История

Այս գիրքը ներկայացնում է Հայաստանի պատմական աշխարհագրության ուրվագծերը՝ բացահայտելով հայոց տարածքի ձևավորման, փոփոխման և զարգացման հիմնական փուլերը։ Գրքում վերլուծվում են պատմական Հայաստանի վարչատարածքային բաժանումները, նահանգների և գավառների տեղաբաշխումը, ինչպես նաև բնակավայրերի ու պատմամշակութային կենտրոնների ձևավորումը տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև բնական միջավայրի՝ լեռների, գետերի և կլիմայական պայմանների ազդեցությանը պատմական գործընթացների վրա։ Նյութում համադրվում են պատմական աղբյուրները, քարտեզագրական տվյալները և աշխարհագրական վերլուծությունները՝ ստեղծելով Հայաստանի տարածքային զարգացման ամբողջական պատկեր։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է պատմաբանների, աշխարհագրագետների և հայոց պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

Այս թեման վերաբերում է միջնադարյան հայ պատմագրության և գիտության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկին՝ Վարդան Արևելցուն, ով XIII դարում ապրած նշանավոր պատմիչ, աշխարհագիր, թարգմանիչ և գիտնական էր։ Նա ծնվել է մոտ 1198 թվականին և ստացել է բարձր կրթություն՝ խորապես ուսումնասիրելով աստվածաբանություն, պատմություն, լեզուներ և ժամանակի գիտական գիտելիքները։ Վարդան Արևելցին իր գործունեությամբ կապված էր Վարդանյան մշակութային և կրթական շարժման հետ և մեծ դեր է ունեցել հայկական գիտական մտքի զարգացման մեջ։ Նրա ամենանշանավոր աշխատություններից է «Հավաքած պատմություն» կամ «Աշխարհացույց» բնույթի երկերը, որոնցում նա ներկայացրել է ոչ միայն Հայաստանի, այլև հարևան երկրների պատմությունը, աշխարհագրությունը և քաղաքական իրադարձությունները։ Նրա աշխատություններում զգալի է նաև քրոնիկոնային մոտեցումը, որտեղ համադրվում են պատմական փաստերը, եկեղեցական ավանդույթները և ժամանակի քաղաքական զարգացումները։ Վարդան Արևելցին մեծ ուշադրություն է դարձրել լեզվական հարցերին և համարվում է հայերեն քերականության և թարգմանական դպրոցի զարգացման կարևոր դեմքերից մեկը։ Նա բազմաթիվ գիտական և կրոնական տեքստեր է թարգմանել, նպաստելով հայ մշակույթի կապին բյուզանդական և արևելյան գիտական ավանդույթների հետ։ Նրա գործունեությունը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ տեղի է ունեցել մոնղոլական արշավանքների և քաղաքական անկայունության ժամանակաշրջանում, երբ հայ մշակույթի պահպանությունը պահանջում էր մեծ ջանքեր և գիտական կազմակերպվածություն։ Վարդան Արևելցին նաև ուսուցիչ էր և իր շուրջը ձևավորել էր աշակերտների դպրոց, որոնք շարունակեցին նրա գիտական ավանդույթները։

Նախիջևանի հայկական հուշարձանները գիրքը նվիրված է հայկական պատմամշակութային ժառանգության կարևորագույն հատվածներից մեկին՝ Նախիջևան տարածքում գտնվող հայկական եկեղեցիների, վանքերի, խաչքարերի, գերեզմանատների և այլ հուշարձանների պատմությանն ու նշանակությանը։ Ստեղծագործությունը ներկայացնում է դարերի ընթացքում ձևավորված հայկական մշակութային ներկայությունը Նախիջևանում՝ բացահայտելով այդ տարածքի հոգևոր, ճարտարապետական և ազգային արժեքները։ Գրքում մանրամասն նկարագրվում են բազմաթիվ հուշարձանների կառուցման պատմությունները, ճարտարապետական առանձնահատկությունները, արձանագրությունները և դրանց ունեցած դերը հայ ժողովրդի մշակութային ու կրոնական կյանքում։ Հեղինակները կարևոր ուշադրություն են դարձնում նաև հայկական ժառանգության պահպանման խնդրին՝ ներկայացնելով պատմական փաստեր և վկայություններ, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում որոշ հուշարձաններ ավերվել, վնասվել կամ անհետացել։ Գիրքը ոչ միայն գիտական ուսումնասիրություն է, այլ նաև մշակութային հիշողության պահպանման կարևոր փորձ, որը նպատակ ունի փաստագրել և փոխանցել ապագա սերունդներին հայկական ներկայության հետքերը Նախիջևանում։ Ստեղծագործությունը հարուստ է պատմական տվյալներով, լուսանկարներով, քարտեզներով և վերլուծություններով, ինչի շնորհիվ այն արժեքավոր աղբյուր է ինչպես պատմաբանների, արվեստաբանների և մշակութային հետազոտողների, այնպես էլ յուրաքանչյուր ընթերցողի համար, ով հետաքրքրված է հայկական պատմությամբ և մշակութային ժառանգությամբ։ «Նախիջևանի հայկական հուշարձանները» ընթերցողին հիշեցնում է մշակույթի պահպանման կարևորության, ազգային հիշողության արժեքի և պատմական ժառանգության նկատմամբ պատասխանատվության մասին՝ ներկայացնելով հայկական քաղաքակրթության հարուստ հետքը տարածաշրջանում։

Աշխատությունը սկսվում է Խորհրդային իշխանության հաստատումը Հայաստանում-ի պատմական հանգամանքների ներկայացմամբ։ Հեղինակները ցույց են տալիս, թե ինչպես քաղաքական, ռազմական և սոցիալական գործոնների համակցությամբ ավարտվեց Առաջին Հանրապետության գոյությունը և ձևավորվեց նոր՝ խորհրդային պետական համակարգ։ Այս փուլը ներկայացվում է ոչ միայն որպես իշխանափոխություն, այլ նաև որպես արմատական փոփոխություն հասարակական կյանքի բոլոր ոլորտներում։ Գրքում մեծ ուշադրություն է դարձվում 1920–1930-ական թվականների սոցիալ-տնտեսական վերափոխումներին՝ հողային բարեփոխումներ, արդյունաբերության զարգացում, կոլեկտիվացում։ Հեղինակները վերլուծում են այդ գործընթացների ազդեցությունը գյուղացիության և քաղաքային բնակչության վրա՝ ցույց տալով ինչպես առաջընթացը, այնպես էլ դժվարությունները և հակասությունները։ Այս համատեքստում անդրադարձ է կատարվում նաև քաղաքական բռնաճնշումներին, հատկապես Ստալինյան ռեպրեսիաներ-ին, որոնք ծանր հետևանքներ ունեցան հասարակության տարբեր շերտերի համար։ Աշխատության կարևոր բաժիններից մեկը նվիրված է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ-ին և Հայաստանի մասնակցությանը դրան։ Ներկայացվում է ինչպես ռազմաճակատում հայերի դերը, այնպես էլ թիկունքում կատարվող աշխատանքները՝ արդյունաբերության վերակազմակերպում, մարդկային և նյութական ռեսուրսների մոբիլիզացում։ Պատերազմը դիտարկվում է որպես շրջադարձային փուլ, որը մեծ ազդեցություն ունեցավ երկրի հետագա զարգացման վրա։ Հետպատերազմյան շրջանում գիրքը անդրադառնում է տնտեսական վերականգնմանը, արդյունաբերական աճին, գիտության և կրթության զարգացմանը։ Հեղինակները ցույց են տալիս, թե ինչպես խորհրդային համակարգը նպաստեց որոշ ոլորտներում առաջընթացի՝ հատկապես գիտության, տեխնիկայի և մշակույթի բնագավառներում, միաժամանակ պահպանելով խիստ վերահսկողություն հասարակական կյանքի նկատմամբ։

Գիրքը ուսումնասիրում է, թե ինչպես էին կազմակերպված հայերի ազգակցական կապերը, ընտանիքի ձևերը և համայնքային հարաբերությունները XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի սկիզբը՝ հատկապես ավանդական գյուղական միջավայրում։ Հիմնական բովանդակությունը․ Ազգակցական համակարգի կառուցվածքը Ընտանիք, տոհմ, գերդաստան և նրանց փոխհարաբերությունները։ Ընտանիքի տեսակները Մեծ ընտանիք, նուկլեար ընտանիք և դրանց անցումային ձևերը։ Ավանդական հարաբերություններ Ամուսնություն, խնամիական կապեր, կնքահայրություն և սոցիալական պարտավորություններ։ Հասարակական դերեր և հեղինակություն Տան ավագների, տղամարդկանց և կանանց սոցիալական դիրքը։ Սոցիալական վերահսկողություն Համայնքի ներսում վարքի կարգավորում ավանդույթների և նորմերի միջոցով։ Փոփոխություններ ժամանակի ընթացքում Արդիականացման ազդեցությունը ավանդական ազգակցական համակարգի վրա։

Պատմաաշխարհագրական և հայագիտական ուսումնասիրություն է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է Սասունի և Տարոնի տարածաշրջանների պատմական, աշխարհագրական, մշակութային և ժողովրդագրական պատկերը։ Գիրքը մանրամասն անդրադառնում է այդ տարածքների հին բնակավայրերին, բնական միջավայրին, բնակչության կազմին, պատմական զարգացումներին և հայկական մշակութային ներկայության հետ կապված փաստերին։ Վարդան Պետոյանը համադրում է պատմական աղբյուրները, քարտեզագրական տվյալները և ազգագրական նյութերը՝ փորձելով վերականգնել տարածաշրջանի ամբողջական պատմաաշխարհագրական նկարագիրը։ Աշխատության մեջ հատուկ ուշադրություն է դարձվում Սասունի և Տարոնի դերին հայկական պետականության և ազգային-ազատագրական շարժումների պատմության մեջ, ինչպես նաև այդ տարածքների հոգևոր և մշակութային ժառանգությանը։ Գիրքը կարևոր է հատկապես հայ պատմությամբ, արևմտյան Հայաստանի ուսումնասիրությամբ, պատմական աշխարհագրությամբ և ազգային ժառանգության թեմաներով հետաքրքրվողների համար։

Այս աշխատությունը վերլուծում է Ջավախքի տարածաշրջանի սոցիալ-քաղաքական, ժողովրդագրական և տնտեսական խնդիրները՝ միաժամանակ ներկայացնելով նրա զարգացման հնարավոր ուղիներն ու հեռանկարները։ Գրքում ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանի հայ բնակչության սոցիալական վիճակին, կրթական և մշակութային կյանքին, տնտեսական ենթակառուցվածքների զարգացման մակարդակին, ինչպես նաև պետական քաղաքականության և տարածաշրջանային կառավարման ազդեցությանը տեղական գործընթացների վրա։ Քննարկվում են նաև միգրացիոն հոսքերը, զբաղվածության խնդիրները, երիտասարդության հեռանկարները և ինքնության պահպանման հիմնահարցերը՝ ընդգծելով Ջավախքի ռազմավարական նշանակությունը Հարավային Կովկասի համատեքստում։ Աշխատությունը համադրում է վերլուծական մոտեցումը և քաղաքական գնահատականները՝ փորձելով ձևակերպել հնարավոր լուծումներ և զարգացման սցենարներ, որոնք կարող են նպաստել տարածաշրջանի կայունությանը, տնտեսական ակտիվացմանը և սոցիալական համախմբվածությանը։

Այս աշխատությունը ուսումնասիրում է Օսմանյան կայսրության հոգեբանության, պետական մտածողության և քաղաքական վարքի կառուցվածքը, ինչպես նաև դրա ազդեցությունը հայ ժողովրդի և հայկական համայնքների սոցիալ-քաղաքական ու մշակութային կյանքի վրա: Գրքում ներկայացվում են վարչական ու կրոնական կառույցների, իրավական համակարգի և հասարակական գործոնի դերակատարման մեխանիզմները՝ հատկապես հայերի նկատմամբ կիրառված քաղաքական, սոցիալական և տնտեսական ճնշումների համատեքստում: Աշխատությունը համադրում է պատմական փաստերը, հայոց ջարդերի պատճառները և հետևանքները, ազգային ինքնության ու համայնքային դիմադրողականության դերը, ցույց տալով, թե ինչպես են արտաքին քաղաքական ճնշումներն ու ներքին կառավարման մեթոդները ձևավորել հայ ժողովրդի ճակատագիրը Օսմանյան շրջանի ընթացքում: Գրքը կարևոր է պատմաբանների, էթնոլոգների և լայն ընթերցողների համար՝ ապահովելով համապարփակ պատկերացում ազգային աղետի, հասարակական հոգեբանության և քաղաքական համակարգի փոխհարաբերություններից:

«Հայկական հարցը և հայերի ցեղասպանությունը» հեղինակ Արման Կիրակոսյանը ներկայացնում է 19-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկզբները Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցած հայկական խնդիրը և Հայոց ցեղասպանության պատմական, քաղաքական ու սոցիալ-տնտեսական նախադրյալները։ Գրքում վերլուծվում են հայկական ժողովրդի նկատմամբ իրականացված բռնություններն ու զանգվածային սպանությունները, Օսմանյան քաղաքականության դրդապատճառները, միջազգային հանրության արձագանքը և միջպետական բանակցությունների գործընթացը։ Արման Կիրակոսյանը ընդգծում է ցեղասպանության հետևանքները՝ հայկական համայնքների սոցիալական, մշակութային և հոգեբանական վնասները, ինչպես նաև դրա երկարաժամկետ ազդեցությունը ազգային ինքնության և տեղաբաշխման վրա։ Գիրքը համադրում է փաստական նյութեր, վկայություններ և պատմագիտական վերլուծություններ, ինչը թույլ է տալիս պատկերացում կազմել Հայոց ցեղասպանության կազմակերպման, դրա իրավական գնահատման և պատմական ճշմարտության պահպանման մասին։ Աշխատությունը կարևոր է հայ ժողովրդի պատմության, ցեղասպանագիտության և միջազգային իրավունքի ուսումնասիրության համար՝ ընդգծելով ազգային հիշողության և միջազգային արդարության կարևորությունը։

Գիրքը կենտրոնանում է 1920–1921 թվականների քաղաքական և ռազմական զարգացումների վրա՝ հատկապես Լոռու շրջանի շուրջ ծագած հակամարտության և դրա լուծման ձևերի վրա։ Հիմնական բովանդակությունը․ Հայ-վրացական հակասություններ Սահմանային վեճեր և քաղաքական լարվածություն երկու հանրապետությունների միջև։ Ռազմական բախումներ (1920 թ.) Լոռու և հարակից շրջաններում տեղի ունեցած զինված հակամարտություններ։ Լոռու չեզոք գոտի ստեղծում Միջազգային միջնորդությամբ ձևավորված ժամանակավոր չեզոք տարածք՝ հակամարտությունը կարգավորելու նպատակով։ Դիվանագիտական գործընթացներ Բանակցություններ, արտաքին ուժերի ազդեցություն և ժամանակավոր խաղաղության հաստատում։ Խորհրդայնացման համատեքստ Հարաբերությունների փոփոխություն՝ Հայաստանի և Վրաստանի խորհրդայնացման գործընթացների ֆոնին։

Այս աշխատությունը միջնադարյան պատմագրական կարևոր աղբյուր է, որը ներկայացնում է Աղվանքի (Կովկասյան Ալբանիայի) և նրան հարակից հայկական ու կովկասյան տարածքների պատմությունը։ Այն ունի համառոտ, բայց բովանդակալից բնույթ՝ ընդգրկելով քաղաքական, կրոնական և մշակութային զարգացումները։ Գրքում հեղինակը անդրադառնում է տարածաշրջանի պատմական անցյալին՝ սկսած վաղ ժամանակներից մինչև իր ապրած շրջանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեության տարածմանը, եկեղեցական կառույցների ձևավորմանը և տարածաշրջանի հոգևոր կյանքին։ Աշխատության մեջ ընդգծվում են հետևյալ հիմնական թեմաները․ Աղվանքի պատմական և քաղաքական զարգացումները քրիստոնեության տարածումը և եկեղեցու դերը տարածաշրջանի հարաբերությունները Հայաստանի և հարևան ժողովուրդների հետ իշխանական տների գործունեությունը և քաղաքական փոփոխությունները օտար տիրապետությունների ազդեցությունը տարածաշրջանի վրա Երեմիա Մովսեսի Հասան-Ջալալյանցը իր աշխատության մեջ համադրում է պատմական տեղեկությունները և եկեղեցական ավանդույթները՝ ստեղծելով արժեքավոր սկզբնաղբյուր, որը կարևոր է ինչպես հայկական, այնպես էլ կովկասյան պատմության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը ուսումնասիրում է արաբական երկրների պատմական ընթացքը՝ հատկապես 19-րդ դարի վերջից մինչև 21-րդ դարի սկիզբ՝ ընդգծելով նրանց պայքարը անկախության, պետականության ձևավորման և միջազգային հարաբերություններում դիրքավորման համար։ Հիմնական բովանդակությունը․ Գաղութային շրջան և ազատագրական շարժումներ Արաբական երկրների պայքարը եվրոպական գաղութային տերությունների դեմ։ Անկախ պետությունների ձևավորում Նոր պետությունների առաջացում Մերձավոր Արևելքում և Հյուսիսային Աֆրիկայում։ Քաղաքական զարգացումներ Միապետությունների, հանրապետությունների և տարբեր քաղաքական համակարգերի ձևավորում։ Տնտեսական փոփոխություններ Նավթի արդյունաբերության զարգացում և դրա ազդեցությունը տարածաշրջանի վրա։ Հակամարտություններ և պատերազմներ Տարածաշրջանային հակասություններ, արաբ-իսրայելական հակամարտություն և ներքին քաղաքական ճգնաժամեր։ Ժամանակակից գործընթացներ 21-րդ դարի քաղաքական փոփոխություններ և հասարակական շարժումներ (այդ թվում՝ «արաբական գարուն»)։

Գիրքը ներկայացնում է հայկական վիմագրական ժառանգությունը՝ վերծանելով քարերի, եկեղեցիների, խաչքարերի և հուշարձանների վրա պահպանված արձանագրությունները։ Այն կարևոր աղբյուր է Հայաստանի պատմության, լեզվի և մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Հիմնական բովանդակությունը․ Վիմագրության էությունը Քարե արձանագրությունների ուսումնասիրություն որպես պատմական աղբյուր։ Հայկական արձանագրությունների տեսակները Եկեղեցական, իրավական, նվիրատվական և հուշարձանային գրություններ։ Լեզվական առանձնահատկություններ Հին և միջնադարյան հայերենի կիրառումը վիմագրերում։ Պատմական տեղեկություններ Թագավորների, իշխանների, եկեղեցիների և հասարակական կյանքի մասին տվյալներ։ Մշակութային նշանակություն Վիմագրերի դերը որպես պատմության ճշգրիտ և անմիջական վկայություններ։

Սեբեոսի աշխատությունը նկարագրում է Բյուզանդիայի, Պարսկաստանի և արաբական նվաճումների ժամանակաշրջանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Հայաստանի քաղաքական իրավիճակին այդ մեծ պատմական փոփոխությունների ընթացքում։ Հիմնական բովանդակությունը․ Հայաստանի քաղաքական վիճակը Հայաստանի ներքին և արտաքին քաղաքական զարգացումները 6–7-րդ դարերում։ Բյուզանդիա–Պարսկաստան հակամարտություն Երկու մեծ տերությունների պատերազմները և դրանց ազդեցությունը Հայաստանի վրա։ Արաբական նվաճումները Արաբների առաջխաղացումը և տարածաշրջանային ուժերի փոփոխությունը։ Հայ իշխանական դասի դերակատարումը Նախարարների և ղեկավարների մասնակցությունը քաղաքական իրադարձություններին։ Կրոնական և հասարակական կյանք Քրիստոնեական համայնքի դիրքը և եկեղեցու ազդեցությունը։

Գարեգին Նժդեհը հայ ժողովրդի ազգային-ազատագրական պայքարի ամենանշանավոր գործիչներից մեկն է, որը հայտնի է ոչ միայն որպես ռազմական ու քաղաքական առաջնորդ, այլև որպես գաղափարախոս և ազգային մտածող։ Նա ծնվել է Նախիջևանի Կզնուտ գյուղում և երիտասարդ տարիներից ներգրավվել ազգային-հեղափոխական շարժումների մեջ՝ նպատակ ունենալով պաշտպանել հայ ժողովրդի իրավունքներն ու հայրենիքը։ Նժդեհը մասնակցել է Բալկանյան պատերազմներին, Առաջին համաշխարհային պատերազմին և հայկական ինքնապաշտպանական մարտերին, որտեղ դրսևորել է բացառիկ կազմակերպչական ունակություններ և խիզախություն։ Նրա անունը հատկապես կապված է Սյունիքի հերոսական պաշտպանության հետ, երբ նա կարողացավ կազմակերպել ժողովրդի դիմադրությունը և կանխել տարածաշրջանի ամբողջական կորուստը։ Գարեգին Նժդեհը համարվում է Լեռնահայաստանի գաղափարի հիմնադիրներից մեկը, քանի որ նրա պայքարի շնորհիվ Սյունիքը պահպանվեց հայկական պետականության կազմում։ Նա մեծ նշանակություն էր տալիս ազգային ինքնությանը, հայրենասիրությանը և ժողովրդի հոգևոր ամրությանը։ Նժդեհը ձևավորեց «ցեղակրոնություն» գաղափարախոսությունը, որի հիմքում դրված էին ազգի միասնությունը, բարոյական արժեքները, հայրենասիրությունը և ազգային ինքնագիտակցության զարգացումը։ Նրա համոզմամբ՝ յուրաքանչյուր հայ պետք է ապրի ազգային պատասխանատվության զգացումով և պատրաստ լինի ծառայելու հայրենիքին։ Խորհրդային իշխանության հաստատումից հետո Նժդեհը շարունակեց իր գործունեությունը արտասահմանում՝ փորձելով պահպանել ազգային գաղափարները և աջակցել սփյուռքահայությանը։ Սակայն հետագայում նա ձերբակալվեց խորհրդային իշխանությունների կողմից և կյանքի վերջին տարիներն անցկացրեց բանտում։ Չնայած ծանր ճակատագրին՝ Գարեգին Նժդեհը հայ ժողովրդի հիշողության մեջ մնաց որպես անսասան կամքի, ազգային արժանապատվության և պայքարի խորհրդանիշ։ Նրա գաղափարներն ու գործունեությունը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ ազգային մտածողության վրա, իսկ նրա անունը մինչ օրս հարգանքով է հիշատակվում Հայաստանում և սփյուռքում։

Արիստակես Լաստիվերցի. Պատմություն աշխատությունը միջնադարյան հայ պատմագրության կարևոր աղբյուրներից է, որը ներկայացնում է XI դարի Հայաստանի քաղաքական և հասարակական իրավիճակը՝ հատկապես սելջուկյան արշավանքների և դրանց հետևանքների համատեքստում, այն մանրամասն նկարագրում է պատերազմական իրադարձությունները, ավերածությունները, բնակչության տառապանքները և պետական կառույցների թուլացումը, գիրքը առանձնանում է իր ժամանակակից վկայությունների բնույթով և հեղինակի անմիջական դիտարկումներով, որոնք արժեքավոր տեղեկատվություն են տալիս միջնադարյան Հայաստանի պատմության, եկեղեցական կյանքի և սոցիալական հարաբերությունների մասին, միաժամանակ ընդգծելով ազգային դիմադրության և մշակութային գոյատևման թեմաները, ինչը այն դարձնում է կարևոր սկզբնաղբյուր հայ միջնադարյան պատմության ուսումնասիրության համար։

Արիական ինքնաստությունը աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի ազգային ինքնագիտակցության և մշակութային ինքնության ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով հին սերնդերի ոգևորությունը, ազգային արժեհամակարգերի պահպանման կարևորությունը և մշակութային ինքնատիպության զարգացման անհրաժեշտությունը։ Գրքում վերլուծվում են ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացները, ազգային արժեքների և հային հատուկ սովորույթների նշանակությունը, ինչպես նաև մշակութային և պատմական ժառանգության դերակատարը՝ ապահովելով ժողովրդին բնորոշ ինքնագիտակցության հստակ պատկերացում։ Հեղինակը անդրադառնում է հայ հասարակության տարբեր ժամանակաշրջաններում ազգային ինքնության մարտահրավերներին, արտաքին ազդեցությունների և պատմական փորձությունների ազդեցությանը, ինչպես նաև արտահայտում է տեսակետներ ազգային համախմբվածության, հայրենասիրության և մշակութային ինքնատիպության ամրապնդման մասին։ Աշխատությունը համադրում է պատմական վերլուծություններ, մշակութաբանական դիտարկումներ և տեսական ուսումնասիրություններ՝ ընթերցողին տրամադրելով համապարփակ գիտելիքներ ազգային ինքնության մասին, նպաստելով ազգային ինքնագիտակցության խորացմանը և մշակութային արժեքների պահպանմանը։ Գիրքը օգտակար է թե պատմաբանների, թե մշակութաբանների, թե սովորող ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են ազգային ինքնության, հայ մշակույթի և պատմության ուսումնասիրությամբ։

Աշխատության առանցքում գտնվում է Հայաստանի ճակատագիրը որոշած միջազգային և տարածաշրջանային զարգացումների վերլուծությունը։ Հեղինակը ցույց է տալիս, թե ինչպես Առաջին համաշխարհային պատերազմ-ից հետո ձևավորված նոր աշխարհակարգը, մեծ տերությունների շահերը և տարածաշրջանային հակասությունները ազդեցին Հայաստանի վրա։ Այս համատեքստում կարևոր տեղ է հատկացվում Սևրի պայմանագիր-ին, որը հայկական կողմի համար ստեղծում էր մեծ ակնկալիքներ, սակայն իրականում չիրագործվեց քաղաքական պայմանների փոփոխության պատճառով։ Խուրշուդյանը մանրամասն ներկայացնում է նաև Թուրք-հայկական պատերազմ-ը, որը դարձավ Հայաստանի ռազմական և քաղաքական թուլացման հիմնական պատճառներից մեկը։ Ներկայացվում են ռազմական գործողությունների ընթացքը, հայկական բանակի վիճակը և արտաքին աջակցման բացակայությունը, ինչը հանգեցրեց ծանր հետևանքների։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ալեքսանդրապոլի պայմանագիր-ին, որը փաստացիորեն ամրագրեց Հայաստանի պարտությունը և սահմանափակեց նրա տարածքը։ Հեղինակը վերլուծում է պայմանագրի դրույթները և դրա ազդեցությունը Հայաստանի պետականության վրա՝ ցույց տալով, որ այն դարձավ երկրի բաժանման և անկախության կորստի կարևոր փուլերից մեկը։ Աշխատության կարևոր բաժիններից է նաև խորհրդային գործոնի ներկայացումը։ Խուրշուդյանը ցույց է տալիս, թե ինչպես Խորհրդային իշխանության հաստատումը Հայաստանում-ը փոխեց քաղաքական իրավիճակը և հանգեցրեց Հայաստանի բաժանմանը տարբեր ուժերի ազդեցության գոտիների միջև։ Նա վերլուծում է նաև խորհրդային և քեմալական Թուրքիայի համագործակցությունը, որը մեծ դեր խաղաց տարածաշրջանի սահմանների ձևավորման մեջ։ Գիրքը չի սահմանափակվում միայն քաղաքական և ռազմական իրադարձություններով․ այն նաև անդրադառնում է այդ ժամանակաշրջանի սոցիալական և մարդկային հետևանքներին՝ գաղթ, ավերածություններ և բնակչության ծանր վիճակ։ Հեղինակը փորձում է ամբողջական պատկեր ներկայացնել ոչ միայն պետական մակարդակով կատարված փոփոխությունների, այլ նաև հասարակության վրա դրանց ազդեցության մասին։

Այս աշխատությունը հանդիսանում է պատմագիտական բնույթի խորքային ուսումնասիրությունների ժողովածու, որտեղ հեղինակը անդրադառնում է տարբեր ժամանակաշրջանների և թեմաների։ Գրքում ներկայացված նյութերը հիմնված են պատմական աղբյուրների մանրակրկիտ քննության վրա՝ ներառելով ինչպես սկզբնաղբյուրներ, այնպես էլ երկրորդային գիտական աշխատություններ։ Հակոբ Զորյանը իր ուսումնասիրություններում կարևորում է փաստերի ճշգրտությունը և դրանց գիտական մեկնաբանությունը։ Նա փորձում է վեր հանել ոչ միայն պատմական իրադարձությունների ընթացքը, այլև դրանց խորքային պատճառները, զարգացումները և հետևանքները։ Գրքում հաճախ հանդիպում են համեմատական վերլուծություններ, որտեղ տարբեր պատմաբանների տեսակետները ներկայացվում և քննադատվում են՝ ընթերցողին տալով բազմակողմանի պատկերացում տվյալ հարցի վերաբերյալ։ Աշխատության առանձնահատկություններից մեկն այն է, որ այն չի սահմանափակվում միայն փաստերի նկարագրությամբ, այլ ձգտում է զարգացնել պատմական մտածողությունը։ Հեղինակը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարելի է վերլուծել պատմական տվյալները, տարբերակել հավաստի և ոչ լիարժեք աղբյուրները, ինչպես նաև հասկանալ պատմական իրադարձությունների միջև առկա փոխկապակցվածությունը։ Գիրքը կարող է ընդգրկել թեմաներ՝ կապված հայ ժողովրդի պատմության, տարածաշրջանային զարգացումների, ինչպես նաև ընդհանուր պատմագիտական խնդիրների հետ։ Այն օգտակար է ոչ միայն պատմաբանների և ուսանողների, այլ նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են ավելի խորությամբ հասկանալ պատմությունը որպես գիտություն։

Գիրքը համադրում է համաշխարհային պատմությունը և Հայաստանի պատմական ընթացքը՝ ընդգրկելով քաղաքական, կրոնական և մշակութային իրադարձություններ։ Հիմնական բովանդակությունը․ Համաշխարհային պատմության նկարագրություն Հին աշխարհի պետություններ, ժողովուրդներ և կարևոր իրադարձություններ։ Հայոց պատմություն Հայաստանի քաղաքական զարգացումները, արքաների և իշխանների գործունեությունը։ Եկեղեցական պատմություն Քրիստոնեության տարածում և եկեղեցու ազդեցությունը հասարակության վրա։ Միջնադարյան պատմական մոտեցում Իրադարձությունների մեկնաբանություն կրոնական և աշխարհայացքային տեսանկյունից։ Պատմական աղբյուրների օգտագործում Տարբեր տեղեկությունների համադրում և շարադրանք։

Գիրքը ուսումնասիրում է Ջավախքի հայերի առօրյա կյանքը, սովորույթները, հավատալիքները, ինչպես նաև բանավոր ժողովրդական մշակույթը՝ երգերը, հեքիաթները և ասացվածքները։ Հիմնական բովանդակությունը․ Ազգագրական առանձնահատկություններ Տան կառուցվածք, ընտանիքի կազմակերպում, գյուղական կենցաղ և ավանդույթներ։ Արձանագրված սովորույթներ և ծեսեր Հարսանիքներ, ծնունդ, մահվան ծեսեր և տոնական ավանդույթներ։ Ժողովրդական բանարվեստ Հեքիաթներ, առակներ, երգեր, ասացվածքներ և բանահյուսական այլ ձևեր։ Հավատալիքներ և ավանդական պատկերացումներ Կրոնական և ժողովրդական հավատալիքների համատեղում։ Մշակութային ինքնություն Ջավախքի հայերի ազգային ինքնության պահպանման և զարգացման առանձնահատկությունները։

Հայաստանի Հանրապետության միջազգային դրությունը և արտաքին քաղաքականությունը 1918–1920 թթ. (գիրք առաջին)-ը պատմագիտական և միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության արտաքին քաղաքական դիրքը և միջազգային հարաբերությունների համակարգը 1918–1920 թվականներին՝ ընդգրկելով այն բարդ աշխարհաքաղաքական միջավայրը, որտեղ ձևավորվում էր նորաստեղծ հայկական պետությունը Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո, աշխատությունում դիտարկվում են Հայաստանի դիվանագիտական հարաբերությունները տարբեր պետությունների և ուժային կենտրոնների հետ, այդ թվում՝ Անտանտի երկրներ, հարևան պետություններ և տարածաշրջանային հակամարտությունների մասնակից կողմեր, ինչպես նաև քննարկվում են սահմանային խնդիրները, անվտանգության մարտահրավերները և պետականության միջազգային ճանաչման գործընթացը, հատուկ ուշադրություն է դարձվում արտաքին քաղաքական որոշումների վրա ազդող ներքին քաղաքական գործոններին և ռազմական իրավիճակին, միաժամանակ վերլուծվում է Հայաստանի փորձը միջազգային համակարգում գոյատևելու և պետական շահերը պաշտպանելու տեսանկյունից, աշխատությունը նպատակ ունի ներկայացնելու Հայաստանի արտաքին քաղաքականության ձևավորման բարդ ու բազմաշերտ գործընթացը այդ պատմական շրջափուլում։

Հին աշխարհի յոթ հրաշալիքները ներկայացնում են անտիկ ժամանակաշրջանի ամենահայտնի ճարտարապետական և արվեստային կառույցների հավաքածուն, որոնք հին հույների կողմից համարվել են մարդկային ստեղծագործության ամենաբարձր նվաճումները։ Այս ցանկը ձևավորվել է մ.թ.ա. III–II դարերում և ընդգրկում է Միջերկրածովյան և Մերձավոր Արևելքի տարածաշրջանի ամենատպավորիչ կառույցները, որոնք կապված էին հին քաղաքակրթությունների՝ Եգիպտոսի, Հունաստանի, Բաբելոնի և Փոքր Ասիայի մշակույթների հետ։ Յոթ հրաշալիքների շարքում են Գիզայի Մեծ բուրգը, որը միակն է, որ պահպանվել է մինչև այսօր, Բաբելոնի կախովի այգիները, որոնք համարվում են ինժեներական և էսթետիկ երևակայության գլուխգործոց, Օլիմպիայի Զևսի արձանը՝ հսկայական կրոնական քանդակ, Եփեսոսի Արտեմիսի տաճարը՝ հոյակապ ճարտարապետական համալիր, Հալիկառնասի դամբարանը՝ արքայական շքեղ գերեզման, Հռոդոսի Կոլոսոսը՝ հսկա բրոնզե արձան, և Ալեքսանդրիայի փարոսը՝ նավագնացության կարևորագույն կառույցներից մեկը։ Այս հրաշալիքները ոչ միայն արտահայտում էին տեխնիկական և արվեստային բարձր մակարդակ, այլև խորհրդանշում էին իրենց ժամանակի ժողովուրդների հավատքը, ուժը և մշակութային զարգացումը։

Նյութը լուսաբանում է 1917–1918 թվականների ժամանակահատվածը, երբ Ռուսական կայսրության փլուզումից հետո Անդրկովկասը հայտնվեց քաղաքական վակուումի և ուժերի բախման կենտրոնում։ Այդ պայմաններում սկսվեց հայ ժողովրդի պետականության վերականգնման գործընթացը։ Հիմնական բովանդակություն Ռուսական կայսրության անկում և տարածաշրջանային ճգնաժամ Նյութը ցույց է տալիս, թե ինչպես 1917 թվականի Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո Անդրկովկասում առաջացավ իշխանական անկայունություն և նոր քաղաքական կենտրոնների ձևավորման անհրաժեշտություն։ Անդրկովկասյան դաշնակցություն և նրա փլուզումը Ներկայացվում է Անդրկովկասյան Սեյմի և ժամանակավոր կառավարման մարմինների գործունեությունը, ինչպես նաև հայ, վրացի և ադրբեջանական քաղաքական ուժերի միջև հակասությունները։ Դիվանագիտական պայքար և անկախության ուղի Նյութը ընդգծում է արտաքին ուժերի ազդեցությունը (Օսմանյան կայսրություն, Գերմանիա և այլն) և հայ քաղաքական ուժերի պայքարը՝ պետականության պահպանման ու անկախության հասնելու համար։ 1918 թ. մայիս՝ անկախության հռչակում Վերլուծվում է Հայաստանի Հանրապետության ստեղծման գործընթացը և դրա դիվանագիտական նախադրյալները։ Նյութի հիմնական գաղափարը Նյութը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի անկախ պետականության կերտումը արդյունք էր ոչ միայն ներքին քաղաքական պայքարի, այլև բարդ միջազգային և տարածաշրջանային դիվանագիտական գործընթացների։

Գիրքը ներկայացնում է Հայկական հարցը ոչ միայն որպես ազգային-ազատագրական պայքարի խնդիր, այլ նաև որպես միջազգային դիվանագիտության կարևոր հարց, որն առնչվում էր եվրոպական մեծ державաների շահերին։ Լեոն փորձում է ցույց տալ, որ Հայկական հարցը ձևավորվել է ոչ միայն Օսմանյան կայսրության ներսում տեղի ունեցող իրադարձությունների արդյունքում, այլև արտաքին ուժերի՝ հատկապես եվրոպական պետությունների քաղաքական հաշվարկների ազդեցությամբ։ Բովանդակություն և հիմնական թեմաներ Աշխատության մեջ հեղինակը լայնորեն օգտագործում է պատմական փաստաթղթեր, դիվանագիտական գրագրություններ, միջազգային պայմանագրեր և տարբեր երկրների պաշտոնական հայտարարություններ։ Հենց այդ պատճառով էլ գիրքը կոչվում է «վավերագրեր»․ այն հիմնված է փաստերի վրա, ոչ թե միայն հեղինակի մեկնաբանությունների։ Լեոն մանրամասն անդրադառնում է մի շարք կարևոր փուլերի․ Հայկական հարցի առաջացումը Արևելյան հարց-ի համատեքստում Ռուս-թուրքական պատերազմ 1877–1878-ի ազդեցությունը և դրա հետևանքով հայկական հարցի միջազգայինացումն Բեռլինի կոնգրես-ը, որտեղ առաջին անգամ հայկական հարցը պաշտոնապես ներկայացվեց եվրոպական տերություններին Օսմանյան կայսրությունում հայերի վիճակը, վարչական ճնշումները և բարենորոգումների հարցը

Այս աշխատությունը ուսումնասիրում է գաղտնի գործողությունների, ռազմական հրամանների և հատուկ ծառայությունների գործունեության պատմական զարգացումը՝ կենտրոնանալով հնագույն և դասական ժամանակաշրջաններում կիրառված օպերատիվ մտածողության ու ռազմավարական մոտեցումների վրա։ Գրքում ներկայացվում են գաղտնի կառույցների ձևավորման հնարավոր սկզբունքները, տեղեկատվության հավաքագրման ու փոխանցման մեթոդները, ինչպես նաև դիվանագիտական և ռազմական միջավայրերում ծածուկ գործողությունների դերը պետական շահերի պաշտպանության գործում։ Հեղինակը վերլուծում է տարբեր պատմական օրինակներ՝ ցույց տալով, թե ինչպես են գաղտնի նախաձեռնությունները ազդել պատերազմների ընթացքի, քաղաքական որոշումների և ուժային հարաբերությունների վրա։ Աշխատությունը միավորում է պատմական վերլուծությունը և ռազմավարական մտածողությունը՝ ընթերցողին տալով պատկերացում գաղտնի գործողությունների տրամաբանության, կազմակերպման և ազդեցության մասին տարբեր ժամանակաշրջաններում։

Այս աշխատությունը անդրադառնում է Վարդանանց պատմական ժառանգության և հայ երիտասարդության միջև կապին՝ ցույց տալով, թե ինչպես է ազգային դիմադրության, հավատքի և ինքնության պահպանման գաղափարը ձևավորում ժամանակակից երիտասարդ սերնդի արժեքային համակարգը։ Գրքում վերլուծվում է 5-րդ դարի հայ ազատագրական պայքարի, մասնավորապես Battle of Avarayr-ի գաղափարական և բարոյական նշանակությունը, և դրա ազդեցությունը ազգային հիշողության, կրթության ու դաստիարակության վրա։ Աշխատությունը կապում է պատմական հերոսության օրինակները արդի հասարակական խնդիրների հետ՝ ընդգծելով հայրենասիրության, պատասխանատվության, միասնականության և մշակութային ինքնության պահպանման կարևորությունը։ Այն ներկայացնում է նաև երիտասարդության դերը որպես ազգային արժեքների կրող և զարգացնող ուժ՝ փորձելով ցույց տալ, թե ինչպես կարող է պատմական փորձը վերածվել ժամանակակից քաղաքացիական գիտակցության և հասարակական ակտիվության հիմքի։

Խաղխաղի ճակատամարտը տեղի է ունեցել մ․թ․ա․ 1-ին դարում՝ Հայաստանի և Հռոմեական կայսրության հարաբերությունների համատեքստում։ Այն կապված է հայ-հռոմեական հակամարտությունների այն շրջանի հետ, երբ Հայաստանը գտնվում էր հռոմեական ազդեցության և Պարթևական պետության միջև քաղաքական պայքարի կենտրոնում։ Ճակատամարտը տեղի է ունեցել Խաղխաղ բնակավայրի մոտ և համարվում է այն ռազմական բախումներից մեկը, որտեղ որոշվել է տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցությունը։ Հայկական ուժերը փորձում էին պահպանել իրենց անկախությունն ու դիրքերը, սակայն Հռոմի ընդլայնվող ազդեցությունը մեծ ճնշում էր ստեղծում տարածաշրջանում։ Խաղխաղի ճակատամարտը կարևոր է Հայաստանի հին պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ այն ցույց է տալիս երկրի ռազմաքաղաքական բարդ իրավիճակը և մեծ տերությունների միջև պայքարը։

Ղարաքիլիսայի հերոսամարտը աշխատությունը նվիրված է 1918 թվականի Ղարաքիլիսայի ճակատամարտին, որը հայ ժողովրդի համար վճռորոշ և հերոսական իրադարձություն էր։ Գրքում մանրամասն նկարագրվում են ճակատամարտի նախապատմությունը, ռազմավարական գործողությունները, մարտի ժամանակակից պայմանները և հայ զինվորների անմնացորդ նվիրվածությունը հայրենիքին։ Հեղինակը ներկայացնում է այն մարտական մարտահրավերներն ու դժվարությունները, որոնց առջև կանգնել են հայ մարտիկները, անդրադառնում նրանց անձնական սխրանքներին և հերոսական գործողություններին, ինչպես նաև ճակատամարտի ազդեցությանը ազգային ինքնագիտակցության և Հայաստանի անկախության գործընթացի վրա։ Աշխատությունը համադրում է պատմական փաստերի վերլուծությունը, վկայություններ, հիշատակություններ և այլ աղբյուրներ, տրամադրելով ընթերցողին ամբողջական պատկերացում Ղարաքիլիսայի հերոսամարտի ռազմավարական, քաղաքական և մարդկային նշանակության մասին։ Գիրքը նախատեսված է թե պատմաբանների, թե ուսանողների, թե լայն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են ուսումնասիրել հայ ժողովրդի հերոսական պայքարը և ազգային հիշողության կարևոր էջերը։

Այս աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի վերջի կարևոր քաղաքական շրջանին, երբ ձևավորվեց Լեռնային Ղարաբաղի հայկական պետական կառավարման համակարգը և սկսվեց պետական ինստիտուտների կառուցման գործընթացը։ Գրքում հեղինակը ներկայացնում է 1991 թ. քաղաքական իրադարձությունները՝ կապված Լեռնային Ղարաբաղի անկախության հռչակման հետ, ինչպես նաև այն դժվարին պայմանները, որոնցում նորաստեղծ կառույցները փորձում էին կազմակերպել պետական կյանքը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատերազմի, շրջափակման և ներքին կառավարման խնդիրներին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են հետևյալ հիմնական ուղղությունները․ ԼՂՀ հռչակման քաղաքական և իրավական հիմքերը պետական կառավարման մարմինների ձևավորումը զինված հակամարտության ազդեցությունը պետական շինարարության վրա սոցիալ-տնտեսական պայմանները պատերազմի տարիներին արտաքին քաղաքական և մարդասիրական աջակցությունը Հեղինակը փորձ է անում ցույց տալ, թե ինչպես էր նորաստեղծ վարչակարգը համադրում ռազմական դիմադրությունը և պետական ինստիտուտների ստեղծումը՝ ձևավորելով կառավարման համակարգ դժվարագույն պայմաններում։ Այս ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն առումով, որ այն դիտարկում է պետականության ձևավորման գործընթացը ոչ միայն քաղաքական, այլ նաև սոցիալական և կառավարչական տեսանկյունից։

Այս պատմագիտական աշխատությունը նվիրված է 1920 թ. ապրիլին տեղի ունեցած կարևոր քաղաքական իրադարձությանը՝ անդրկովկասյան հանրապետությունների վեհաժողովին և այդ շրջանակում Հայաստանի մասնակցությանը։ Այդ ժամանակաշրջանը բնորոշվում էր բարդ միջազգային և տարածաշրջանային իրավիճակով, երբ նորաստեղծ պետությունները փորձում էին ձևավորել համագործակցության ուղիներ և դիմակայել արտաքին վտանգներին։ Հեղինակը մանրամասն ներկայացնում է, թե ինչ պայմաններում է հրավիրվել վեհաժողովը, ինչ խնդիրներ էին դրված օրակարգում և ինչ դիրքորոշում ուներ Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև Հայաստանի քաղաքական նպատակները, դիվանագիտական քայլերը և բանակցային գործընթացները։ Քննարկվող հիմնական թեմաներից են․ վեհաժողովի կազմակերպման պատմական նախադրյալները Հայաստանի, ինչպես նաև հարևան հանրապետությունների շահերը տարածաշրջանային համագործակցության հնարավորությունները և սահմանափակումները արտաքին ուժերի ազդեցությունը անդրկովկասյան քաղաքական գործընթացների վրա վեհաժողովի արդյունքներն ու դրանց ազդեցությունը հետագա զարգացումների վրա Հեղինակը հիմնվում է արխիվային փաստաթղթերի, դիվանագիտական գրագրության և ժամանակակիցների վկայությունների վրա՝ ներկայացնելով փաստարկված և գիտականորեն հիմնավորված ուսումնասիրություն։ Աշխատությունը օգնում է հասկանալ, թե ինչպես էին ձևավորվում տարածաշրջանային հարաբերությունները և ինչ դեր ուներ Հայաստանը այդ գործընթացներում։

Գիրքը ներկայացնում է, թե ինչպես են Ֆրանսիա և Մեծ Բրիտանիա զարգացել համաշխարհային պատերազմներից հետո, ինչպես են ձևավորվել նրանց ժամանակակից քաղաքական համակարգերը և ինչ դեր են ունեցել միջազգային հարաբերություններում։ Հիմնական բովանդակությունը․ 20-րդ դարի քաղաքական զարգացումներ Երկու երկրների մասնակցությունը Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմներին և դրանց հետևանքները։ Պետական կառավարման համակարգեր Ֆրանսիայի հանրապետական համակարգը և Մեծ Բրիտանիայի խորհրդարանական միապետությունը։ Տնտեսական և սոցիալական փոփոխություններ Արդյունաբերության զարգացում, սոցիալական բարեփոխումներ և կենսամակարդակի աճ։ Եվրոպական ինտեգրացիա Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի դերակատարումը եվրոպական համագործակցության գործընթացներում։ Միջազգային հարաբերություններ Դերը ՆԱՏՕ-ում, գլոբալ քաղաքականության մեջ և գաղութային համակարգի անկումը։

Այս աշխատությունը ուսումնասիրում է սլավոնական ժողովուրդների ծագման վերաբերյալ ձևավորված պատմական հիշողությունները, առասպելները և վաղ միջնադարյան աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունները՝ փորձելով տարբերակել դիցաբանական պատկերացումները և գիտականորեն հիմնավորված պատմական շերտերը։ Գրքում վերլուծվում են սլավոնների ձևավորման գործընթացները Եվրոպայի արևելյան և կենտրոնական հատվածներում, նրանց ցեղային միավորումների զարգացումը, ինչպես նաև հարևան քաղաքակրթությունների՝ բյուզանդական, գերմանական և թյուրքական աշխարհների ազդեցությունը այդ գործընթացների վրա։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև սլավոնական ինքնության ձևավորման մեխանիզմներին՝ ընդգծելով լեզվի, մշակույթի և պատմական հիշողության դերը հավաքական գիտակցության կայացման գործում։ Աշխատությունը համադրում է պատմագիտական, լեզվաբանական և մարդաբանական մոտեցումները՝ ընթերցողին ներկայացնելով սլավոնական աշխարհի ծագման վերաբերյալ տարբեր տեսությունների համապարփակ պատկերացում։

Այս աշխատությունը պատմաքաղաքական ուսումնասիրություն է, որը վերաբերում է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության արտաքին քաղաքականության կարևոր խնդիրներից մեկին՝ ծովային ելքի (դեպի Սև ծով կամ այլ ծովային ուղիներ) ապահովման հարցին 1919–1920 թվականներին։ Հեղինակը վերլուծում է այն միջազգային և տարածաշրջանային պայմանները, որոնցում գործող Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն փորձում էր լուծել տնտեսական և ռազմավարական կարևոր նշանակություն ունեցող այս հարցը։ Ծովային ելքը դիտարկվում է որպես երկրի տնտեսական զարգացման, արտաքին առևտրի և քաղաքական անկախության կարևոր բաղադրիչ։ Գրքում քննարկվում են հետևյալ հիմնական խնդիրները․ Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները Առաջին Հանրապետության շրջանում ծովային ելք ստանալու հնարավոր ուղիները և դիվանագիտական նախաձեռնությունները հարևան պետությունների դիրքորոշումները և հակասությունները մեծ տերությունների (Անտանտի) ազդեցությունը տարածաշրջանային նախագծերի վրա տնտեսական և ռազմավարական հիմնավորումները Հեղինակը հիմնվում է դիվանագիտական փաստաթղթերի, արխիվային նյութերի և ժամանակի մամուլի տվյալների վրա՝ փորձելով ցույց տալ, թե որքան բարդ և բազմաշերտ էր այս խնդիրը Հայաստանի արտաքին քաղաքական օրակարգում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է, որ ծովային ելքի հարցը կապված էր ոչ միայն տնտեսական շահերի, այլև պետական անվտանգության և միջազգային ճանաչման խնդիրների հետ։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության տարիներին (1918–1920 թթ.) պետական անվտանգության համակարգի ստեղծման և գործունեության պատմությանը։ Այդ ժամանակաշրջանը կարևոր և բարդ փուլ էր հայ ժողովրդի համար, քանի որ նորաստեղծ պետությունը կանգնած էր ներքին ու արտաքին լուրջ մարտահրավերների առաջ։ Հեղինակը մանրամասն ներկայացնում է, թե ինչպես ձևավորվեց անվտանգության համակարգը՝ սկսած սկզբնական կազմակերպչական քայլերից մինչև դրա գործառույթների հստակեցումը։ Աշխատության մեջ լուսաբանվում են պետական կառույցների ստեղծման գործընթացը, անվտանգության մարմինների դերը երկրի կայացման գործում, ինչպես նաև նրանց առջև ծառացած խնդիրները։ Գրքում քննարկվում են մի շարք կարևոր հարցեր․ պետական անվտանգության մարմինների ձևավորման նախադրյալները կառույցների կազմակերպական կառուցվածքը և գործառույթները ներքին սպառնալիքները (ապստամբություններ, անկայունություն, քաղաքական պայքար) արտաքին վտանգները և հետախուզական գործունեությունը անվտանգության համակարգի դերը պետականության պահպանման գործում Հեղինակը օգտագործում է պատմական փաստաթղթեր, արխիվային նյութեր և ժամանակակիցների վկայություններ՝ ստեղծելով գիտականորեն հիմնավորված և հավաստի պատկեր։ Աշխատության մեջ նաև փորձ է արվում գնահատել այդ համակարգի արդյունավետությունը և դրա ազդեցությունը Հայաստանի պետականության ամրապնդման վրա։ Այս ուսումնասիրությունը կարևոր է, քանի որ այն բացահայտում է, թե ինչպես է նորաստեղծ Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն կարողացել ձևավորել անվտանգության մեխանիզմներ ծանր քաղաքական և ռազմական պայմաններում։

Այս գիրքը ներկայացնում է V դարում տեղի ունեցած Վարդանանց պատերազմի պատմությունը՝ ընդգծելով հայ ժողովրդի պայքարը իր հավատքի, ինքնության և քաղաքական ինքնուրույնության պահպանման համար Սասանյան Պարսկաստանի ճնշման պայմաններում։ Գրքում մանրամասն նկարագրվում են պատերազմի նախապատրաստական փուլերը, Ավարայրի դաշտում տեղի ունեցած ճակատամարտը և դրա ընթացքը, ինչպես նաև ռազմական ու քաղաքական հանգամանքները, որոնք ազդել են հակամարտության արդյունքի վրա։ Հեղինակը անդրադառնում է Վարդան Մամիկոնյանի և մյուս հայ զորավարների դերակատարությանը, նրանց առաջնորդական հատկանիշներին և ժողովրդի միասնական դիմադրությանը։ Նյութում ընդգծվում է նաև կրոնական և գաղափարական բաղադրիչը՝ քրիստոնեության պաշտպանության կարևորությունը հայ ինքնության պահպանման գործում։ Ստեղծագործությունը հիմնված է պատմական աղբյուրների վրա և միաժամանակ ունի վերլուծական բնույթ՝ օգնելով ընթերցողին ավելի խորությամբ հասկանալ Վարդանանց պատերազմի պատմական նշանակությունը և դրա ազդեցությունը հայ ժողովրդի հետագա զարգացման վրա։

Իսրայել պետությունը գտնվում է Մերձավոր Արևելքում՝ Միջերկրական ծովի արևելյան ափին և հանդիսանում է պատմական, քաղաքական և մշակութային մեծ նշանակություն ունեցող երկիր, որի ձևավորումը ժամանակակից փուլում տեղի է ունեցել 1948 թվականին։ Իսրայելի տարածքը բնութագրվում է բազմազան բնական պայմաններով՝ ներառելով ափամերձ հարթավայրերը, կենտրոնական լեռնային շրջանները, Նեգևի անապատը և Հորդանանի հովիտը, ինչը ստեղծում է կլիմայական և լանդշաֆտային մեծ տարբերություններ երկրի ներսում՝ մերձարևադարձային միջերկրածովյան կլիմայից մինչև չոր անապատային պայմաններ։ Պետության տնտեսությունը բարձր զարգացած է և հիմնված է արդյունաբերության, բարձր տեխնոլոգիաների, գյուղատնտեսության և գիտական հետազոտությունների վրա, որտեղ հատկապես զարգացած են տեղեկատվական տեխնոլոգիաները, բժշկական տեխնիկան և ռազմական արդյունաբերությունը։ Գյուղատնտեսությունը աչքի է ընկնում նորարարական մեթոդներով՝ կաթիլային ոռոգման համակարգերի լայն կիրառմամբ, ինչը թույլ է տալիս արդյունավետ օգտագործել ջրային սահմանափակ ռեսուրսները։ Իսրայելը ունի նաև բարդ ժողովրդագրական և քաղաքական կառուցվածք՝ բազմազգ և բազմակրոն բնակչությամբ, որտեղ կարևոր դեր են խաղում հրեական և արաբական համայնքները, իսկ մայրաքաղաքը Երուսաղեմն է, որը նաև ունի միջազգային վիճելի կարգավիճակ։ Երկիրը գտնվում է ռազմավարական կարևոր տարածաշրջանում, ինչը պայմանավորում է նրա ակտիվ ներգրավվածությունը միջազգային հարաբերություններում և տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացներում, ինչպես նաև անվտանգային բարդ միջավայրում։

Գիրքը ներկայացնում է տարբեր ազգաբանական (էթնոգրաֆիական) թեմաներ՝ նպատակ ունենալով վերլուծել հայ հասարակության ավանդական ձևերը, վարքականոնները և մշակութային առանձնահատկությունները։ Հիմնական բովանդակությունը․ Ազգաբանական ուսումնասիրությունների հիմունքներ Էթնոգրաֆիայի մեթոդներ, աղբյուրներ և հետազոտության մոտեցումներ։ Ավանդական հայ կենցաղ Գյուղական կյանք, ընտանիք, տնտեսություն և սոցիալական հարաբերություններ։ Սոցիալական կառուցվածք Տոհմ, համայնք, ազգակցական կապեր և դրանց դերը հասարակության մեջ։ Մշակութային առանձնահատկություններ Սովորույթներ, տոներ, ծեսեր և ավանդույթներ։ Ժողովրդական մշակույթ Բանահյուսություն, հավատալիքներ և հոգևոր պատկերացումներ։

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Մովսես Խորենացու մատենագրական ժառանգությունը՝ ներկայացնելով նրա «Հայոց պատմություն» աշխատության աղբյուրագիտական, լեզվական և պատմագիտական առանձնահատկությունները։ Գրքում վերլուծվում են Խորենացու օգտագործած աղբյուրները, դրանց հնարավոր ծագումն ու ազդեցությունը նրա պատմական պատումի ձևավորման վրա։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև Խորենացու պատմական աշխարհայացքին, ժամանակագրական կառուցվածքին և հայ ժողովրդի ծագման ու վաղ պատմության վերաբերյալ նրա մեկնաբանություններին։ Նյութում քննարկվում են նաև մատենագրության ճշգրտության, առասպելական և պատմական տարրերի փոխհարաբերության հարցերը։ Գիրքը կարևոր ներդրում է հայ միջնադարյան պատմագրության ուսումնասիրության մեջ՝ հնարավորություն տալով խորապես հասկանալ Խորենացու ստեղծագործության գիտական և մշակութային նշանակությունը։

Հայոց եկեղեցին Կիլիկյան շրջանում-ը պատմական-եկեղեցագիտական ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Հայ Առաքելական Եկեղեցու զարգացումը Կիլիկյան Հայաստանի պետականության պայմաններում՝ ընդգրկելով XII–XIV դարերը, երբ եկեղեցին ոչ միայն հոգևոր, այլ նաև քաղաքական և մշակութային կարևոր կենտրոն էր։ Աշխատությունում մանրամասն վերլուծվում է Կիլիկիայում կաթողիկոսական աթոռի ձևավորումն ու գործունեությունը, եկեղեցու հարաբերությունները Կիլիկյան թագավորության արքունիքի հետ, ինչպես նաև նրա դերը պետական կառավարման, դիվանագիտության և միջազգային կապերի համակարգում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցական բարեփոխումներին, վանական կյանքի զարգացմանը, դպրոցների և կրթական կենտրոնների գործունեությանը, ինչպես նաև ձեռագրական մշակույթի ծաղկմանը, որը Կիլիկյան շրջանում հասավ բարձր մակարդակի։ Գրքում քննարկվում են նաև Կիլիկյան եկեղեցու շփումները կաթոլիկ Արևմուտքի հետ, միության փորձերը և դրանց շուրջ առաջացած աստվածաբանական ու քաղաքական հակասությունները, որոնք մեծ ազդեցություն ունեցան հայ եկեղեցական կյանքի վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը ցույց է տալիս, որ Կիլիկյան շրջանում Հայ եկեղեցին եղել է ոչ միայն հավատքի կրող, այլև ազգային ինքնության պահպանման, պետական գաղափարախոսության ձևավորման և մշակութային զարգացման առանցքային ինստիտուտներից մեկը։

Գիրքը ներկայացնում է հայ ժողովրդի պատմության համապարփակ և համակարգված ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով Հայաստանի և հայ ժողովրդի ծագումից մինչև նորագույն ժամանակաշրջան ընկած հիմնական պատմական փուլերը։ Աշխատության մեջ մանրամասն վերլուծվում են պետականության ձևավորման և զարգացման գործընթացները, հայկական թագավորությունների քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային կյանքը, ինչպես նաև արտաքին քաղաքական հարաբերությունները հարևան և հեռավոր պետությունների հետ։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև միջնադարյան Հայաստանի պետական կառուցվածքին, եկեղեցու և հասարակության փոխկապակցվածությանը, մշակութային և գիտական ձեռքբերումներին, ինչպես նաև օտար տիրապետությունների պայմաններում հայ ժողովրդի գոյապայքարին և ինքնության պահպանման գործընթացներին։ Գրքում ներկայացվում են նոր և նորագույն շրջանի պատմական իրադարձությունները՝ ազգային-ազատագրական շարժումներ, պետականության վերականգնման փորձեր, Հայաստանի Հանրապետության ձևավորում և հետագա զարգացումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ ժողովրդի քաղաքական մտածողության, մշակութային ժառանգության և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման օրինաչափություններին։ Աշխատությունը արժեքավոր ուսումնական և գիտական աղբյուր է պատմաբանների, ուսանողների և հայագիտությամբ հետաքրքրվողների համար։

Որդիների պայքարը հայրերի դեմ գաղափարական-փիլիսոփայական բնույթի գործ է, որտեղ Գարեգին Նժդեհը անդրադառնում է սերունդների միջև գոյացող արժեքային և մտածողական հակասություններին՝ դիտարկելով «հայրերի» որպես ավանդույթի, ազգային փորձի և պատմական հիշողության կրողներ, իսկ «որդիների»՝ որպես նոր ժամանակների ազդեցության տակ ձևավորվող մտածողություն ունեցող սերունդ։ Ստեղծագործության մեջ ընդգծվում է այն գաղափարը, որ սերունդների պայքարը ոչ միայն հակադրություն է, այլ նաև զարգացման շարժիչ ուժ, որտեղ ճիշտ հավասարակշռության բացակայությունը կարող է բերել ազգային ինքնության խեղաթյուրման կամ արժեքների կորստի։ Հեղինակը բարձրացնում է ազգային ինքնագիտակցության, բարոյական դիմադրության, հայրենասիրության և հոգևոր ինքնապահպանման հարցերը՝ փորձելով ցույց տալ, որ յուրաքանչյուր նոր սերունդ պարտավոր է ոչ թե կուրորեն ժխտել անցյալը, այլ հասկանալ, վերաիմաստավորել և ստեղծագործաբար շարունակել այն։ Տեքստում նկատելի են խորը փիլիսոփայական մտորումներ պատմության ընթացքի, մարդու դերի և ազգային գոյատևման մեխանիզմների վերաբերյալ, որոնք ուղղված են ընթերցողին ստիպելու վերանայել իր դիրքորոշումը ավանդույթի և նորարարության հարաբերակցության նկատմամբ։

Գիրքը պատմաքաղաքական և վերլուծական աշխատություն է, որը քննության է առնում երիտթուրքական շարժման ձևավորումը, գաղափարախոսական հիմքերը և Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանում նրանց իրականացրած քաղաքականությունը՝ հատկապես հայերի և մյուս քրիստոնյա ժողովուրդների նկատմամբ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է երիտթուրքերի իշխանության գալու գործընթացը, նրանց պետական քաղաքականության փոփոխությունները և այն հանգամանքները, որոնք հանգեցրին զանգվածային բռնությունների ու ցեղասպանական գործողությունների։ Գրքում ընդգծվում է պատմական փաստերի վերլուծության, փաստաթղթային հիմքերի և միջազգային արձագանքների կարևորությունը՝ փորձելով ցույց տալ, թե ինչպես են քաղաքական գաղափարախոսությունները վերածվում պետական բռնության գործիքի։ Միաժամանակ ներկայացվում է նաև պատասխանատվության և պատմական արդարության հարցը՝ դիտարկելով երիտթուրքական ղեկավարության գործողությունները պատմության դատաստանի համատեքստում։ John Kirakosyan-ի այս աշխատությունը համարվում է կարևոր ներդրում հայ պատմագրության մեջ՝ Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի քաղաքականության գիտական ուսումնասիրության ոլորտում։

Մովսես Խորենացու «Հայոց Պատմություն» աշխատությունը հայ միջնադարյան պատմագրության ամենանշանավոր և հիմնարար երկերից մեկն է, որը համարվում է հայ ժողովրդի պատմության առաջին ամբողջական և համակարգված շարադրանքը։ Գիրքը գրվել է գրաբարով և ընդգրկում է հայ ժողովրդի ծագման, պետական կազմավորման, թագավորական տոհմերի, քաղաքական պայքարների, պատերազմների, մշակույթի, ավանդույթների և հոգևոր կյանքի բազմադարյա պատմությունը։ Մովսես Խորենացին, որին հաճախ անվանում են «Հայ պատմահայր», իր աշխատության մեջ միավորել է բանավոր ավանդույթները, ժողովրդական վիպական պատմությունները, հին մատենագրական աղբյուրները և օտար պատմիչների տեղեկությունները՝ ստեղծելով ազգային պատմագիտական եզակի հուշարձան։ «Հայոց Պատմությունը» բաղկացած է երեք հիմնական մասերից։ Առաջին բաժնում ներկայացվում են հայ ժողովրդի առասպելական ծագումնաբանությունը, Հայկ Նահապետի և Բելի պատմությունը, հայկական նախնադարյան տոհմերը և վաղ շրջանի ավանդությունները։ Երկրորդ մասում նկարագրվում է Արշակունիների ժամանակաշրջանը, Հայաստանի քաղաքական զարգացումը, հարաբերությունները հարևան պետությունների հետ և քրիստոնեության ընդունման պատմական իրադարձությունները։ Երրորդ հատվածում հեղինակը անդրադառնում է իր ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական իրողություններին՝ ներկայացնելով Հայաստանի վիճակը արտաքին ճնշումների և ներքին հակասությունների պայմաններում։ Գիրքն առանձնանում է ոչ միայն պատմական արժեքով, այլև բարձր գրականությամբ, պատկերավոր լեզվով և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման վրա ունեցած բացառիկ ազդեցությամբ։ Այն դարեր շարունակ եղել է հայ կրթության, պատմագիտության և մշակութային ինքնության կարևորագույն հիմքերից մեկը։ Աշխատության մեջ միահյուսվում են պատմությունը, առասպելը, փիլիսոփայական դիտարկումները և հայրենասիրական գաղափարները, ինչի շնորհիվ այն դարձել է հայ դասական գրականության անկյունաքարային ստեղծագործություններից մեկը։ «Հայոց Պատմությունը» կարևոր աղբյուր է ոչ միայն Հայաստանի, այլև ամբողջ Առաջավոր Ասիայի և տարածաշրջանի հին պատմության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը լայնորեն ուսումնասիրվել է պատմաբանների, բանասերների և աստվածաբանների կողմից, թարգմանվել է բազմաթիվ լեզուներով և մինչ օրս շարունակում է մնալ հայագիտական կարևորագույն աշխատություններից մեկը։

Ռուս-պարսկական պատերազմ (1826–1828) կարևոր շրջադարձային իրադարձություն էր Հարավային Կովկասի պատմության մեջ, որի արդյունքում զգալի փոփոխություններ տեղի ունեցան տարածաշրջանի քաղաքական քարտեզում և հատկապես Հայ ժողովրդի պատմության մեջ։ Պատերազմը սկսվեց այն պատճառով, որ Պարսկաստանը փորձեց վերականգնել իր ազդեցությունը Կովկասում և վերադարձնել նախկինում Ռուսաստանին անցած տարածքները։ Սակայն ռազմական գործողությունների ընթացքում ռուսական բանակը հաջողություններ գրանցեց և աստիճանաբար առաջացավ դեպի Արևելյան Հայաստանի տարածքներ։ Պատերազմի ավարտը ամրագրվեց Թուրքմենչայի պայմանագիր (1828)-ով, որով Պարսկաստանը ստիպված եղավ զիջել Ռուսաստանին Արևելյան Հայաստանի հիմնական հատվածները՝ ներառյալ Երևանի և Նախիջևանի խանությունները։ Այս գործընթացը հանգեցրեց Արևելյան Հայաստանի միացմանը Ռուսական կայսրությանը, ինչը դարձավ հայ ժողովրդի պատմության կարևոր շրջադարձային փուլերից մեկը։ Ռուսական իշխանության հաստատումը տարածաշրջանում բերեց վարչական, տնտեսական և սոցիալական փոփոխությունների, ինչպես նաև ազդեց հայ բնակչության անվտանգության և տեղաշարժերի վրա։ Միաժամանակ սկսվեց հայերի վերաբնակեցման գործընթաց Պարսկաստանից դեպի նոր միացված տարածքներ, ինչը նպաստեց տարածաշրջանում հայ բնակչության թվի աճին։ Այս իրադարձությունները երկարաժամկետ ազդեցություն ունեցան հայկական պետականության վերականգնման գաղափարների ձևավորման վրա և կարևոր դեր ունեցան ազգային ինքնագիտակցության զարգացման մեջ։