերաբերում են հանցավոր արարքների բնույթը հասկանալուն, դրանց գնահատմանը և իրավախախտում կատարած անձանց վարքագծի դիտարկմանը։ Հանցանքի ճանաչումը ենթադրում է արարքի հանգամանքների, բնույթի և հնարավոր հետևանքների տարբերակում, ինչպես նաև իրավական ու բարոյական պատասխանատվության ընկալում։ Բանտարկյալների թեմայի ընդգրկումը նյութը կապում է քրեական արդարադատության, պատժի և հասարակական կարգի պահպանման հարցերի հետ։ Վերնագրի ձևակերպումը կարող է մատնանշել նաև խրատական կամ հասարակական քննադատության բնույթ ունեցող մոտեցում, սակայն ստեղծագործության հստակ ժանրն ու բովանդակային կառուցվածքը միայն վերնագրով որոշել հնարավոր չէ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայերեն հասարակական և իրավական գրականության, հանցանքի ու պատասխանատվության վերաբերյալ պատկերացումների, ինչպես նաև քրեաիրավական թեմաների հանրամատչելի ներկայացման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է դիտարկվել որպես ժամանակաշրջանի իրավական և բարոյական մտածողության արտահայտություն։